Meningen

Zojuist gekeken, een mooie film inderdaad. Schitterend contrast ook tussen de scènes met vreselijk uitgedoste toeristen aan het begin, en de mooie kleding en poëtische dialogen (èn harmonica!) tegen het eind.

Wel vond ik dat de verschillende sentimenten er soms wat te dik bovenop lagen. Maar dat is misschien typisch Italiaans, want bijvoorbeeld "La vita è bella" had er ook last van.

Na het fantastische 'Zusje' had ik Kim van Kooten en Robert-Jan Westdijk behoorlijk hoog zitten, maar in Phileine Zegt Sorry vallen ze alletwee toch behoorlijk hard op hun snufferd. Het verhaal vond ik idioot en vergezocht, de grillen van Phileine begonnen me steeds meer de keel uit te hangen, het onverstaanbare razendsnelle opzegtoontje van Kim van Kooten zorgde ervoor dat ik na een half uur van ellende de (Engelse) ondertiteling maar aanzette, de visuele metaforen waren ook al snel niet leuk meer en de vertelstijl (een voice-over én een in de camera pratende Phileine) was ongelooflijk gekunsteld. Terwijl het allemaal zo goed leek te beginnen, want de eerste scène waarin Phileine uit haar lichaam stapt en zichzelf neerschiet vond ik echt geweldig. Daarna werd het echt een overkill aan dit soort vondsten. En waar sloeg in godsnaam die stompzinnige scene op waarin Giphart even komt opdraven? Slechte grap van de regisseur? 1,5*

Goeie film. Al vanaf het begin lag (daar door het geleuter van Stu) het tempo bijna ondraaglijk hoog. Knap dat een film op zo'n beperkt oppervlak, en toch voornamelijk gebaseerd op enkel conversatie, zoveel snelheid kan bevatten. Veel interessante wendingen, en een gewéldige rol van Colin Farrell. Het einde vond ik nogal zwak maar 4 sterren is deze film zeker waard.

Zojuist gezien, en mijn excuses dames en heren: ik ga het gemiddelde toch echt naar beneden stemmen. Hoewel er een indrukwekkend verhaal wordt verteld, vond ik 'm als film nogal tegenvallen. Dit heeft niet te maken met een stoïcijnse houding ten opzichte van het onderwerp, maar met de gehanteerde filmtechnieken en de vertelstijl.

'The Pianist' is voor het grootste gedeelte puur registrerend, en bovendien een chronologische opsomming van gebeurtenissen - wat nog eens werd benadrukt door vele fade-to-blacks die de onderdelen van elkaar scheidden. Hoewel het levensverhaal van Szpilman zich misschien moeilijk anders laat vertellen (althans moeilijk góed, want ik kan me ook wel een variant voorstellen met allerlei drakerige flashbacks van een stokoude Szpilman) vond ik het filmisch gezien bepaald oninteressant om heen te kijken. Szpilman wordt door machten buiten de zijne om letterlijk verplaatst van de ene naar de andere oorlogssituatie, registreert elke situatie, en zo kabbelt de film voort. Het is als een documentaire die verschillende facetten van de oorlog belicht, en ik ervaarde de film dan ook net zo passief als ik een oorlogsdocumentaire zou ervaren. Slechts enkele bloedstollend mooie scènes wisten me in het verhaal te sleuren, maar lieten me vervolgens weer los om met het volgende onderdeel van het verhaal te beginnen.

Je voelt als het ware de drukkende passiviteit die velen voelen in een oorlogssituatie - misschien dat dit een emotie is waar Polanski op uit was, maar voor een film, en zeker een lánge film zoals deze, wil je niet registreren maar voelen. En dat miste ik in deze film.

De 'beuk' bleef bij deze Haneke wat langer uit, maar was misschien daarom des te harder, en maakt wat eraan voorafging des te mooier. Het contrast tussen schoonheid en lelijkheid deed me soms aan Blue Velvet denken, al behandelt La Pianiste een heel ander onderwerp. Haneke's grimmige kijk op de maatschappij resulteert eens temeer in een prachtige, maar confronterende film. 4,5*

Vanavond bij een vriend gekeken op DVD, en mijn waardering met 0,5 opgewaardeerd. Hoewel ik het allemaal toch wel wat te bombastisch en te geforceerd dramatisch vind, zit er zoveel moois in deze film dat ik drie en een halve ster toch echt te weinig vond. Scènes zoals die op het treinstation, waar iedereen begint mee te zingen, zijn echt adembenemend. Uiteindelijk toch bijzonder indrukwekkend.

