Meningen

Deze film is een ware afranseling. En dit onderwerp kan volgens mij ook op geen enkele andere manier worden behandeld als met een beuk in je maag. Voor 'oi oi oi, wat erg zeg voor die arme mensen!' is geen tijd: je wordt als kijker aan je haren bij de gebeurtenissen gesleept en er met je neus bovenop gezet. Zéér onprettig, en zéér terecht. Roep je na het zien van deze film nog even die prachtige scène voor de geest waar Glasha en Florya een douche nemen door te schudden aan natgeregende bomen, en de tranen prikken achter je ogen.

Nieuw leven voor deze thread!

Ik heb gisteren 'Ik ook van jou' gekeken, en niét vanwege de sticker met "bevat bijzonder heftige scenes!!!" (juist, DRIE uitroeptekens). Ik dacht eindelijk eens een goede, diepzinnige Nederlandse film in handen te hebben.

Nou, mooi niet dus. Een typisch Nederlands wanproduct, waarvan wat mij betreft het geld wat 'ie gekost heeft gelijk naar een Senegalees dorp had mogen worden gestuurd. Saaie, saaie vertelstijl (flashbacks, aargh), een vertelstem van Kamerling die zo dood is als een lijk ("kortom, ze kreeg alles voor elkaar"), totaal uit de lucht gegrepen blootscènes (die puntentelling! kromme tenen!), rare onnatuurlijke monologen ("het was alsof de duivel bezit van haar nam die.. die alles wilde vernietigen") en, met uitzondering van Angela Schijf, onovertuigend acteerwerk zoals we dat van een Nederlandse film gewend zijn. Ik zeg: bah! Hooggespannen verwachtingen, bad bad comedown.

Roept gelijk ook een vraag bij me op: waarom kunnen Nederlanders nog altijd niet de mondbewegingen van een acteur gelijk met het stemgeluid laten lopen?

Geen hoogvlieger, maar wel een film vol heerlijke nagelbijtende spanning. Mooi hoe je afwisselend Clem en Lucas volgt in hun pogingen om van de belagers af te komen ...tot de uiteindelijke finale, die er toch wel als een mokerslag in hakt. Natuurlijk wel een beetje omgeven van de gebruikelijke clichés als plotseling uitvallende stroom, niet werkende telefoons, sprintje trekken in een donker bos, op en neer gaande deurkrukken, maar toch... fijne suspense.

Fijn voor een avondje met de gordijnen dicht, een spaarzaam lampje en lekker huiveren. 3,5*

Een wonderbaarlijk mooie, liefdevolle film die me echt heeft ontroerd. Shido Nakamura speelt zijn rol zo onvoorstelbaar goed dat je soms bijna gapend van bewondering zit toe te kijken; die afwezige, verstrooide blikken, het ongemakkelijke geklungel, echt té schitterend om te zien.

De vertelstijl, de beelden, het regenachtige 'sprookje' wat het verhaal eigenlijk toch is, het zorgt allemaal voor een prachtige Valentijnsdag-film die nog lang zal blijven natintelen. 4,5*, maar het kruipt zeer dicht tegen de 5* aan.

Bij de eerste keer Inland Empire was ik zo tureluurs dat ik, ondanks dat hij me erg goed beviel, geen score uit mijn mouw kon schudden. Gisteren herzien, en het wordt een 4,5*.

Er valt nog steeds niet veel van te maken, naast wat fragmentarische verwijzingen. Maar wat een geweldige, drie uur lange sensatie is dit. Een opeenvolging van half samenhangende, stuk voor stuk geweldige scenes, nog nauwelijks van de ene verbazing bekomen heeft het verhaal alweer twee, drie sprongen gemaakt. Ongenietbaar omdat de lijn bijna onmogelijk te bepalen is? Ik kan me zo'n reactie best voorstellen. Aan een verstandelijke benadering van deze film is nauwelijks te beginnen, al zal ik zeker nog een paar pogingen wagen. Zo ongrijpbaar en tegelijkertijd verslavend als Rabbits is, is Inland Empire ook. Die laatste scene tijdens de aftiteling had wat mij betreft niet perfecter gekund: alles is hier mogelijk. En door dit schimmenspel weet Lynch rechtstreeks op mijn gevoel te werken.

Vanavond gezien in Tilburg. Een degelijke, best aardige film, maar een complete teleurstelling na de visueel ongelooflijk originele Following en Memento. Nolan heeft in Insomnia de vertelstel overgenomen die kenmerkend is voor zo veel andere films, en dat viel me tegen. Het verhaal zat oké in elkaar, maar verrassingen bleven uit. Bovendien stoorde ik me nogal aan Pacino, die ik nu wat al te vaak dezelfde bek heb zien trekken. 3,5*

Kwoot van mezelf van exact 4 jaar geleden (1 augustus 2002):

Het was natuurlijk onvermijdelijk dat ik deze film ooit eens zou gaan zien, maar ik ben toch wel blij dat ik 'm destijds inderdaad links had laten liggen. En ik moet zeggen dat ik er heftig door geraakt ben in zowel ontredderde afschuw als totaal ontredderde verliefdheid bij de 'laatste' scenes in de film.

