Meningen

Een zeer levensechte verbeelding van het leven van de gewone Russische man en vrouw. Het karakter van de Rus, de in Westerse ogen troosteloosheid van hun bestaan (waarmee ze zelf vaak dik tevreden zijn), de weinig fraaie leefomstandigheden, het sterke gemeenschapsgevoel - allemaal perfect gebracht. Maar mijn probleem met de film is: hier blijft het een beetje bij. Veel scènes, zoals in de kippenslachterij, zijn puur documentaire, en het menselijke drama wat de film wil tonen heeft daar nogal onder te lijden. Daardoor bleef ik een beetje met een 'tja..' zitten aan het eind. Met een aantal zeer memorabele momenten zoals de toch niet dode vader, of de waarzegster toch nog een 3,5.

Ik zat eigenlijk verplicht met mijn neus in een boek over Slavische talen, en had deze film op de achtergrond aangezet om te wachten op de Blair Witch-parodieën. Toch ging mijn aandacht vaker naar de film dan naar De /v/ en de /v'/ zijn stemhebbende consonanten, soms omdat het gewoon te stompzinnig voor woorden was, maar ik moet toegeven dat het voorbij de helft toch best geinig werd. Bijvoorbeeld de hilarische rhymes van een knetterstonede moordenaar, ondertussen iedereen in de kamer om zeep helpend, het kreng wat godsgruwelijk irritant door de film tetterde waarna ze door een woedende menigte wordt afgemaakt, de beautyqueen die niet doorheeft dat ze vermoord wordt ("So now I'm supposed to bleed?"), de geweldige Usual Suspects-parodie, en de na het eind volgende snatch and run-scene. Wat de film nogal de das om deed waren de constanste banale seksuele referenties, het barslechte acteerwerk van Anna Faris en een te groot aantal makkelijke inkoppers. Toch beter dan ik verwacht had. 3*

Ik had geen idee trouwens dat Marlon Wayans uit Requiem For A Dream, samen met zijn broer voor deze film verantwoordelijk was.

Geinig: ik heb heel lang een 0,5 voor deze film laten staan, omdat ik gravend in mijn herinnering (het kan best een jaartje of twaalf geweest zijn dat ik 'm voor het laatst zag) besloot dat het totale rommel was. Maar wauw, wat heb ik genoten van deze geweldige hysterische film. Faber is for!! mi!! da!! bel!! Ook viel me op dat de film, hoewel het natuurlijk een ongeloofwaardig uitgangspunt is, goed doortimmerd in elkaar zit. Eén nogal beschamende fout: Klunst mama het ene moment door de kamer heen met haar gipsen poot, het volgende moment bestuurt ze een auto. Huh?
Tot slot blijf ik toch echt met een brandende vraag zitten na het zien van deze film: waarom doen die kinderen dit? De vader kwam in de loop van het verhaal best sympathiek over, het leek me juist een kreng van een moeder, maar dat terzijde. De enige reden die gegeven wordt is dat pa Thijs en Madelon op een kostschool wil gooien, maar dat is niet verwonderlijk met zulk gedrag? Waarom dat gedrag niet wordt uitgelegd, is me een groot raadsel. Iemand?

Een adembenemend mooie, gevoelige en ongelooflijk dappere film over het elkaar uitdagen en het overwinnen van je schaamte. Het acteerwerk van de twee hoofdpersonen was grandioos, maar het was toch vooral Maggie Gyllenhaal die zich wat mij betreft onsterfelijk heeft gemaakt met haar fantastische, natuurlijke karakterspel. 4,5*

Schitterende animaties, prachtig verhaal, geweldige muziek, fantastische geschifte figuren, en natuurlijk de aandoenlijk stuntelige Chihiro: alles bij elkaar is deze film een ware belevenis. Twee uur lang puur genieten. Hier en daar leken wat dingen niet helemaal goed uitgewerkt (wat nu bijvoorbeeld de geest-zonder-gezicht was, waarom hij zo van gedaante veranderde en weer terugveranderde, werd me niet duidelijk), maar volgens mij zitten er veel lagen in de film die ik er nog niet uit heb weten te halen (ik keek de film dan ook zéér laat). Ik ga 'm binnenkort zeker nog een keer kijken en dan zou hij wel eens op 5* uit kunnen komen. Vooralsnog 4,5* en één van de mooiste films die ik de laatste maanden zag.

