Meningen

Een film die veel in z'n mars leek te hebben (al te oordelen naar de openingsmuziek van Sparklehorse), maar die me toch voor het grootste gedeelte koud liet. Nergens werd ik echt in het verhaal gesleurd, kon ik echt meeleven, of wist het me echt te raken. Alsof Mark Milgard uit alle macht probeerde een meeslepende film neer te zetten, maar niet veel verder kwam dan wat fraaie beelden, voorspelbare en overdreven dramatiek (de zelfmoord van Danny, het "i love you" moment als vader en zoon aan het vissen zijn, later het "i love you" moment met zijn moeder) en een aantal mooie vondsten zoals Mason die het water in ploft, de verliefde scenes met Mason en Danny. Maar nee, het redt de film allemaal niet.

De film deed me qua sfeer en personages trouwens ook wel erg sterk aan Donny Darko denken, ook zo'n film die me tamelijk koud liet. De man die vergeefs op de trein staat te wachten leek wel regelrecht gejat van Grandma Death, en ook andere personages (Donnie/Mason, lerares/Mason's moeder, Gretchen/Danny) leken nogal op elkaar.

2,5*

Een prachtige, hartverscheurende film, die stapsgewijs en doodkalm een dikke twee uur de tijd neemt om dit verbijsterende verhaal te vertellen. En met die twee uur duurt deze film toch geen seconde te lang. Zonder het er duimendik bovenop te gooien weet deze film je juist door de afstandelijkheid hard te raken, tekenend voor de film vindt het meest ontroerende en intieme moment plaats onder het geluid van overbulderende vliegtuigen. Adembenemend en aandoenlijk geacteerd door de piepjonge acteurs. Zéér indrukwekkend. 4,5*

Na toch wel een aantal positieve verhalen, ook van horrorliefhebbers, leek me deze remake toch ook wel de moeite van het kijken waard. Welnu, dat is een understatement van jewelste, want ik heb bijzonder genoten van deze film die eerder aanvoelt als een hommage aan het origineel dan als een remake ervan. Eigenlijk is alleen het gegeven van een 'groepje mensen dat zich schuilhoudt in een Megastores omringd door zombies' wat overeenkomstig is met Romero's film. En ja, wat nieuwsflitsen hier en daar, en stoere negers.

Het is met recht een Dawn Of The Dead van deze tijd: flitsend, cool, spannend en heel erg ranzig. De acteurs doen het geweldig: sommige dialogen en scenes zijn volledig geïmproviseerd waardoor er ook flink wat kolder in de film zit om de zaak wat in balans te houden. De special effects, maar voornamelijk de 'mechanische' gore, zien er geweldig uit.

Het is allemaal natuurlijk puur ter vermaak zonder verdere boodschap, en hier en daar had de film ook wel wat storende elementen (die ergerlijke rock-deuntjes op de achtergrond), maar een dikke 4* verdient hij zeker. Aanrader! Zeker ook voor de (misschien huiverige) mensen die het origineel kennen.

Ik was er gisterenavond eens even lekker voor gaan zitten: verstand op nul en gaan met die banaan. Soms moet je tussen al die 'verantwoorde' films gewoon eens een no-brainer gooien. En tot het moment dat die enorme vloedgolf over NY heen zwiept zat ik ook echt te genieten. Tornado's, krankzinnige hagelbuien, oh yes BRRRING IT ON!! Het stevende qua waardering zelfs af op mijn andere 'guilty pleasure' Godzilla.

Helaas is het na dat moment toch wel zo'n beetje gedaan en verzandt de film in de gebruikelijke spanningseffecten (mensen die bungelen aan een touwtje, je kent het) en heel veel flauwe clichés (vader & zoon, nerd & mooi meisje, en jawel: als de USA zijn excuses aanbiedt aan Mexico mogen miljoenen Amerikanen dat land in en en zo wordt er zelfs nog een totaal ongeloofwaardig happy end aan deze film gecheft).

