Meningen

Geen moralisme of vredelievende Amerikanen die zich tegen een agressor moeten verweren: 't is een spaghetti-western en dus is er maar één motief dat de hoofdpersonen drijft: bloederige wraak!

Onvergetelijke schurken in stoffig dorpje waar de schedels en uitgedroogde hoofden in rijen over de grond liggen.

Morricone-soundtrack.

Top-spaghetti!

Plot heeft allemaal niet zo veel om het lijf, desondanks een hele aardige jaren zestig martial arts-film.

Leuke karakters en hele aardige gevechten al hadden ze wel van die fast motion-knop af moeten blijven, gelukkig maar een enkele keer.

Geweldige Balkan-film.

Ik verwachtte zoiets als Kusturica, maar dit is echt wel een stuk donkerder, omdat hier de humor vrijwel afwezig is.....niet dat deze post-communistische wereld echt plezierig is om in te leven en daarom drinken de Serviër en de Roemeen nog maar eens op Tito & Ceaușescu.

Qua prachtig camerawerk en het soort van epische dat om de film hangt denken we ook nog wel eens aan de gebroeders Taviani.

Grindhouse-werkje inclusief bijpassend slechte montage. De gruwel-scenes hoef je de film niet echt voor te bekijken, die zijn 1972-niveau, je bent inmiddels wel wat meer gewend. Toch niet helemaal een mislukking, omdat de relatie tussen de motel-eigenaar met mensenetende varkens en psycho Lynn naast functioneel ook nog wel ontroerend is.

Juist ja, ontroerd raken door een film met mensenetende varkens, er zullen ook mensen ontroerd raken bij Deep Throat, maar dan moet er ergens wel een steekje bij je los zitten.

Wel grappig hoor deze nogal van de norm afwijkende superhero-film, maar in vergelijking met "Symbol" nog niet de helft van de briljantie, comedy en filmische inventiviteit.
De monsterfights zijn natuurlijk wel heerlijk absurd alsmede de monsters zelf, gevechten in de originele Godzilla-stijl en nog een mooie ode aan de Power Rangers.

Mooi gefilmd drama over het begin van het AIDS-tijdperk en rodeo-rijder en transgender die min of meer tot elkaar veroordeeld een handel beginnen in alternatieve behandeling voor AIDS-patiënten en meer succes hebben dan het officieel voorgeschreven medicijn, maar daarmee in conflict komen met de DFA. Terechte opmerkingen over de financiële belangen van de pharmaceutische industrie.

Jared Leto doet het vrij aardig als transgender, al wordt het soms wat te vaak benadrukt door haar te laten zien zonder pruik etc. (en de volgende keer vragen we gewoon een echte transgender scheelt meteen weer een hoop gedoe).

Beetje voorspelbaar dat McConaughey en Leto een beetje naar elkaar toegroeien en de mate van de hysterie die destijds uitbrak had iets meer getoond mogen worden (nu een drietal scenes die er met dat doel zijn ingezet). Zeker voor de wat jongere generatie is de impact die de ziekte destijds had misschien wat onderbelicht. Verder prima film, goed tempo, oog voor details en nergens inkakkend.

Eén van de betere Ozon-films.

Leerling schrijft over een klasgenoot en zijn familie en z'n leraar Frans stuurt de gebeurtenissen als lezer en maakt zichzelf daarbij onderdeel van het verhaal.

Claustrofobisch sfeertje dat we kennen uit Swimming Pool, mooi gefilmd en boeiend.

Wow!!! Ballet!!! Vreemde mengvorm van topsport en dans en met een hoog esthetisch gehalte.

Heel eerlijk gezegd is een hele balletvoorstelling vaak iets too much voor mij - al begrijp ik de schoonheid ervan.

Regisseur Wiseman laat hier dan ook alles zien: de repetities, de uitvoering, maar ook de catering, het gebouw, de schoonmakers en naturlijk de artistiek directeur (alias God).

Meer dan twee-en-een-half-uur dit top-ballet heeft ongeveer dezelfde louterende werking als de monikken in Die Große Stille.

Geen docu straight forward, de regisseur laat aparte scenes zien (waarin de nodige aandacht voor de vaak schitterende choreografiën) en samen vormt het een schitterend aparte wereld waarin de kunst van de dans de hoofdmoot vormt..ook al ontkomen de dansers ook niet aan vakbonds-meetingen over pensioenen.

"Maarn is een gat en in Dongen is ook niet veel te doen."

Op Cultura24 in het kader van een een week over Nederlandse cultuur.

