Meningen

Ik zal niet meteen gaan beweren dat we hier met hoogstaande filmkunst te maken hebben, maar tussen die wagonladingen slechte horrorfilms van de afgelopen 30 jaar steekt deze er wel positief bovenuit. Verhaal is althans wat origineler dan alle Friday the, Nightmare on, Screams, Jeepers Creepers waar we mee worden doodgegooid. Niet echt helemaal origineel want een remake van een horrorwerkje uit 1978 dat verder compleet vergeten zou zijn als niet heel toevallig ene Brian May de soundtrack daarvan verzorgd had.
Okay we hebben een gekke dokter die experimenten uitvoert om coma-patiënten weer bij bewustzijn te brengen en de nieuwe verpleegster die dan coma-patiënt Patrick verzorgt, die op zijn beurt weer verliefd wordt op de nieuwe verpleegster, zij het dan nou net weer....
Mooie opbouw waar naar het einde toe de remmen steeds meer losgaan, dat enkele FX een beetje doorzichtig zijn nemen we verder voor lief.

Aardige tragikomedie die zich afspeelt op een naturistencamping. Patrick is de zoon van de eigenaar en de klusjesman en dan op een dag is één van zijn hamers weg. En Patrick wil geen andere hamer die wil zijn eigen hamer terug. Jawel The Maltese Falcon, maar dan met een hamer. Eerste helft kabbelt iets te veel, maar in de tweede helft komt de film alsnog lekker op stoom.

Hoofdpersoon is nogal in zichzelf gekeerd. Een karakter om wat moeilijk in in te leven. Inleven kunnen we ons natuurlijk in de rol van Pierre Bokma als de typische Nederlander! Oscar voor beste mannelijke bijrol wat mij betreft.

In ieder geval vele malen leuker dan "The Men In Black" al is het omdat we onszelf beter kunnen identificeren met dit soort nerds/buffs dan met overheidsagenten.

Moderne comedy en zoals gebruikelijk zien we de helft van alle grappen weer volslagen de plank mis slaan, maar ook een paar keer wel echt kunnen lachen.

Film is wat te lang en mist soms wat tempo (vrij essentieel voor comedy), maar blijft over de hele lengte aangenaam kijkvoer.

Jean Rollin maar weer: De Franse buitenstaander-regisseur die de wereld voornamelijk verblijde met lesbische vampieren-films, maar waar ik meestal het blijst van wordt als er geen kastelen en vampieren in voorkomen.
Deze film komt van alle films het dichtst bij een "normaal" drama...met name het grootste gedeelte van de film dat speelt in het havenstadje doet wel wat Fassbinder/Querelle-achtig aan.
Daarnaast krijgen we natuurlijk ook striptease op het autokerkhof, kunstrijden op de schaats en een bloederig eind.
Meesterwerkje!

Ik had ergens in de jaren 80 net slashers als Halloween, Friday the 13th en Don't Go in the Woods als nieuwe filmische hoogtepunten ontdekt. Een doordeweekse dag op de Mavo, 1e uur biologieles, vertelt een klasgenootje me dat hij een film heeft gehuurd waarbij iemand z'n ingewanden uitkotst .... welke videotheek? Heb je hem al teruggebracht?
Ik 's middags na schooltijd meteen naar één van de 3 lokale videotheken voor mijn eerste Fulci. Ja die scene zat erin, maar de film was mij toch net wat te traag en waarom moet er nou weer een verhaal bij. Die ingewanden waren cool, net als de boor en de madenregen. maar de liefde voor Fulci's films begon pas Het Huis bij het Kerkhof en Zombi 2.
Hoogste tijd voor een herkijk en blijkt toch wel een echte Fulci-topper te zijn. Spannend verhaal, flinke scares en een hoop viezigheid.

Ik moest wel even wennen aan die moderne 3D-computer-animatie, maar het blijft allemaal heel mooi in de originele Peanuts-strips sfeer, alleen behoren we de little red-haired girl natuurlijk niet zo prominent in beeld te krijgen, die moet toch meer de grote onbekende en vooral ongeziene liefde van Charlie Brown blijven.
Maar voor de rest is het natuurlijk genieten met de kite eating tree, the Red Baron en Charlie Brown die, om indruk te maken op de little red-haired girl, besluit om voor zijn boekbespreking op zoek te gaan naar het beste boek allertijden: Leo's Toystore van Warren Piece.
Hoog tijd om ook weer eens die oude animatiefilms te gaan bekijken of om toch weer langzaam die hele complete Peanuts-serie aan te gaan schaffen.