Jammer maar helaas, grandioos begin maar daarna zakt het als een plumpudding in elkaar. 2*

Daarstraks gezien bij een verplaatsbare openluchtbioscoop midden in Den Haag. Een echt grote Bond-kenner ben ik niet, hoewel ik het grootste gedeelte van de films inmiddels wel gezien heb. Maar waar de vroegere Bonds me bijstaan als toch enigszins genuanceerd en met slimme vondsten, trok ik wit weg van alle banaliteiten in dit laatste Bond-prul. Leuk van een openluchtbios is dat er toch zoveel omgevingsgeluid is dat je openlijk de film kunt becommentariëren zonder iemand tot last te zijn, en het ging dus ook al snel van "Aha, hier hebben we de slechterik die op het laatst spectaculair aan zijn eind komt", "Zou me niet verbazen als zometeen de Bond-girl in bikini uit het water stapt", "Dit kon wel weer eens gaan leiden tot een hoop explosies", "Zij is natuurlijk de verraadster" en, na het eerste shot van een vliegtuig: "Oké, dus de apothese wordt een exploderend vliegtuig".. Bar en bar slecht vond ik ook de in andere Bond's vaak zo leuke seksuele toespelingen, die in Die Another Day het niveau hadden van "Nee, haal hem er niet uit, laat hem erin." -"Maar hij zal er toch ooit uit moeten", wat dan natuurlijk over iets totaal anders gaat. Belachelijke geldverspilling, één sterretje voor John Cleese en het leuke koppie van Halle Berry.

Vanavond bij gebrek aan iets anders deze film maar in de herkansing, maar mijn god wat een prul is het toch. Om het dikke vette complexe werk van Mulisch maar te versnellen zijn er allerlei irritante kunstgrepen bedacht en werden de verschillende ontwikkelingen in een niet bij te benen tempo op de kijker afgevuurd. Om dan nog maar te zwijgen over de mislukte pogingen om ook nog eens wat humor in te film te proppen - Onno en zijn vriendinnetje, wild verstoord in een vrijscene op de wasmachine, die vervolgens in hun blote reet voor het raam staan, Onno die de lachers op zijn hand probeert te krijgen op het moment zijn huwelijk besloten wordt, Onno en Max achterop een sproeiwagen gillend dat ze 'cosmic twins!!' zijn.. het was werkelijk niet om aan te zien. De jonge versie van Quinten was verschrikkelijk, de jeugdige versie niet veel beter met al zijn quasi-interessant geleuter. Dan nog die gruwelijk slechte fluisterstemmetjes om de kijker maar duidelijk te maken wat er aan de hand is ("Stone tablets, tablets, tablets... The center of the center, center, center... We are in the claws of the gods, gods, gods...). De beeldschone Flora Montgomery was misschien wel het enige lichtpuntje in deze drakerige film. Half punt eraf, 1* blijft over.

Woe! Ik had deze docu meegepikt omdat ik er goede dingen over had gelezen (oa. hier), maar dat ik de geschiedenis van skateboarding voor de kiezen zou krijgen, en wel vanaf het prille begin met kleiwieltjes (!), had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Héérlijk om heen te kijken, en een ongelooflijke stortvloed aan fantastisch authentiek beeldmateriaal uit de 'early days' op bijna prehistorische skateboards. Nu mijn eigen board in een hoek staat weg te rotten is heeft de docu toch zeker ook een bepaalde sentimentele waarde.

Op zich zou hier trouwens nog wel een deel twee van gemaakt kunnen worden, want sinds half jaren tachtig zijn er op nieuw ontworpen skateboards nieuwe revolutionaire trucs mogelijk. De ollie, het in de vaart lanceren van je board, kenden de boarders uit die tijd bijvoorbeeld nog niet.

Fijne docu. 4*

Laat ik niet flauw doen en er gelijk een 5* tegenaan lappen. Wát een weelderige, ontroerende, maar onderhuids ook harde en wrange film, waarin ondanks de vele mooie momenten stilletjes aan alle hoop lijkt te vervliegen en de personages in hun zoektocht naar liefde uiteindelijk met lege handen achterblijven. En hoewel het zich niet per se in de film naar voren dringt lijkt egoïsme de oorzaak van dat alles te zijn. Matsumoto dumpt zijn vriendin om zich in een carrière te trouwen, Hiro knijpt er in een prachtige scène stiekem vantussen en laat zijn vriendin achter op een bankje in het park. En beide vervloeken hun beslissing en keren pas terug wanneer het te laat is..

