Meningen

Wordt de komende weken in de Lumen in Delft vertoond, maar het is absoluut geen aanrader. Te veel brallerige symboliek, te veel te dik er bovenop liggende levenswijsheden, zeer voorspelbare ontwikkelingen, knullige dialogen, en de spaarzame special effects zijn echt bar slecht. Toch zitten er wel wat moois in de film verborgen: de prachtige omgevingen, de paar mysteries die aan de kijker worden gelaten om opgelost te worden zoals de blauwe draad en de wolk van spreeuwen. En Ana Padrão.. zucht..

'La balsa de piedra' moet het met 2,5 sterren stellen.

Ik waardeer 'm net even een half sterretje hoger dan deel 1, en dat komt vooral omdat ik het niet echt van het verhaal moet hebben en deze gewoon op het visuele, komische en spectaculaire front een tikkeltje beter was. DeVito vond ik ook een leukere schurk dan de toch wat over-de-top Nicholson. En Michelle Pfeiffer, in één woord: wow! 4,0*

Dan nog iets ongelooflijk onbenulligs: in het reclameblok net nadat Selina uit het raam was geknikkerd was ik even naar de avondwinkel gefietst, en viel weer in het verhaal toen ze levend en wel haar huis aan het vernielen was. Wat is er in de tussentijd gebeurd?

Oi oi, wat een een kwelling was dit. Ik heb meerdere keren op het punt gestaan om hem uit te zetten (bijvoorbeeld na die broek-afzakkende monoloog van DiCaprio over hoe hij die haai de nek had omgedraaid, na het zoveelste shot die veel te overdreven happy happy joy joy-gemeenschap, na de al vanaf het begin in je gezicht brullend aangekondigde affaire tussen Richard en Francoise). Verder naar het einde toe werd het grimmiger en hoopte ik beloond te worden voor mijn doorzettingsvermogen, maar het werd slechts een tikkeltje interessanter.
Wat ik op zich nog wel enigszins bewonderenswaardig vind, is de terechtheid van wat Richard overkomt. Hij is overduidelijk een egocentrische lul alleen in zichzelf geïnteresseerd is, en hij krijgt een koekje van eigen deeg door met eigen ogen te mogen zien wat hij heeft aangericht. Maar dat lag er weer zo ongelooflijk dik bovenop dat ik echt niet hoger kom dan 1,5*.

Aardige film, maar niet echt een hoogvlieger. Ik vond het prille ongemak tussen Ste en Jamie en de latere ontluikende verliefdheid mooi in beeld gebracht (samen in bed, met de voeten naar elkaar ). Maar de troosteloosheid van de Londense arbeiderswijk en alle karakters van dien drukte er wat al te hard een stempel op om het een soort 'onmogelijke liefde' te laten worden. Het verhaal van twee jongens die hun gevoelens een plek proberen te geven was al boeiend genoeg, de kilheid daaromheen leek het verhaal steeds weer te pushen alsof de Ste en Jamie tegen hun wil tot elkaar veroordeeld waren. Als een soort van uitvlucht, wat volgens mij niet de intentie is geweest van deze film.

3*

Eerste keer dat ik Ben-Hur zag was ik puber en niet bereid om er enige aandacht aan te schenken (hij werd me bovendien opgedrongen tijdens Maatschappijleer of Godsdienst, volgens mij). Vanavond dus maar eens een avondje ingeruimd voor de herkansing.
Wel, dit overkomt me niet vaak: drie uur lang stevende de film af op minstens een 4,5*, maar naar alle waarschijnlijkheid zelfs een 5* - om me na het laatste half uur met de handen in het haar te doen zitten over wat ik in godsnaam voor cijfer aan deze film moet toekennen.
Praktisch alles was in orde bij deze film: de muziek (onbeschijflijk mooie scène op de galei, waar de muziek het ritme aanneemt van de drums van degene die het tempo aangeeft), de realistische weergave van de geschiedenis, de dramatische ontwikkelingen (vriendschap, verraad, liefde, wraak), de decors, het acteerwerk, for-mi-dabel. Hoe het verhaal zich uiteindelijk ontvouwt: al even formidabel. Maar dan, in de ontknoping wordt op een naar mijn mening nogal storende manier de volledige lijdensweg van Christus, tot en met de kruisiging, erbij gesleept om het fictieve verhaal van Ben-Hur tot een happy end te leiden. In de scène waarin de duisternis invalt omdat Christus gestorven is, en Miriam en Tirzah genezen, voelde ik echt zoiets alsof mij vrolijk werd toegeroepen: "Halleluja! Jezus is morsdood, maar onze helden leven tenminste nog!". Sorry, maar het eerste woord wat me te binnen schoot was 'walgelijk'.
Dat een geweldige film in het laatste half uur toch nog op een middenmoterige 3,5* uitkomt had ik niet voor mogelijk gehouden.