Ik heb 'm intussen een paar keer gezien dankzij een vriend van me. Het acteerwerk is tamelijk beroerd, maar het is vooral de historische waarde die deze film zo leuk maakt. Ze hebben er dan wel een liefdesverhaaltje doorheen gefietst, de vete tussen Jobs en Gates waarschijnlijk wel iets uitvergroot en de karakters in de film wat overdreven (Jobs als zweverige sjamaan, Gates als rommelige über-nerd, Ballmer als niksnut die alleen maar in de Playboy zit te bladeren, enz.), maar het meeste wat er in deze film speelt is gebaseerd op waargebeurde feiten. En dat levert een erg geinig b-filmpje op.

Ik heb wel het idee dat je enigszins 'in de materie moet zitten' om deze film echt te kunnen waarderen. Zo start de film met het opnemen van de beroemde 1984-reclame voor de Macintosh. Apple-liefhebbers hebben aan een half beeld genoeg, maar mensen die dit niks zegt zullen al die poeha misschien niet begrijpen. Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld de presentatie van de Xerox Park. Als je weet wat voor een ongelooflijke aardverschuiving dat heeft teweeggebracht, is het natuurlijk dubbel zo leuk om te zien welke gevolgen het destijds had op de (zeer) korte termijn.

Dus ja, als historisch document is het zeker wel geinig. Als je 'm echter gaat beoordelen op acteerwerk, spanning en sensatie, muziek, camerawerk, dan zakt hij wel behoorlijk in de blubber.

Lichte tegenvaller. Grappig, af en toe wat te geforceerd grappig, maar wat tegenviel is vooral het uitblijven van de visuele overdondering die ik had verwacht. Natuurlijk, het ziet er prachtig uit, er was veel moois te halen, maar het greep me nergens echt bij de keel. Voor Keira Knightley geldt hetzelfde al wat ik zei bij Bend It Like Beckham: ze heeft een leuk koppie, maar bakte weinig van haar rol. Johnny Depp was formidabel, een vriend die meewas zei dat hij zich voor zijn rol heeft laten inspireren door Keith Richards.
3,5 all in all.

BoordAppel had trouwens gelijk: als je 'm nog niet gezien hebt, heb geduld en wacht de eindcredits af voor een wel heel onverwacht 'unhappy end'.

Was ik de eerste keer behoorlijk gegrepen door de 'grootsch- ende meeslependheid' van deze film, na herziening moet er toch echt wel een vol punt af. Niet alleen vond ik de wendingen in het verhaal wat al te snel op elkaar volgen, er zitten ook een aantal storende elementen in die ik gewoon niet vat. Wie legt mij het volgende uit:

1) Aan het eind van de film blijkt dat de mens zichzelf heeft weggevaagd ("We blew it all up!"). Toch zijn er in de tijd die volgde nog altijd mensen, apen en paarden, waaruit blijkt dat tenminste een klein aantal van elk de verwoesting heeft overleefd. Gesteld dat de aap zich sindsdien heeft ontwikkeld tot een intelligent ras, als er toch mensen zijn die het hebben overleefd, waarom zijn deze dan teruggevallen in 'dierlijke' staat?
2) De apen kennen wetenschappelijke vondsten van de mens, zoals vuurwapens, brandslangen, fotografie en bloedtransfusie. Hoe verklaart dit zich in een nog altijd primitieve samenleving (paard en wagen, fakkels, primitieve woningbouw), waar nog niet eens stromend water of elektriciteit lijkt te zijn?
3) Waarom, ik zou zelfs bijna zeggen waarom THE FUCK, spreken de apen Engels? En waarom spreken ze Engels op zo'n onveranderde manier dat ze zelfs, eeuwen later, Taylor's beeldspraak en modern taalgebruik begrijpen? Om nog dieper te graven: waarom noemen ze zichzelf apen, terwijl dit een term is die door de mens aan ze toegekend is?
4) Hoe is het in godsnaam mogelijk dat naast de beenderen van een opgegraven mens van zo'n 1200 jaar oud, een (nog functionerende) PLASTIC pop wordt gevonden? Terwijl van andere mensen alleen nog maar de hartkleppen en valse tanden worden aangetroffen?
5) Dit is nogal een inkopper: Taylor had van begin af aan al veel meer mogelijkheden om kenbaar te maken dat hij de apen kon begrijpen (non-verbale communicatie bijvoorbeeld, zoals het gebaren dat je schrijfgerei nodig hebt). Waarom maakte hij daar geen gebruik van?
6) Het landschap wat we zien heeft geen enkele gelijkenis met de omgeving van New York. Hoe komt het Vrijheidsbeeld daar terecht zonder helemaal verpulverd te zijn? (Dit trouwens los gezien van het feit dat ik die scene angstaanjagend mooi vond).
7) Als de apen al een zo ver gaande kennis hebben van de wetenschap, waarom leunen ze dan nog altijd zo sterk op een religie die ze in een paar honderd vierkante kilometer dwingt? Dat voelt aan alsof we hier in Nederland een schaap kunnen klonen, maar nog geen wetenschap hebben van het bestaan van België en Duitsland.
8] Waarom loopt Charles Heston altijd met zijn tanden ontbloot?

