The Great Ecstasy of Robert Carmichael (2005)

Ook hier een beetje een 'verdeelde geest' na het zien van deze film. Er wordt een grote afstand geschapen tussen de kijker en hetgene wat de kijker ziet, veel shots van veraf, waardoor gelaatsuitdrukkingen en emoties nauwelijks zichtbaar in beeld komen. Dit schept meteen ook een grote afstand tot het onderwerp, misschien juist het punt van de regisseur, omdat ik de indruk kreeg dat ik de film net zo gelaten en afstandelijk ervaarde als de jongeren hun eigen handelingen. Maar ik krijg de indruk dat de regisseur méér wilde zeggen, verbanden wilden tonen, oorzaak en gevolg wilde uitspellen, en daarin faalt de film nogal. Ontleed je de film op die manier, dan strand je inderdaad nogal gauw in té voor de hand liggende stereotypen. Dit neemt niet weg dat het confronterend en érg naar is wat je ziet, maar het maakt uiteindelijk niet zo heel veel indruk meer.

Qua technisch gedreutel: de happy hardcore scene, één langgerekte camerabeweging van een minuut of tien, is inderdaad echt adembenemend mooi. Sommige houten klazen, en dan met name de kok, verpestten het weer een beetje; zeker in vergelijking met het overtuigende acteren van de jongeren leek je soms wel naar amateurtoneel te zitten kijken.

3*

Gemiste kans.

Link met irreversible is misleidend. Beide schokkend maar daar houdt de vergelijking dan ook op.

Want waar irreversible als een mokerslag begon werkt deze langzaam naar een climax. Prachtig lang uitgerekte scenes waar vaak maar weinig gebeurd. De grote kracht zit hem echter in de muziek die voor een apart maar mooi contrast zorgt. In scenes waar er niks gebeurd is de muziek onheilspellend en duister. In de scenes die gruwlijk zijn is het dan weer haast sereen.

Acteerprestaties waren matig, al stoorde dat verder niet. Clay had alleen de oorlogrelatie weg mogen laten, misplaatst en zwak.

4*

Net de film nog eens herzien en ik vraag me maar 1 ding af: waar halen regisseurs in hemelsnaam de gedachte vandaan dat door het tonen van ziek geweld (in hun films) de wereld wordt wakkergeschud en behoed voor meer geweld?

Ik kan me niet voorstellen dat ontspoorde jongeren (wanneer ze deze film uberhaupt willen zien) worden getroffen door de boodschap die deze uitdraagt en zullen afzien van hun (geplande) roofovervallen, verkrachtingen, etc. Mezelf als mens kennende schept het zien van dit soort beelden, naast afschuw, ook een bepaalde spanning die dicht aankomt tegen de beleving van de jonge daders in de film. Ik kan me niet voorstellen dat veel anderen dit gevoel niet hebben. Voor ik bestempeld wordt als viezeri(c)k, wil ik benadrukken dat ik me niet kan voorstellen dat anderen dat gevoel bij het zien van dit soort films niet hebben. Stiekem fantaseer je toch dat je 1 van de daders bent... Ik denk daarom dat het niet gezond is naar veel van dit soort cinema te kijken.

Kortom: de bedoeling van de film is goed, maar het heeft denk ik een verkeerde uitwerking op veel mensen. Daarom een punt eraf.

Iedereen die een andere mening heeft, mag me overtuigen...

Ik geloof niet dat dat de bedoeling was van deze film eerlijk gezegd. Sterker nog: Ik denk dat de film eerder een verhaal is over de onontkoombaarheid van geweld. Dus juist over het feit dat geweld niet is te voorkomen. Bepaald niet de eerste film met dat thema overigens.

Ik kan me dan weer niet voorstellen dat iemand zo naïef zou zijn dat er iemand is die denkt "Oeh, wat erg, ik word vanaf nu braaf". En al helemaal niet zo direct, maar ik denk ook niet dat de maker die illusie heeft.

Daarnaast kun je ook een surrogaat-angst beleven als je je meer identificeert met de slachtoffers. Beide redenen waarom er ook zoiets als horror bestaat. Feitelijk gewoon uitingen van emotie door naar een film te kijken. Net als de brok in je keel bij een ontroerende film of lachen om een goede grap.