Mwah, mwah. Het begon erg leuk, met een cool dribbelende Jess, maar ik vond het voor de rest toch nogal inwisselbaar - hier en daar een heroïsch sportmoment, en verder ruzie over vriendjes, conflicten met ouders, je kent het. Daarnaast vond ik ook dat de eeuwenoude Indiase traditie een beetje makkelijk wordt weggewimpeld ten faveure van de voor ons herkenbare Westerse maatschappij. Keira Knightley (als Jules) heeft een leuk koppie maar bakte weinig van haar rol. Al met al 2,0*.

Dan om het goed te maken nog een leuk weetje: voetbalster Mel is Shaznay Lewis van All Saints.

Hatsikadee, weer een 4.5 voor een film van Haneke. Niemand heeft eerder de interesseloosheid van de hedendaagse "weissnicht"-jeugd en het eigenbelang van de mens in het algemeen zó treffend in een film samengevat. In deze film zit zo'n kolossaal contrast tussen wat je ziet en wat je denkt dat het af en toe een zwarte komedie lijkt. Maar dit is bittere ernst. Elke scène lijkt een sneer naar de Westerse consumerism-maatschappij, waarin we eeuwenoude culturen en contact tussen mensen onderling consumeren zoals we een broodje kaas consumeren: zonder interesse voor het onderwerp. Het einde van de film is zowel briljant als totaal ziek. Wederom: een klap in je gezicht van Haneke.

Gisteren voor het eerst sinds een paar jaar weer eens gekeken, half puntje er bij. Ik vind de spanningsopbouw in deze film echt ijzersterk. Tippi Hedren valt een klein beetje uit haar rol wanneer ze echt dramatisch of angstig moet zijn (tegen het eind), maar over de rest van de film vind ik haar totaal geweldig.

De film ging meesterlijk van start, met een prachtige vertelstijl en personages om terstond verliefd op te worden. Mooi vond ik ook (en daar is blijkbaar niet iedereen het mee eens) dat het oprukken van het Nationaal Socialisme nu eens wordt gebracht zonder dat de Duitsers gelijk in de poel van slechteriken worden gegooid, en in plaats daarvan de mensen achter de nazi-fanaten worden getoond (met Alfred Mazerath, een gewone, innemende man, als duidelijkste voorbeeld).
Maar al snel verliest de film zich in een kluwen aan subplots, en blijf ik me verbijstering kijken hoe het verhaal zich van links naar rechts slingert zonder ergens dieper op in te gaan. Plotseling hebben we Oskar's moeder die vreemd gaat met haar neef (goede vriend van haar echtgenoot), een onverklaarde dood van Oskar's moeder, een verder niet verklaarde romance tussen Oskar en het huishulpje, de schijnbare puur lichamelijke relatie tussen hetzelfde huishulpje en Oskar's vader, dan weer een relatie tussen Oskar en Roswitha die eindigt in haar dood.. mij werd het allemaal te veel. Ik zat steeds maar te wachten op het moment dat de film nou eindelijk eens een bepaalde richting zou kiezen, die steeds maar uitbleef. Sorry, maar ik kon hier echt niks mee. 2,5*

Erg leuke documentaire die een mooie inkijk laat zien in hoeveel spontaniteit en inspiratie er kan ontstaan bij het organiseren van een feest als dit - en dat ondanks het belabberde weer. Dave Chappelle is wat mij betreft de perfecte spreekstalmeester en kletst de intermezzo's tussendoor en het de optredens zelf hilarisch aan elkaar. Toppunt is wel zijn James Brown-act, waar de muzikanten zo'n beetje van het podium rollen van het lachen. De optredens zelf zijn ook vrij legendarisch, wonderbaarlijk dat zo'n redelijk snel bij elkaar geveegd feest (althans die indruk wekt het) zulke hoogtepunten oplevert.

Maar de voornaamste reden om deze film te gaan kijken is eigenlijk een heel andere: mijn zus woont sinds anderhalf jaar in die straat, en SelmaDuim en ik hebben er afgelopen december regelmatig rondgelopen zonder te weten dat die "block party" er zich een paar jaar eerder had afgespeeld. Vooral dat Broken Angel-huis wat daar op de hoek staat is een vrij markant ding, en wonderbaarlijk dat het niet allang in elkaar is gezakt. Het is érg leuk om die voor ons zo bekende straat nu op een compleet andere manier terug te zien.

Heeft z'n momenten, maar over het algemeen vond ik het nogal gebakken lucht en veel gewelddadigheid die maar onder de vlag van religie wordt geschoven om zo een soort van 'verantwoording' te hebben. Toch was één scene een ongelooflijk jaw dropping movie moment: de lange scene waarin Dafoe de gebeurtenissen analyseert terwijl hij zich, in zijn fantasie, letterlijk midden in het vuurgevecht bevindt. Geweldig gevonden en ongelooflijk mooi uitgewerkt.

Entertainment wint het van ergernis, ik kom op 3*.

Ik vond dit eigenlijk best geinig. De vele knokscenes begonnen wel een beetje te vervelen, maar het waren vooral die ongemakkelijke situaties tussen Jason en Marie die deze film een zekere charme meegaven. En natuurlijk die carchase met een ouwe brakke Mini!

