Meningen

Opgenomen en weer gekeken. Wat is deze film een ongelooflijk genot om naar te kijken, en niet in de minste plaats omdat bijna elke scene met zang wordt ondersteund, waardoor het af en toe zelfs als een musical aandoet (de scene met de Sirens bijvoorbeeld, werkelijk mag-ni-fiek!). Vreselijk grappig, prachtig gefilmd, geweldig geacteerd - al blijf ik erbij dat Clooney ietsje té cool wil zijn. Maar Tim Blake Nelson, John Turturro, John Goodman, Michael Badaluco.. formidabel. Half puntje erbij, max score voor O Brother. En daarmee zelfs een half punt boven 'Fargo'.

Erg grappig, aantal geniale en zeer herkenbare scènes: de lange tijd die het kost om bestanden op te slaan wanneer je haast hebt, paperjams in het kopieerapparaat, net te hard staande radio's en minstens één totaal zonderlinge collega. De karakters die worden neergezet: stuk voor stuk geweldig. Minpunt vond ik dat het toch weer uitdraait op het toch al zo vaak vertoonde geldverduistering-thema, maar omdat het lange tijd is geweest dat ik me zo ziek heb gelachen toch nog een 4. Ben ook wel benieuwd naar de animatieserie, ja.

Tegenvaller. Waar het boek een weelderige en fascinerende inkijk geeft in de psyche van de patiënten (met de Chief, die 'machinery' in de muren van het gebouw meent waar te nemen, voorop), en veel overlaat aan de fantasie van de lezer, blijft de film een tamelijk zwak heldenverhaaltje. Met een onsympathieke held ook nog eens: is McMurphy in het boek een welbespraakte stuntel die zich steeds weer per ongeluk in moeilijkheden heeft gebracht, in de film lijkt hij eerder een ongevoelige klootzak die mensen de nesten in werkt zolang hij er zelf maar plezier aan beleeft (zoals bij Billy en Turkle).
Het meest frappante verschil tussen het boek en de film vond ik trouwens de Big Nurse, in het boek een manipulatieve heks, in de film niet meer dan een strenge vrouw die de situatie onder controle probeert te houden. Op het moment dat McMurphy haar aanvliegt, kon ik dan ook maar weinig sympathie voor hem opbrengen, zeker omdat McMurphy zijn situatie helemaal aan zichzelf te danken had en zij niets heeft gedaan om hem het leven extra zuur te maken.
Nee, dan Billy en The Chief, dát waren de echt kleurrijke personages in deze film. En het einde was precies zoals het verfilmd had moeten worden. Toch kom ik niet hoger dan 2*.

Eindelijk gezien. Wát een film! Hoe een relatief eenvoudig verhaal toch zo aangrijpend en overdonderend in beeld kan worden gebracht. De gekrenkte Sy Parrish is één van de boeiendste filmpersonages die ik in lange tijd gezien heb, en hij wordt werkelijk verbluffend neergezet door Williams. Schitterend gefilmd, met afwisselend bedompte duisternis en oogverblindend wit, wijdse totaalshots tegenover shots dicht op de huid van het hoofdpersonage. De Haneke'esque monotomie van ratelende machines en de minimalistische muziek vielen perfect in het geheel. Maar het was, als gezegd, toch ook vooral het acteerwerk van Williams waar ik steil van achterover sloeg.

Een grandioze film die dicht tegen de 5* aankruipt - tot herziening hou ik het voorlopig op een heel dikke 4,5*.

Ik heb me kostelijk vermaakt met deze film. Een geschift verhaal wat alle kanten op slingert, formidabel acteerwerk. De voiceover was dan weer compleet hilarisch, dan weer volkomen irritant, zoals je ook Deedee het ene moment aandoenlijk en vervolgens een ongelooflijk kreng vindt. Een karrevracht aan fan! tas! ti! sche! oneliners, de meeste afkomstig van Lucia (Kudrow), die elkaar zo snel opvolgen en vaak zo slim gevonden zijn, dat het je zwart voor de ogen ziet ("Oh, I don't remember calling 1-800-PITY?"). Kudrow steelt wat mij betreft de schouw in deze film. 4*