Ik geloof dat ik nog nooit een filmpersonage zo intens heb gehaat als die totaal zieke [blanked out] die een weerloze vrouw bruut verkracht, vervolgens in elkaar schopt en voor dood achterlaat. Wat ik ook vrij gruwelijk vond om te zien was het persoon die tijdens de verkrachting de tunnel in wil lopen, even blijft kijken... en vervolgens zich omdraait en wegloopt. Het houdt je op confronterende wijze een spiegel voor: iedereen roept natuurlijk om het hardst dat ze meteen te hulp zouden zijn geschoten, maar wat zou je in alle eerlijkheid doen als je zoiets in het echt ziet gebeuren? Bovendien legt dat piepkleine detail misschien nog wel het beste de 'reden' van deze film bloot: gruwelijke dingen gebeuren elke dag, en het is makkelijker om daarvoor weg te lopen in plaats van jezelf ermee te confronteren. En de kijker er nu eens *wel* mee confonteren is precies wat Irreversible doet. Je kunt daar je bedenkingen of zelfs afkeuring bij hebben, maar persoonlijk vind ik het terecht om de kijker eens in de maag te beuken met iets wat nu eenmaal ook onderdeel is van onze maatschappij.

Ik geloof niet dat Noé deze film heeft gemaakt om te shockeren pur sang, maar dat deze film niet met zachte sokjes om de hete brei heen kon draaien en shockerend móest zijn, en dan ook maar meteen zo gruwelijk mogelijk. De wereld bestaat nu eenmaal niet alleen maar uit Amélie-achtige pais en vree. Onrecht gaat zo ver als dat een volslagen ziek iemand een vrouw verkracht en halfdood schopt, een louche figuur uit de reddeloosheid van de echtgenoot van die vrouw snel wat geld wil verdienen en uiteindelijk een random gekozen persoon als dader wordt gekozen en bruut wordt koudgemaakt. Zeer, zeer onrechtvaardig, vooral wanneer je je in het achterhoofd bedenkt dat degene die verantwoordelijk is voor de vernieling van het leven van deze mensen uiteindelijk zonder enige wroeging bij zijn vrouw tussen de lakens kruipt als het ware. Niet dat ik als een pessimist in het leven sta, maar ik weet ook wel dat achter elk "pagina zeven" krantenberichtje een onvoorstelbare poel van ellende schuil kan gaan.

Irreversible is tegelijk romantisch en afschuwelijk. De emotie die je als kijker voelt wordt ook perfect gevangen in de cameravoering: bij de verliefde scenes tussen Marcus en Alex fladder je als het ware om de personages heen. De lange scene waarin Alex en Marcus wakker worden en volkomen verliefd om elkaar heen dralen is schitterend en zeer ontroerend. Maar daar tegenover: de paniek, ontreddering en blinde woede van Marcus aan het begin van de film worden des te tastbaarder door de krankzinnig rondschietende beelden. Je spiedt en zoekt als kijker als het ware samen met Marcus naar iemand om je woede op af te koelen. Ik kan me voorstellen dat het storend kan zijn, want je kunt je als kijker letterlijk *nergens* op focussen - maar het drukt de razernij van een man in totale blinde woede des te sterker naar voren.

De film 'begint' bijna onmogelijk romantisch en 'eindigt' gruwelijk, confronterend, git- en git- en gitzwart en in totale bijna tastbare paniek en reddeloosheid. De emotie slaat zeer heftig naar beide kanten uit. Enkel de nogal overbodige en quasi grappig bedoelde metro-scene houdt me van de max score af: 4,5* voor Irreversible.

Zo, nu helemaal gekeken.

Ik kan niet anders dan een cijfer-oordeel geven in delen, want anders zou ik het formidabele eerste deel echt tekort doen. Die fout van me dat de film er op de helft mee ophield, is tekenend: vóór dat moment was het geweldig, ná dat moment werd het al gauw belabberd. Alsof me na dat eerste deel duidelijk werd gemaakt dat ik er maar mee moest stoppen, om me zodoende een goede film te herinneren.
Het eerste deel toont een zeer beklemmend verhaal, formidable acteerprestaties van de kids, een doodenge Pennywise en enkele scènes die ik niet licht zal vergeten (de ballon in de gootsteen, Pennywise tussen de wapperende lakens, de lichtbundel die Belch de pijp in trekt, ...). Het slappe tweede deel voelt echt aan als een slecht en ongeïnspireerd vervolg wat jaren later is gemaakt. De volwassenen lijken karikaturen van de kinderen die hun manier van doen véél te overdreven kopiëren (met Richie en Eddie als beste voorbeeld), en allerlei dingen die voor de kids belangrijk waren in hun jeugd worden door de volwassenen flauw geherkauwd - zoals de Heyo Silver, away!-fiets van Bill. Pennywise is nergens meer echt angstaanjagend en was als clown bovendien vele malen enger dan als spin. Henry, die eerst nog wel een rol had met enige betekenis, wordt er nutteloos weer bij gesleept. Er worden wat lullige romances doorheen gemixt, en het eindigt allemaal mierzoet. Onvergeeflijk was het moment dat Eddie het loodje legt, en de vrienden hem achterlaten. Als je dit vergelijkt met die vele momenten dat in het eerste deel de hechte vriendschap tussen de kinderen wordt getoond, is het echt volstrekt ongeloofwaardig.

Eerste deel: 4,5*.
Tweede deel: 1*.
Gemiddeld: 2,75*, met de hand over het hart een 3.

Qua gevoel was dit een soort van omgekeerde Elsker Dig for Evigt: een film die me zowel meesleepte als irriteerde. Waar bij Elsker Dig for Evigt de film fenomenaal startte, maar de irritatie (helaas) naar mate de film vorderde toenam, nam deze irritatie bij Italiensk for Begyndere juist af na een wringende, niet terzake komende, heen en weer pingpongende eerste drie kwartier. Eenmaal in het verhaal gerold viel er zeer veel te genieten, hoewel ik het af en toe echt te naïef vond (zoals het huwelijksaanzoek van Jørgen). Niettemin blijf je absoluut met een goed gevoel achter, als de film eenmaal is afgelopen. 3,5*