Meningen

Komedie met het accent op cultuurverschillen maar wanneer daar een handelsembargo bovenop komt dan is er ruimte voor verrassende wendingen en plezierige situaties. Alles gebeurt zo op een rustig tempo maar dit belet de (soms fijne) humor niet. Duidelijk dat in dergelijke komedie overheidsinstanties af en toe een veeg uit de pan krijgen.
Geslaagd en niet te vergeten : sterk vertolkt.

Lily is wel extreem "anders", al zijn er in de samenleving genoeg die graag - en dwars door alles heen - doen wat ze willen doen en wanneer er daar problemen van komen, zich niet bepaald schuldig gaan voelen, integendeel.

Verrassend in de film is wel dat er, naar mijn gevoelen, uiteindelijk een zekere hippiestijl wordt verkozen.

Eigelijk vond ik het allemaal niet echt vloeiend overkomen en kon ik me niet bepaald in de film schikken.

Goede TV-film over de inmenging van het Franse leger in de Taliban-conflicten in Afghanistan.

Naast knappe beelden van het woeste Afghaanse landschap en de gonzende, aanslagrijpe grootstad, gevechtstoestanden en de sociaal, politieke en godsdienstige intrige in dit land, overstemt toch de gedachte van hoe een oorlog onverwoestbare vriendschappen uiteen drijft. Het is het sentiment-gedeelte van deze ruwe, onverbitterlijke oorlogsschets, dat gebracht wordt met verzorgd camerawerk en keurig acteerwerk van Marie-Josée Croze en anderen.

Charmante Dany Carrel, in een dubbele rol in een mysterieuze thriller die niet liegt dat hij van de hand van André Cayatte is.

Een Cayatte die trouwens niet nalaat wat vraagtekens na te laten bij het dramatische slot van dit toch wel spannend en onderhoudend intrige, waarbij het oneerlijk winstbejag van de mens uit verschillende hoeken blijkt en een arme assepoester - de welke ? - heel erg met wanhoop opzadelt.

Naast een sublieme Dany Carrel is er ook goed acteertalent te waarderen bij Madeleine Robinson - zoals steeds trouwens - en ook Jbij ean Gaven, meestal in een bijrol, zoals ook in "l'Eté Meurtrier", toen hij mij pas voor het eerst opviel.

Een macaber, bijna horrorachtig gegeven werd hier vakkundig verfilmd.

Knap is die tijdssprong die als gewoonlijk veel verklaart maar er ook in slaagt de spanning stelselmatig op te drijven.

Overtuigende acteerprestaties.

Een kennis van het maatschappelijk-politiek leven in Frankrijk van net voor WO II en de eerste jaren ervan is welkom voor deze film, over Pierre Brossolette, journalist, politiek verslaggever voor de radio en grote bezieler van een ééndrachtige weerstand aan de Duitse bezetter.

Brossolette was de man die onmiddellijk de miskleun van het Verdrag van Munchen (aanhechting van Tsjechoslowakije door Duitsland, met goedkeuring van Frankrijk en Engeland) van de daken schreeuwde en later vanuit London van De Gaulle de opdracht kreeg de verschillende verzetshaarden en politieke opvattingen onder één noemer te brengen. Geen eenvoudige zaak omdat niet iedereen fan was van De Gaulle en de vraag wat er op beleidsniveau met Frankijk na de bevrijding zou gebeuren heel belangrijk bleek.

Film bevat aldus veel besprekingen wat hem niet zo toegankelijk maakt.

Interessant om weten blijft het wel met ook enkele markante scénes over de interventies van de Gestapo en een sterk en aangrijpend slot.

Ouwe rakker Victor Lanoux staat nog best zijn mannetje in de film- en televisiewereld en dit bewijst hij in deze sympathieke Franse komedie die ondanks meerdere clichés eigen aan het genre en voorspelbare situaties toch erg genietbaar is.

Licht en dan ook licht verteerbaar en gelukkig geen dolle dwaasheid.

Naargeestig drama over een op zijn minst wansmakelijk gebeuren.

Te apprecieren als filmisch werk, te verwerpen om het plot op zich.

