menu

P'tit Quinquin (2014)

Alternatieve titel: Lil' Quinquin

mijn stem
3,61 (53)
53 stemmen

Frankrijk
Komedie / Misdaad
206 minuten (miniserie, 4 delen)

geregisseerd door Bruno Dumont
met Alane Delhaye, Lucy Caron en Bernard Pruvost

In een klein Frans dorp vindt een reeks bizarre moorden plaats. De wat onnozele politieagent en zijn assistent staan voor een raadsel, terwijl de kleine Quinquin en zijn geliefde Eve alles op de voet volgen.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=grkfB4t2sPQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Malick
0,5
Hoe is Bruno Dumont met humor, Koekebakker? Kan me er niets bij voorstellen.

avatar van Koekebakker
4,0
Droog en regelmatig erg geestig. Gebruikmakend van slapstick, absurditeit, herhaling en verrassing. En dat werkt heel goed, alsof hij al zijn zoveelste komedie maakt.

En toch is het ook heel herkenbaar Dumont. Door de landschappen, de koppen van de acteurs en de fotografie. Je ziet meteen dat het Dumont is. En ook thematisch, want er mag dan veel te lachen vallen, de film heeft een zwarte ondertoon en zeker geen vrolijk mensbeeld.

avatar van kappeuter
3,0
kappeuter (crew)
Vanaf 15 januari 2015 in de bioscoop (Lumière)

avatar van McSavah
4,0
De eerste twee delen rolden mij de tranen met enige regelmatig over de wangen. Geweldige take op het politie-arriveert-in-mysterieus-dorpje cliché door Dumont. Veel hilariteit, wat des te knapper is omdat ook hier weer louter amateurs zijn gebruikt, wat bij komedie mij toch lastiger lijkt dan bij een afstandelijk zwaar drama. Waar die Bernard Pruvost (Commandant Van der Weyden) ook in hemelsnaam vandaan komt, met al zijn ongemakkelijke tics en quirks.. en hij was eigenlijk zelfs tweede keus wist Dumont te vertellen. Enkele heerlijke koppen weer. Alleen de kinderen komen soms minder uit de verf, al kunnen enkele volwassenen hun lach in bepaalde situaties maar moeilijk onderdrukken. In deel drie en vier komt de donkere ondertoon meer opzetten, terwijl het ook nog iets absurder wordt, maar wel minder humoristisch. Het blijft sterk, maar ik vind de eerste twee delen wel beter geslaagd. Je hoopt misschien nog op een soort van overtreffende trap. Met name het slot is behoorlijk ingetogen. Het subplot met Mohamed is daarnaast wat beperkt uitgewerkt en voelt een beetje out of place en geforceerd aan. De poging kan ik waarderen (alleen al om de schouderrol(?) van de commandant in de ontknoping te zien), maar met name het niet al te naturelle acteren van de kinderen werkt hier tegen de film. In een film als La vie de Jésus komt een thema als racisme beter tot zijn recht.

Djek69
Dumont is een interessante regisseur maar niet ales wat hij maakt verandert in goud. Ik vond deze film niet bijzonder goed, maar wel intrigerend en op een aangename manier apart. Het is daarmee een Dumont film die niet mijn persoonlijke toplijst zal halen, maar die wel in het geheugen zal blijven ronddolen. Al was het maar om de gewaagde keuzes die hij (wederom) heeft gemaakt (in de casting vooral) en de vele onbeantwoorde plotvragen..

avatar van cucciolo
McSavah schreef:
De eerste twee delen rolden mij de tranen met enige regelmatig over de wangen. Geweldige take op het politie-arriveert-in-mysterieus-dorpje cliché door Dumont. Veel hilariteit, wat des te knapper is omdat ook hier weer louter amateurs zijn gebruikt, wat bij komedie mij toch lastiger lijkt dan bij een afstandelijk zwaar drama. Waar die Bernard Pruvost (Commandant Van der Weyden) ook in hemelsnaam vandaan komt, met al zijn ongemakkelijke tics en quirks.. en hij was eigenlijk zelfs tweede keus wist Dumont te vertellen. Enkele heerlijke koppen weer. Alleen de kinderen komen soms minder uit de verf, al kunnen enkele volwassenen hun lach in bepaalde situaties maar moeilijk onderdrukken. In deel drie en vier komt de donkere ondertoon meer opzetten, terwijl het ook nog iets absurder wordt, maar wel minder humoristisch. Het blijft sterk, maar ik vind de eerste twee delen wel beter geslaagd. Je hoopt misschien nog op een soort van overtreffende trap. Met name het slot is behoorlijk ingetogen. Het subplot met Mohamed is daarnaast wat beperkt uitgewerkt en voelt een beetje out of place en geforceerd aan. De poging kan ik waarderen (alleen al om de schouderrol(?) van de commandant in de ontknoping te zien), maar met name het niet al te naturelle acteren van de kinderen werkt hier tegen de film. In een film als La vie de Jésus komt een thema als racisme beter tot zijn recht.


