The Great Ecstasy of Robert Carmichael (2005)

Qua expliciet getoond geweld is Irreversible een goede vergelijking. Erg shockerend en de impact valt ook bij mij niet te ontkennen. Ik worstel echter nogal met deze film en kan niet goed plaatsen wat Clay er nou mee wil. Ook na zijn antwoord op een soortgelijke vraag n het gesprekje na de film niet. Daarin werd Clay door een sterk verdeelde zaal nogal hard aangepakt. Mensen uit het publiek die bijna boos waren, anderen die weer lieten blijken en het niet met kritiek eens te zijn, applaus voor de regisseur dat na de film ontbrak en later toch kwam. Ik ben er ook niet helemaal uit hoe het erg is dat ik de dramatische ontwikkeling niet echt geloofwaardig vind. En dat ik de verbinding die wordt gelegd tussen oorlogsgeweld (met in het begin van de film nota bene een verwijzing naar Idi i smotri, verder veel verwijzingen naar de oorlog in Irak door TV beelden en na de verkrachtingsscene beelden uit de tweede wereldoorlog) niet echt uit de verf vond komen.

Buiten dat deze film sowieso door de explicitiete scenes indruk maakte, deed de film dat ook door heel andere elementen. Zoals mooi camerawerk, bij vlagen mooie beeldcomposities en prachtige muziek. Een talent is Clay zeker.

Over mijn definitieve stem slaap ik nog een nachtje (en dat gebeurt me niet zo vaak).

Het gebeurt me niet vaak, maar bij deze film heb ik mijn blik toch maar even afgewend om het geweld maar niet te hoeven zien. Dat had voor mij sowieso al niet gehoeven.

Verder vond ik elementen uit de film wel interessant, de cameravoering en de muziek inderdaad, maar echt overtuigend vond ik de film als geheel niet. En het scenario zit ook nog eens vol met cliches.

Ik vond het einde van deze film echt vreselijk, het maakt me bang om over straat te lopen of zelfs om alleen thuis te zijn. Ik kon het maar moeilijk aanzien. Het einde van deze film zorgt dat ik niet hoger kom als een 3* en die geef ik omdat deze film in het begin een goed beeld geeft van hoe een normale(?) jongen zover kan afzakken door met verkeerde mensen om te gaan. Ik heb er verder geen woorden voor..Ik zal deze film nooit herzien

Climax!

Het niveau van Irréversible wordt helaas nooit gehaald, maar de vergelijking is te begrijpen. Hoewel ik het eerder met Straw Dogs zou vergelijken, en daar "wint" deze film dan weer wel van. Aangezien het mooier opbouwt. Je voelt dat er iets aan zit te komen, maar eigenlijk weet je niet wat. (ik had al hier en daar wat gelezen dus het kwam niet als een complete verassing helaas) Verder het onverklaarbare van de actie vind ik super. Net als in Elephant, maakt dat het juist des te rauwer en geloofwaardiger imo.
Beste scène zonder twijfel zit ongeveer in het midden. Als ze drugs gaan scoren en een meisje gaan verkrachten. Super in beeld gebracht, heel mooi hoe de camera een rondje maakt. Sowieso redelijk strak gefilmd, duidelijk door Kubrick zijn films geïnspireerd, vooral goed te zien bij de concert scène.

Geen vernieuwende cinema zoals Irréversible, maar zeker indrukwekkend. 4*

Uiteindelijk toch wel schokkend,

Niet geschikt voor mensen die graag een motivatie voorgekauwd krijgen, waarom Michael af is gegleden en bepaalde handelingen onderneemt die gelukkig niet zo vaak voorkomen.

Ik deel de mening van de meesten hier dat de oorlogsbeelden beter weg gelaten hadden kunnen worden. De impact zonder, was al in overvloed aanwezig. Dergelijke beelden, zouden alleen kunnen bewerkstelligen dat men zou gaan denken waarom dit er nou in gemonteerd zou zijn. Wat dan weer afleidde van de uitermate sterke climax, waar op een sfeervolle wijze naar toe wordt gewerkt.

In het begin vooral registrerend. Er volgen wat handelingen, maar er wordt nooit iets uitgelegd. De stijl ademt een mate van passitiviteit uit. In overeenstemming met de onderkoelde relatie van sommige jongens m.b.t. school. Het oogt allemaal niet echt bijzonder vrolijk, nogal schrijnend dat er soms gewoon happy hardcore muziek gedraaid wordt. Over contrast gesproken. Ook goed uitgebeeld hoe gewoontjes nogal schokkende dingen op de jongens overkomen. Emotieloos tv kijken als er een meisje verkracht wordt.

