Meningen

Anderhalf jaar geleden heb ik een half uur van deze film gezien, ongeveer vanaf de ijzingwekkende koorts-scène in het bad tot het moment dat de veteranen elkaar weer zien en plannen smeden voor een rechtzaak. Waarom ik hem zo lang links heb laten liggen weet ik niet, maar na hem vanavond in zijn geheel gezien te hebben trokken de koude rillingen me over de rug. Die hallucinerende scènes op het feest en in het shabby ziekenhuis waren een marteling. Een film die naspookt. 4,5*

Ik vond het trouwens erg jammer dat ik de major spoiler, namelijk dat de hele film een stervensdroom van Jacob is, al meerdere malen op MM voorbij had zien komen in andere topics.

Begon ijzersterk, zakte een beetje in met een sterke verhaallijn de ontwikkelingen omtrent de trouwerij tussen Roro en Yasmin, en een verhaallijn die maar steeds banaler leek te worden de impotentie van Måns, compleet met zweepjes en dildo's. Uiteindelijk had ik hetzelfde storende probleem als bij Bend It Like Beckham: de tradities van de (ditmaal) Arabische cultuur worden veel te makkelijk afgedaan als een zwaar juk en de Westerse cultuur als het utopia van vrijheid. Heel zwart-wit gebracht, en met weinig respect voor andere culturen. Niet meer dan twee en een halve ster is wat er overblijft.

Oké, naast het opzichtig leentjebuur spelen (kleurgebruik, fantasiegevoel, voice-over, camerabewegingen), blijft er toch genoeg moois over in deze film om op zichzelf te staan. Het is allemaal uit een zeer fantasierijke hoge hoed getoverd en dat werkt erg aanstekelijk. Julien en Sophie zijn aan elkaar gewaagd, hun rollen worden prachtig neergezet en deze twee personages dragen met gemak de hele film. In geen van de andere personages, de vader uitgezonderd, zit immers enige diepgang.

En voor de rest is het gewoon een heerlijk ontwapenend verhaal, met z'n ongemakkelijkheden, romantiek, hoop en verlies. Julien's vader bijt hem ergens in de film toe dat hij nu eindelijk eens volwassen moet worden... voor mij is dit waar alles in de film om draait. Iedereen zou de kinderlijke onbezorgdheid willen kunnen behouden, Julien en Sophie blijven dit tegen wil en dank doen maar op latere leeftijd worden de kinderspelletjes bittere ernst. Waren de spelletjes vroeger ongevaarlijk en amusant (de hoogste prijs die je moest betalen was een pak slaag), later worden ze ongemakkelijk, en weer later ronduit wrang. Een leuk uitgangspunt om een film omheen te bouwen, en dat is bij Jeux d'Enfants goed geslaagd. Aftrek voor de visuele stijl, want dat was puur jatwerk. 4* blijft over.

Zojuist gekeken. Ik moet zeggen dat ik de bloemlezing over Cruijff's carrière niet overal even geslaagd vond, er werd me iets te vaak uit het vaatje van blinde adoratie getapt. Niet dat het daardoor vervelend werd om te kijken hoor, maar het kwam een beetje té overdreven op me over.

Maar tjonge de jonge... dat afsluitende interview met Cruijff is echt zó godsallemachtig mooi. Het is een groot mens, dat wist ik al, maar deze persoonlijke verhalen doen hem nog bijna boven zijn eigen legende uitstijgen. Het is jammer dat deze documentaire niet veel meer van dat soort momenten had, want eerlijk gezegd: mensen aan het woord horen over hoe geweldig ze Johan Cruijff vinden vond ik nou niet echt heel interessant. Maar zodra Cruijff zelf aan het woord is wordt het wonderbaarlijk. 3,5*

Geweldig leuke docu, dit. Met een onverwacht openhartige, lollige Bush, die zich dit keer nu eens niet kan verschuilen achter beveiligingsagentjes en een groot deel van de campagne gedwongen is om met de verzamelde pers mee te vliegen (Pelosi: "Aren't you excited about all the quality time we get to spend together?"). De werkwijze van Pelosi wordt in de documentaire perfect omschreven door reporter Trent: "You're the best interviewer I've ever seen. You're just like 'ooh I'm just fucking around, I'm a whacky girl', and then you get people to spill their guts. A very interesting technique." Dat is inderdaad precies wat er gebeurt. 4,0*

Overigens: na het zien van deze docu vraag je je alleen maar harder af wáárom die vent het tot president heeft geschopt. Zie ook de trailer.

