Meningen

Hable Con Ella plaatst de kijker voor het blok. Aan de ene kant is de obsessie van Benigno, en waar dit gezien zijn veroordeling toe heeft geleid, afkeurenswaardig. Aan de andere kant is het toch ook weer teder en ontroerend - uit de hele film blijkt zijn diepe liefde voor Alicia. Dat hij is gestorven, onwetend van het feit dat de miskraam Alicia uit haar coma heeft gewekt, is hartverscheurend. Sfeer en ontroering is uiteindelijk waar deze film om draait, en het wordt prachtig uitgewerkt. Scènes als die waarin in de gevangenis de diepliggende vriendschap tussen Benigno en Marco blijkt, het lied van Veloso en de muziek in deze film überhaupt, de dansscène aan het begin, ze kruipen onder mijn huid. 4,5*

Wat mij betreft is dit helemaal geen film die het moet hebben van motieven van de karakters en mirakuleuze plotwendigen (die er trouwens wel zijn, al blijven ze dicht bij de werkelijkheid staan - de situatie bij Astérix bijvoorbeeld, of het moment dat ze hun vriend in het ziekenhuis niet mogen bezoeken). Het is een schets van mensen die, door de situatie gedwongen, in allerlei zaken verzeild raken en zich proberen te redden - veel meer hebben ze niet. Dat alles prachtig, 'clean' gefilmd en zéér goed vertolkt.

Daarnaast is de hele film natuurlijk een woedeuitbarsting van de maker, die nu eindelijk eens wil dat de uitzichtloze situatie van mensen zoals Saïd, Vincent en Hubert onder ogen wordt gezien.

Van de eerste tot de laatste minuut heerlijk, warm, aanstekelijk, super schattig. Een film die op een prachtige manier natintelt, en waarbij je je voortdurend meer dan prachtige scènes en muziek voor de geest kunt blijven roepen. De scene met Hana en Miyamoto in het klaslokaal en een gigantische lachende ballon voor het raam, de 'boot-scene', de scene met Alice en haar vader (“wo ai ni”) zoooo mooi!. Soms kolderiek ronddartelend à la Luna Papa (aanrader!), en op vele momenten totaal ontroerend. 4,5*

Een op zich weinig bijzondere psycho killer film, die door de mooie beelden en misschien de eh.. 'Franse Slag' toch wel indrukwekkender is dan andere films uit dit genre. Het is vrij lububer en sinister allemaal, bovendien zeer fraai in beeld gebracht en dat is genieten geblazen. Zelden was een brute afranseling, in dit geval wanneer Marie de moordenaar de grazen neemt, zo terecht.

Voor de rest niet heel erg verheffend: psychopathische moordenaar zit achter mooi meisje aan, meisje drijft zichzelf voortdurend in het nauw, telefoons werken niet, mensen leggen vrij willekeurig het loodje, achtervolgingsscene in het donker... alles is present. Desondanks een fraaie en erg bloederige film.. mét interessante plot-twist.
3,5*

Ze zijn dun gezaaid, maar we hebben er nog een hoge stemmer voor 'Heaven' bij. Mijzelf, namelijk. Val gerust massaal over me heen, maar ik vond het werkelijk prachtig en op geen moment slaapverwekkend. De leegte en de kalmte in de film, de prachtige, vaak van grote hoogte geschoten beelden, de muziek: fantastisch. En inderdaad, zelfs Blanchett en Ribisi vond ik sterk, en mooie filmkarakters vertolken. 4,5*.

Dé ultieme film voor muzieknerds! Zoals die lui in High Fidelity oeverloos aan het zeiken zijn over bands.. ik heb zelf ontelbare vergelijkbare situaties meegemaakt, en heb in tal van shabby muziekwinkels rondgehangen zoals die van hoofdrolspeler Rob. Sterker: Milwaukee Ave. in Chicago, waar de de platenzaak uit deze film zich bevindt, heb ik een jaar geleden helemaal afgelopen tot ik op een paar honderd meter een handvol van dit soort leuke platenzaken aantrof en met een lege beurs en een tas vol platen weer naar mijn hostel terugkeerde. Meerdere malen een feest der herkenning dus. En ook lekker uit je stoel opveren wanneer je weer een bekende platenhoes of een bekend nummer op de achtergrond hoort ("Ladybug Transistor en Of Montreal op die poster! Een plaat van Ui! Een Subpop-sticker! Een plaat van Nick Drake! Een Pavement-poster! Stereolab op de achtergrond! Belle & Sebastian op de achtergrond!").

Het verhaal stelt allemaal niet veel voor en dat levert dan ook echt wat puntenaftrek op. Wat romances hier en daar, wat verschillen in milieu, vertrekkende vrouwen waar je nog verliefd op bent.. niet bijster origineel. En ik gruwelde toen op een moment van persoonlijke zelfoverwinning 'We are the champions' van Queen werd gebruikt. Maar in de setting waarin dat alles plaatsvindt (rommelige platenwinkels, van rook vergeven concerten, stompzinnig over obscure bands ouwehoerende losers) voel ik me helemaal thuis. 3,5*

En het kan niet anders dan dat de muzieksnob in mij af en toe de overhand neemt: als deze film het ene moment claimt dat 'Seymour Stein' "de nieuwe van Belle & Sebastian" is, kan niet later in de film 'Lo boob oscillator' van Stereolab "de nieuwe van Stereolab" zijn. Want de eerste staat op een plaat uit 1998, en de tweede op een plaat uit 1995. En als Kraftwerk en Falco het enige is wat je te binnen schiet wanneer je denkt aan Duitsland, heb je veel gemist.