Het deed mij trouwens wat denken aan een mix van A Clockwork Orange en Irreversible. Al is deze film niet zo sterk als beiden. Toch een rauw portret, die je met de neus op de feiten drukt, doordat mensen hun frustraties op andere mensen projecteren. En dat roept vaak gevoelens van onrecht en onmacht op. Een film waarbij de gelatenheid waarmee de personages door het leven gaan ervoor zorgen dat het weglaten van sommige schokkende beelden niet deert, nog is de impact daar. Dus goed geacteerd ook! Je hoopt als het ware dat het door de luide muziek komt dat de hoofdpersonages elkaar niet corrigeren, als zijnde dat ze het niet wisten van elkaar. De beelden bewijzen echter het tegendeel. 4*

Deze film herzien en toch maar een halfje er af. Ik vind het verhaal soms iets te knullig in elkaar zitten en aan de opbouw schort behoorlijk wat. Er zit totaal geen logisch oorzaak/gevolg verhaal achter en de climax is veel te extreem in verhouding tot het voorafgaande. Het lijkt af en toe alsof je hele stappen overslaat waardoor het geheel niet echt geloofwaardig overkomt. Veel te makkelijk gevonden allemaal, en een beetje teveel flauwe/standaard stereotyperingen. Een beetje een film in de categorie 'leuk geprobeerd maar volgende keer beter?'

Ook hier een beetje een 'verdeelde geest' na het zien van deze film. Er wordt een grote afstand geschapen tussen de kijker en hetgene wat de kijker ziet, veel shots van veraf, waardoor gelaatsuitdrukkingen en emoties nauwelijks zichtbaar in beeld komen. Dit schept meteen ook een grote afstand tot het onderwerp, misschien juist het punt van de regisseur, omdat ik de indruk kreeg dat ik de film net zo gelaten en afstandelijk ervaarde als de jongeren hun eigen handelingen. Maar ik krijg de indruk dat de regisseur méér wilde zeggen, verbanden wilden tonen, oorzaak en gevolg wilde uitspellen, en daarin faalt de film nogal. Ontleed je de film op die manier, dan strand je inderdaad nogal gauw in té voor de hand liggende stereotypen. Dit neemt niet weg dat het confronterend en érg naar is wat je ziet, maar het maakt uiteindelijk niet zo heel veel indruk meer.

Qua technisch gedreutel: de happy hardcore scene, één langgerekte camerabeweging van een minuut of tien, is inderdaad echt adembenemend mooi. Sommige houten klazen, en dan met name de kok, verpestten het weer een beetje; zeker in vergelijking met het overtuigende acteren van de jongeren leek je soms wel naar amateurtoneel te zitten kijken.

3*

Koele, afstandelijke film die je op het einde enorm schokt en verweesd achterlaat.

Stille waters hebben diepe gronden.

Camerawerk is mooi, de losse vertelstructuur heeft wel wat, maar aan het eind van de dag is het toch gewoon een bijzonder nare film. Dat is 'ie het eerste uur al, maar aan het eind wordt het me allemaal wat té onprettig. Punt dat wordt gemaakt is ook niet bijster interessant en doet wat pretentieus aan. Ook dat zorgt voor een nare nasmaak. De hierboven al genoemde Paul Estak-scène is wel erg de moeite waard. Knipoogjes naar A Clockwork Orange zijn ook wel leuk.

3,0*

Tegenvaller.

Nogal een 'lege' film. Mooi camerawerk en goed acteerwerk, dat wel. Jammer van het dunne plot dat stukken interessanter had kunnen worden uitgewerkt! 4.5/10*

Was hier al heel lang benieuwt naar, na vele gelijkenissen met Irreversible. Ik moet eigenlijk zeggen dat Thomas Clay volgens mij de Gasper Noe uit Engeland is als ik bv ook naar het plot van zijn film daarvoor "Motion" kijk, die toch best wel aardig neerkomt op die van Seul Contre Tous. Met Robert Charmichael gaat het de Irreversible kant op, en bij zijn film erna, Soi Cowboy, zie ik lichte puntjes van Enter the Void (al kwam die een jaar later) Toeval of wellichte inspiratie?

Deze film is zeker geen leuke film en inderdaad gewoon behoorlijk ziek en schokkend zoals je bijna kon verwachten. Ik zie trouwens dat deze wel erg word ongewaardeerd en dat er veel klachten zijn over dat het tot het einde weinig gebeurd. Dat klopt inderdaad ja, maar ik stoorde me er totaal niet aan. Het lijkt gewoon allemaal best onschuldig, Robert Charmichael zelf is een rustig persoon, buitenbeentje, speelt cello, is half bekakt en je zou niet zo snel zeggen dat het een kwaad persoon is. Dat slaat heel langzaam de andere kant op als hij in aanraking komt met verkeerde vrienden, drugs experimenteert en uiteindelijk raakt hij steeds meer betrokken en beinvloed door hele foute dingen.

