Meningen

Ik behoorde niet tot de doelgroep, was sceptisch omdat de luie Garfield uit de strips op het scherm veel te druk is, vond het verhaal flauw, de grappen niet leuk, Breckin Meyer is een irritante lulhannes en deze teringfilm krijgt dan ook een welverdiende 0,5*.

Visueel overdonderende en contrastrijke film, waarin (naast wat gewandel) hoegenaamd niets gebeurt. Dialogen zijn spaarzaam, en als ze er al zijn lijken ze ter plekke te worden verzonnen. Als Gerry het heeft over het redden van een aantal steden, één paard tekort kwam, terwijl de rivier zojuist overstroomd was, heeft hij het dan over Griekse mythologie of over een Civilization-achtig computerspel? Hoe komt hij in godsnaam op een rots waar hij eigenhandig niet meer vanaf kan komen? Hetgene waarvoor ze gekomen zijn wordt afgeblazen met "no, fuck the thing.. it's probably just some thing at the end of the trail"... en hatsa, Gerry en Gerry keren terug zonder iets gevonden te hebben. Als je je als kijker stoort aan het feit dat het je niet wordt voorgekauwd, kun je de film op dat moment gerust afzetten.

Eigenlijk blijft alles in deze film in het midden, het doet ook helemáál niet terzake, en dat maakt het tegelijk innemend maar ook nogal pointless. Blijft over: schitterende beelden, dood- en doodkalme, lang uitgewerkte scènes die soms meer letterlijk dan figuurlijk stapje voor stapje vooruit schuifelen. En ja, dat werkt bijzonder goed, zelfs bezwerend. Gerry moet het helemaal niet hebben van plotwendigen, filosofische lagen, puzzelstructuren, en wat al niet. Het is een rechtlijnige, tragikomische, tergend langzame maar tegelijk bijzonder fraaie film die toch in je achterhoofd blijft doorspoken. 4*

Het overkomt me best vaak dat ik een film zie die heel veelbelovend begint, maar in de loop van het verhaal in elkaar zakt. Ghost World was juist het omgekeerde: in het begin leek het allemaal heel erg 'cool' en te geforceerd cynisch/verveeld ("we're totally gonna call him", "we're totally gonna go there", "how totally amazing"), maar naarmate de film vorderde werd het mooier en mooier. Ik kon me ook goed verplaatsen in Enid en Seymour die met verbazing en tamelijk cynisch de wereld om hen heen gadeslaan. Die scene op Seymour's date, waar zijn diepgewortelde muziekliefde op de proef wordt gesteld door Solid as a rock (wat zo ongelooflijk veel zei over de vrouw met wie hij de avond doorbracht) was natuurlijk erg grappig maar ik kon me ook preciés voorstellen hoe Seymour zich op dat moment moet hebben gevoeld.

Buscemi is in zijn rol als Seymour werkelijk verbluffend. Zelden pasten een filmkarakter en een acteur zó goed bij elkaar. Thora Birch vervulde haar rol ook perfect. Scarlett Johansson werkte me nogal op de zenuwen met haar volstrekt interesseloze gemompel, maar dat was waarschijnlijk ook precies de bedoeling.

Een zeer fijne film. 4* voor nu, zou nog wel eens met een halfje omhoog kunnen gaan.

Mooie indringende film, die tegen het eind toch wel iets te veel hooi op z'n vork neemt. Het beste is de film aan het zinderend spannende begin, en je zit dan ook regelmatig flink te sidderen. De scène waarin de 'vrouw zonder benen' Mun plotseling aanvliegt... OHMYGOD! Later wordt de toon 'kalmer', verandert het subtiel van een thriller in een drama, maar het blijft interessant. Maar wéér later verzandt het vervolgens een beetje in 'too much': het is plotseling een zoektocht, apocalyptisch ondergangsverhaal, girl meets boy plus een grote dosis bovennatuurlijkheid. En elk van deze krijgt ook weer z'n eigen filmische invulling: flashbacks, drukke CGI, schokkerige zwart-wit. Het was allemaal niet goed met elkaar te verenigen, en dat stoorde.

De meer psychologische kant was veruit het sterkst: iemand die stapsgewijs het gezichtsvermogen moet leren herontdekken, maar niet weet hoe ze bepaalde onverklaarbare dingen moet interpreteren. Dat stond garant voor veel huiveringwekkende momenten. Jammer genoeg werd de film naarmate hij vorderde stilaan steeds een beetje minder interessant. 3,5*

Leuke film, die echter met zo'n gigantische valse start begon dat ik 'm bijna na 20 minuten had afgezet (de hele mislukte drugsdeal van Ronna, waarbij ze XTC-pillen over de grond uitstrooit, door de wc spoelt (why?!), en later aan haar slikkende metgezel vraagt hoe die pillen eruit zagen - ik was bang dat de hele film vol met van dit soort plotholes zou gaan zitten). De rest van de film maakte het op overtuigende wijze goed, met geweldig acteerwerk, leuke vondsten en een uiteindelijk toch prima afgetimmerd plot. De vertelstijl past perfect bij de verhalen die verteld worden, en het tomeloze enthousiasme wat uit zo'n beetje elke scène knalt werkt echt aanstekelijk. 4 sterren.
Het gevoel wat ik aan deze film overhield was trouwens erg vergelijkbaar met 'Love and other catastrophes', hoewel de films inhoudelijk behoorlijk verschillen.