Het beste wat deze film te bieden heeft, is dat het er op momenten toch behoorlijk aardig uitziet allemaal. Niet alleen waren de zombies erg stoer, maar ook een aantal shots (zoals de langzaam schuivende overzichtsshots in het bos) zagen er mooi uit. Zou je Horizonica ontdoen van alle dialogen, dan blijft er zo links en rechts nog best wat fraais over, en ik denk wel dat Ramon Etman meer in z'n mars heeft afgaande op deze film.

Maar goed, om het goede aan deze film nog enigszins te kunnen waarderen moet je wel door heel, héél veel lullige dialogen heenworstelen en rampzalige acteerprestaties voor lief nemen. Het amateurisme is duidelijk gaan zitten in de hordes vrijwilligers die zo af en toe iets onverstaanbaars in de microfoon mochten brabbelen, tenzij ze de tekst zo goed uit hun hoofd hadden geleerd dat er alleen maar een doodsaai opzegtoontje overbleef. Maar daar kon ik op zich nog wel mee leven als je hele film draait op vrijwillige medewerking.

De acteerprestaties zou ze op zich nog vergeven kunnen worden wanneer het verhaal tenminste nog ergens over ging. Maar juist dat is wat Horizonica echt de das omdoet. Het verhaal slaat he-le-maal nergens op en verschuift van griezelig bedoelde scenes zo plotseling naar totale onzin (met een hele hoop bekende acteurs) dat het griezelige noch het grappige echt effect heeft. En als ze het 'Horizonica-huis' ingaan wordt het bovendien nog eens ontzettend pretentieus en gaan we plotseling op de 'aziatische horror meets David Lynch'-toer met mysterieuze kinderen, een Eraserhead-bromtoon op de achtergrond, achteruitgespeelde beelden en af en toe een quasi-ijzingwekkend gegil. Het is dan jammer genoeg wel veel te laat om ook nog eens te proberen er een serieuze film van te maken, zeker als je gewoon rechtstreeks de elementen jat van andere films.

Goed bedoeld, op momenten ook goed uitgewerkt, maar het geheel gaat hopeloos ten onder aan het belabberde verhaal en de al even belabberde acteerprestaties. 2*

Een godswaarachtig mooie film, tegelijkertijd zeer ontroerend en ontwapenend, barstensvol met scènes die me nog lang zullen bijblijven. Vrij uniek dat een film waar toch zoveel ellende in schuilt zoveel warmte over de kijker uitstort - hoewel het uiteindelijk natuurlijk een wrang en naargeestig verhaal blijft.

Héél bekend met anime ben ik niet, maar wat me opviel aan deze film is dat de karakters zo ontzettend menselijk waren, veel meer dan de vaak verschrikkelijk overdreven karakters in Amerikaanse tekenfilms. Setsuko die verveeld met een stokje in de grond prikt, Seita die met een harde klap op het blikje tóch nog wat aan mekaar klevende 'fruit drops' te pakken krijgt of een kei-hete hap witte rijst neemt... het klinkt allemaal vrij onbenullg maar de menselijkheid en gelaatsuitdrukkingen van de karakters (en dan met name Setsuko en Seita) brengen deze film echt tot leven. Je wordt als het ware tot in de kleinste details meegesleept, schitterend!

Dan nog de hoofdpersonen zelf, die temidden van alle ellende liedjes zingen in de stromende regen, de affectie tussen die twee is zó mooi uitgewerkt. Zelfs wetende dat er veel verschrikkelijkere dingen gebeuren dan het kwijtraken van een schoen blijft zeurende Setsuko aandoenlijk, en Seita in zijn voortdurende pogingen haar op te vrolijken al net zozeer. En des te wranger is het onvermijdelijke slechte einde, want in de eerste minuten (Seita zonder Setsuko als een hoopje ellende op de grond) wordt al geschetst waar het op uit zal draaien.

Een pracht van een film die niks minder verdient dan 5 sterren. En hou me tegen dat ik 'm niet meteen mijn top10 in gooi.

Een moeilijk te beoordelen film, waar ik qua score echt van links naar rechts werd geslingerd. Veel mooie momenten, maar ook veel momenten dat ik een diepe zucht slaakte (en niet van ontroering).
Ik bleef lang last hebben met Pharaoh, de hoofdpersoon. Is het nou een stoïcijns personage die zich voor niets in de wereld interesseert, of voelt hij oprecht mee en weet hij dit stomweg niet tot uitdrukking te brengen? Na verloop van tijd verschuift de focus van de (wat al te) wereldvreemde hoofdpersoon naar de brute wereld om hem heen en lijkt de film eindelijk een verhaal te willen vertellen. 3,5*

Eén scene zal me nog lang bijblijven: vanaf het begin is duidelijk dat Pharaoh grote moeite heeft te aanvaarden dat in deze wereld onschuldige kinderen onrecht wordt aangedaan. Wanneer hij in een museum, na ongeïnteresseerd langs een serie schilderijen te hebben gewandeld, een portret ziet van een kind, buigt hij zijn hoofd, sluit zijn ogen en staat secondenlang onbewogen.

Te kaaltjes, te spaarzaam, te rechtlijnig... pas in de laatste twintig minuten werd het echt onroerend en ik moet toegeven dat ik bij het beeld van het langzaam zinkende schip, PRACHTIG in beeld gebracht echt onder de indruk was. Voor de rest kabbelde het een beetje te geruisloos voort, en ook na dat mooie moment zakte het meteen weer een beetje in. 3*