Meningen

Bij vlagen is 'Semi-Pro' in mijn ogen best een leuke komedie. Will Ferrell vind ik de laatste tijd sowieso wel lachen (laatst nog 'Step Brothers' gezien en die vond ik erg leuk) en ook hier was hij weer goed op dreef evenals Woody Harrelson. De rest van de cast vond ik nauwelijks grappig op uitzondering van die vent wat die cheque won. De film kent een leuke dosis humor die meestal wel slaagt maar verder stelt de film ook niet zoveel voor. Er zaten ook een paar onnodige scenes in zoals dat gedoe met Harrelson en zijn 'fan' en diens vriendin. De wedstrijden zijn natuurlijk het leukst en dat met die beer was ook een leuk fragment. Al met al heb ik toch wel moeten lachen met de film maar ergens viel hij me ook tegen. Zoals al voor mij werd gezegd waren de eerste 20-30 minuten een beetje vervelend en saai. Gelukkig komt de film daarna wel terug. Vermakelijke low-budget film dus, maar ook niet meer dan dat.

2,5*

Gisteren even mijn stem verwijderd, wegens dat ik de film eigenlijk niet meer zo goed, of nauwelijks kon herinneren. Ik heb de film dan ook herbekeken, en ik vond het toch een mooie film.

Hugh Grant: velen vinden het een irritante acteur, maar ik vind hem dikwijls grappig in zijn rollen (Love Actually, Four Weddings), liet ook al eerder zien toch ook redelijk een 'slechterik' neer te zetten (Bridget Jones), maar hier in Sense and Sensibility had hij toch een beetje een ander soort rol en het beviel me wel. Hij was wel niet zoveel in beeld, maar daar kon ik me niet aan storen.. Want ook de rest van de formidabele cast die deze film bezit is geweldig. Denk aan Alan Rickman, Emma Thompson en ook Kate Winslet is hier goed bezig.

In het begin belooft het eigenlijk niet veel te worden allemaal. Maar gelukkig veranderde dat, en werd de film interessanter, ik werd telkens benieuwd hoe iets zou verlopen. Al had ik naar het einde toe een beetje een vermoeden hoe de film zou gaan eindigen.

Al met al vond ik dit mooi, misschien wat aan de lange kant, maar wel een mooi verhaal, geweldig acteerwerk en een goede soundtrack zorgen voor een prima film.

4,0*

Ik heb de film gisteravond bekeken, en opzicht is het best wel vermakelijk. Sommige momenten vond ik niet zo indrukwekkend, en het speelduur moest ook echt niet nog veel langer gaan duren (bij films met een verhaal waarin twee mensen naar elkaar opzoek gaan en elkaar altijd op het randje mislopen is als het heel vaak voorkomt meestal vrij irritant). Maar afijn, de acteurs zijn echt geweldig en het toppunt van de film eigenlijk, Cusack en Beckinsale lijken geknipt voor deze rol. De typetjes stellen wel allemaal niet zoveel voor, en daarbij is het voorspelbaar. Maar toch mocht het voor mij niet de pret drukken. Vermakelijke romcom, niet meer en niet minder.

3*

Héél Amerikaans. Dat betekent dat de humorsoort van het flauwe kaliber is en dat kan óf goed óf vreselijk uitpakken. Er is zelden een middenweg mogelijk, maar Serving Sara weet hem zowaar te vinden. Er komen afschuwelijk slechte grappen voorbij, maar ook wel echt meerdere momenten waar ik hardop om heb moeten lachen, hetgeen niet vaak meer gebeurt. Veel is te danken aan Matthew Perry, die eigenlijk een iets grofgebektere en zelfverzekerdere versie van Chandler neerzet, maar - toegegeven - dat ligt hem dan ook wel goed. De chemie met Elizabeth Hurley is er niet zozeer op romantisch vlak, maar als (komisch) duo werkt het wel. De film gaat bij vlagen hysterisch over the top en de film is er ook zo eentje die je op de korte termijn weer vergeten bent, maar dat neemt niet weg dat ik me best goed geamuseerd heb.

