The Great Ecstasy of Robert Carmichael (2005)

Ben hier wel erg benieuwd naar. Wat ik er over gelezen heb, moet dit het Britse antwoord op Irreversible worden (zonder het tijdelement).

Qua expliciet getoond geweld is Irreversible een goede vergelijking. Erg shockerend en de impact valt ook bij mij niet te ontkennen. Ik worstel echter nogal met deze film en kan niet goed plaatsen wat Clay er nou mee wil. Ook na zijn antwoord op een soortgelijke vraag n het gesprekje na de film niet. Daarin werd Clay door een sterk verdeelde zaal nogal hard aangepakt. Mensen uit het publiek die bijna boos waren, anderen die weer lieten blijken en het niet met kritiek eens te zijn, applaus voor de regisseur dat na de film ontbrak en later toch kwam. Ik ben er ook niet helemaal uit hoe het erg is dat ik de dramatische ontwikkeling niet echt geloofwaardig vind. En dat ik de verbinding die wordt gelegd tussen oorlogsgeweld (met in het begin van de film nota bene een verwijzing naar Idi i smotri, verder veel verwijzingen naar de oorlog in Irak door TV beelden en na de verkrachtingsscene beelden uit de tweede wereldoorlog) niet echt uit de verf vond komen.

Buiten dat deze film sowieso door de explicitiete scenes indruk maakte, deed de film dat ook door heel andere elementen. Zoals mooi camerawerk, bij vlagen mooie beeldcomposities en prachtige muziek. Een talent is Clay zeker.

Over mijn definitieve stem slaap ik nog een nachtje (en dat gebeurt me niet zo vaak).

Voorlopig hou ik het maar op een 3.5*, al kan dat nog best omhoog en omlaag.

Ik vind dat de regisseur een beetje zijn doel voorbij schiet met deze film. Achteraf vertelde hij op het filmfestival dat hij een neutraal beeld over de leefwereld van jongeren wil schetsen en dat de kijker daar zelf maar conclusies uit moet trekken. Als dat echt waar is is de missie van Caly mislukt, want na het soms wat soapachtige begin (veel korte shots die niet met elkaar samen lijken te hangen) volgt een onverwachte climax die ik niet goed kan rijmen met hetgeen daarvoor gebeurd is. 2,5*.

Mooie film met onderhuidste spanning in het begin. Niet heel snel maar over het algemeen een boeiend portret van jongens die niks te doen hebben, met een begrijpbare maar overdone climax. Climax provoceerde die, hij kon niet shokeren.

Acteerprestaties ook niet even mooi, maar de manier van filmen bevalt me wel. Zoals de regisseur na afloop ook zei: "In tegenstelling tot andere films laat ik mijn camera bij de actieve momenten wat teruggetrokken, zo kan je er je eigen invulling aan geven."

Hulde voor de cameravoering, die mij beter bevalt dan Irreversible waar de film vaak ONTERECHT mee wordt vergeleken (hele andere insteek), en prachtige muziek.

Het einde vind ik dus erg jammer omdat het provoceerd ipv shokeert(omdat hij zodanig wil shokeren dat het niet lukt, als je mij echt wil shokeren moet het toch op een zekere manier subtiel zijn). Trouwens moet ik zeggen dat ik het begin absoluut niet soapachtig heb ervaren.

Het gebeurt me niet vaak, maar bij deze film heb ik mijn blik toch maar even afgewend om het geweld maar niet te hoeven zien. Dat had voor mij sowieso al niet gehoeven.

Verder vond ik elementen uit de film wel interessant, de cameravoering en de muziek inderdaad, maar echt overtuigend vond ik de film als geheel niet. En het scenario zit ook nog eens vol met cliches.

Zozo, een hier en daar schockerende film vol met good old ultraviolence?? Volgens mij moet ik dit werkje maar eens ergens op de kop tikken.

Ik was namelijk te laat op t filmfestival om nog een kaartje te bemachtigen.

Binnekort in de BE bioscopen. Staat gepland voor 22 maart. Zo wordt het nog een leuk bioscoopjaar

Is er al iets bekend over een (eventuele) Nederlandse release?

Alleen dat die er komt. Paradiso Filmed Entertainment heeft de film aangekocht.

Erg benieuwd naar deze film.

Deze film trok mijn aandacht vanaf moment van aankondiging; vergelijkingen met irréversible deden me verlangen als een klein kind die wacht op de komst van de heiligman.

Nadat ik de film had gezien wist ik niet precies waar ik 'm moest plaatsen. Iets wat ik wel kon stellen is dat de film absoluut niet te vergelijken valt met het kunstwerk dat irréversible is. Okee, het expleciet geweld dat duidelijk in beeld wordt gebracht, maar daar houden de overeenkomsten dan ook gelijk op.