Mooie recensie!
Vond het ook zeker de moeite waard om em te zien. Interessant ook om es te zien wat Dumont met een miniserie doet die ook nog eens komische elementen heeft. Hij neemt vooral de tijd om te benutten wat erin zit. En dat doet ie met verve, vind ik. Je ontsnapt niet aan de sfeer en het beeld dat hij je oplegt; voor mij een mix van soberheid en absurditeit, met een donker randje. De humor die in meer of mindere mate daarbovenop constant aanwezig is, heeft dan ook een nogal bevreemdend effect (in dat opzicht begrijp ik Dumont volkomen, omdat hij zelf ook heeft aangegeven dat te ervaren).

avatar van wendyvortex
5,0
200 minuten Bruno Dumont en humoristischer dan we hem ooit zagen, maar het werkt. L'Humanitee als zwarte comedy, zoiets, vol met de bekende al dan niet inteeltkoppen, vooral onze eerste verdachte heeft een geweldig Stan Laurel-achtig hoofd.
Hetgeen in een normale politiefilm een bloedserieuze cliché lading zou hebben wordt hier vaak door randzaken compleet verstoord zoals in de geweldige scene met van der Weyden en zijn leidinggevende in het restaurant.
Politieonderzoek wordt dan ook nog eens flink gevolgd door Quinquin en zijn vriendjes, dan denken we hier natuurlijk meteen aan Q & Q al worden zaken hier op een veel absurder en donkerder manier uitvergroot dan in een kinderserie.
Hoogstens het bij-verhaaltje m.b.t. racisme hangt er wat bij en lijkt iets teveel een actuele boodschap te willen meegeven, maar omdat we mede hierdoor een spectaculaire schouderrol krijgen stoort het ook weer niet.
Leuker, fijner en meer genoten (het camerawerk is trouwens prachtig) hebben we nog nooit bij Dumont dus vooruit met de geit...meesterwerk!

avatar van Donkerwoud
4,0
Vooruit met de geit!

Moordmysterie op het Franse platteland. Regisseur Dumont speelt een vermakelijk spelletje met geijkte genreconventies rond detectives van buiten die familiegeheimen oprakelen in een gesloten dorpsgemeenschap. Commandant Van der Weyden (Bernard Pruvost) is een aartsdommerik die met zijn mannelijke ego verder bij de werkelijkheid vandaan gaat dan dat hij de zaken helder te zien krijgt. Zijn openlijke vozen met motoren en paarden als ware zij gelijk vrouwenlichamen. Zijn 'Vooruit met de geit!' terwijl hij nooit oplossingen weet te vinden voor problemen. Af en toe met zij n dienstrevolver rondzwaaien om autoriteit af te dwingen. Luitenant Carpentier (Philippe Jore) is een fractie scherper van geest, maar vanuit zijn positie als ondergeschikte kijkt hij vooral op tegen het overwicht van zijn leidinggevende. Al gauw blijkt dat de twee onderzoekende typetjes slechts bijzaak zijn in een heel ander verhaal: de sfeerschets van een kleinburgerlijke dorpsgemeenschap.

De kleine Quinquin (Alane Delhaye) is het warme hart van de serie als een aandoenlijk boefje met fotogeniek lelijke tronie, dat zich openlijk afzet tegen elke vorm van autoriteit of gezag. Rotjes gooien naar alles en iedereen. Stoere praat en ronduit pesterig wangedrag. Zijn vader en opa zijn vrouwen hatende bullebakken, maar moeder en oma kunnen vrijelijk uitgekafferd worden. Quinquin heeft met zijn vriendjes een snoeiharde erecode van wat het betekent om een man te moeten zijn. Nooit je gezicht verliezen tegenover anderen. Mocht het toch gebeuren dat iemand je ego krenkt; zorg dat er in groepsverband nog harder teruggeslagen wordt. Meer nog dan dat de plaatselijke moordpartijen van invloed zijn op de coming of age van Quinquin, is de kern juist de complete afwezigheid van enige impact van de heftige gebeurtenissen op zijn eigen persoonlijke leven.