Naast het meeslepende verhaal is 'Dolls' ook visueel een genot om naar te kijken. Ik heb zelden een film gezien waarin gelaatsuitdrukkingen van de personages zó veelzeggend waren. Sawako die zich haar verlovings-ketting weet te herinneren waarna haar gezichtsuitdrukking verschiet van intens geluk naar intens verdriet, godsallemachtig wat schitterend. Nukui die verbeten probeert om de mooiste foto van zijn heldin Yamaguchi helder voor de geest te krijgen. Of de blik van Hiro wanneer zijn vriendin van tientallen jaren terug, die hem niet eens meer herkent, hem een broodtrommeltje aanbiedt omdat ze toch niet meer verwacht dat haar vriend nog ooit langs gaat komen. En daarnaast ook zoveel contrast tussen kille, naargeestige tankstations en ellendige appartementjes aan de ene kant, en de weelderige bloesems, rozentuinen en sneeuwlandschappen aan de andere.

Maar nog even over de 'gebonden bedelaars' die echt als het ware naar de rand van de wereld lijken te lopen. Ikzelf denk dat de wandeltocht van Matsumoto en Sawako symbolisch moet worden gezien... ze vertrokken vanaf die smerige parkeerplaats met een waslijntje aan elkaar geknoopt, daarna stapten ze als het ware uit de realiteit - naarmate de film vorderde hadden ze steeds andere kleren aan, liepen ze in een soort van 'buitenwereldse' omgeving als geesten om de andere personages heen. De eerste en enige keer dat ze werden aangesproken, waren ze weer terug bij af: bij een ranzig tankstationnetje, in vuilnisbakken zoekend naar eten.

Een wonderlijke, schitterende film die niet minder verdient dan 5 dikke sterren. Ontroerend, emotioneel, mooie verstilde beelden, prachtige symboliek.

Ben ik weer. Ik moet zeggen dat de eerste drie kwartier zeer genietbaar waren. Maar daarna begint de film toch echt in elkaar te zakken, tot een bedenkelijk niveau van "The truth is inside you, Don Octavio" wordt bereikt. Don Juan wordt een persiflage op zichzelf en Marlon Brando wordt, naarmate hij opgewekter zou moeten worden, irritanter, onverstaanbaarder en geforceerd poëtischer. Tegenvallertje na de goede herinneringen, en een volle ster eraf.

Wel, om maar in de taal van deze film te blijven spreken: behoorlijk kut. Wat we te zien krijgen is veel oeverloos geouwehoer over bitches, masturberen en sex in het algemeen, stompzinnig gescheld en gevloek dat het je zwart voor de ogen wordt, en een paar totaal geforceerde drama-scenes. Oké, DiCaprio doet het heel aardig en laat zich (met bijvoorbeeld Titanic in het achterhoofd) van een wel héél andere kant zien, en ook de andere heren laten blijken dat ze kunnen acteren. De dames zijn met hun veel te nep-vrolijke getetter eerder een kwelling om naar te kijken. Met Meadow Sisto voorop: steeds wanneer ze weer in beeld was leek ze te denken "Ah, wat voor interessant gezicht zal ik nu eens trekken?". Met slechts een enkel leuk moment krijgt dit prul één miezerig sterretje.

En dan nog dit: Don's Plum heeft me verdomme de hele avond gekost, omdat ik ervoor vanuit Den Haag op en neer moest naar Haarlem. Zelden zo'n tijdverspilling meegemaakt. Gelukkig maakte het goede gezelschap de tegenvaller toch nog te dragen.

Narva heeft de verwachingen wel enorm laten oplopen, maar ik hem 'm dan eindelijk gezien. Vier sterren is het resultaat. Een erg mooie film, diepzinnig, op momenten (zoals de laatste scène) zelfs bijzonder ontroerend. En de muziek is schitterend - Tindersticks, Nick Drake, Grandaddy, volgens mij ook Sunny Day Real Estate, maar die vond ik niet terug op de aftiteling.

Wat me een beetje tegenviel, waren de acteerprestaties. Gave Nick (Brad Hunt) was wel héél overdreven gaaf, met vele 'fucks' en 'motherfuckers' van dien, schuchtere Terry (David Arquette) was wel héél overdreven schuchter. Echter in de allerlaatste scène waarin Terry aan een vrouw, die heel erg lijkt op zijn eigen Michelle, opbiecht dat hij al een tijdlang heeft lopen begluren stijgt Arquette echt boven zijn rol uit. Groot Filmmoment, wat mij betreft.

Tot slot een schitterende dialoog die ik de lezer niet wil onthouden:

Terry: "Sleepy, Dopey, Grumpy, Sneezy, Happy ..."
Liz: "Doc!"
Terry: "Doc! That's it!"
Nick: "No no no, that's six of them. That's six of them. There are seven."