Meningen

Voor 'films van de dag' in de VPRO-gids wil ik altijd wel even tijd inruimen als ik die heb, maar het vandaag getipte Mad Dog and Glory vond ik echt godsgruwelijk saai. De rol van knullige politieofficier staat De Niro voor geen meter, Murray doet zijn ding maar lijkt er geen lol aan te beleven, het verhaal waggelt alle kanten uit en boven alles vond ik deze als komedie bestempelde film nergens grappig. Uma Thurman is het lichtpuntje met haar geweldige rol als onzekere Glory. Het helpt de film echter niet hoger dan 1,5*.

Voor 'films van de dag' in de VPRO-gids wil ik altijd wel even tijd inruimen als ik die heb, maar het vandaag getipte Mad Dog and Glory vond ik echt godsgruwelijk saai. De rol van knullige politieofficier staat De Niro voor geen meter, Murray doet zijn ding maar lijkt er geen lol aan te beleven, het verhaal waggelt alle kanten uit en boven alles vond ik deze als komedie bestempelde film nergens grappig. Uma Thurman is het lichtpuntje met haar geweldige rol als onzekere Glory. Het helpt de film echter niet hoger dan 1,5*.

Mooie film in drie delen, maar het is toch een beetje jammer dat de laatste twee verhaaltjes enigszins in de schaduw staan van het overdonderend mooie, ontroerende en prachtige gefilmde eerste deel (met oa. een geweldige rol van Ramsey Nasr). De muziek is verbluffend. Voorlopig hou ik het op 3,5*.

De korte film 'De wolkenmaker' die bij de extra's op de DVD zit is trouwens schitterend en laat je met een brok in je keel achter.

Daar hebben we er weer zo één: een film die je na het zien ervan meteen in een tweestrijd stort. Aan de ene kant is het een zeer aangrijpende filmervaring die me nog lang zal heugen - met name, door de onophoudelijke gruwelijkheid en wanhoop, in ongemakkelijke zin. Dit hoeft niet te betekenen dat het een slechte fim is, maar dat Martyrs me op een intense manier heeft geraakt en me weigert los te laten. Aan de andere kant zoek ik voortdurend naar de werkelijke reden achter deze beelden, als een soort verantwoording, en blijft bij het gebrek daaraan een zeer onbevredigend gevoel achter.

Ik denk dat nu ik Martyrs een tijd op me heb kunnen laten inwerken, de balans naar de negatieve kant uitslaat: de flinterdunne verklaring die aan het eind van de film wordt gegeven, is voor mij bij lange na niet voldoende om de gruwelijkheden die eraan vooraf zijn gegaan te accepteren. Neem van me aan dat je als kijker heel veel moet doorstaan om tot het einde van Martyrs te komen, zowel op visueel als op emotioneel vlak. Zo veel dat je aan het eind van de film bijna ziek bent van ellende. Krachtige beelden die dienen om een krachtig punt mee te maken kan ik best verteren, maar na een half uur lang doorlopende marteling moet er wel een verdomd goed punt volgen om dat allemaal mee te verantwoorden. Martyrs pretendeert deze dieper liggende gedachte te hebben, werkt hier op zeer gewelddadige wijze naartoe, en biedt vervolgens niets. Dit maakt al het voorgaande onnodig, en rechtvaardigt flauwe reacties zoals: wanneer die madam de religieuze ervaring van verregaande foltering wil onderzoeken, dan ondergaat ze het toch lekker zelf?.

Het is jammer dat die halfslachtige verklaring voor de gebeurtenissen een in feite zeer indringende film zo de das om doet. Want tot het moment dat die idiote cultus zijn intrede doet, was Martyrs nagenoeg foutloos. Bikkelhard, onvoorspelbaar, soms ernstig over mijn grens heen, en nagenoeg zonder rustmomenten - het stevende erop af één van de beste films in het genre te worden. Vooral omdat het punt simpel en doeltreffend was: de psychologisch totaal verknipte toestand van Lucie. Maar met de nodeloze ballast van de tweede helft erbij, het sufbeuken van de kijker om een zwak concept te dienen, zakt de hele film door de vloer. 2,5*

