Meningen

Half puntje erbij voor De Lift. Het vervelende relatiedrama moet je voor lief nemen, maar dat terzijde vind ik het echt een dijk van een film. Zeer goed gefilmd ook - de claustrofobische shots van de liftschacht, de brede shots van de liftdeuren op een rij, echt prachtig. En op momenten oprecht angstaanjagend. Eén scene vond ik echt een 'jaw dropping movie moment':

Wanneer het meisje aan het spelen is in de hal voor de liften, en ze door de liften beslopen wordt: het enige wat je ziet is het kind wat niks doorheeft, en de nummertjes van de drie liften die tegelijk verdiepingen omhoog gaan. En daarna dat lieflijke lift-belletje. Zééér sinister!

Ook gaaf: al die Fiat's! Had iedereen in Nederland een Fiat in die tijd?

Nou, met terugwerkende kracht nog even reageren op deze film, die ik vorige week op het IFFR heb gezien. Ik was, om met een understatement te spreken, behoorlijk geschokt. Niet alleen vanwege de hopeloosheid van deze film die je naarmate de film langer duurt echt de keel dichtknijpt, maar ook omdat ik meisjes als Lilja in Moskou daadwerkelijk heb gezien, en toen met mijn vrienden nogal heb moeten lachen om hun naïviteit. Laten die meisjes zich oppikken door van die smerige oude mannetjes, zo laag wil je toch niet zinken? Maar Lilja 4-Ever toonde wat daar allemaal aan ten grondslag kan liggen, en vooral: wat voor gruwelijks erop kan volgen.

Deze film is in alle opzichten deprimerend, niet alleen vanwege de gebeurtenissen maar ook omdat, zoals Moodysson al zei, er geen enkel sympathiek persoon in de film voorkomt (ik maak trouwens nog wel een uitzondering voor Volodya). Afkeuring voelen voor Lilja's moeder, haar tante, haar vriendin Natasja of de jongens uit de buurt is natuurlijk niet moeilijk, maar ook de egoïstische Lilja zelf ontkomt niet aan kritiek. Ze heeft de omstandigheden niet mee, maar roept haar lot ook enigszins over zichzelf af.

Dan nog dit: hulde aan Moodysson omdat hij, terwijl hij zoveel mogelijkheden had om de film visueel nog veel gruwelijker te maken, weet waar subtiliteit op zijn plaats is en waar de grens ligt tussen eh.. 'tranen' en 'walging' (bij gebrek aan betere bewoordingen). Ik moet bekennen dat ik me zéér ongemakkelijk voelde nadat ik als kijker eerst te zien kreeg in welke geestelijke en fysieke staat Lilja verkeerde aan het eind van de film - daarna volgde met een lange terugblik de rest van de film. Welke grenzen van het visueel toelaatbare zouden worden opgezocht? Moodysson behandelt Lilja met een zekere waardigheid, en daar was ik blij om. De kijker kan daardoor een affectie opbouwen voor Lilja, in tegenstelling tot (enkel) pure walging voelen vanwege de excessieve gebeurtenissen in de film.

Nou allez, dat is wel zo'n beetje wat ik wilde zeggen denk ik.

Met een half oog gezien terwijl ik aan het werk was, maar toch genoeg om hem neer te sabelen met een 1,5* omdat ik uiteindelijk toch meer film dan werk heb gezien. Die Sandler kost even gewenning, als je dat stadium voorbij bent is hij nog wel te pruimen. Maar het is de platte humor, het stupide verhaal en de gruwelijk irritante personages die deze film de das om doen. Neem alleen al die dertien-in-een-dozijn blondjes als engelen, die oeverloos lopen te tetteren en dingen zeggen als "That's so totally awesome!" of zoiets. Om de haverklap wordt er weer een blik muziek opengetrokken van de één of andere hippe coole gitaarband. De echt goeie grappen zijn op vijf vingers te tellen (die met de achteruit afgespeelde plaat van Chicago vond ik wel erg geinig ). Kortom: rommel. Dat Harvey Keitel, Patricia Arquette en Quentin Tarantino zich hiervoor lenen, zeg.