Cineast raakt wel het armoedig en wankel bestaan aan van de sociaal achtergestelden, rijp om te worden uitgebuit en ontredderd achtergelaten, zonder enige kans op hulp van overheidswege.

Wie gewelddadige scènes en extreme familiale toestanden aan kan, ok, voor anderen afblijven.

Voor zijn debuutfilm laat regisseur Sarnoski ons kennismaken met een kluizenaar-truffelzoeker. Een man van weinig woorden maar in een vorig leven een heel befaamd keukenchef. Zo bekwaam dat hij nog steeds van elke maaltijd die hij destijds bereidde, hij zich nog precies herinnert voor wie hij had gekookt.. Straf. En dat speelt hij handig uit. Straf. En het helpt.

Van dan neemt de film een wending die men bij de aanvang en het verder verloop nooit had verwacht.
Het moet niet altijd uitmonden in een bloederige wraakactie.
Goed, zou ik zeggen. Het geeft de film een menselijker aspect.

Nicolas Cage is verbluffend. Jaren geleden dat ik de man nog aan het werk zag. Ook Alex Wolff is goed in zijn rol.
Denk dat een 3,5 de film, die het trouwens met heel weinig muziek doet, beter staat.

Film is soms slordig met belangrijke details in het verhaal en maakt ook soms onverwachte, niet best geslaagde, sprongetjes van de ene scène naar de andere.

Mist zeker diepgang, al zitten er wel goede momenten in, maar het leek onbegonnen werk om te veel thema's bijeen afdoend te behandelen.

Dit is zo'n film die zowat alles op het einde verduidelijkt. Natuurlijk is het dan verrassend en boeiend, al worden er in feite geen vragen beantwoord omdat de kijker er zich geen stelt. Op het einde komt er alleen een pak nieuwe informatie bij die verrast.
Gelukkig is er Philippe Noiret, nog meer dan zijn tegenspeler Michel Serrault, die het door gevat en origineel optreden toch nog een zekere interesse verwekt, maar in zijn geheel gaat ervan deze film weinig overtuiging en kracht uit.

Als geestelijke geniet hij als vanzelfsprekende waardering en attenties...
Als kleine man vindt hij geen genade, ondanks zijn inzet voor eerlijkheid...
Het zal wel de opzet van Charlie, niet vies om maatschappelijke kritiek, geweest zijn.
Uiteraard is het geheel doorspekt met gags waarvan het David-Goliath verhaal als kerkelijke lezing toch wel aanslaat, evenals de scène met de kwajongen, de hoed-taart frats enz...
Kleine Chaplinfilm uit de stille periode met vaste medespelers als Edna Purviance en halfbroer Sydney.
Grappig en genietbaar.

Geslaagd als satire op de films die het hebben over de harde, misdadige drugwereld en met de helden die het kwaad ontdekken, een harde tijd beleven met spetterende gevechtsscènes en wilde achtervolgingen, maar dan toch het boeltje oplossen, zij het ten koste van een flinke portie bloed, but so what.

Seth Rogen is onverbeterlijk als de lawaaierige, paniekerige held.

Niet de sympathiekste familie die hier door de cineast netjes wordt in beeld gebracht. Een beetje voorspelbaar verhaal. Keurig werk van de acteurs, alleszins.

Stukken beter dan de eerste of is het dat we ondertussen weten dat het geluk heel dikwijls aan dwazen is toebedeeld ?

Gags allerlei, visuele actiescènes en langs-de-neus-weg-gezegden, volgen elkaar op en uiteindelijk zit er toch een brok satire in, zoals op de James Bond-films en andere, waar supertechnologische fantasieën en hilarische folterpraktijken worden aan de man gebracht.

Kon er best mee lachen en ook de animatie-generieken zijn best smaakvol en plezierig.

Werkelijk niet te genieten. Hoe krijgen acteurs, toch populair in de Vlaamse TV-wereld, het in hun hersenen om in zo'n prul aan de bak te komen of reikt hun ambitie werkelijk niet hoger...