Met vlagen leuk, mooie plaatjes, lekker visueel spektaculair maar dat was het dan ook wel. Een oscarnominatie voor Best Picture vind ik met het magere verhaal en de 'gebruikelijke ingrediënten' (tragische dood hier, heroisch moment daar, vriendschap zus, bijna stervende held zo, ...) echt onbegrijpelijk. 3,0*

Een film boordevol met eenzame zielen die een beetje onthutst en ongemakkelijk in het leven staan; maar in tegenstelling tot een regisseur als bijvoorbeeld Solondz legt Miranda July juist meer de focus op het warme, soms bizarre, soms onweerstaanbare grappige van de onderlinge relaties. De kinderen in deze film staan als het ware net zo ongemakkelijk om de hete brij heen draaiend in het leven als de volwassenen, wanneer het aankomt op intiem contact. En is dat contact er dan eindelijk, dan duiken de personen (soms letterlijk) achter de bank, geven niet thuis en kijken stuurs de andere kant uit. Deze film schetst een prachtig beeld van het verlangen naar intimiteit, maar de onkunde of ongemakkelijkheid om intiem te durven zijn. En dat ongemak in Me And You is vaak ook grappig en luchtig, en in het geval van bijvoorbeeld het schilderijtje wat in de struiken verstopt wordt, ook totaal ontroerend. De door de lucht vliegende goudvis in een plastic zak. Christine die stilletjes hoopt op het woord "macaroni", maar het niet verwacht. Christine en Richard die allebei naar hun auto lopen, en de wandeling zien als hun leven.

Mooi, ontroerend, zeer komisch en meeslepend: 4,5*

Begon heel aardig, mooie vertelstijl, leuke vondsten (dat aftelsysteem was bijvoorbeeld echt hilarisch), maar vooral de ontwikkelingen na het verjaardagsfeestje werden me echt te banaal. Ik zat maar steeds te hopen op het moment dat zou blijken dat Josch met zijn gewilde 'verjaardagskado' uiteindelijk iets heel anders bedoelde. Tegenvaller - 2½*.

Ik had Memento vorige week nog een keer willen kijken, omdat die 4 die ik 'm heb gegeven naar mijn gevoel te hoog was voor een film waarop ik toch nog wel één en ander had aan te merken. DVD'tje dan maar geleend van mijn broer, en na de derde keer Memento bleef ik zitten met een waslijst aan vragen. Niét plot-technisch, het verhaal heb ik wel door, maar gewoon dingen die niet lijken te kloppen. Iemand antwoord op de volgende vragen? (Pas op, véél tekst en ook véél gemierenneuk).