Een dodelijk saai eerste half uur, een flink Libelle-gehalte, eigenlijk worden de punten hier met name binnen gehaald door de Iguaçu watervallen. Bij vlagen is er nog wel sprake van enige warmte die voor een paar mooie scenes zorgt, maar verder is het degelijk, aardig, gezellig, Kees Brusse zou ieder moment nog langs kunnen komen. Maar goed die watervallen zijn het entreekaartje al wel waard.

Liefhebbers van bloederige horrorfilms even opgepast!

Het eerste uur van de film bevat geen enkel horror-element!

Een vreemd soort drama over een jong meisje dat in haar eentje een hotel runt aan het eind van WO2 en de gasten die haar begluren en betasten.

Wel heerst er een vreemd sfeertje vergelijkbaar met "The Little Girl Who Lives Down The Lane" van een jaar eerder.

De horror hakt er dan het laatste half uur behoorlijk in, omdat we eigenlijk helemaal in een soort van jaren zeventig Italiaanse arthouse-film menen te zitten.

De badkuip-scene mag in de canon van de magnifieke horror-scenes.

Eigenlijk alleen geschikt voor mensen die zowel wat met jaren 70 Italiaanse arthouse hebben als met Italiaanse horror...en dat zullen er waarschijnlijk niet zo heel veel zijn.

Ondergetekende vond het allemaal prachtig.

Terechte kritiek natuurlijk dat die volwassenen veel te veel screentime krijgen. Voor relatieproblematiek en gespannen werkrelaties gaan we natuurlijk geen horrorfilm zitten kijken. Maar als de psycho-kiddies aanwezig zijn is het wel meteen helemaal top. Ze zijn scary as hell en lekker creatief met de kills.

En Fat Mike had nog niet gemerkt dat ook "Nights in White Satin" op panfluit voorbijkomt??

Ahum de film zelf dan: vol met vechtpartijen waar The A-team zich nog voor zou schamen.

Die enkele keren dat ze wires gebruiken doen ze niet eens moeite om die te verbergen.

En de dames lopen de hele dag in weinig verhullende pakjes...ook tijdens de sex en in bad houden ze die pakjes aan....toegeven het zijn wel hele coole pakjes, maar voor een motor waarschijnlijk niet zo praktisch.

Verder verwijder je een kogel (uiteraard) door een levende slangekop in het kogelgat te poeren (en de tanden als ontnieter te gebruiken of zo??)

Het moge duidelijk zijn dit is ver verwijderd van de wereldcinema zoals we die tegenkomen bij de NPS. Ruim anderhalf uur aktie-nonsens van de bovenste plank en niet als ironisch/komisch bedoeld. Die arme makers waren waarschijnlijk echt in de veronderstelling dat ze talent hadden voor het maken van een actiefilm....doe er je voordeel mee!!

Daar istie weer de killer met de leren handschoenen en het verborgen gezicht!
Giallo-time, dit maal meer aan de thriller dan aan de horror-kant.
Weer een bonte stoet aan verdachten: een architect die niet tegen bloed kan, de sekteleider zonder volgelingen, een enge lesbiënne, de weduwe die graag horror-comics leest...
De gebruikelijke goede kills, Edwige Fenech in één foto-shoot-sessie, één sex-scene en tot tweemaal toe scheuren ze haar de kleren van het lijf.
Verder een appartement van 20 verdiepingen met een mooi trapgat.
Misschien niet de meest originele film in het genre, maar wel met alle aantrekkelijke ingrediënten in de juiste verhoudingen.
De kill in de mensenmassa mag zelfs bij de klassieke scenes.

Korte, maar aparte film in de Jean Rollin-filmografie.

Geen lesbische vampieren, vrijwel geen erotiek en geen pogingen het grote commerciële horrorpubliek te behagen.

Vrijwel geen dialogen, wel veel voice-over.

Mysterieus en minstens net zo vague als zijn "La Nuit des Traquées".

Voor de Rollin-fans, de rest van de mensheid hoeft er niet eens aan beginnen.

Thriller volgens MovieMeter en comedy volgens Videoland Unlimited en ik denk dat Videoland gelijk heeft, zij het dan wel een comedy van het zwarte soort.

Lijkt wat onevenwichtig in het begin, maar uiteindelijk valt het allemaal wel mooi op z'n plaats.

David Hyde Pierce is geweldig als de gastheer.

Liefdesverhaal met een apocalyptisch sausje...en aan de diverse meningen te zien een film die compleet verschillende positieve dan wel negatieve reacties oproept.

Mij deed het denken aan films als "Children of Men", "Another Earth" of "Never Let Me Go".