Zojuist gekeken, en potverdomme wat een heerlijke naargeestige en enge film is dit. Er wordt zonder veel uitleg van de ene sinistere scene naar de andere gehinkt, maar effect sorteren (lees: je de stuipen op het lijf jagen) doet hij zeker. 3,5*

Hoewel een aantal heerlijk nare momenten, toch wel een beetje meer van hetzelfde, maar dan minder goed dan Ju-On: The Grudge 1 (hierna te noemen: JOTG1). Wat me vooral een beetje tegenstond, was dat het witte, kruipende, slurpende en krakende onding zich nu te pas en te onpas manifesteerde. Corrigeer me als ik het verkeerd heb, maar ik had altijd de indruk dat dit wezen niet los gezien kon worden van het huis waar al die gruwelijkheden hebben plaatsgevonden, en daardoor vond ik vooral de geboortescène, hoe sinister ook, behoorlijk verwarrend. "Oké, dat is vast onze vriendin de kruipgeest, maar wat moet ze dáár nou weer?", dat is het eerste wat me te binnen schoot bij die scène. Ook de vlekken op de vloer die plotseling opdoken leken alleen in het leven geroepen om op willekeurige plekken het monster te laten verschijnen. Het leek allemaal veel minder samenhangend.

Ik vond dat deel twee ook wat al te veel genekt door het plotseling afbreken van tamelijk goed opgebouwde suspense-momenten. Je hoopt eigenlijk op een moment dat als kijker je net zo erg de koude rillingen over het lijf lopen als de acteurs in de film, maar deze momenten worden steeds afgekapt. Had je in deel één bijvoorbeeld nog (spoiler JOTG1!)de magnifieke scène waar het zwarte monster plotseling voor de beveiligingscamera stapt, dat soort sidder-momenten ontbraken tot mijn grote spijt in dit vervolg. En hier en daar leek deel één wel gewoon herkauwd te worden (spoiler JOTG1!): verschijningen onder de lakens, verschijningen op videobanden, school-koters die tegen beter weten in naar het huis gaan (compleet het 'meisje dat vervreemdt van haar vriendin'), enz.

Voorspelbaarder, veel minder sinister, hier en daar een flauwe herhalingsoefening, maar toch wel genoeg mooie momenten om het een 3* te geven.

Allermooiste moment dat JOTG1 zelfs oversteeg: het moment dat bleek waar het geklop op de muur vandaan kwam. OH MY GOD!!

De film wist vooral niet te overtuigen doordat het allemaal zo onaf aanvoelde. Voortdurend aan het zoeken naar de juiste richting en de juiste snaar, maar in die zoektocht stokte de film een beetje in goede bedoelingen. Dat levert een film op die meeslepend wil zijn, maar het nergens wordt, en in plaats daarvan geregeld verzandt in oversentimenteel gedreutel. 2,5*

Diepzinnig, emotioneel en zeer indrukwekkend. Het meeste wat ik over Jungfrukällan kwijt wil, is in de voorgaande berichten al aan bod gekomen. 4,5*

Moet je nou toch zien wat achter op de video staat die ik leende: "Middeleeuwse legende. Karin, dochter van Herr Tore, wordt op weg naar de kerk verkracht en vermoord door de herders, die daarna op de boerderij van haar vader onderdak vragen. Herr Tore slacht de herders af en zweert een kerk te bouwen op de plaats van de misdaad. In antwoord ontspringt er een bron waar Karins lichaam heeft gelegen."

Ik vind dat in de filmbeschrijving op MM al behoorlijk gespoilerd wordt (gelukkig had ik het niet gelezen voor ik de film zag), maar tot op de laatste seconde het verhaal voorkauwen is gewoon bizar!