* Lenny komt aan bij Natalie om te vragen who the fuck Dodd is. Natalie vertelt na even haar verlies van Jimmy. Lenny blijft 's nachts bij haar, maar plotseling is zijn geheugenspanne zo groot dat hij zich weet te herinneren wat Natalie zei en schrijft uren nadat ze het hem vertelde "she has also lost someone" op haar foto.
* Hoe kwam Lenny aan Natalie's adres nadat hij Dodd had afgerost?
* Teddy komt langs bij de in de kast gepropte Dodd en vraagt of dat John G. is. Lenny weet het niet, maar hij hoort überhaupt niet te weten dat hij op zoek is naar een John G. Hij werd wakker in de badkamer met een fles in zijn hand en heeft bij mijn weten niet zijn eigen tattoo gezien waar de naam John G. te zien is. Steeds wanneer de naam John G. valt, zou Lenny zich moeten afvragen wie dat is en wat hij met hem moet, en dat is niet zo.
* Hij heeft zijn tattoos laten zetten na het ongeval. Als hij weer een 'terugval' heeft gehad waarbij hij zich het voorgaande niet herinnert, hoort ook de herinnering aan zijn tattoos gewist te zijn. Maar eenmaal in de douche kijkt hij niet met verbazing naar zijn tatoeages. Even verderop in de film als hij wakker wordt na de escortservice te hebben gebeld, is hij absoluut niet verbaasd dat zijn lijf volstaat met tatoeages, terwijl hij bij Natalie en in zijn eigen hotelkamer reageert alsof hij niet weet wat hem is overkomen.
* Briefjes vertrouwt hij enkel en alleen wanneer het zijn eigen handschrift is. Zijn hele lichaam staat vol met met je reinste body art. Waarom vertrouwt hij wat daar staat?
* Bij de achtervolging in het woonwagenkamp waarbij Dodd achter Lenny aanzit, herinnert Lenny zich niet wat hij aan het doen was (hij denkt zelfs dat hij achter Dodd aanzit). Toch loopt hij rechtstreeks op de auto af die eigenlijk niet van hem is, en die hij alleen herkent aan de hand van een foto. Hij kan natuurlijk de foto hebben bekeken terwijl hij werd achternagezeten door een gek met een geweer, maar als je wordt achternagezeten door een gek met een geweer wil je volgens mij in eerste instantie je de benen uit het lijf rennen om in veiligheid te komen, en niet op zoek gaan of je toevallig een auto in de buurt hebt staan (wat immers onwaarschijnlijk is).
* Lenny raakt meerdere keren verzeild in situaties waar hij zich bemoeit met volkomen vreemden zonder dat hij daar een reden voor heeft. Hij heeft een briefje met de beschrijving van ene Dodd door ene Natalie, twee personen van wie hij geen idee heeft wie ze zijn en wat hij met ze moet. Waarom is het voor Lenny interessant om zich hiervoor in te spannen? Door zijn condition is zijn oorspronkelijke 'queeste' al moeilijk genoeg. Een verklaring kan natuurlijk zijn dat het enige wat Lenny kan doen de situatie tot zijn volgende terugval op te lossen, in de hoop dichterbij de moordenaar van zijn vrouw te komen. Maar het gevaar om alleen maar op zijsporen terecht te komen is veel groter.
* Je zou verwachten dat elk moment na een terugval Lenny zich zou moeten afvragen: waar ben ik, en wat moet ik doen? Nadat hij de spulletjes van zijn vrouw heeft verbrand, besluit hij om de volgende ochtend... doelloos met een jaguar rond te gaan rijden! En stom toevallig treft Dodd hem ("do I know this guy?") terwijl hij rondrijdt in het gigantische San Fran.
* De scene waar Natalie met een dikke lip en bloedneus komt binnenlopen begint overduidelijk met een Lenny die, niet in staat geweest een pen te vinden, niet meer weet waarom hij daar is. Zijn eerste reactie op het binnenkomen van Natalie: "what happened?". Niet "who are you"? Hij lijkt zich niet eens af te vragen waarom hij daar is. Ook in de scene die begint met Natalie die de gordijnen dichttrekt en zegt dat ene Dodd eraankomt, vraagt Lenny zich niet af wie ze is.
* De laatste is al eerder gevallen maar ik heb er nog geen bevredigende verklaring voor gevonden: op het moment dat Lenny's korte termijn-geheugen is gewist, is hij terug bij af: hij herinnert zich enkel nog de moord op zijn vrouw en alles daarvoor. Toch graait hij direct in zijn zakken naar clues. Maar hij hoort niet te weten dat hij briefjes en foto's gebruikt, en dat hij die in zijn zakken bewaart. Dit toeschrijven aan intuïtie vind ik enigszins flauw - ik denk niet dat mensen in een crisissituatie zoals Lenny die wordt achternagezeten, intuïtief in hun zakken gaan voelen op zoek naar houvast. Bovendien doet hij dat niet altijd, om terug te komen op Natalie: wanneer hij haar ziet na een terugval, gaat hij niet op zoek naar een foto van haar, en wanneer hij Teddy in zijn auto aantreft wel. Ook wanneer hij in het restaurant met Natalie heeft afgesproken loopt hij haar straal voorbij, en heeft dus niet eerst een foto gezocht.

