The Great Ecstasy of Robert Carmichael (2005)

Een punch in the face, deze film. Bewust de kijker choqueren met 'nieuwshorror' en er geen conclusie aan verbinden. Dit alles gestileerd in beeld gebracht, grauw en afstandelijk, met veel plan-sequences.

Een beetje in die Haneke-Noé traditie, waar ik zeker niet dol op ben. Ik vind het geen prettige manier van filmmaken en een zeer twijfelachtige positie om in te nemen als regisseur.

Het monteren van oorlogsbeelden tussen de tweede gang-rape (ja, er zijn er twee!) vond ik al helemaal een onprettige, dubieuze stijlgreep. Het leek me hol en ongepast.

He bah, wat een nare film eigenlijk zeg. Heb zo'n beetje het ergste van het ergste wel gezien volgens mij, maar vond deze toch best heftig. Ben de film ook zonder al teveel verwachtingen in gegaan, misschien dat dat er ook wat mee te maken had.

De link met een film als Irréversible (die wel beter is imo) is inderdaad snel gelegd. Deze film mag dan wat subtieler zijn, het maakt het er zeker niet minder hard op. De inbraak op het einde is uiteraard grof en meedogenloos, maar eigenlijk vond ik die scene met dat meisje nog wel wat heftiger, vooral omdat de suggestie daar een stuk misselijkmakender is, en die happy hardcore deuntjes voor een extra ziekelijk effect zorgen. Werd er nogal onrustig van, en dat heb ik niet gauw.

Audiovisueel is het allemaal prima. Langgerekte shots, vaak van afstand gefilmd, wat bij vlagen voor een nogal kille sfeer zorgde. De soundtrack is ook zeer apart, maar effectief. Onder andere door middel daarvan krijgen de scenes in de beginfase van de film iets heel onheilspellends over zich. Je voelt eigenlijk al aankomen dat er wat vreselijks gaat gebeuren, en Clay versterkt dat gevoel op een efficiënte manier.

Één van de films die ik met recht vrij choquerend kan noemen. Hard, compromisloos, maar ook erg indrukwekkend, en bovendien knap gemaakt. Eigenlijk wou ik 4,5* geven, ware het niet dat ook ik die uit de lucht gegrepen oorlogsbeelden nogal out of place vond. Wel een dikke 4,0* dus voor deze.

wat een heftige en nare film is dat. Meestal hou ik daar wel van, maar hier kwam het toch wat te geforceerd over. Shockeren om het shockeren. Een iets gematigder finale had beter gepast.

3,5

Blijft toch wel sterk.

Het is mijn genre zo niet, het sociaal drama. De UK is er zeker niet vies van en deze film valt ook wel redelijk binnen die traditie, maar dan met enkele puntjes die het voor mij een stuk aantrekkelijk maken. De verhalen over jeugd zonder veel perspectieven ken ik verder wel, het gaat mij meer om de vorm.

De cameravoering is iets strakker, de soundtrack opvallender en de film zelf vooral wat venijniger. Die zaken komen allemaal samen in twee scenes die de aandacht weten op te eisen, daartussen blijft het jammer genoeg wel net iets te pover.

Maar die scenes maken echt wel indruk, en houden de film scherp. En zo wist deze film mij ook bij herziening toch weer te overtuigen. Mijn favoriete genre zal het nooit worden, maar mits de juiste keuzes kan het toch sterke films opleveren.

4.0* en een uitgebreide review

Tja, ik ben niet echt overtuigd van deze film. The Great Ecstasy of Robert Carmichael is zeer Brits, een sociaal drama over ontsporende tieners in een Engels kustplaatsje. Robert Carmichael begint als een nette jongen, maar door drugs en verkeerde vrienden gaat hij het verkeerde pad op, maar ik geloofde het allemaal niet zo. Ik vond het nogal kort door de bocht aanvoelen, met voornamelijk Robert wiens verhaallijn me niet overtuigt, en de hele film ademt ook een nogal overdreven exploitatief sfeertje. Met natuurlijk vooral de eindscene waarbij er een expliciete brute verkrachting en moord plaatsvindt, maar ook een vrij Brits dedain voor de lower class - "zie je wel, die hangjeugd zijn allemaal moordenaars en verkrachters als je ze maar even de kans geeft". Qua setting en visueel geeft het wel een naargeestig sfeertje, maar qua plot en karakters is het wat mij betreft toch wat minder.