Dansmariekes dus een soort van Nederlandse cheerleaders die in tegenstelling van hun Amerikaanse collega's niet de sportteams aanmoedigen, maar voor de fanfare uitlopen.

Mooi in het typische beeld van Nederland, de overbekende houten schuttingen en het rotweer met Sinterklaas en Carnaval...uitgerekend wanneer de dansmariekes in vol ornaat mogen paraderen.

Ook akelig herkenbaar: niemand die even de muziek via de installatie uitzet als de fanfare er aan komt.

De liefdesproblematiek van de 11 t/ m 18-jarigen haalt de charme wat weg zeker als er voor de derde en vierde keer op teruggekomen wordt.

Voordien zag ik uit Iran alleen maar films over geitenhoedertjes die hun eigen stoeltje mee moeten nemen naar school (de NPS Wereldcinema zeg maar), maar hier zowaar een fiks stevig drama/thriller met wat echo's van Antonioni's L'Avventura.

En dan maakt het Iraans, de hoofddoekjes of de Iraanse kentekens niets uit...verhaal is vrij universeel, acteerwerk, camerawerk, plot allemaal op hoog niveau en ook wel een fijne constatering dat de Iraniërs zelf ook gewone mensen zijn met vakantiehuisjes, mobiele telefoons en kinderen (geen enge baarden radicalen in deze film).

Bekendste film van regisseur Koreeda, al zijn films heb ik tot op heden beloond met ruime voldoendes en ja wederom ook voor deze.

Moeder laat haar kinderen in de steek en het verval van de kinderen gaat langzaam, maar onafwendbaar. Ieder moment van geluk wordt gegarandeerd afgestraft met net weer iets meer ellende. Mooie rol van de 12-jarige die opeens hoofd van de familie wordt, zonder geld, met een veel te hoge verantwoording en ondertussen ook nog raakt aan de games en de eerste liefde.

"Maborosi", "After Life", "I wish" en ook voor de vierde keer beginnen de traanbuizen op te spelen.

Redelijk goedkoop in elkaar gezet horror-werkje dat naar het einde iets in kwaliteit stijgt al was het maar vanwege die Houses of the Holy-achtige kleureffecten (U zoekt maar even onder Led Zeppelin).
Verhaal is wel redelijk origineel, maar helaas wordt het nooit echt eng of beklemmend.
Wel wat aardig gore en sadisme, maar helaas is met name de eerste helft te saai en duurt het wel tot halverwege de film voor ik doorhad waar het allemaal in vredesnaam over ging...de echte Thora Birch-liefhebbers hebben hierin dus een pré.
Het eind? Onze hypnotist is de zoveelste transgender-killer schijnbaar met een obsessie voor Susan. Karen is dus in feite het alter-ego van de hypnotiseur.

Eerst maar eens even beklag over de uitzending van RTL8.

Een reclameblok van 5 minuten-5 minuten film- ...en weer 5 minuten reclame.

Kan natuurlijk ook zijn dat ik ergens een aanvalletje van narcolepsie heb gehad.

De film zelf: Een soort van soft-core variant op Funny Games.

Decors en cameramensen waren volgens mij geleend van As The World Turns.

Slaapverwekkend filmpje.

Zeker niet de beste Batman-film, dat was vermoedelijk de vorige, maar het weet op zich wel de volle speelduur te boeien. Batman heeft ook relatief wat weinig screentijd, maar Bane maakt dat goed als bad guy...alhoewel, aangezien Batman en z'n trawanten zojuist de hele rechtstaat hebben afgeschaft en de bankiers en de corporate guys and girls het voor het zeggen hebben, lijkt Bane's anarchistische revolutie nog helemaal niet zo slecht, afgezien van enkele kleine minpuntjes dan. In ieder geval een nogal stevig law and order-toontje i.p.v. de underdog-positie beter uit te werken.

Waarom denk ik toch steeds weer dat het bekijken van derderangs horrorfilms op commerciële omroepen enig cinematografisch genot gaat opleveren?

Deze ook niet, al vond ik het spookhuis zelf best okay.

Jammer alleen dat het puber-slachtvee hier van wel een zo bedroevend niveau is...dat hippie-meisje, die bolle jongen achter het stuur...hoogstens kon ik nog een beetje meeleven met de filmweetjes rondstrooiende nerd: you didn't see Midnight Cowboy??!!

In ieder geval 2 coole kills...al is dat een wat magere score op anderhalf uur.