Nou, ik heb 'm dan toch ook maar even van het net gesleurd. Bagger-kwaliteit, maar op een klein tv-scherm valt dat toch niet zo op.

I'm impressed. De afleveringen van de PPG kenmerken zich door een (over het algemeen) gigantisch hoog tempo, maar wat je bij deze film over je uitgestort krijgt gaat nog een stap verder. Wàt een rollercoaster! De scene waarin als die apen de stad willen veroveren moet voor een bioscoopbezoeker serieus fysiek vermoeiend zijn. Zoveel cuts in zo'n korte tijd heb je volgens mij nog nooit gezien.

Van de animaties viel regelmatig mijn bek open: de animatie van de serie was al uniek, maar bleef redelijk vlak. Dat heeft in deze film plaats gemaakt voor een schitterende ruimtelijkheid. Ook de 'elementen' (rook, water) waren ongelooflijk goed.

Hoewel de grapdichtheid van de film wel lager ligt dan in een gemiddelde aflevering (het werd nergens zo hilarisch als bijvoorbeeld "The Powerpuff Girls' best rainy day adventure ever"), heeft de film toch wel dezelfde weirde humor als de serie.

Naja, mijn grote angst dat de PPG niet geschikt zouden zijn om anderhalf uur non-stop te kijken was zeer onterecht. Voorlopig 4,0*, maar ik hoop dat hij hier in de bioscoop terechtkomt zodat ik 'm ècht kan ervaren. Dan zou het aantal sterren best nog wel wat naar boven kunnen gaan.

GEWELDIGE film! Laten we duimen dat deze in Nederland ook de filmhuizen aandoet. Voorlopig hou ik het op 4,5* - misschien omdat er door gebrek aan ondertitels een aantal dingen onduidelijk bleven. Maar sowieso is dit een film om vaker te zien. Zéér intrigerend.

Oké, de man is erg grappig en daardoor is deze film ook erg grappig. Maar al die relationele dingetjes eromheen, en de manier waarop hij zichzelf op een voetstuk zet om zijn totale gaafheid vind ik toch behoorlijk ergerlijk. Het zou pas echt leuk zijn geweest wanneer Howard Stern een kleine, onbekende DJ was gebleven en dan met een film als deze totaal de draak met zichzelf had gestoken. Maar op de verhalen afgaand is hij ook de grote DJ die zo een vol plein bij elkaar regelt en AC/DC laat opdraven. En dat maakt het tot een egocentrische film waar ik nogal problemen mee heb. 2 sterren.

Een typische whodunnit. Het allervreemdste aan deze film is de muziek: steeds wanneer er weer zich een sinistere scène aandient (een rondsluipende hoofdrolspeler in de meeste gevallen), begint het te swingen als een gek. In het begin denk je: "huh?". Later in de film denk je: "oh my god, daar gaan we weer." Zelden de plank zo misgeslagen zien worden.

Ook vreemd: op de hoes van mijn versie staat gewoon de hele clue! Het enige wat je van de killer ziet, zijn de handschoenen. Zetten ze een foto achterop waarin je precies ziet wie die handschoenen draagt.

Zo dan, wat een aanfluiting. Ik had minstens verwacht dat Ridley Scott met zijn eigen nalatenschap nog enigszins respectvol zou omgaan, maar toen dat na een half uur al een hopeloze zaak bleek heb ik mijn verwachtingen maar iets naar beneden bijgesteld. Als Alien dan in de recycler gaat (zelfde nonchalante crew inclusief onderlinge frictie, zelfde onderzoeksmissie op een vreemde planeet, ook een androide, ook een Ripley), gooi het dan maar op de suspense.