Wrang, naargeestig, zeer onprettig en in die zin ook vrij effectief: je moet en zal je zwaar kut voelen na het zien van deze film, daar is werkelijk geen ontkomen aan. Zo git- en gitzwart als de hoofdpersoon in het leven staat, zuigt hij alle energie uit de kijker weg. Het is bijna fysiek vermoeiend om deze film te moeten uitzitten. En ja, dat vind ik een verdienste... het is immers geen onrealistische schets die Noé hier neerzet, hoewel het ver van mezelf af staat is het helaas bittere realiteit. Je voelt je bepaald niet prettig als je met je neus bovenop die realiteit wordt gedrukt, maar Noé heeft deze film dan ook niet bedoeld als uitvlucht maar als confrontatie. Die hij keihard in je gezicht schreeuwt. Of over je heen kotst, zo je wil.

Of Noé de kijker nu bewust wilde irriteren met al die willekeurig wegschietende beelden met bijbehorende knallen weet ik niet, maar is vond het steeds maar een flauwe afleidingsmanoeuvre en bovendien erg lelijk... voor mij bedierf het de film een beetje. 4*

'Rotslecht' gaat me wat te ver, maar een tegenvaller vond ik het zeker. Dan heb ik het niet over de vergezochtheid van het thema - sowieso wist Shyamalan in zijn eerdere twee films het juist te zoeken in het onverklaarbare zonder storend te worden. Maar Signs voelde toch wel aan als Shyamalan op herhaling, maar dan stukken slechter. Hij lijkt hier gewoon wederom een blik opengetrokken te hebben van familietafereeltjes en onthutste, naar antwoorden zoekende volwassenen. Misschien moet Signs het dan hebben van de spanning, maar die voelde ik werkelijk nergens. Wat ik wel zag waren vooral wat opeengestapelde drama-clichés: man verliest vrouw, man vervloekt alles om zich heen en raakt in isolement, kinderen begrijpen dat niet, man moet zijn leven weer op de rails krijgen, etc. Dit alles dit keer in een context van een alien invasion. De scene waarin Graham aan zijn zoontje vertelt hoe diens geboorte verliep, terwijl het huis kraakt onder de aliens die proberen binnen te dringen, geeft nog wel het beste aan hoe deze film faalt om enerzijds familie-drama en anderzijds thriller te willen zijn.
Mel Gibson vond ik een kwelling om naar te moeten kijken met zijn constante geforceerd-verwarde blik, het zoontje was met zijn volwassen wijsheden ("The history of the world's future is on the tv right now. We need to record this so you can show the tape to your children and say you were there. [geëmotioneerd, tegen zijn piepjonge zusje:] Your children, Bo..."), totaal ongeloofwaardig. Ik kan er niet veel meer van maken dan 2*.

Ik heb hem vorige week gekeken, en gisteren nog een keer. Ik vond het een meesterwerk, bij bepaalde scenes (de biecht, de dood van Raval, de processie van armen, de Dans van de Dood) kreeg ik serieus kippenvel. Door het non-budget kon ik de eerste maar moeilijk heenkijken, maar dat deed uiteindelijk voor de beleving van deze film niet ter zake. En holy shit, wat zetten Max von Sydow, Gunnar Björnstrand en Bengt Ekerot geweldige acteerprestaties neer.

Roemenswaardige film, vijf sterren.

Gezien in de Docuzone in het Haags Filmhuis. Hoewel het een beetje een 'talking heads'-docu is (maar wat wil je wanneer er geen beeldmateriaal van Nick Drake zelf is?), volgt het ene kippenvelmoment het andere op. Het eind, waar 'Northern sky' van studio-opname verschuift naar slechts zang en daarna teruggaat naar de studio-opname is, gecombineerd met de beelden, hartverscheurend mooi. Misschien is het makkelijk scoren door de schitterende muziek van Nick Drake onder sfeerbeelden van Tanworth-In-Arden en Londen te plaatsen. De documentairemaker nam een (wat al te?) duidelijk standpunt in om te tonen hoe groot het verlies van een artiest als Nick Drake is. 4,0*