Ai ... gezin heeft last van de economische crisis en dan wordt het allemaal nog veel erger als er allerlei rare dingen in huis gebeuren.
We zouden zo een heel rijtje invloeden kunnen noemen (Poltergeist, Close Encounters of the Third Kind, Signs, E.T. en zo'n beetje alle alien abductions ooit in de film), maar speel je kaarten juist uit en ondergetekende zit nu onder tafel te typen, gaat zo nog even aluminiumfolie voor de ramen plakken en laat vanavond een lampje branden in de slaapkamer.

Better Living through Chemistry!

Dankzij de firma DuPont bevat ongeveer 99% van alle levende wezens op aarde nu een chemische stof Perfluoroctaanzuur, oorspronkelijk bedacht als coating voor tanks, maar natuurlijk helemaal een gigantisch succes als Teflon, heel fijn bakken zonder dat je product aanbakt. Gevaarlijk welnee, althans volgens de officieel bekende gevaarlijke stoffen. Toch is er een boer die in korte tijd 190 koeien kwijtraakt en een advocaat die er eens even op onderzoek uit gaat en een vreselijke beerput opentrekt, maar ja het is moeilijk vechten tegen de grote chemische industrie. Inmiddels zijn er nog zo'n 600 soortgelijke stoffen ontdekt die overal in zitten en die we nooit meer kwijt zullen raken omdat ze niet afbreekbaar zijn.

Dat je papegaai of parkiet dood neer kan vallen als je Teflon-pannen gebruikt zou toch al wel iets moeten aantonen, werknemers in de chemische industrie zijn misschien bekend met de Teflon-koorts of de polymeer-rookkoorts. In ieder geval veroorzaakt het diverse soorten kanker en mogelijke in de ongeboren vrucht. Die andere 600 stoffen weten we nog niet precies. Soms heb je niet eens horrorfilms nodig om flink te griezelen.

Spookhuis...en dus worstelen we ons er maar weer eens anderhalf uur doorheen.
(Begin er dan ook niet aan!!!).
Nou ja d'r zitten nog wat aardige ideetjes en momenten in, maar niet genoeg om het nou echt boeiend te maken. Visueel is het allemaal wel mooi gefilmd en sijpelt de typische Spaanse horrorstijl wat door, maar het is weer Amityville Horror all over again met de duisternis die maar weer eens de wereld ingeholpen dient te worden via ons gemiddeld burgergezinnetje.

Het dorpje Darwin (35 inwoners) vlak voor Death Valley wordt bevolkt door voormalige mijnwerkers die er nooit meer weg zijn gegaan, hippies, survivalists, anarchisten, een transman en zijn vriendin en zijn ouders die hun christelijk geloof hebben ingeruild voor heidense rituelen.

Leeft allemaal, soms met wat gemopper op elkaar, redelijk vreedzaam samen.

Vlakbij nog de in 2009 afgebrande farm van Charles Manson en zijn familie ("Charly was an asshole" of zo'n slechte vent was het nog niet).

Interviews met een aantal van de bewoners, prachtig ruig landschap, vreemdelingen niet echt welkom, maar je kan er een rondleiding krijgen.

Heel mooi, dit verhaal kende ik ook nog niet. De Duitse broers Dassler beginnen in Duitsland na WO1 met het ontwikkelen van sportschoenen en worden een succesvol bedrijf, na WO2 raken de broers met elkaar in onmin, verdelen het bedrijf en vanuit hetzelfde dorp, starten ze Adidas en Puma die elkaar tot het uiterste beconcurreren ... drie uur lang fantastisch, vooral in de tweede helft een klassieke broedertwist.

Ibsen vertaald naar Australië 2015, goed geacteerd met bijrollen van fijne acteurs als Geoffrey Rush en Sam Neill. Mooi gefilmd ook. De uitwerking van de duistere geheimen uit het verleden, lijkt mij voor de éénentwintigste eeuw echter wel een beetje overtrokken.

Tweede herziening!

En nu weten we het zeker: de ultieme zombiefilm!!!

Daarnaast hoogtepunt in de horror en de jaren zeventig.

Bijna twee-en-een-half uur zombie-pret in de shopping-mall!

Meesterwerk!

Wist al jaren van het bestaan van de film als zijnde de beroerdste mummie-film aller tijden.

Dus toen ik een jaar of twee geleden de DVD voor een euro of 5 zag staan, meteen gekocht.

Vermakelijke giga-nonsens voor liefhebbers van "bad movies".

Na herziening (ooit ergens in de jaren tachtig voor het laatst gezien)nu defenitief verhoogd naar meesterwerkstatus.

Pikzwart beeld van Hollywood in de jaren dertig.

Schitterendste rol van mijn favo-actrice Karen Black als de dame die geld laat prevaleren boven liefde.