Weet ik niet. Je zou ook kunnen betogen dat mensen zoveel halen uit de surrogaatbeleving dat ze minder snel een reële spanning opzoeken.

Ik heb eerder twijfels over de bedoeling. Ik ben er nog niet uit of dit een serieus uitgevallen expoilatiefilm is of een oprechte uiting van emotie. En ik weet ook niet of dat mijn oordeel over deze film zal beinvloeden en of dat zou moeten.

Weten of het het een of en het ander is zal ik trouwens wel nooit.

Clay is wel een dusdanig talent dat ik erg nieuwsgierig ben naar zijn volgende film.

@ starbright boy:

Jouw uitleg / mening heeft ook wel iets. Film is een kunstuiting die zich, zoals zovele kunstvormen, niet zomaar laat vangen in een paar woorden en dat is denk ik maar goed ook.

Ik vraag me alleen wel af of de door jou genoemde surrogaatbeleving mensen inderdaad afhoudt van het overgaan tot daden. Er wordt genoeg onderzoek naar verricht, maar ik ben niet helemaal overtuigd.

Deze film riep bij mij in ieder geval bovenstaande reactie op, dus als het over mij gaat, heb je gelijk

Knipoog naar A Clockwork Orange (verkrachtigingscene met klasieke muziek o.a)50 % erg goed geslaagd, prachtige shots (einde bij 'het meer'), 50 % mislukt (soms liep ie gewoon niet lekker)

Koele, afstandelijke film die je op het einde enorm schokt en verweesd achterlaat.

Stille waters hebben diepe gronden.

ik vond deze film nu erg goed ziede.

hij staat ook op nummer 1 in mijne top 10

het verhaal is erg goed gedaan vond ik persoonlijk alles draaide een deel rond die meid dat ze op het laatste vinden.

Maar als ze het nog beter hadden uitgewerkt gingen er meer puzzelstukjes meteen goed gevallen zijn ...

Erg sterk geacteerd maar over het algemeen vond ik het verhaal erg slapjes. Hoe het allemaal zo is gekomen wordt niet echt uitgelegd en dan komen de laatste 15 minuten heel vreemd over op mij

3*

Nou Spartaan zal het eens uitleggen hé.
Op een gegeven moment gaan er 3 gasten in de slaapkamer van diene DJ die ene zijn vriendin verkrachten en dat was teveel voor dat meisje. Daarom pleegde ze zelfmoord.

En die 2 beste maten waren familie van elkaar en dat waren skinheads en zoals in vele skinheads films worden ze meestal afgeschilderd als verkrachters. Terwijl ik denk dat ze het gewoon moeilijk hebben gehad met hunne puberteit ...

Nou snap ik het niet meer.

Wat is dit een teleurstelling zeg.

Lijkt het in het begin alsof de film traag op gang komt, blijkt dat hij uiteindelijk nergens op gang is.

Het hele verhaal door de ene nietszeggende scène na de andere, waarin er af en toe wel een mooi beeld tussen zit, maar die dikwijls maar miniem bijdragen tot het verhaal.

Ja, de personages in de scènes keren terug, maar kom nou, 3/4 van deze film is overbodig, en dan heb je nog niet eens iets aan de scènes, want zoals hier eerder aangehaald, zijn het meestal long-distance shots waarbij je als kijker helemaal geen connectie hebt.

Het verhaal van het hoofdpersonage wordt ook totaal niet goed weergegeven vind ik, je ziet hem niet belanden in een "uitzichtloze

spiraal van geweld", neen, alles gebeurt gewoon, hangt saai en langdradig aan elkaar, je krijgt helemaal niet het gevoel dat er een "climax" is.

De climax is natuurlijk die schokkende scène op het einde, het enige waarbij je als kijker eens vastgegrepen wordt, maar als deze film het enkel daarvan moet hebben, dan hoeft het voor mij niet.

Meest teleurstellende film die ik sinds tijden gezien heb.

2*

Het enige wat ik mij realiseer na het zien van dergelijke films/scénes is keer op keer hoeveel ik walg van dit soort figuren..

Goede harde film met wel af en toe wat mindere stukken. Verhaal is flinterdun, maar manier van filmen is goed gedaan. Zoals hierboven al omschreven van een afstand.