En net zoals irréversible heeft ook deze film meer dan enkel expleciet geweld. Clay laat aan mij zien dat 'ie duidelijk talent heeft door de statische beelden en enkele mooie shots. Clay laat ook zien dat hij lef heeft, want hoe je het ook went en keert: met dit soort expleciet geweld kun je rekenen op veel verweer en kritiek.

De film begint rustig en werkt duidelijk naar een climax toe. Mooi camerawerk en de klassieke muziek doen er alles aan om die climax extra te doen laten shockeren. Gelukt? In zekere zin. De politieke insteek die Clay wil meegeven door het vertonen van oorlogsbeelden als rode draad in de film werkt bij mij niet echt.

Waar irreversible echt speelt met de emoties van de kijker, lukt dat Clay niet. Bij irreversible krijg je te maken met een ontzettende innerlijke strijd op het gebied van emotie. Juist daardoor heeft de film zo een impact op de kijker en het expleciet geweld heeft dus weldegelijk een functie in de theorie van Noe.

Clay wil in mijn ogen met de oorlogsbeelden ook bepaalde emoties opwekken bij mensen. De oorlogsbeelden i.c.m. het geweld is echter to much voor mij (hij probeert het er te dik op te leggen).

Al met al wel een redelijk geslaagd werkje en voor mij zeker een man die ik in de gaten moet houden.

***1/2

Christus, wat een einde... Dat kwam toch wel hard aan, harder dan ik aan het begin zou verwachten. Ik ben één van de weinige zieltjes die Irréversible nooit in het geheel gezien heeft. Ooit eens aan begonnen, héél naar bij in slaap gevallen en altijd op de plank laten liggen.

Of die hier op lijkt, weet ik daarom niet echt. Misschien ook niet heel belangrijk(?).
Wat Clay met de film wil zeggen, vind ik denk ik ook niet erg belangrijk. De politieke boodschap die erin te zien valt door de aan het einde expliciet getoonde found footage materiaal en de tv-beelden, vond ik niet van essentieel belang. Nu is het een geluk dat ik aan dat soort boodschappen vaak geen boodschap heb (althans, vind het emotionele aspect interessanter), dus veel maakte het me verder niet uit. Ik zag dat en de beelden op tv meer als sfeerschets, een gevoel wat onder de mensen leeft, een onderhuidse spanning. Die onderhuidse spanning komt vooral erg mooi en verontrustend naar boven wanneer de jeugd bij de drugsdealer hangt. Als geheel en erg mooie scène trouwens. Muziek die ik als klein jochie maar al te graag draaide, deel jeugdsentiment dus.

De acteerprestaties waren vaak ondermaats, vooral van ‘the rich couple’ en het gesprek op school tussen de moeder van Robert en de lerares. Vreemd theatraal geacteerd, erg scripted. Geen idee of dit de bedoeling was of niet.
De jeugd zelf acteerde best overtuigend, al plat praten en scheldend jakkeren ze door de film doorheen.

De film zelf geeft geen uitleg, neemt wat mij betreft ook geen standpunt in, en voelt daardoor behoorlijk abstract aan (ook dankzij bepaalde lang aanhoudende shots) en dat beviel me wel. Hij begint behoorlijk nuchter, maar toch voelde ik gelijk al een spanning hangen. Onaanduidbaar, naar het einde toe steeds naarder aanvoelend. De climax van de film is dan ook gruwelijk, naar, en liet mij met kippenvel achter. Of ik het dan ook goed vond, daar ben ik nog niet over uit. Misschien heb ik net als starbright boy een nacht slapen nodig.

De film heeft iets doelloos, iets provocerends, maar ook iets bijzonders. Hij zweeft op het moment tussen de 3 en de 4,5*…

De link met Irréversible is niet zo vreemd.

Qua stilering een compleet andere film, maar de vraag "welke was het hardst" is niet zo vreemd denk ik. De structuur van Carmichael is in elk geval wel compleet anders.

Het begint allemaal als een wat doordeweeks drama over krapuul in een Engels dorpje. Guitig spuiend Engels gevloek neemt al snel de overhand. Wel opvallend mooi in beeld gebracht allemaal. Erg fijn, strak en traag gefilmd.

Ook de muziekkeuze valt al snel op. Zware dramatisch muziek, terwijl er helemaal niks aan de hand is(/lijkt). Het keerpunt in de film zit hem in de "Paul Elstak scene". Voor het eerst gaat de film daar compleet door het lint, en kan je als kijker enkel met afschuwen toekijken naar de zaken die zich (alles behalve expliciet) ontplooien. Harde scene, al helemaal in combinatie met de happy muziek.