Cold hard cash, de nooit uitkomende "American Dream" en het vluchten in de klaterromantiek van Hollywood, dat zelf een grote vergaarbak is van schurken en machtsmisbruikers.

Da's ook wat!!: net uitgebreid alle jaarlijstjes opgestuurd en ingevuld komt op tweede kerstdag nog net één van de mooiste films van het jaar voorbij.

Geen in zwijm gevallen critici, geen grote media-exposure: moet ik allemaal weer zelf achterkomen.

Roadmovie maar niet met de gebruikelijk geharde outsiders, maar een gewoon middenklasse gezin in Chili, lekker paar daagjes op vakantie in de auto met de kids op de achterbank.

Dat er iets niet helemaal in haak is blijkt wel als de moeder zich afvraagt of het nou wel zo'n heel goed idee is, want de relatie van pa en ma loopt niet helemaal lekker.

Jongste kind is nog iets te jong om er wat van te merken, maar de oudste dochter ziet de scheurtjes langzaam naar de oppervlakte komen.

Hele subtiele film, met feilloos geregisseerde kinderen en een schitterend beeld van het Chileense landschap.

Geen aktie, geen grootse plotontwikkelingen en toch: meesterwerk!

We moesten er een uur langer op wachten, maar het was de moeite waard.

Minder mystiek en mythisch dan "Un Prophetè" maar wel een hard-hitting liefdesverhaal zonder sentimentaliteit al doet het plot nog zo z'n best om daar alle gelegenheid toe te geven want de dosis ellende wordt flink opgevoerd.

Geen meesterwerk dit keer, wel een zeer ruime voldoende.

Jesus Franco: geweldige veelfilmer.

Horror, sex en het liefst beiden ineen.

Zit natuurlijk veel puin tussen (Virgin Among The Living Dead bv).

Maar ook de nodige vermakelijke zieke films, bizarre horror en bizarre erotiek.

Dit begint een beetje als chique soft-porno a la Emmanuele, maar langzamerhand komen we er achter dat de broer en zus ook nog lid zijn van een sekte die Marquis de Sade aanbidt en in hun rituelen ook nog eens mensen offeren.

Clubje wordt geleid door Christopher Lee die hiermee wel een beetje erg ver buiten zijn horror-habitat trad.

Maar zoals gezegd alleen puur sex was Franco ook weer niet genoeg.

Toch werkt de combi erotiek en sadisme wel goed.

Niet in de laatste plaats door twee prachtig mooie actrices in de hoofdrollen.

Allemaal iets minder literair dan Franco's andere geweldige ero-film (Succubus/Necronomicon-Getraumte Sünden) maar het heeft sfeer en straalt erotiek uit.

En altijd vreemd gevonden dat er in de hele filmindustrie zo weinig met erotiek is gedaan.

Okay hopen porno en Tiroler-films maar dat heeft allemaal weer weinig met erotiek te maken.

Dit vind ik nou een mooie sexfilm: softporno maar dan met enig verhaal en een klein horrorsausje.

Dorpjes waar je beter niet kan komen aflevering 906: Potter's Bluff. In de herziening! En meteen promotie naar de Eredivisie. Linkerrijtje. Dit is toch wel een uitermate origineel verhaal, met goede scares, lekker sfeertje en fijne FX die de film nog op het video nasty lijstje terecht liet komen. Robert Englund en de burgemeester/astronaut uit Northern Exposure nog in kleine bijrolletjes. Niet te veel inlezen, gewoon lekker onbevangen in gaan.

Prima wraakfilm op het Engelse platteland begeleidt door een soundtrack met nummers van Amerikanen als Bill Callahan, Bonnie 'Prince' Billy en Calexico.

De schrik komt er goed in te zitten bij het groepje dopeheads dat 7 jaar geleden een wat achterlijke jongen heeft vernederd en gemarteld, want hij is terug, maar nu met zijn grote broer.

Mooie beelden, mooie sfeer, prima wraak.

We gaan gezellig naar een huisje in het bos, ja dat werk kennen we natuurlijk al, maar de uitwerking is toch nog wel verrassend. Beetje allegaartje vol bekende clichés deze film, maar wel allemaal weer zo in elkaar gevlochten dat het weer net iets anders is dan je verwacht. Bij mij scoort dit wel sympathiepunten. De film ziet er ook gewoon goed uit, wordt prima geacteerd en zoveel horrorfilms die de moeite waard zijn hebben we nog niet gehad deze eeuw. Ondergewaardeerd. Ik zou zeggen, horrorliefhebbers, deze zeker even checken.