Franka stal de show, wat een ongelooflijk mooie vrouw en wat een acteertalent.

3,5*

Ik heb 'm zojuist gezien, en ik vond hem behoorlijk kut, op punten zelfs walgelijk. Waarom gaat een kritische blik van Amerikanen over hun eigen samenleving in godsnaam vergezeld van eenzijdige verslaggeving, gezellige muziekjes (jazeker, de gast schuin achter me zat mee te zingen met 'Happiness is a smoking gun'), rake grappen en vooral misselijkmakende stemmingmakerij? Is dat de manier om dit onderwerp aan de Amerikanen zelf, in hun eigen format, te kunnen verkopen? Zodat ze zeggen "Did you see that? That's sooo true!"?

Als je de docu even los van het onderwerp behandelt: natuurlijk is de verknipte Amerikaanse samenleving iets waarmee zij en de rest van de wereld geconfronteerd moeten worden, en liefst zo direct mogelijk. Maar niet op een manier die zonder probleem kan aanschuiven bij al die rotzooi die juist zo bekritiseerd wordt, compleet met voorgeprogrammeerde sentimentele momenten. Dat maakt deze docu wat mij betreft totaal vrijblijvend, en dit onderwerp leent zich daar niet voor.

Vat dit niet op alsof ik de oprechtheid van bijvoorbeeld de overlevenden van Columbine die hun kogels inleveren bij de Walmart in twijfel trek. Hell, ik geloof zelfs in de totale oprechtheid en betrokkenheid van Michael Moore. Maar betrek die jongens verdomme niet als tranentrekker in je filmpje, bij wijze van marketing-sentiment.

Inhoudelijk is Bowling For Columbine terechte kritiek op de excessen van de Amerikaanse samenleving, maar voegt zich helemaal naar de wensen van de consumer-maatschappij waar al die ellende uit voortkomt. Hoe sympathiek hij ook overkomt, Michael Moore heeft het totaal verkeerd aangepakt. Misschien is hij tegengewerkt door geldschieters, misschien heeft hij zijn concept eerst moeten verkopen aan filmmaatschappijen die er in een opgepoetste variant wel mee aan de slag wilden, maar het terechte uitgangspunt is in deze documentaire echt totaal verziekt.

Zojuist gekeken. Ik had er veel van verwacht, de film kreeg goede kritieken in de media. Maar holy shit, wat was dit een waardeloze teringfilm. Filmtechnisch gezien echt volledig klote: een verhaallijn om je kapot te lachen, acteerwerk wat serieus vermoeiend is om naar te kijken, dialogen waar je broek van afzakt, muziek van de schijnbaar immens populaire band Nautilus Pompilus die echt niet om aan te horen is. 'Brat' scoort hoog op de ranglijst van Meest Waardeloze Film Ooit en krijgt van mij ook echt niet meer dan een halve ster. Ik meen het serieus: niets is goed aan deze film. Ergens in de film komen wat lui terecht op een gaaf housefeest, waar "Max don't have sex with your ex" wordt gedraaid. De dialoog: "Wat zingen ze?" -"Maakt toch niet uit, ze zingen ontzettend goed!". Onbegrijpelijk dat deze prutsfilm niet is afgeslacht in de media.

Ik ken De Gebroeders Leeuwenhart niet uit mijn jeugd, de boeken en de serie heb ik nooit gelezen of gezien, en ik zag deze film van de week dan ook voor het eerst. Maar voor mij was dit een dikke anderhalf uur ontzettend genieten. De omslag van het tamelijk ellendige leven van de twee broers naar het fantasie-, of misschien zelfs 'hemelse' leven in 'Nangijala' is echt ontroerend: de hele wereld die Jonathan voor zijn kleine broertje had geschetst komt tot leven, en je zou willen dat je zelf als kleine opdonder dit allemaal had mogen meemaken. Draken, ridders, ruiters, verraders en donkere grotten, wie droomde er als klein kind niet van? En in deze film wordt het allemaal prachtig uitgewerkt, zoals je het je vroeger in je eigen dromen zag.

Tegelijk vind ik het wrange verhaal van Jonathan en Skorpan in het 'echte' leven, het venster waarbinnen de film zich eigenlijk afspeelt, echt ontroerend. Ze sterven aan het begin van de film, en na al hun avonturen (waar hebben die zich afgespeeld?) eindigt de film met hun grafsteen: "Här vila Bröderna Jonathan och Karl Lejon till uppständelsens morgon". Zooooooooooo mooi.

4,5*

Prutswerk, deze belachelijke film. Gallo valt ontzettend hard van het voetstuk waarop ik hem na Buffalo 66 had gezet. Lang en onzinnig om het thema heendraaiend waarna uiteindelijk Chloë Sevigny (goeie god wat wordt zij hier door het slijk getrokken) tegelijkertijd de hoer en het slachtoffer mag spelen. Een banaal, zelfingenomen pseudo-artsy misbaksel, halfje boven het minimum voor een aantal mooi geschoten beelden. 1*