Daarna neemt de film rustig de tijd om toe te werken naar de totaal ontspoorde eindscene. Harde, ruwe, confronterende cinema. De jongens lijken totaal geen moraal besef te hebben. Alles lijkt voor hen een spelletje. Anderen pijn doen is jezelf machtig (en dus goed) voelen. Consequenties van hun daden lijken onbestaand. Erg gemeen, en als kijker heb je toch al snel de neiging weg te willen kijken.

De beelden met de oorlog hadden voor mij niet gehoeven, wat betreft de betekenis gok ik dat Clay het "zinloos geweld" van de jongeren wil afsteken tov het oorlogsgeweld. Want terwijl iedereen vol afgunst naar het relaas van de jongeren zit te kijken, gebeuren er nog ergere dingen, op veel grotere schaal, voor onze neus, waar me langzaamaan gewend aan zijn geraakt.

Maar dat terzijde, wat mij greep was vooral de houding van de jongeren. Totaal ongrijpbaar, maar des te boeiender. Confronterende film die ik ook niet elke week hoef te zijn, maar daarom zeker niet minder indrukwekkend.

Sterk, 4*

Eind februari 2007 brengt Tartan in Engeland een DVD uit.

Hmm, intrigerende film dat zeker. Weet het nog niet zo heel goed eigenlijk. Irreversible heeft meer impact op me gemaakt, maar de eindscene van deze film is ook niet mals. Ik kon me alleen niet echt inleven in deze film, het geweld ging een beetje langs me heen. Bij Irreversible deelde het echt een mokerslag uit en kon ik meer met mijn emoties.

Tsja, ik hou het voorlopig op 3*. Misschien dat ik binnenkort wat zinnigers over deze film te melden heb.

Ik vond het einde van deze film echt vreselijk, het maakt me bang om over straat te lopen of zelfs om alleen thuis te zijn. Ik kon het maar moeilijk aanzien. Het einde van deze film zorgt dat ik niet hoger kom als een 3* en die geef ik omdat deze film in het begin een goed beeld geeft van hoe een normale(?) jongen zover kan afzakken door met verkeerde mensen om te gaan. Ik heb er verder geen woorden voor..Ik zal deze film nooit herzien

Hmm, deze film spookt nog steeds door mijn hoofd en de 'Paul Elstak scene' was briljant. Ook het camerawerk verdient wat extra waardering. Ik ga van 3 naar 3,5*.

Climax!

Het niveau van Irréversible wordt helaas nooit gehaald, maar de vergelijking is te begrijpen. Hoewel ik het eerder met Straw Dogs zou vergelijken, en daar "wint" deze film dan weer wel van. Aangezien het mooier opbouwt. Je voelt dat er iets aan zit te komen, maar eigenlijk weet je niet wat. (ik had al hier en daar wat gelezen dus het kwam niet als een complete verassing helaas) Verder het onverklaarbare van de actie vind ik super. Net als in Elephant, maakt dat het juist des te rauwer en geloofwaardiger imo.
Beste scène zonder twijfel zit ongeveer in het midden. Als ze drugs gaan scoren en een meisje gaan verkrachten. Super in beeld gebracht, heel mooi hoe de camera een rondje maakt. Sowieso redelijk strak gefilmd, duidelijk door Kubrick zijn films geïnspireerd, vooral goed te zien bij de concert scène.

Geen vernieuwende cinema zoals Irréversible, maar zeker indrukwekkend. 4*

Een goede film die uiteindelijk laat zien waartoe hangjongeren in staat zouden kunnen zijn. Ik denk niet echt dat het er toe doet waarom Robert zo ontspoord is geraakt, maar dat het specifiek om die jongeren in totaal gaat. Je denkt gauw aan één persoon die gruwelijke dingen kan doen maar dat als je als je met meerdere bent mekaar zou kunnen tegenhouden, of dat het bijna nooit kan voorkomen dat een groep toevallig dezelfde gruwelijke wensen heeft. Daarom maakt het deze film zo goed want het is niet zo dat je als groepje wat afspreekt van 'Laten we eens gruwelijke dingen doen, vind je dat ook zo geil?' Het is meer in de trant van 'Als er een schaap over de dam gaat, volgen er meer'. Dit groepje jongeren is een groep waarin ik mezelf herken. Ik was vroeger ook een hangjongere in een uitgestorven, streng christelijk dorpje, en samen met elkaar wil je wat spanning, dus je gaat samen dingen zoeken. En hoe meer vandalisme, hoe meer we moesten lachen en hoe groter de kick naar iets groters, iets extremers. Nee, wij hebben nooit mensen wat aangedaan, maar wel veel dingen vernield, dus indirect wel eigenlijk. Als je zo geisoleerd bent, ontevreden bent, dan gaat je moraal besef achteruit (als die er dan ooit was geweest). En dit groepje jongeren was geisoleerd en ze hadden een slechte jeugd, ook Robert naar mijn mening.