Erg mooie film met schitterende rollen van Sellers, Mason, Lyon en Winters. Het plezier en de nonchalance spettert van het scherm. Ik had een redelijk zwaar drama verwacht, maar kreeg een onverwacht luchtige film (het einde uitgezonderd) die me af en toe deed denken aan de kolder van 'Dr. Strangelove' (die ik toch nog net een tikkeltje beter vond). Een ongelooflijk mooie scène vond ik die wanneer Humbert na het optreden met de pianolerares van Lolita spreekt, terwijl je vanuit de coulissen de acteurs in het toneelstuk applaus in ontvangst ziet nemen en buigingen ziet maken. En die dialogen in deze film, schitterend!

"Well, the bed collapsed. It's a... collapsable bed."

"Wow, did you see that? A squashed cat! God, that's terrible. I hate things like that. "

Dit was de eerste Lolita die ik zag, een paar jaar geleden. Daarna kwam Kubrick's versie, pas daarna het boek.

In de herkansing moet ik bekennen dat deze film me niet veel deed, in tegenstelling tot Kubrick's interpretatie. Veel mooi geschoten beelden (de over de weg slingerende Humbert aan het begin van de film, bijvoorbeeld), de piepjonge Swain is een zeer overtuigende Dolores, maar alles was redelijk saai en 'vertellend' gebracht, alsof ze Nabokov's boek aan het voorlezen waren ("en toen gebeurde dit, maar vervolgens gebeurde dat, en blah blah"). Mooie plaatjes, maar echt interessant vond ik het niet. 3*

Mooie kleine film. Ik moest er een beetje inkomen, maar naarmate de film voortduurde werd het toch steeds overtuigender. Jim werd zowaar van een hees kuchende niksnut een aandoenlijk persoon, en de hele film raakte na zo'n drie kwartier (eindelijk) in een kleine stroomversnelling. Casey Affleck is gran-di-oos en draagt de mooiste momenten uit deze film bijna geheel en alleen op zijn eigen schouders. 4*

Moeilijk, moeilijk. Ik twijfel tussen de 3,5 en de 4. Op zich vond ik het verhaal toch wel jammerlijk weinig om het lijf hebben, en ik was niet echt te porren om mee te denken over de 'puzzel' die geschetst werd. Ik zou wel zien waar het zou stranden. Maar naast dat vond ik het er echt adembenemend uitzien, en zat de film tjokvol met prachtige en soms erg komische scenes, en dat is me toch ook veel waard. Audrey Tautou en de rest van de cast overtuigden absoluut. Voorlopig blijft het positieve van de film hangen, dus laat ik het op een 4 houden. Niet hoger, want daarvoor was het verhaal echt te mager.

En de 400ste stem voor deze film luidt...
(tromgeroffel)
... een welverdiende 1*.

Ik heb 'm puur uitgezeten om een verantwoord oordeel te kunnen vellen. Goeie genade, wat was dit om te janken. Teveel clichématige, gekopieerde en/of ronduit lullige scènes. Nergens spannend, en als het al spannend zou moeten lijken waren er geen dino's te bekennen (die stompzinnige, véél te lange 'cliff-bungel-scene' is waar ik op doel). De verwaarloosbare personen komen natuurlijk aan hun eind, een dierbaar object redt iemands leven, ergens in de film wordt vanzelfsprekend he gave his live to save ours! gezegd met een snik in de stem, dialogen vol gebakken lucht, domme idioten zoeken elke rampsituatie op, en als klap op de vuurpijl natuurlijk het obligate onschuldige kindje. De ramp is compleet. Een scène aan het begin, waarin een kinderschreeuw overvloeit in een enorme gaap van Goldblum, is tekenend voor de hele film.

Waarom dan toch een 1? Omdat Goldblum gewoon een koele kikker is.

Ik heb waanzinnig genoten van deze totaal geschifte film. Alles is zo onweerstaanbaar overdreven dat ik meerdere malen gewoon niet meer bijkwam van het lachen. Ik ben nog eventjes sprakeloos, maar deel wel vast een 4,5* uit (geen 5, omdat de kolder een half uur voor het einde toch eventjes inzakt). Het onbegrijpelijke einde was al net zo krankjorem en geniaal als de hele film. Puur genieten, helemaal mijn soort film.