Rustige SF (sort of) zonder zombies, aliens en dat soort spul...en in hier met een hoog percentage aan een liefdesverhaal.

Interessant basis-idee, mooi uitgewerkt en volgens mij de eerste keer sinds lange tijd dat Ewan McGregor weer eens in een goede film speelt.

Aangename Americana die qua stijl een beetje doet denken aan The Shawshank Redemption.
Regisseur Clint Eastwood vermijdt de val van te sentimenteel en zowel Kevin Costner als het jongetje spelen erg goed.
Enige minpuntje is de mede-ontsnapper van Costner die waarschijnlijk een straf uitzat wegens over-acting, maar die wordt gelukkig vroeg in de film gedumpt.
Erg mooi camerawerk en fijne soundtrack.

Autobiografisch Highschool-drama van schrijver/regisseur Stephen Chbosky en met alle daarbij behorende clicheés, maar wel op een tamelijk warme, ontroerende manier.
Hoofdpersoon is een verlegen, beschadigde jongen die het op school al nooit makkelijk had, maar via The Smiths in aanraking komt met de alternatievere hogerejaars.
En dan volgen de eerste liefdes.....soundtrack met o.a. The Smiths, Sonic Youth, Ramones en dat nummer uit de tunnelscene waar niemand op kan komen (??? zijn ze zo slecht onderlegd in David Bowie in de VS ???).
Bekend terrein, maar ik hou wel van dit soort films.

Mooie animatie over hoe het is om op te groeien in Iran. Heel interessant om dat te zien, verteld door iemand die daar vandaan komt.

De film ziet er ook gewoon erg mooi uit.

Wel weer een kleine revelatie na de overdosis Pixar-animaties van de laatste jaren.

Deze film bleef maar opkomen in mijn IMDB-recomendations...altijd bang geweest dat dit een soort kammerspiel voor 2 actrices was...geen rekening houdend met het feit dat Sven Nykvist achter de camera stond..er twee geweldige actrices aan het werk zijn...en Ingmar Bergman misschien niet de meest vrolijke films regisseert...maar wel een klasbak is....en deze komt bij de Bergman-essentials.

Vroeger had je van die AO-boekjes (algemene ontwikkeling).

Hele dunne boekjes waarin wekelijks een onderwerp uitgelegd werd. Eén boekje dat ik er graag las was over Alfred Hitchcock....en daar staat alles al in wat mijnheer Zizek hier nog eens verteld.

Diepgaand? Niet voor iemand die ook maar één goed psychologieboek heeft gelezen. Freud is dood dus alles nog eens op z'n Oedipus gaan lopen uitleggen driekwart van de running-time

Wel mooie keuze van fragmenten hoor, maar pas wel op met het lijstje van Querelle en dan voeg ik daar nog "Dead Of Night" aan toe....en uitgerekend die moet ik nog zien.

Overdosis Hitchcock en Lynch-uitleg, met als enig resultaat dat ik wel zin heb om een paar van de behandelde films maar weer eens te gaan herzien (Das Testament Des Dr. Mabuse, The Conversation, Vertigo, Wild At Heart).

Idee van regisseur Seunke en hoofdrolspeler Thoolen eens even een Werner Herzogje te doen door met een paard en slee door het noorden van Noorwegen te trekken bij temperaturen ver onder het nulpunt. Met o.a. als gevolg dat de crew regelmatig vastgevroren zat aan de apparatuur.

De hele sledetocht mag dan ook gelden als één van de hoogtepunten uit de Nederlandse filmgeschiedenis, dat de film nog wat hortend en stotend het eerste half uur door moet bedekken we dan ook graag met de mantel der liefde.

Volgens mij is Stephen King de enige auteur die bij mijn ontsnapt aan de boek = geen film/film = geen boek-regel. Perfect materiaal ook natuurlijk, want King is wel mooi iemand die regelmatig met verfrissende ideeën binnen het horror-genre komt. Geloof me de vampieren en spookhuizen komen me al jaren de neus uit.

De productiewaarden liggen zo rond TV-film-niveau, maar regisseuse Lambert weet hier wel even een rete-spannende film af te leveren die voor televisiepubliek weer net iets te ver zal gaan. De gebruikelijke fouten in het horror-genre: geen budget, slechte acteurs, de tong te ferm in de wang, ongeloofwaardige FX, voorspelbare plots, mag het licht aan?, al dan niet goed bedoelende amateurs achter de camera etc ze weet ze allemaal te vermijden. En dan ook wel jammer dat ze zich inmiddels bezig houdt met meuk-titels als Mega Python vs. Gatoroid.

En die titelsong van The Ramones had natuurlijk een vette hit moeten zijn.

