Meningen

Ik dacht dat ik deze film nog niet gezien had, maar bij sommige scenes wist ik precies hoe ze gingen terwijl van andere me niks bijstond. Twee mogelijkheden: (a) Wayne's World 1 en 2 lijken zoveel op elkaar dat sommige scenes letterlijk hetzelfde zijn, (b) ik heb Wayne's World 2 wel al gezien maar een aantal scenes uit mijn herinnering verbannen.

Oké, de film is erg grappig. Maar hij lijkt wel een beetje té veel op zijn voorganger. Als je de twee films op twee tv's tegelijkertijd zou afspelen, zou volgens mij af en toe op precies hetzelfde moment een bijna precies gelijke scene te zien zijn. (Spoilers voor WW1 en WW2!) 'Bohemian Rhapsody' versus dat 'scream'-gedoe, Wayne en Garth die aan het hockeyen zijn en 'game on!' roepen, Wayne en Garth die met backstage-pasjes zwaaien, Cassandra die wordt teruggewonnen (CDWT) met een slang om haar nek versus CDWT in een trouwjurk, Rob Lowe versus Christopher Walken, de alternatieve eindes van de film, Garth als commandant, allemaal bijna precies hetzelfde. Misschien dat daardoor ook te verklaren is dat ik niet meer zeker wist of ik 'm nou gezien had of niet.

Halfje minder dan WW1: 3*.

Uitermate zwakke film die zo ongelooflijk voortsukkelt op clichés dat je enkel en alleen aan de manier waarop een shot genomen was al kon zien of er weer een schrikmoment aan zou komen (gat in het hek, reflectie in spiegel en badkuip, brede shots die veel duistere achtergrond laten zien over de schouder van een acteur, enz. enz. enz.). Veel cheap thrills, hier en daar een aardige scène en wat mooie plaatjes, maar daar blijft het bij. Behalve een altijd mooie Michelle Pfeiffer, maar daar ga ik geen extra sterren voor uitdelen. 1,5*

Ik heb 'Wild at heart' een anderhalf gegeven. Ik vind het echt een prul van een film, hoe hoog ik Lynch ook acht. Naast een aantal opveer-momenten wanneer weer iemand uit Twin Peaks de film kwam bevolken, deed 'Wild at heart' me he-le-maal niks. Al die referenties, die dialogen, die misplaatste schuttingtaal, dat slappe einde, allemaal gewoon te eenvoudig. Ongeïnspireerd.

Ik heb een tijdlang zitten dubben over het cijfer wat ik deze film zou moeten toekennen. Puur film- en verhaaltechnisch stelt het namelijk nauwelijks iets voor, en de acteerprestaties zijn lachwekkend amateuristisch. Maar als ik dit allemaal tegen de achtergrond van de film houd, moet ik bekennen dat het toch behoorlijk aangrijpend is. 'Windhorse' is namelijk grotendeels illegaal opgenomen in Tibet zelf, onder de neus van de onderdrukker. Om de (Tibetaanse) medewerkers te beschermen is er bijvoorbeeld geen aftiteling. Wel aftitelingsmuziek, maar verder gewoon een zwart scherm. Dat maakte misschien nog wel de meeste indruk.

Achteraf gezien is deze opzet misschien wel de enige mogelijkheid geweest: was 'Windhorse' een documentaire geworden, dan hadden de makers nooit de situaties kunnen filmen als wanneer ze er een 'speelfilm' van hadden gemaakt zoals nu - je kan niet zomaar elke dag de arrestatie van Boeddhistische nonnen filmen, bijvoorbeeld. Het zou een verzameling van momenten zijn waarbij Tibetanen voor de camera hun verhaal vertellen. Ook een Blair Witcherige 'mockumentary' is eigenlijk geen mogelijkheid, omdat dit makkelijk kan worden afschilderd als 'aangedikt' en 'geen representatie van de werkelijkheid' (dat gevaar heeft de film in deze vorm natuurlijk ook, maar toch naar mijn gevoel iets minder). Een hele filmploeg Tibet insmokkelen is onmogelijk, en met een hele filmploeg in de studio en op andere locaties schieten zou de geloofwaardigheid van de film ondermijnen. De wetenschap dat 'Windhorse' in Lhasa is geschoten, en Tibet moet zijn uitgesmokkeld, is één van de grootste krachten ervan.

Klein tegenvallertje wat inhoudelijk niks met de film te maken heeft: ik had me Lhasa mooier voorgesteld.

Tegenvaller. Ik vond dat er teveel individuele verhaallijnen werden uitgeworpen, die met het veel te eenvoudige gegeven 'toeval' aan elkaar werden geknoopt. Goed acteerwerk, mooie beelden en treffende muziek, dat zeker, maar als geheel ging de film totaal langs me heen. Hoe veel gevoel Tykwer ook op had willen roepen, ik bleef de gehele film tamelijk ongeroerd.

[trouwens] Was het verhaal van René's korte-termijngeheugen en de foto's die hij verzamelde om zijn geheugen nog enigszins te ordenen, niet een behoorlijk duidelijke inspiratiebron voor Nolan's 'Memento'? [/trouwens]

Fraaie film die een beetje teveel gebukt gaat onder de intriges, waardoor het wat te geforceerd ingewikkeld wordt allemaal. Tot en met de letterlijke drugsvangst en het verhandelen van de opgeviste coke blijft het boeiend en spannend, maar vanaf dit moment lijkt de scenario-schrijver niet te weten wat hij verder nog met het verhaal aan moet en begint het nogal uit de rails te lopen. Toch blijft de film boeien, vooral door de karakters en het sterke spel van met name Wittermans. 3,5*