Grappig dat de muziek van DJ Paul Elstak voorkomt, alleen wel in een vrij vervelende scéne.

Amai wat was ik slecht opt einde !

Zeker geen slechte film!

Realistisch en hard, maar niet mijn ding!

Sterk - merendeels.

Omtrent de vorm is subtiliteit het sleutelwoord: het camerawerk, dat gekentekend wordt door lange shots waarin enkele hoofdpersonages centraal staan, verloopt uiterst traagzaam en de verwerking van de (veelal klassieke) muziek dikwijls genuanceerd. Daarbij is de afstandelijke kadrering (alhoewel nergens indrukwekkend) consequent verzorgd en sluit het donkere, bewolkte kleurgebruik sterk aan bij de thematiek. Mooi.

Maar ook inhoudelijk vond ik de film vrij fijnzinnig. Gedurende het merendeel van de scènes gebeurt vrijwel niets "belangrijks" (hetgeen overigens herinneringen opriep aan de progressieve films van Gus van Sant); oftewel, de personages handelen niet anders dan zij zouden doen op de gemiddelde dag. Hierdoor verworden de 'typische' personages tot tamelijk menselijke, reële karakters, waardoor de climaxen des te harder aankomen. Zij lijken begrijpelijk en onvermijdelijk; bestiaal, maar humaan.

Tenminste tot op een zekere hoogte, want de uiteindelijke apotheose van de film vond ik toch ietwat overdreven. Uiteraard, de personages werden bedwelmd door een intense drugsroes, die allicht veroorzaakt dat zij zichzelf niet geheel kunnen controleren: de dierlijke instincten nemen het roer over. Maar toch, tóch bleef er iets knagen. Indien zij alle werkelijk hun zelfbedwang volledig zouden hebben verloren, vanwaar dan de twijfel bij aanvang? En indien zij inderdaad enige controle zouden hebben, vanwaar dan het gebrek aan remmingen en moreel besef (die tenminste één van hen, zo bleek binnenin een eerdere climax, welzeker heeft)? Clay overtuigt me niet, waardoor de scène mij slechts met ongeloof vulde.

Ook het expliciete verband dat wordt getrokken met oorlog beviel me geenszins. Nu begrijp ik wel dat de man een (overigens weinig interessant) punt wil maken, maar er de belangrijkste scène voor doorbreken (middels het tonen van oorlogsbeelden) is simpelweg dom. Had het er dan in ieder geval ná gedaan.

De beste scène vond ik makkelijk de 'Paul-Estak-scène', die, in tegenstelling tot de eindscène, subtiliteit en barbarij wél effectief weet te combineren. De vreugdevolle muzikale begeleiding en het rustieke camerawerk maken het helemaal af.

Het einde had subtieler gemoeten en de boodschap veel implicieter, maar verder heeft Clay hiermee een enigermate te typisch, maar solide drama weten af te leveren. 3*, dik.

Bijzonder onevenwichtige film met een nare nasmaak.

dacht eerder aan drama / thriller

een aardige film.

een soort van niet nadenken waar je toch bij moet nadenken film.

sommige gedeeltes een beetje gestoord.

er zitten ook wel wat langdradige / saaie momenten in.

6/10

Bij deze film niet gehad. Fantaseerde wel hoe ik deze rot gozers met een bijl in stukken zou slaan.

Camerawerk is mooi, de losse vertelstructuur heeft wel wat, maar aan het eind van de dag is het toch gewoon een bijzonder nare film. Dat is 'ie het eerste uur al, maar aan het eind wordt het me allemaal wat té onprettig. Punt dat wordt gemaakt is ook niet bijster interessant en doet wat pretentieus aan. Ook dat zorgt voor een nare nasmaak. De hierboven al genoemde Paul Estak-scène is wel erg de moeite waard. Knipoogjes naar A Clockwork Orange zijn ook wel leuk.

3,0*

Tegenvaller.

Nogal een 'lege' film. Mooi camerawerk en goed acteerwerk, dat wel. Jammer van het dunne plot dat stukken interessanter had kunnen worden uitgewerkt! 4.5/10*

Was hier al heel lang benieuwt naar, na vele gelijkenissen met Irreversible. Ik moet eigenlijk zeggen dat Thomas Clay volgens mij de Gasper Noe uit Engeland is als ik bv ook naar het plot van zijn film daarvoor "Motion" kijk, die toch best wel aardig neerkomt op die van Seul Contre Tous. Met Robert Charmichael gaat het de Irreversible kant op, en bij zijn film erna, Soi Cowboy, zie ik lichte puntjes van Enter the Void (al kwam die een jaar later) Toeval of wellichte inspiratie?