Het bevreemdende van deze serie is dat het draait om een moordonderzoek rond een heuse seriemoordenaar, maar dat de heftige gebeurtenissen weinig invloed lijken te hebben op de dagelijkse gang van zaken van de voornaamste dorpsbewoners. Zij gaan naar de kerk. Zij doen hun plaatselijke songfestival. Zij hangen rond op de plaatselijke kermis. Zij toeteren mee of gooien hun baton op bij de kneuterige fanfare. Schitterend in beeld gebracht in de traditie van lome sfeerschetsen van rustiek plattelandsleven, waarbij je haast zou vergeten dat er een moorddadig sujet op de achtergrond een spoor van lijken achterlaat. Eigenlijk is niemand in deze dorpsgemeenschap erg onder de indruk van het menselijke lijden wat enkele medebewoners treft.

Verwacht dan geen zinderende suspense waar de actie van het scherm spat, integendeel: de langzame verteltrant straalt eerder de verveling van loom dorpsleven uit. Dumont bouwt meer spanning rond het dorpsgebeuren dan dat het moordmysterie tot beklijvende twists en turns leidt. Een bewuste stijlkeuze, maar wel één die niet bij iedereen in de smaak zal vallen. Zelfs het moordonderzoek is namelijk gespeend van spanning en sensatie, want de twee detectives zijn meestal te dom om bij de kern van motieven en onthullingen te komen. Zij filosoferen meer over de aard van menselijk kwaad, dan dat zij manmoedig de dorpelingen beschermen tegen kwaadaardige invloeden.

Wat de miniserie sterk maakt is hoe het met een absurde, luchtige toon een fictief universum schetst waar moord en doodslag bijzaak zijn. Het moordonderzoek is teruggebracht tot een zinloze exercitie van dweilen met de kraan open in een oneerlijke, ongelijkwaardige maatschappij. Onderhuidse spanning wordt niet opgebouwd door de zoektocht naar de moordenaar, maar Dumont laat juist zien hoe 'het normale' doodeng in elkaar steekt. Hoe gaan de dorpelingen met elkaar om in het licht van gewelddadige moorden? Processen van xenofobie, rassenhaat, uitsluiting, vrouwenhaat en machtsmisbruik worden gereflecteerd in hoe de kinderen elkaar en autoriteiten bejegenen. Pesten en uitdagen. Openlijk, ongeneerd genieten van het leed van anderen. Zichzelf verontwaardigd indekken als het handelen van anderen deukjes in het eigen ego achterlaat.

In zekere zin valt het in de Franse naturalistische traditie van sfeerschetsen van hoe maatschappelijke onderklassen (laag opgeleid, volks) hun raddraaiers en deugnieten produceren. Toch schetst Dumont nooit direct oorzaak en gevolg tussen moord en maatschappij. Wat hier werkelijk bekritiseerd wordt is de maatschappelijke onverschilligheid waarmee kleinburgerlijk individualisme van massamoord een amusante noviteit maakt. Quinquin's generatie groeit op met een breedgedragen gevoel van verveling en innerlijke leegte. Geloof in gezag en autoriteit zijn weggevallen, terwijl het kwaad gezien wordt als iets wat buiten henzelf plaatsvindt. God noch gebod, slechts de wereld als een te beschouwen speeltuin om de eigen geneugtes te bevredigen. Daarnaast zijn zowel de twee detectives als Quinquin met zijn bende, getekend door onlogische gedragscodes, aangeleerd vanuit misplaatst mannelijk ego. Zaken eerder vertroebelend dan oplossend.

De combinatie van onverschilligheid met mannelijk ego creëert een onaangename maatschappij, waarbinnen hardheid tegenover elkaar de norm is geworden. Misschien is de moordenaar wel een uitkomst van die harde maatschappij, maar evenzogoed is de manier waarop goed en kwaad bezien worden door een filter van geamuseerd toekijken, iets waar de westerse wereld (Frankrijk in het bijzonder) vraagtekens bij kan zetten of het tot fijnere omgangsvormen leidt. Hoogst verontrustend poëtisch beeld van een Frankrijk dat bij het uitbrengen nog niet getroffen was door zijn verschrikkelijke aanslagen, maar waar rechts populisme en uitsluitingspolitiek al wel zijn weg vonden naar de nieuwsbulletins.

avatar van Phantasm
2,5
Voor de echte liefhebber, dit is niet mijn ding.

avatar van missl
3,5
Leuke serie, droge humor en de acteurs zitten goed in hun rol.
Goeie kop heeft de kleine Quinquin.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:46 uur

geplaatst: vandaag om 05:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.