Er zijn nog wel andere kleinigheidjes die ik maar door de vingers zal zien, maar wat mij betreft zitten er echt teveel fouten in deze film. De meeste flauwe moviemistakes-foutjes in films vind ik echt niet erg, maar wel wanneer er veel moeite wordt gedaan om een kloppend verhaal af te leveren en mijns inziens belangrijke details over het hoofd worden gezien.
Bovendien ergerde ik me aan Guy Pierce. In Harriet Sansom Harris' mini-rol als de vrouw van Sammy, de scene waarin ze aan Leonard vraagt of hij gelooft dat Sammy's condition echt is of nep, veegt ze Pierce compleet van het scherm. De momenten dat Joe Pantoliano hem volledig in zijn hemd zet, zijn bijna ontelbaar.

Sorry voor de liefhebbers, nu alvast een vol punt eraf maar het kon nog wel eens verder omlaag gaan. 3,0*

Erg genoten van deze sfeervolle film. De animaties waren meer dan eens werkelijk verbluffend mooi en het verhaal boeide de volle +100 minuten, met een eervolle vermelding voor de geweldige finale.

Wat ik wel een beetje jammer vond, was dat sommige karakters ongelooflijk goed waren vormgegeven (bijvoorbeeld het hoofd van Tima en profil terwijl ze in het licht staat), maar andere redelijk knullig op me overkwamen (bv. de besnorde oom van Kenichi en die vent met zijn constante grijns). Alsof minder gekwalificeerde tekenaars ook een aantal karakters voor hun rekening mochten nemen.

Hoewel een mooie film had ik had er meer van verwacht. Het was inderdaad voornamelijk een sfeerschets, maar ik vond het verhaal toch wel wat ál te ondergeschikt aan deze sfeer. Ik had op sommige momenten echt geen idee waarom Morvern besloot iets te gaan doen (eerst liefkozend de hand van haar vriendje stelen om vervolgens ijskoud zijn manuscript te jatten, op slag en sprong naar Spanje vertrekken, het script willen verkopen maar bij de eerste afspraak met een uitgever gewoon niet komen opdagen, plotseling besluiten om het land in te trekken, het volgt elkaar allemaal zo onlogisch op - hoewel het misschien veelzeggend is voor Morvern als persoon). Hiertegenover staan bloedmooie scenes: de knipperende kerstboom, de zingende taxichauffeur, het uitpakken van de kado's, het onverwachte telefoongesprek met een volkomen vreemde - maar puur op sfeer redt Morvern Callar het niet hoger dan 3,5*.

Heel overtuigende film. De lotgevallen van straatkinderen in Portugal worden soms komisch, soms tragisch uitgebeeld. Een heel natuurlijke film, die bijna ongemerkt onder je huid gaat zitten.

Mysterious Skin is openhartig en daardoor bijzonder beklemmend. Qua sfeer deed het me best een beetje denken aan Dream With The Fishes.. maar vraag me niet waarom, want het zijn verder twee totaal verschillende films.

Ik vond vooral de 'setting' erg goed gekozen: twee jongens verwerken een ervaring uit hun vroege jeugd elk op een andere manier, waarna ze elkaar sinds dat moment promt jarenlang niet meer zien, en uitgroeien tot totaal verschillende karakters. De ene bouwt als het ware voort op de ervaring en stort zich in een pervers leven, de ander dringt het zo diep weg dat er de wildste fantasieën voor in de plaats komen. Het moment dat de twee jongens hun wrange eerste ontmoeting bespreken is confronterend (voor de jongens én voor de kijker) maar tegelijk zo verschrikkelijk ontroerend.

Mooi, en tegelijk ongemakkelijk, vond ik ook hoe de rol van de coach was uitgewerkt. Probeerde hij in het begin nog een 'goede vriend' uit te hangen (hoewel je wel erg onnozel moest zijn als je niet wist waar het op ging uitdraaien), nergens werd het echt een kwaaie gozer... tot je in het laatste kwartier zag waar hij de beide jongens allemaal mee had geconfronteerd.

Maar los van dit alles begint en eindigt de film echt aandoenlijk: het begin waarin de kleine Neil van die fruit loops cornflake dingeskes over zich krijgt uitgestrooid (die muziek!!), het einde wanneer niet de eigenaars van het huis thuiskomen waar Neil en Brian hebben ingebroken, maar mensen met kerstliedjes voor voor de deur staan.

Zeer dikke 4,0*