Deze film is zeker geen leuke film en inderdaad gewoon behoorlijk ziek en schokkend zoals je bijna kon verwachten. Ik zie trouwens dat deze wel erg word ongewaardeerd en dat er veel klachten zijn over dat het tot het einde weinig gebeurd. Dat klopt inderdaad ja, maar ik stoorde me er totaal niet aan. Het lijkt gewoon allemaal best onschuldig, Robert Charmichael zelf is een rustig persoon, buitenbeentje, speelt cello, is half bekakt en je zou niet zo snel zeggen dat het een kwaad persoon is. Dat slaat heel langzaam de andere kant op als hij in aanraking komt met verkeerde vrienden, drugs experimenteert en uiteindelijk raakt hij steeds meer betrokken en beinvloed door hele foute dingen.

Er word ook gezegd dat veel dingen in driekwart van de film overbodig zijn, maar ik vond dus toch totaal van niet. In het begin lijkt het overbodig maar uiteindelijk komen die momenten wel van pas bij het gruwelijke einde. Wat begon bij experimenteren, mond uit in een oase van waanzin en geweld en lijkt het ook naderhand 2 vliegen in een klap te worden. Allereerst die scene in het appartement van de DJ, met die groepsverkrachting die je niet te zien krijgt en in de slaapkamer plaats vind terwijl die DJ rustig zijn plaatjes aan het draaien is terwijl hij zich zo nu en dan ergert aan het gekrijs uit die slaapkamer. Behoorlijk ziek en met alle gevolgen van dien, of komen ze er door die vermissing/zelfmoord van dat meisje er toch mee weg omdat er niemand kan getuigen? En dan nog die ultra geweldadige zieke scene tegen het einde wat toch uiteindelijk wel veel zieker is dan die verkrachting uit Irreversible. Wat ik er erg bij misplaatst vond was die vis, wat me toch echt op een volkomen verkeerd moment op me lachspieren werkte. Maar het lachen vergaat je wel snel als die vrouw door al die jongens verkracht word en haar man machteloos moet toekijken. En uiteindelijk dan die besef dat die vrouw zwanger zou kunnen worden omdat Robert te snel kwam, en dat ze dan daarna..... ik bespaar het liever. Je word gewoon beroerd door die scene naderhand. Wat het de films erdoor zo interessant maakt blijft toch een raadsel. Entertainment is het zeker niet! Ik snapte alleen niet wat er bedoeld werd met die Wo II beelden aan het einde,

Maar verder een zeer indrukwekkende film die je maar gewoon moet kunnen doorslikken. Ook de grauwe locaties aan de Engelse kust werkten goed mee en ohja.... Er komt muziek in voor die ze later bij New Kids gingen gebruiken. Maar dit is zeker geen film om voor de lol te bekijken.

4,0*

Prima samenvatting + nog de opmerking dat ik de link naar irreversible niet snap. Lang niet dezelfde shockerende scenes. Niet dat het uitmaakt, meer had deze film ook niet nodig. Maar ik vind de vergelijking echt scheef gaan.

Met oog op bovenstaande samenvatting: *3,0

Vaak mooi gefilmd, soms slecht geacteerd (vooral door het stel), soms weer goed geacteerd. Het einde is denk ik echt de meest shockerende scène die ik totnogtoe heb gezien. De film slaagde er in om me echt intens akelig en misselijk te voelen, voor wat het waard is. Ik ben het er mee eens dat de oorlogsbeelden vrij geforceerd er in zijn gestopt, desalniettemin is het punt dat intense gruwelijkheden dagelijks op grote schaal gebeuren, wel vrij effectief gemaakt daarmee.

Geweldig sterke Britse film door nog vrij jonge regisseur die hier qua nihilisme aansluiting vindt bij Noé, von Trier, Haneke en "A Clockwork Orange".

Genre-aanduiding "horror" slaat echter nergens op, film is een langzaam ontwikkelend jongeren-drama met veelal lange shots.