Deze film heb ik op tweede kerstdag met een goede vriendin gekeken - op aandringen van haar, want zelf had ik 'm waarschijnlijk links laten liggen. Een aangename verrassing, moet ik zeggen. Eigenlijk is het gewoon het uitgekauwde man-bedriegt-vrouw verhaaltje met alle gevolgen van dien, maar dit keer op een innemende en interessante manier in beeld gebracht. Gwyneth Paltrow irritant? Ik vond haar lieve onschuldige koppie juist een aanwinst voor deze film. Hoewel de emoties er wat te dik op lagen (de bedrieglijke vriend van Helen is wat al te veel een leugenachtige slechterik, James de goedzakkerige Schot is wat al te veel de Perfecte Man, etc.) viel er genoeg te genieten. Het einde was iéts teveel van het goede, maar al met al toch een 3,5*.

Bagger. Een bij mekaar gejat zooitje zonder enige houdbaarheid, wat maar een beetje interessant en flitsend probeert te doen met (zéér origineel!) diamanten waar iedereen achteraan zit, criminelen die elkaar naar het leven staan, stompzinnige en clichématige slow/fast motion en zeer vermoeiende, maar schijnbaar te gek gave dialogen. Jason "Hoe ben ik zo gaaf mogelijk" Statham was echt een aanfluiting. Pitt is het lichtpuntje dat de film uiteindelijk anderhalve ster oplevert.

Vanavond eindelijk weer gezien, de laatste keer zal zo'n tien jaar geleden zijn, misschien zelfs langer. En hoewel ik het plot natuurlijk nog wel wist stonden van de details me alleen nog wat flarden bij (benzinestation, sleutelhanger, verpletterd blikje cola). Allejezus wat een grandioze, onheilspellende film is dit. En was is hij fantastisch in beeld gebracht! Die subtiele verschuiving van perspectief vanuit Rex naar het verhaal van Lemorne, de door elkaar kruisende verhaallijnen, de verbittering op het gezicht van Rex tegenover de doodkalme rationaliteit van Lemorne, de fantastisch in elkaar vallende kleine details. Ge!! Wel!! Dig!!

Bernard-Pierre Donnadieu steelt de schouw. Zijn rol als enerzijds zieke psychopatische analist van menselijke gevoelens en anderzijds hartelijke huisvader en leraar is verbluffend. De scene waarin hij zijn tactiek 'oefent' is tegelijk hilarisch en sinister, zeker als je weet wat er te gebeuren staat. Ook het verscheurde personage van Gene Bervoets (Rex) is formidabel neergezet. Ik kan geen enkel punt van kritiek op deze film bedenken. 5*, geen cent minder, en als hij morgen bezonken is zou het me niet verbazen als ik een film mijn top-10 uit sodemieter ten gunste van Spoorloos.

Hoewel heel mooi, poëtisch en bewonderenswaardig diepzinnig, was dit toch niet het meesterwerk wat ik ervan verwachtte. Er leken me teveel barriëres te worden opgelegd om hem ècht onvergetelijk te maken: de constante stemmingsveranderingen van de drie mannen, de trage vertelstijl (en dat voor een film van bijna 3 uur), de soms onbegrijpelijke dialogen, het droeg er allemaal toe bij dat ik de film behoorlijk afstandelijk heb ervaren. Drie en een halve ster, maar misschien moet ik hem gewoon nog een keer kijken.

Bloedstollend mooie, ontroerende en meeslepende film. Nauwelijks met woorden te omschrijven, dus laat ik het maar in sterren uitdrukken: vijf stuks. De laatste minuut is wat mij betreft filmgeschiedenis. Kippenvel, prikkende tranen. Formidabel.

Gisteren gekeken. Feitelijk was dit mijn eerste échte confrontatie met Star Trek. Ik kende de karakters natuurlijk wel, heb hier en daar wel een aflevering gezien, maar veel meer dan dat ook niet. De allereerste confrontatie met Star Trek was trouwens het nummer 'Star Trekking' (It's LIFE Jim, but not as we know it, not as we know it, not as we know it... Jim ).

De film dan: ik vond 'm sterk. Pakkend verhaal, mooie effecten, die geweldige altijd über-oprechte Jim. Vooral de focus op de karakters in plaats van op heftige space exploration vond ik fijn. En dan die "Jim. Your name is Jim", woohoo!

