Meningen

Ik vond 'm echt waardeloos. Ik ben nog nooit weggelopen bij een film, maar deze had het verdiend. Kon me in niemand verplaatsen, vond geen enkel karakter sympathiek, kreeg regelmatig kromme tenen van de dialogen. Maar ik heb sowieso een hekel aan Oliver Stone, denk ik. Blaterige, brallerige film.

Een film die wel vereist dat je er met je volle aandacht bij blijft, en dan nog lijkt het af en toe in zoveel al dan niet samenhangende fragmenten opgeknipt dat ik regelmatig de draad even kwijt was. Het verhaal springt als het ware net zo van de hak op de tak als de korte vervolgverhaaltjes die de kinderen aan elkaar vertellen - misschien dat dit de intentie was. Maar het leidt nu en dan de aandacht wel weg van een verder erg aandoenlijke film. Waarin je alles wat uit de fantasie van een kind ontspringt wel kunt verwachten, van omgeploedge straten om kamelen te kunnen laten lopen, tot aan ballonnen opstijgende walvissen. 3,5*

Een prachtige finale inderdaad, en een andere scène die me erg bijstaat is die waarin de kinderen en dorpsgenoten zo hard aan het zingen zijn dat er een hele horde kikkers uit miskenning leek mee te gaan brullen. Ofzo.

Buitengewoon goede film die mijn verwachtingen ruimschoots overtrof, vooral omdat ik veel geklaag had gelezen en gehoord van mensen die 'm "Lang niet zo goed als The Sixth Sense" vonden. Vooral Willis was een grote meevaller. In TSS vond ik 'm met zijn dommekrachten-kop toch een beetje lachwekkend als hij weer eens een emotionele noot moest raken, in Unbreakable heeft hij misschien het voordeel dat hij een dommekracht ís, en waren scenes waarin hij met bodylanguage iets duidelijk moest maken aan de kijker veel overtuigender. De manier van filmen was op vele momenten schitterend en onalledaags: een scene waarin de camera langzaam wegdraait van de nog altijd tegen Elijah pratende David, een scene waarbij het gesprek op de achtergrond tussen David en zijn zoontje gevoerd wordt, maar de camera heeft scherpgesteld op de spelende kinderen in de voorgrond, David die zijn vrouw de trap op tilt met de camera dicht op het gezicht van de vrouw - méésterlijk. Geweldige vondsten (David's toevallige superheldenpak, de Lola Rennt-achtige flashbacks, de ondersteboven tv, het door het zwembad letterlijk opslokken van David), veel suggestie (de kinderen die de superheld uit het water redden, de spugende moordenaar die met die ene handeling op een walgelijke manier duidelijk maakt dat hem de slachtoffers niet interesseren, het nooit in beeld gebrachte trein- of auto-ongeluk), sterk acteerwerk, prachtige muziek, een constante 'emotionele geladenheid' je als kijker meesleept - in één woord: KUT! Oh, ik bedoel: WAUW!
4,5*