Meningen

Een goede film waar ik zeker van heb kunnen genieten, maar die me eigenlijk toch nogal tegenviel. Het grootste nadeel stond op het recensiebord in Lumen ook vrij prominent te lezen: "Nieuwe Westdijk mist vooral ritme". De film leek inderdaad wel voortdurend vast te lopen, de vele hele en halve onderbrekingen van de verhaallijn haalden het ritme uit de film, zetten voortdurend op een nogal vervelende manier de rem erop. Het gepuzzel en door elkaar gesmijt van verhaallijnen kwam soms erg geforceerd over. Soms leek het wel alsof er een onderbreking werd ingelast puur en alleen om een komische noot te raken, bijvoorbeeld Simone die nadat Dirk per ongeluk in de spiegel stond te gapen nog een paar keer in de lach schiet, of de vele scènes die moeten worden overgedaan. Vrij storend vond ik dat, als het geen verdere bedoeling heeft ga dan gewoon door met het verhaal.

Door al die onderbrekingen en verschuivingen biedt de film de kijker nergens de kans om zelf achter het ware verhaal, ow wacht, leuk om in de metafoor van de film te blijven: de kans om zelf achter "Het Echte Leven" te komen. Ik wil films die in eerste instantie ondoorgrondelijk lijken best een kans geven, en deze film ook. Maar het beeld is nu wel heel erg vertroebeld door hele, halve, wel ter zake doende, niet ter zake doende, bij- en tussen-scènes van de secundaire vertakking van de vertakking van de verhaallijn, die pas in derde instantie te zien was want de eerste twee pogingen werden op een zeer grappige wijze verpest doordat de geluidsman in beeld stond. Bij wijze van spreken, natuurlijk.

Het verhaal dát er was vond ik eerlijk gezegd nogal vergezocht. Het op de proef stellen van je relatie is een interessant uitgangspunt om een film over te maken, en ook de uitwerking die Westdijk in zijn film heeft gekozen (een film over je relatie maken, met jezelf en je vriendin in de hoofdrol) is boeiend. Maar meteen na de eerste scene waar Simone door haar gestuntel Milan op zijn fiets ten val brengt, en hij haar daarna achtervolgt tot haar huis is het eigenlijk al niet erg geloofwaardig meer. Ja oke, het is ook in de film een gespeelde scene, maar het lijkt gewoon niet te kloppen, in het echt nooit zo te kunnen gebeuren. Om dan te roepen dat "je als kijker toch ook naar een film zit te kijken die niet echt is gebeurd" vind ik eerlijk gezegd een beetje flauw. Zo kun je je als filmmaker wel uit heel veel ongeloofwaardige scènes zwetsen.

Wat blijft over? Een zeer goed geacteerde, op momenten erg ontroerende, en op andere momenten erg, érg grappige film. Ook een film die naar mijn gevoel teveel hooi op de vork nam en die nogal geforceerd overkwam. Maar in elk geval zeker een film die ik nog een keer wil zien om te kunnen bepalen wat voor indruk hij bij een tweede poging op me achterlaat. Misschien valt alles dan wel Mulholland Drive'esque perfect op zijn plaats.

3*

Nou nou nou, ik word wel erg heen en weer geslingerd door de voorgaande discussie. In eerste instantie had ik zelf ook het gevoel dat er wel heel makkelijk een lijn werd getrokken tussen de gebeurtenissen en de shoot-em-up game, het gepest worden, de nazi-video's, het zomaar even op internet kunnen bestellen van een automatisch geweer en het met een handtekeningetje in ontvangst nemen daarvan. Toch vind ik er ook wel wat voor te zeggen dat het er bewust zó dik bovenop is gelegd dat het eigenlijk alleen maar zand strooien in de ogen van mensen die zoeken naar eenvoudige oorzaken kan betekenen. Wraak? Waarom worden dan niet specifiek de mensen neergeschoten die verantwoordelijk waren voor de pesterijen? Sympathie voor nazi-ideeën? Waarom moeten ze dan aan elkaar vragen of dat inderdaad Hitler is die in beeld verschijnt?.
Waar ik, los van dit alles, in elk geval vier sterren aan kan toekennen is een film die adembenemend mooi geschoten is (die wandelingen door de gangen van de school, schit-te-rend!), liefdevol de personages in beeld brengt, intrigerend een in elkaar verweven verhaal vertelt, en de gruwelijke daad hard, en confronterend kaal, in het gezicht van de kijker smijt. Maar de interessante discussie in deze thread over vermeende oorzaken mag wat mij betreft nog wel even voortduren.

Moeilijk om te beoordelen, maar om Narva niet weer op mijn dak te krijgen zal ik toch maar een cijfer toekennen.

De film begon ij-zer-sterk met de meest prachtige dialogen die ik sinds lange tijd gezien/gehoord heb. De acteurs zijn zonder uitzondering fenomenaal, zelfs de little kiddies die normaal gesproken (acteerervaring missend) zo irritant kunnen zijn. Leuk ook om allerlei mensen uit andere Deense films en series (Idioterne, Festen, Riget) terug te zien. Maar de uiteindelijke ontvouwing van het verhaal stoort me toch enigszins. Als het troost is wat Cecile zoekt, waarom laat ze het dan zo ver komen? Waarom lukt het Niels niet om professioneel te blijven? Het draait uiteindelijk uit op een redelijk gewoon 'onmogelijke liefde'-verhaal, met een uitgangspunt dat wat mij betreft schokkend en (in negatieve zin) storend is. Na verloop van tijd wapperde het verhaal van de ene plotselinge plotwending na de andere, en laat het de meeslependheid van het begin varen voor een soort van 'so what's next?'-gevoel.

Begon volkomen briljant, zakte helaas snel af en uiteindelijk belandt het in de middenmoot: 3 sterren.

Lichtpuntje na al deze negativiteit: Sonja Richter is één van de mooiste mensen op deze planeet.

Bijzonder mooie film en een héél overtuigende acteerprestatie van de piepjonge Karine Vanasse. Het enige wat ik als nadeel ervoer, is dat de regisseuse wat al teveel thema's wil aanroeren - puberteit, gezinsproblemen, botsende religies, gevolgen van de oorlog, sexualiteit/sexuele intimidatie, depressie, het zijn er nogal wat. Ze lijkt geen keuze te kunnen maken uit wat ze nou precies wil behandelen. Toch nog vier welverdiende sterren.

Vanavond nog eens gekeken, en het aantal sterren terstond opgehoogd naar het maximum. Wat raakt deze film een hoop emotionele snaren. Intrigerende wijsheden, oog voor detail, een over de gehele linie huiveringwekkend stuk fictie. Geniaal!

Bij poging twee (met een goede vriendin) wel de eindstreep gehaald. Mijn oordeel: 3,5*. En tot dit oordeel ben ik puur op puntenaftrek gekomen, want 'Das Experiment' is aanvankelijk een zeer intrigerende, fascinerende en (positief) verontrustende karakterstudie, die nogal rigoureus wordt genekt door halfslachtige Hollywood-compromissen. De uiteindelijke apotheose was echt een domper. En dan heb ik het niet over de uitbraak van de gevangenen en de brute moord op Eckert, maar over de uiteindelijke oplossing van het conflict met schiet- en steekpartijen, een mes die toch net niet de lever van de hoofdrolspeler-held heeft doorboord en het te-nen-krom-men-de happy end.

Al met al een film die een gigantisch statement had kunnen maken, en zelfs een bewustwordingsproces in gang had kunnen zetten, maar met een hoogst irritante knieval voor Hollywood.