Er word ook gezegd dat veel dingen in driekwart van de film overbodig zijn, maar ik vond dus toch totaal van niet. In het begin lijkt het overbodig maar uiteindelijk komen die momenten wel van pas bij het gruwelijke einde. Wat begon bij experimenteren, mond uit in een oase van waanzin en geweld en lijkt het ook naderhand 2 vliegen in een klap te worden. Allereerst die scene in het appartement van de DJ, met die groepsverkrachting die je niet te zien krijgt en in de slaapkamer plaats vind terwijl die DJ rustig zijn plaatjes aan het draaien is terwijl hij zich zo nu en dan ergert aan het gekrijs uit die slaapkamer. Behoorlijk ziek en met alle gevolgen van dien, of komen ze er door die vermissing/zelfmoord van dat meisje er toch mee weg omdat er niemand kan getuigen? En dan nog die ultra geweldadige zieke scene tegen het einde wat toch uiteindelijk wel veel zieker is dan die verkrachting uit Irreversible. Wat ik er erg bij misplaatst vond was die vis, wat me toch echt op een volkomen verkeerd moment op me lachspieren werkte. Maar het lachen vergaat je wel snel als die vrouw door al die jongens verkracht word en haar man machteloos moet toekijken. En uiteindelijk dan die besef dat die vrouw zwanger zou kunnen worden omdat Robert te snel kwam, en dat ze dan daarna..... ik bespaar het liever. Je word gewoon beroerd door die scene naderhand. Wat het de films erdoor zo interessant maakt blijft toch een raadsel. Entertainment is het zeker niet! Ik snapte alleen niet wat er bedoeld werd met die Wo II beelden aan het einde,

Maar verder een zeer indrukwekkende film die je maar gewoon moet kunnen doorslikken. Ook de grauwe locaties aan de Engelse kust werkten goed mee en ohja.... Er komt muziek in voor die ze later bij New Kids gingen gebruiken. Maar dit is zeker geen film om voor de lol te bekijken.

4,0*

Geweldig sterke Britse film door nog vrij jonge regisseur die hier qua nihilisme aansluiting vindt bij Noé, von Trier, Haneke en "A Clockwork Orange".

Genre-aanduiding "horror" slaat echter nergens op, film is een langzaam ontwikkelend jongeren-drama met veelal lange shots.

Nihilistische boodschap zal niet ieders goedkeuring kunnen krijgen, zeker gezien het feit dat er nauwelijks sprake is van een moraal.

Wel schitterende en verontrustende cinema en qua acteerprestatie van de kok, zo acteren ongeveer alle TV-koks, dat was volgens mij bewust zo gedaan.

Meesterwerk!

Matige film waarin de sterke huiskamer-scène boven alles uitsteekt: een traag ronddraaiende camera en (bekende) muziek met de 'toepasselijke' titel The Promised Land. De tegenstelling tussen beeld/muziek en wat daar plaatsvindt levert een behoorlijk ongemakkelijk gevoel op en de lengte van de take doet daar nog een schepje bovenop. (Btw als het coke is wat Robert snuift, en dan steeds verder indutten op een bank... euhm..)

Sowieso zijn er veel lekker lange takes maar de contrasterende muziek bevalt me verder niet. Zo ook de plot, met name de zogenaamde spiraal waarin Robert belandt (het gangbare leventje afgewisseld met enkele drugs- en geweldsuitbarstingen), te fragmentarisch en afstandelijk en de vrij plotsklapse actie van Robert overtuigt niet. En moet-ie ook nog eens een begenadigd cello-speler zijn, het slaat te ver door met allerlei uitersten erin gooien.

De harde climax heeft dankzij die manco's relatief weinig impact, ik denk zelfs niet méér dan wanneer je het puur als los fragment zou bekijken. En aangezien juist alles zo'n beetje toewerkt naar die Clockward Orange Copy misdaad vind ik het een teleurstellende film die niet doet wat het lijkt te willen doen met je.

(PS vanwaar de oorlogsverwijzingen, dat mensen individueel en als collectief tot de gekste dingen in staat zijn, al dan niet onder druk/invloed van anderen? Bepaald geen eye opener en lomp gebracht.)