En al even geweldig als de voorganger, iets minder griezelig, maar dankzij de geweldige sheriff Gus valt er zowaar nog flink te lachen als we hier de Grand Guignol-kant op gaan. Remake van Pet Sematary staat voor 2019 in de planning, waarom? Kunnen nog heel wat jaartjes mee als horrortoppers van eind jaren 80/begin jaren 90.

Indrukwekkende film. Geen wilde achtervolgingen en dergelijke, maar een realistische weergave van het recherchewerk na een moord op een dakloze Pool. Zeer de moeite waard.

Ik raad iedereen onder de 35 af deze film te bekijken....tenzij je heel erg graag wil weten hoe het leven eruit ziet na je 35e.....maar geloof me je wil het niet weten.

Eerste half uurtje lijkt het allemaal een wat rommelige ensemble-film, maar mede door de lange speelduur van tweeeneenhalf uur krijg je wel een heel duidelijk beeld van de personages en de onderlinge verhoudingen in de groep.

En dan blijken het allemaal problemen te zijn die je ook in je eigen vrienden en kennissen-kring voorbij ziet komen en wordt het allemaal akelig herkenbaar.

Deze vakantie is duidelijk minder leuk dan die van het jaar ervoor en die was net al weer wat minder dan het jaar daarvoor enz ... en dat zijn dan de gruwels van ouder worden.

Aanrader voor iedereen die van de Franse film houdt.

Kijk als je dan toch een feel-good-movie moet maken moet je het zo doen.

Prachtige beelden, charmante hoofdrolspeler, beetje in mineur beginnen, vervolgens wat laten opbloeien, paar mooie naakte jongedames, hup paar mooie niet meer zo jonge dames.

Heerlijk ontspannende film over het hervinden van je gevoelens als oudere pensionado.

Vreemd bizar SF-werkje over de strijd tussen enkele wetenschappers en een kolonie mieren die opeens reuze intelligent zijn geworden door een zeldzame constellatie in het universum.

't is 1974 dus de makers snoepten schijnbaar regelmatig uit de 2001 en LSD-pot.

Voor die tijd ongelooflijke close-ups van de mieren en andere insecten (maar hou wel rekening met wat sadistisch insecten-leed).

Klein beetje last van wat veroudering. De computers en printers zijn voor deze tijd aardig antiek.

Geen ijzersterke klassieker, maar op z'n minst een intrigerende film-ervaring.

Prima jaren tachtig horror door de horrormeester van de jaren zeventig.

Plot is inderdaad volslagen van de pot gerukt, maar in ieder geval orgineel.

Beetje vreemd sfeertje vergelijkbaar met The Howling.

Niet zo visueel verrassend als Deep Red of Suspiria, maar goed voor minstens een paar nachten slapen met het licht aan.

Ik zag begin dit jaar Bringing Up Baby (1938) ook met Katherine Hepburn en Cary Grant en dat vond ik echt helemaal geweldig! De laatste tijd nog wat meer van dit soort screwball comedy's gezien, maar dat niveau ben ik niet meer tegengekomen ook niet met deze toch wel befaamde classic. Hier krijgen we als extra James Stewart er nog bij, maar het is allemaal net wat tammer dan in 1938. Naar 1940 maatstaven is dit een uitermate libertijnse film, maar toch weer net wat te moralistisch naar de hedendaagse norm. Kortom best leuk stuk, maar klein beetje verouderd.

Het eerste uur van de film is een weinig interessante Thaise variant op Xena: Warrior Princess en Hercules. Met de nodige slechte special FX. Maar goed in het laatste halve uur duikt er een gigantische zeeheks op en wordt het nog wel even aangenaam kijkvoer.

Maar doe er niet te veel moeite voor om deze film te pakken te krijgen.

Ik leerde Almodóvar kennen in 1990 (Atame!) en het is dan ook niet zo heel gek dat het enthousiasme voor weer een nieuwe Almodóvar-film 25 jaar later iets was afgezwakt. De voorganger was aardig, maar ook niet meer dan dat, vandaar dat deze relatief lang op de plank bleef liggen.
Eerste half uur zitten we dan ook op bekend terrein, maar dan komt er een man in een tijgerpak in beeld en vanaf dat moment gaan alle remmen los en nee dit hadden we allemaal niet zien aankomen!!! En dan houdt de regisseur zowel qua spanning en drama alles in de hand als ware hij Douglas Sirk himself.
Om te beoordelen of dit het voorlopige meesterwerk is van Almodóvar zou ik La Mala Educación weer even terug moeten zien, de andere kandidaat.