Helaas is Prometheus daarvoor een veel te pretentieuze film en moet er een hele litanie aan quasi-filosofische ballast bij over het ontstaan van de mensheid. Dit flinterdunne laagje heeft zelfs zijn eigen personage gekregen in de vorm van intellectueel vedergewicht Charlie "I just want answers, baby" Holloway. De androïde David hoeft hem maar één wedervraag te stellen over zijn levensdoel en het enige wat hij kan doen is een beetje misprijzend lachen. Voor de rest kraamt hij hier en daar wat onverschillige one-liners uit et voilá, dat is dan het hele personage dat de leiding voert over de ruimtemissie. Shaw, met haar rechtstreeks van Dana Scully gejatte kruisje om de hals, is iets minder eendimensionaal, maar heel veel inhoud is ook daar niet te vinden. Veel Ripley-stoerheid overigens ook niet.

Voor de rest is Prometheus een waar feest van halfslachtige oplossingen. Zit je je de hele film af te vragen wat Vickers eigenlijk op dat schip doet, is het uiteindelijke antwoord dat ze geen zin meer had in de kantoorbaan die haar vader voor haar had bedacht. De oude Weyland verschijnt ten tonele en is een kwartier later, inclusief clichématige doodsrochel, alweer vertrokken. Eén smeekbede van Shaw is genoeg voor Janek om tot een kamikaze-actie over te gaan, twee crewleden gaan er zonder mopperen in mee onder het maken van een goeie grap. David vergiftigt Holloway, die een monster bij Shaw verwekt, die ze eigenhandig weet te verwijderen. David’s reactie op het falen van zijn hele plan? Een flauwe one-liner, klaar. Niet elke film hoeft subliem in elkaar te zitten en tot op detail te kloppen, maar bij Prometheus voelde ik me keer op keer belazerd. Heel veel pretenties hebben, Grote Vragen aan bod laten komen, toe maar! En dan zo’n totaal nietszeggende, uitgekauwde meuk er omheen bouwen.

Wat me nog het meest stoorde was de onvoorstelbaar slechte timing, met het toppunt een half uur voor het einde van de film. Terwijl Fifield als een wild beest een paar slachtoffers maakt en in de fik wordt gezet, heeft Shaw zojuist een monster uit zichzelf verwijderd, en strompelt gewond door het schip. Tot ze ineens per toeval op het ontwaken van de oude Weyland stuit - en als een leeglopende ballon alle eerdere spanning ten einde is. Niemand kijkt raar op van haar verschijning (halfnaakt, zwetend, onder het bloed), ze krijgt even snel een jas omgehangen en vervolgens krijgen we een leuterscène. Zelden heb ik zo'n enorm "what the fuck?!"-moment in een film meegemaakt.

Nee, Prometheus doet bar weinig goed. Een paar puntjes voor de fraaie CGI en voor de enige geniale scène helemaal aan het eind. En ach, de operatiescène was een leuke vondst en het aanzien nog wel waard. Maar ook in visueel opzicht moeten we weer ons door veel verschrikkelijks heenworstelen zoals David als een kind zo blij tenmidden van de ronddartelende planeetjes, het was toch werkelijk niet om aan te zien.

Moet me ook nog even van het hart, hoewel mijn oordeel van Prometheus er niet verder door verslechtert: voor mij hoeft de herkomst van de Aliens niet ontrafeld te worden, en al helemaal niet met vulmateriaal in de vorm van goden-aanbiddende superieure wezens die de mensheid gecreëerd en vervolgens afgedankt hebben. Ik vind het prima als de Aliens er gewoon zijn, en des te onheilspellender als je geen idee hebt waar ze vandaan zijn gekomen. Ridley Scott lijkt het succes van zijn eigen film niet begrepen te hebben.

1,5*

Dit zit heel, héél dicht tegen de vijf sterren aan. Ik denk dat het nogmaals kijken van deze film alles is wat nodig is om me over de streep te trekken. Wát een wonderlijke, schitterende film! Barry Egan is misschien wel het meest hartverwarmende karakter dat ik in jaren heb gezien, in alles wat hij doet wekt hij medeleven op - van zijn onverwachte opvliegers tot en met zijn onzekerheid tegenover Lena. Het verhaal dartelt als vlinders in je buik alle kanten op, en bij de aftiteling zit je zowel met een brede grijns op je gezicht als met een brok in je keel. Schitterend! 4,5*