Dat einde! Ondanks dat iedereen er al voor waarschuwde en ik (tot mijn soms eigen grootste verontrusting) nog maar nauwelijks van degelijke extremiteiten opkijk tegenwoordig waren we er toch wel even kapot van. Of het echter genoeg is om de hele film te dragen? Naast het al bijna even knappe shot in die kamer met de ondragelijk suggestieve gang-rape op de achtergrond heb ik toch voornamelijk zitten gapen. Beetje een doodlopende combinatie tussen nihilisme (er gebeurd geen hol!!) en een wat luie cinematografie. Weet niet of ''lui'' nou wel zo'n geschikt woord is en of ik er Clay mee tekort doe maar ik meen niet dat ik ooit eerder zo'n grote afstand heb gevoelt tussen mezelf en het scherm. Nu ben ik graag toeschouwer maar de meeste shots hier lijken op, ik schat, 5 tot 10 meter afstand plaats te vinden van het statief. De enigste andere film die ik me kan bedenken waarin ik dit heb gezien was denk ik Play van Ruben Östlund (toevallig ook over hangjongeren?) waar ik ook al niet zoveel mee kon en de grootste moeite had het fair te beoordelen. Indruk heeft het zeker gemaakt en vooral de korte stukjes met de horror achtige cello-muziek tussendoor lieten telkens de rillingen over je rug lopen maar voor de voledige ervaring binnen dit genre deden Afterschool en Haneke het toch veel beter. Krappe (3*)

Gezien de titel vind ik dat het accent te onevenwichtig is verdeeld; het lijkt niet zozeer om Robert te draaien maar meer om de vriendengroep en enkele omstanders. Daarbij zijn er veel scènes door elkaar heen verweven met als gevolg dat er een kloof ontstaat tussen de kijker en het leed van de jongeren. Het wordt meer een kwestie van 'oké... zit dat zo...' in plaats van het geweld in een verontrustende werking te laten treden. Deze onstuimige benaderingswijze zorgt voor iets teveel vrijblijvendheid en dat is jammer want de Engelse dramatiek, gecombineerd met stilistische shots, had gerust wat meer impact kunnen hebben. Ook kreeg ik het idee dat er getracht werd een bepaalde politieke boodschap over te brengen met al die nieuwsuitzendingen op televisie. Desalniettemin een ervaring om te onthouden.

He bah, wat een nare film eigenlijk zeg. Heb zo'n beetje het ergste van het ergste wel gezien volgens mij, maar vond deze toch best heftig. Ben de film ook zonder al teveel verwachtingen in gegaan, misschien dat dat er ook wat mee te maken had.

De link met een film als Irréversible (die wel beter is imo) is inderdaad snel gelegd. Deze film mag dan wat subtieler zijn, het maakt het er zeker niet minder hard op. De inbraak op het einde is uiteraard grof en meedogenloos, maar eigenlijk vond ik die scene met dat meisje nog wel wat heftiger, vooral omdat de suggestie daar een stuk misselijkmakender is, en die happy hardcore deuntjes voor een extra ziekelijk effect zorgen. Werd er nogal onrustig van, en dat heb ik niet gauw.

Audiovisueel is het allemaal prima. Langgerekte shots, vaak van afstand gefilmd, wat bij vlagen voor een nogal kille sfeer zorgde. De soundtrack is ook zeer apart, maar effectief. Onder andere door middel daarvan krijgen de scenes in de beginfase van de film iets heel onheilspellends over zich. Je voelt eigenlijk al aankomen dat er wat vreselijks gaat gebeuren, en Clay versterkt dat gevoel op een efficiënte manier.

Één van de films die ik met recht vrij choquerend kan noemen. Hard, compromisloos, maar ook erg indrukwekkend, en bovendien knap gemaakt. Eigenlijk wou ik 4,5* geven, ware het niet dat ook ik die uit de lucht gegrepen oorlogsbeelden nogal out of place vond. Wel een dikke 4,0* dus voor deze.

Blijft toch wel sterk.

Het is mijn genre zo niet, het sociaal drama. De UK is er zeker niet vies van en deze film valt ook wel redelijk binnen die traditie, maar dan met enkele puntjes die het voor mij een stuk aantrekkelijk maken. De verhalen over jeugd zonder veel perspectieven ken ik verder wel, het gaat mij meer om de vorm.

De cameravoering is iets strakker, de soundtrack opvallender en de film zelf vooral wat venijniger. Die zaken komen allemaal samen in twee scenes die de aandacht weten op te eisen, daartussen blijft het jammer genoeg wel net iets te pover.

Maar die scenes maken echt wel indruk, en houden de film scherp. En zo wist deze film mij ook bij herziening toch weer te overtuigen. Mijn favoriete genre zal het nooit worden, maar mits de juiste keuzes kan het toch sterke films opleveren.

4.0* en een uitgebreide review