Een onwaardig vervolg op de vorige drie delen. Ik had gehoopt dat de reis terug naar onze tijd filosofisch wat interessanter zou worden uitgediept, maar het draaide enkel uit op flauwe kolder. Ster Trek-films zijn vergezocht, en daar heb ik nogmaal gesproken niet veel problemen mee, maar het plot van deze film is zo volkomen belachelijk dat het alleen al grap te beschouwen is, en dan nog een slechte ook.
Hier en daar vermakelijk, natuurlijk de vertrouwde groep mensen wiens grillen je nu zo goed doorhebt, maar ergernis nam de overhand. Zeker na het emotioneel geladen einde van de vorige film is dit slappe hap. 1,5*

Best aardig, maar toch werd er weer een blik space-clichés opengetrokken dat ik een aantal keren flink moest zuchten. Terug in de tijd reizen om een wandaad in het verleden te herstellen ten behoeve van een glorieuze toekomst, de obligate 'self-destruct-sequence', vijanden aan boord van je eigen schip, versteld staande naïeve aardklootbewoners, vriend die je het leven redde waarvoor je door het vuur wil, het is allemaal weer van de partij. Uitzonderlijk vreemd vond ik het dat de Borgs in hun vluchtactie precies naar de tijd en plaats van First Contact vortexen, dat is toch de laatste plek waar je gevolgd wil worden, en sowieso is het vreemd dat gekozen wordt voor een tijd waar de Borg-heerschappij nog niet voltooid is. Ook vreemd vond ik de ruimtereis van Cochrane, die al een klein kind versteld staat van zijn eigen uitvinding en die nota bene door mensen die dankzij zijn uitvinding bestaan, door de vlucht geloodst moet worden. Naast dat alles toch wel vermakelijk, maar zeker niet zo goed als de eerste drie Star Trek-films. 2,5*

Een genot om naar te kijken, visueel maar vooral ook emotioneel. Met als enige zekerheid de videobeelden van de verteller, mag de kijker naar hartelust piekeren over hoe het verhaal zich in werkelijkheid heeft afgespeeld. Is het een verzinsel (de verteller geeft meerdere malen toe dat hij goed kan liegen)? Bekijkt de verteller zijn weinige video's van de hem onbekend gebleven Meimei keer op keer, om de rest van haar leven daaromheen uit zijn eigen fantasie te putten? Komt de hele film voort uit de dingen die de verteller heeft gezien in en om de rivier uit de titel (en waren het 'verdronken verliefde paartje' wat hij ooit zag Mada en Mudan)? Is het werkelijk gebeurd, en is Meimei uiteindelijk vertrokken omdat ze besefte dat Mada de waarheid had gesproken, en ze hem daarom onterecht op afstand heeft gehouden?

Wat mij betreft verdient deze film het om door velen gezien te worden. Zhou Xun (Mudan/Meimei) is bovendien het meest aandoenlijke filmpersonage sinds Rebecka Liljeberg in Fucking Åmål. 4,5*

Tegenvaller, na het schitterende 'Sous le sable' en het erg leuke '8 femmes'. Ik miste heel erg de manier waarop bijvoorbeeld 'Sous le sable' je bij je nekvel pakte om niet meer los te laten. De verhalende vorm (wat is werkelijkheid? wat is fantasie?) stemt enigszins overeen, maar wordt hier wat.. tja.. voorspelbaarder gebracht. Geen magie, ontbrekende spanning. Bovendien verdrinkt 'Swimming pool' een beetje in zichzelf, als het ware: na verloop van tijd is wel duidelijk dat wat de kijker ziet aan het brein van Sarah is ontsproten, en 'mag' het als het ware een goedkope thriller worden. Ozon neemt zijn eigen film daarmee minder serieus, en dat stoorde me nogal. Ludivine Sagnier is tenslotte een erg mooi kind maar wordt teveel, wat mij betreft op het vernederende af, als lustobject gebruikt. 2,0*

Een op momenten erg vermakelijk hersenloos verhikel, maar op zo'n driekwart werd het met allemaal echt wat te absurd en vergezocht. En dan dat einde. Ik zal maar niet zeggen van welke film dit is gebietst uit angst voor spoilers, maar als beide films hebt gezien weet je 't gelijk.

Iets anders: waren die namen nou bewust gekozen als verbasteringen van 'bekende' namen in de computerwereld? Axl Torvalds - Linus Torvalds. Stanley Jobson - Steve Jobs.

Maar oke, 2,5* dus.