Aanvankelijk stevende de film af op een dwaze Amerikaanse komedie maar éénmaal Jay in Somalië, krijgt de film betekenis. Niet dat de sociaal-poltieke toestand en meer, overvloedig uit de doeken wordt gedaan, maar er komt verhaal in. De kijker ervaart toestanden waarbij hij zich wel afvraagt hoe het er daadwerkelijk aan toe gaat en de dynamiek die vanaf dan in de film steekt maakt het wel boeiend om volgen. Bovendien houdt de film het niet al te zwaarwichtig - de animatie vond ik wel een geslaagd intermezzo - , is Jay een figuur die toch wel wat lef en humor in petto heeft en spelen enkele van die Somaliërs toch wel echt goed mee.

Uiteindelijk beter dan aanvankelijk verwacht.

Film opgedragen aan de vele West-Afrikanen die het leven lieten bij hun poging om via de Atlantische Oceaan, en met primitieve middelen, Europa te bereiken.

De onmenselijke omstandigheden waarbij zo'n tocht verloopt en de vele angsten die deze arme stakkers doorstaan komen overvloedig aan bod.

Een probleem dat al heel dikwijls in een film werd verwerkt en dat tot op heden steeds geen oplossing vond

Goede evocatie van een sfeertje van luxe, verveling en ook een zekere decadentie en dat houdt wel enige tijd aan waarbij ge best aanvoelt dat er onvermijdelijk iets ergs te gebeuren valt.

De tragische realiteit die er op volgt verloopt met een beklemmend thrillerallure.

De acteurs passen best in het plaatje.

Film over relatieproblematiek. Heel sterke emoties zijn er niet in te bespeuren, maar de film slaagt er wel het leeg, naar gevoel dat bij dergelijke situaties hoort weer te geven. Toch maar matig in zijn geheel en fotografisch zeker niet boven de middelmaat.

Niet Lizabeth Scott in de rol van een mogelijke femme fatale is de aanstoker van het kwaad in deze film maar wel Raymond Burr - die later o.m. onvergetelijk werd met de reeks "Ironside" als een in een rolstoel gekluisterde rechercheur - , in de rol van een verliefde privédetective.
Eigenlijk meer een film van ontrouw dan wat dan ook.
Al bij een behoorlijk niveau. Voldoende spankracht en niet ongeloofwaardig.
Lizabeth Scott ziet er wel verleidelijk uit en Dick Powell heeft de uitstraling van een personage die zwakke momenten kent al speelt hij wel in het begin de rol van een erg sarcastische verzekeringsagent met veel dagelijkse sleur, ook in zijn huwelijk, wat hem dus eigenlijk rijp maakt voor...

Een familiekroniek met ingrediënten zoals ze in vele families bestaan : liefde, ontrouw, gezinscrisis, echtscheiding, abortus, frustraties, een jeugd die onzeker zich zelf zoekt, homoseksualiteit en een oma die de waarheid omtrent haar kinderen nooit onder ogen zag of wou zien.

Dit alles wordt gezien door de ogen van een twaalfjarig meisje die op de dag van haar communie een filmcamera krijgt. Een symbolisch teken voor haar opmerkzaamheid.

De film kent geen climax en dat hoeft ook niet want met kleine sekwenties en vaak ook flaxhbacks, maakt de cineast op een fijne manier duidelijk wat er allemaal gaande is.

Een poëtische film over de realiteit van het leven.

Alberto Sordi is geknipt voor de rol van de op glorie en sukses belust klein zakenmannetje en wat dan gezegd van de vier Franse toppers, met de welbespraakte (Wat een openbare aanklager, zeg) Michel Simon op kop in deze Italiaanse komedie, die best grappig is en bekoort, ook omwille van het toch wel heel bijzonder plot.

De speelse uitwerking en de kwaliteit van de dialogen garanderen anderhalfuur kijk- en luistergenot.

Echt plezierige komedie met een pak Franse "namen". Allen op hun best.

Een film met als enig doel te vermaken en die beroep doet op de angst in sommige maatschappelijke kringen om met de vinger gewezen te worden om wille van discriminatie.

De grap wordt goed doorgetrokken, vertoont de gebruikelijke misverstanden en verwikkelingen, verslapt wat naar het einde toe, maar het blijft heerlijk vertier.

Een pak menselijke gevoelens zouden hier kunnen tot uiting komen, maar niets komt echt tot leven.