Zeker niet! Ik vond 'm schitterend, puur op entertainment. Hij wijkt net op de juiste momenten af van het cliché, althans momenten dat ik zou verwachten dat hij in een bepaald cliché zou vervallen. Geen stoere heldin à la JP en Alien, maar een rondklungelend meisje dat steeds loopt te gillen. Monsters die niet routineus mensen afslachten, maar uitglijden over knikkers (of wat was het) en op hun grote muil gaan. Ja sorry, maar deze film staat me gewoon in alle opzichten als 'meesterlijk' bij

Het klassieke tragische liefdesverhaal, verpakt in een wat ongebruikelijke vorm (namelijk herenliefde binnen een Japanse samoerai-militie). De hele film is een spervuur van ongelooflijk mooie beelden en muziek, en schetst een prachtig beeld van de Japanse geschiedenis. Hoewel je als kijker af en toe wat al te veel dramatische ontwikkelingen op je kreeg losgelaten, blijft een mooie en meeslepende film over. 4*

Goede film, maar toch een lichte tegenvaller. Misschien omdat ik er inmiddels al teveel van gehoord had (het plot is natuurlijk pas echt een klapper als het onverwacht uit de lucht komt vallen), maar ik vond ook dat er teveel van het ene probleem naar het andere werd gehuppeld de zoektocht naar de augurken, vervolgens de zoektocht naar goed filmmateriaal, dan weer de coca-cola-vlag, dan weer de zeppelin, dan weer de onverwachte wandeling van Alex' moeder wat de film nogal incoherent maakte. Daartegenover stonden vele mooie en aangrijpende scènes. Al met al een 3,5*.

Zo eens in de zoveel tijd zie je eens de Verrassing Van De Maand, een film die je achteloos hebt meegenomen en die formidabel blijkt te zijn. Dit is er zo één. Een anderhalf uur durende opeenvolging van godsgruwelijk leuke scenes (niet 'ha-ha'-leuk, maar gewoon leuk), geweldig acteerwerk, boeiende en kleurrijke personages, fascinerende verhaallijnen. Puur genieten. 4,5*

Jezus, het lijkt wel of ik dit jaar alleen maar films heb gezien die ijzersterk starten, een half uur voor het einde als een plumpudding in elkaar zakken en ronduit teleurstellend eindigen. Gouttes d'eau is er ook weer zo één. Malik Zidi en Bernard Giraudeau acteren verbluffend goed, en de film kent een bijna ondraaglijke spanning tot het moment dat plotseling de ex-vriendinnetjes hun intrede doen, de vier personen onderling out of the fuckin blue allerlei gevoelens voor elkaar ontwikkelen, er zelfs een tragische zelfmoord tussendoor wordt gegooid, kortom: veel te veel hooi op de vork in krap twintig minuten tijd. Uiteindelijk maar weer een middenmoterige 3*.. zucht.

Ook hier een beetje een 'verdeelde geest' na het zien van deze film. Er wordt een grote afstand geschapen tussen de kijker en hetgene wat de kijker ziet, veel shots van veraf, waardoor gelaatsuitdrukkingen en emoties nauwelijks zichtbaar in beeld komen. Dit schept meteen ook een grote afstand tot het onderwerp, misschien juist het punt van de regisseur, omdat ik de indruk kreeg dat ik de film net zo gelaten en afstandelijk ervaarde als de jongeren hun eigen handelingen. Maar ik krijg de indruk dat de regisseur méér wilde zeggen, verbanden wilden tonen, oorzaak en gevolg wilde uitspellen, en daarin faalt de film nogal. Ontleed je de film op die manier, dan strand je inderdaad nogal gauw in té voor de hand liggende stereotypen. Dit neemt niet weg dat het confronterend en érg naar is wat je ziet, maar het maakt uiteindelijk niet zo heel veel indruk meer.

Qua technisch gedreutel: de happy hardcore scene, één langgerekte camerabeweging van een minuut of tien, is inderdaad echt adembenemend mooi. Sommige houten klazen, en dan met name de kok, verpestten het weer een beetje; zeker in vergelijking met het overtuigende acteren van de jongeren leek je soms wel naar amateurtoneel te zitten kijken.

3*

Eerste kwartier gemist, waardoor ik een paar dingen niet helemaal vatte. Maar dat doet nauwelijks iets af aan deze ongelooflijk leuke, charmante, enthousiaste film. Cusack bij uitstek, maar nagenoeg de hele cast met hem, laat zien hoeveel plezier ze hebben in hun rol. Nooit zo hard gelachen bij een vuurgevecht ook. Twee minpunten: soms niet al te beste muziek, en toch weer een nogal ongeloofwaardig happy end in de laatste minuut. Voor de rest: puur genieten. 4*