Nihilistische boodschap zal niet ieders goedkeuring kunnen krijgen, zeker gezien het feit dat er nauwelijks sprake is van een moraal.

Wel schitterende en verontrustende cinema en qua acteerprestatie van de kok, zo acteren ongeveer alle TV-koks, dat was volgens mij bewust zo gedaan.

Meesterwerk!

Matige film waarin de sterke huiskamer-scène boven alles uitsteekt: een traag ronddraaiende camera en (bekende) muziek met de 'toepasselijke' titel The Promised Land. De tegenstelling tussen beeld/muziek en wat daar plaatsvindt levert een behoorlijk ongemakkelijk gevoel op en de lengte van de take doet daar nog een schepje bovenop. (Btw als het coke is wat Robert snuift, en dan steeds verder indutten op een bank... euhm..)

Sowieso zijn er veel lekker lange takes maar de contrasterende muziek bevalt me verder niet. Zo ook de plot, met name de zogenaamde spiraal waarin Robert belandt (het gangbare leventje afgewisseld met enkele drugs- en geweldsuitbarstingen), te fragmentarisch en afstandelijk en de vrij plotsklapse actie van Robert overtuigt niet. En moet-ie ook nog eens een begenadigd cello-speler zijn, het slaat te ver door met allerlei uitersten erin gooien.

De harde climax heeft dankzij die manco's relatief weinig impact, ik denk zelfs niet méér dan wanneer je het puur als los fragment zou bekijken. En aangezien juist alles zo'n beetje toewerkt naar die Clockward Orange Copy misdaad vind ik het een teleurstellende film die niet doet wat het lijkt te willen doen met je.

(PS vanwaar de oorlogsverwijzingen, dat mensen individueel en als collectief tot de gekste dingen in staat zijn, al dan niet onder druk/invloed van anderen? Bepaald geen eye opener en lomp gebracht.)

Dat einde! Ondanks dat iedereen er al voor waarschuwde en ik (tot mijn soms eigen grootste verontrusting) nog maar nauwelijks van degelijke extremiteiten opkijk tegenwoordig waren we er toch wel even kapot van. Of het echter genoeg is om de hele film te dragen? Naast het al bijna even knappe shot in die kamer met de ondragelijk suggestieve gang-rape op de achtergrond heb ik toch voornamelijk zitten gapen. Beetje een doodlopende combinatie tussen nihilisme (er gebeurd geen hol!!) en een wat luie cinematografie. Weet niet of ''lui'' nou wel zo'n geschikt woord is en of ik er Clay mee tekort doe maar ik meen niet dat ik ooit eerder zo'n grote afstand heb gevoelt tussen mezelf en het scherm. Nu ben ik graag toeschouwer maar de meeste shots hier lijken op, ik schat, 5 tot 10 meter afstand plaats te vinden van het statief. De enigste andere film die ik me kan bedenken waarin ik dit heb gezien was denk ik Play van Ruben Östlund (toevallig ook over hangjongeren?) waar ik ook al niet zoveel mee kon en de grootste moeite had het fair te beoordelen. Indruk heeft het zeker gemaakt en vooral de korte stukjes met de horror achtige cello-muziek tussendoor lieten telkens de rillingen over je rug lopen maar voor de voledige ervaring binnen dit genre deden Afterschool en Haneke het toch veel beter. Krappe (3*)

Gezien de titel vind ik dat het accent te onevenwichtig is verdeeld; het lijkt niet zozeer om Robert te draaien maar meer om de vriendengroep en enkele omstanders. Daarbij zijn er veel scènes door elkaar heen verweven met als gevolg dat er een kloof ontstaat tussen de kijker en het leed van de jongeren. Het wordt meer een kwestie van 'oké... zit dat zo...' in plaats van het geweld in een verontrustende werking te laten treden. Deze onstuimige benaderingswijze zorgt voor iets teveel vrijblijvendheid en dat is jammer want de Engelse dramatiek, gecombineerd met stilistische shots, had gerust wat meer impact kunnen hebben. Ook kreeg ik het idee dat er getracht werd een bepaalde politieke boodschap over te brengen met al die nieuwsuitzendingen op televisie. Desalniettemin een ervaring om te onthouden.