De bios wordt blijkbaar overgeslagen. De Nederlandse DVD komt 27 juli uit.

ik ga hem vanaaf kijken, ben benieuwt!!!!!

Hmmmm... Irreversible was veeeeel harder. Ik vond dit maar een 'soft' filmpje en totaal niet realistisch gefilmd... Sterker nog: de echt harde mogelijke scenes zijn niet in beeld gebracht, maar komt er iets over de oorlog of de deur zit dicht en hoor je een meisje gillen......

Ik geef hem een 3, omdat het acteerwerk redelijk was en de verhaallijn niet zo voor de hand ligt...

Hangjongeren onder ons: watch & learn...

mooie poster!

Vond het een slechte film en op het laatst nogal overdreven en niet meer realistisch. Ze flippen helemaal en einde.. *1

Wat een tegenvaller zeg... Ik had ergens vergelijkingen gelezen met oa Trainspotting en Irreversible, maar dit lijkt er van geen meter op. The great xtc is saai, langdradig, humorloos, nauwelijks shockerend, nauwelijks geweldadig, vervelend gefilmd en met een supper irritante sfeer. Echt helemaal niets voor mij, dit. Bij die hardcore scene dacht en hoopte ik even dat de film zou omslaan, maar dit bleek later eigenlijk de enige fatsoenlijke scene. 2*

Ik heb hem net gezien. Ik vind het op zich geen slechte film.

Clay filmt op een aparte wijze, maar heel origineel vind ik dat niet. bepaalde scene's zijn langdradig, maar dat is denk ik juist de bedoeling. De verveling wordt in ieder geval goed overgebracht.

Ik vond de "beruchte scene" eigenlijk best meevallen; de verkrachtingsscene uit Irreversible hakte er bij mij veel meer in.

Die oorlogbeelden vond ik minder geslaagd. Het lijkt of er willekeurige beelden worden getoond (Churchill??). Ik zocht naar diepere lagen, maar ik denk dat die er op dat punt niet zijn. of kan iemand anders hier wat meer over vertellen?

Al met al kom ik, na een eerste kijkbeurt, op 3***.

Uiteindelijk toch wel schokkend,

Niet geschikt voor mensen die graag een motivatie voorgekauwd krijgen, waarom Michael af is gegleden en bepaalde handelingen onderneemt die gelukkig niet zo vaak voorkomen.

Ik deel de mening van de meesten hier dat de oorlogsbeelden beter weg gelaten hadden kunnen worden. De impact zonder, was al in overvloed aanwezig. Dergelijke beelden, zouden alleen kunnen bewerkstelligen dat men zou gaan denken waarom dit er nou in gemonteerd zou zijn. Wat dan weer afleidde van de uitermate sterke climax, waar op een sfeervolle wijze naar toe wordt gewerkt.

In het begin vooral registrerend. Er volgen wat handelingen, maar er wordt nooit iets uitgelegd. De stijl ademt een mate van passitiviteit uit. In overeenstemming met de onderkoelde relatie van sommige jongens m.b.t. school. Het oogt allemaal niet echt bijzonder vrolijk, nogal schrijnend dat er soms gewoon happy hardcore muziek gedraaid wordt. Over contrast gesproken. Ook goed uitgebeeld hoe gewoontjes nogal schokkende dingen op de jongens overkomen. Emotieloos tv kijken als er een meisje verkracht wordt.

Het deed mij trouwens wat denken aan een mix van A Clockwork Orange en Irreversible. Al is deze film niet zo sterk als beiden. Toch een rauw portret, die je met de neus op de feiten drukt, doordat mensen hun frustraties op andere mensen projecteren. En dat roept vaak gevoelens van onrecht en onmacht op. Een film waarbij de gelatenheid waarmee de personages door het leven gaan ervoor zorgen dat het weglaten van sommige schokkende beelden niet deert, nog is de impact daar. Dus goed geacteerd ook! Je hoopt als het ware dat het door de luide muziek komt dat de hoofdpersonages elkaar niet corrigeren, als zijnde dat ze het niet wisten van elkaar. De beelden bewijzen echter het tegendeel. 4*

Deze film herzien en toch maar een halfje er af. Ik vind het verhaal soms iets te knullig in elkaar zitten en aan de opbouw schort behoorlijk wat. Er zit totaal geen logisch oorzaak/gevolg verhaal achter en de climax is veel te extreem in verhouding tot het voorafgaande. Het lijkt af en toe alsof je hele stappen overslaat waardoor het geheel niet echt geloofwaardig overkomt. Veel te makkelijk gevonden allemaal, en een beetje teveel flauwe/standaard stereotyperingen. Een beetje een film in de categorie 'leuk geprobeerd maar volgende keer beter?'