Het begint al met de irreële relatie Luke/ex-vriendin en gaat zo maar door via het wankele politie-apparaat (ook al overdreven en vaag) naar de zoon/zoon-relatie om zeer flauwtjes het slot af te haspelen.

Gosling en Cooper doen wat ze kunnen maar het onevenwichtig geheel blijft matig.

Melodrama, ja, maar ook een sociaal en psychologische drama met nogal verrassende wendingen, zodat er ook een vleugje thriller inzit.

Bewondering voor het talent van Lyna Khoudri maar ook een geslaagd weerzien van Sabine Azéma, altijd zeer "à point" in haar vertolkingen.

Een adaptatie van een Britse roman en best aangenaam en boeiend om volgen.

Benoît Poelvoorde ontwikkelt zich meer en meer als een zeer degelijke acteur en is in ieder geval in deze film heel sterk.

Personages met een zekere onevenwichtigheid lijken hem goed te liggen, het zenuwachtig kettingroken komen hem goed af en ook zijn bewegingen, fluks praten en mimiek getuigen van passend talent. Vind trouwens de filmposter heel goed het vereenzaamde personage die hij vertolkt weergevend.

Film vertelt hoe één enkel gebeuren en een vriendschappelijke relatie iemand het zelfvertrouwen, het geloof in eigen kunnen en een doel in het leven, kunnen brengen.

Prettig eigenlijk om de filosofie en de kijk op de dingen van Antoine te aanhoren in een film die zekerlijk zijn tedere momenten kent.

In de beginne wat gestoord aan de korte, als onafgewerkt overkomende scènes, maar dat lijkt wel de filmstijl Fabienne Godet, mij voorheen onbekend, te zijn. Nadien gaat het vlotter, éénmaal het thema vast vormen krijgt en ook Ariane Labed natuurlijk meer in het stuk voorkomt.

Origineel is het zeker, het overwint ook probleemloos de éénlocatie-handicap en in tijd is het netjes gedoseerd.

Het is een schetsboek over gedragingen nadat mensen zich tot een soort oppermacht (Wat kan Valerio Mastandrea mysterieus en overtuigend uit de hoek komen) hebben gericht om een vurige wens in vervulling te zien gaan en hoe stellen ze zich op tegenover de harde voorwaarden die hun worden opgelegd. Gaan ze er op in en houden ze vol ? Veranderen ze niet van mening of steekt het toeval (?) hen een handje toe of eigenlijk niet of vinden ze gewoon zelf een uitweg.

Veel menselijke gedragingen en gevoelens passeren de revue en al zijn de gestelde voorwaarden om het geluk te vinden tot het misdadige toe, zo zwaarmoedig vind ik de film nu ook weer niet en wanneer toevalligheden, wijzigingen en raakpunten tussen verschillende personages een diepere rol gaan spelen, vind ik het bij momenten zelfs wat grappig.

In iedere geval een bijzondere film, lekker om volgen en die je wat denkwerk oplegt.

Film is te lang en bijwijlen saai, maar de inkijk in de wereld van deze mensen met hun onderlinge relaties, hun zwakheden, voorkeuren, liefde, trouw en ontrouw, is toch wel open en cru gesteld en straalt een zekere eerlijke en natuurlijke benadering uit.

Scènes volgen niet altijd elkaar evident op, wat het het ook wat hoekig maakt.

Hoogtepunten zitten er niet in tenzij dan misschien deze waarbij het jongetje, het gekibbel van zijn vader met één van zijn partners beu is, en beleefd vraagt om de kamer te mogen verlaten...Een indroevige, veelbetekende scène.

Eén ding is zeker : Ophüls wist zich te verzekeren van een schare Franse topacteurs voor zijn 3-verhalenfilm.

Genoeg om de massa destijds naar de zalen te lokken, maar eigenlijk ligt de schoonheid van de film in het zuiver visuele, de beeldcomposities, de massascènes (die in de kerk is een juweeltje), de sfeerschepping.

Eigenaardig, soms gaf de film mij de indruk uit een vroegere cinemaperiode te stammen.

Hoe dan ook, het tweede verhaaltje vond ik het meest geslaagd en dichtst bij het begrip "Plaisir" aanleunen. Daarin is de scène met de "teleurgestelde", ruziemakende mannen op straat op een bank erg komisch.