3*

Ik had vroeger geen hoge dunk van Brad Pitt. Werd vroeger altijd als de stereotype, knappe filmster afgebeeld, waardoor ik de indruk kreeg dat hij niet zo'n goede acteur zou zijn. Dat was echter toen ik nog geen enkele film van hem gezien had. Want inmiddels weet ik wel beter en ben ik van zijn kunnen overtuigd. Zo laat hij wederom zien in Seven Years in Tibet.

Deze film puur en alleen gekeken wegens de 'aantrekkelijke' inhoud op de achterkant. En mijn conclusie is dat dit een prima film is. Het verhaal steekt goed in elkaar, en de 'transformatie' van Heinrich wordt op een goede, duidelijke manier naar voren gebracht. De film zal me vooral bijblijven dankzij enkele prachtige shots. Bijna elke locatie waar de film zich afspeelt is de moeite van het bekijken waard. Of de twee nou ergens in the middle of nowhere ronddwalen of in Lhasa: alles ziet er erg mooi uit. Brad Pitt is op dreef in zijn rol als bad- en goodguy, maar ook David Thewlis zet een leuke rol neer. De vriendschap die tussen Heinrich en de Dalai Lama ontstaat is heel bijzonder en mooi om te volgen. Daarnaast is de muziek van John Williams ook weer ronduit prachtig te noemen.

Het enige waar ik een beetje tegen aanloop is het speelduur. Er gebeurt ontzettend veel in de film, dus het is wel verklaarbaar, maar er waren toch momenten waarbij de interessegraad een beetje daalde. Dat kwam meestal wel weer vrij snel goed door de vele gebeurtenissen, maar uiteindelijk vond ik hem nét wat te langdradig. Aan de accenten kon ik me dan weer niet zozeer storen. Ik snap wel dat het beter had gewezen als men in de moedertaal sprak, maar bij een blockbuster als deze is dat haast onmogelijk.

Het mooiste aan Seven Years in Tibet is misschien wel de sterke wisselvalligheid die de film kent. Je krijgt van alles wat: enkele humoristische momenten, maar ook momenten die ontroerend of spannend zijn of indruk maken. Door het sterke acteerwerk, de mooie settings en het goed uitgewerkte verhaal krijg je een erg mooie film, die misschien wel, zoals hierboven terecht werd opgemerkt, meer aandacht verdient dan hij nu krijgt.

3,5*

Voor de liefhebbers van kostuumdrama's is een Shakespeare in Love een ware 'must-see'. De decors, kostuums en grime zijn ijzersterk en het tijdsbeeld wordt met ogenschijnlijk gemak tot leven geroepen. Daarnaast wordt het geheel ondersteund door een sterrencast waar je U tegen zegt, en waarbij ook eigenlijk iedereen het voortreffelijk doet. De chemie tussen Joseph Fiennes en Gwyneth Paltrow is overtuigend en zal voor diegenen met een zwak voor (ietwat zoete) romantiek geen straf zijn om naar te kijken.

De film weet over het algemeen goed de aandacht vast te houden, hoewel het op een enkel moment iets te traag is. De werken van Shakespeare worden op een eervolle wijze door het verhaal vervlochten en ook in komisch opzicht slaagt de film meer dan eens. Er valt verder vrij weinig op aan te merken, maar het is denk ik wel belangrijk dat het je type film is. De dialogen kunnen wat hoogdravend overkomen en natuurlijk oogt het allemaal wat theatraal: het zijn geen zaken die je van tevoren niet kan zien aankomen, maar Shakespeare in Love gaat er in dat opzicht wel helemaal voor.

3,5*

Opzicht had ik totaal geen hoge verwachtingen bij deze film. Toch is het gelukkig niet de standaard romantische film met een hoop gezever. Gere, Lopez en Sarandon spelen hun rollen alle drie best aardig. Jammer vond ik dat de personages van hen bij vlagen minder interessant werden uitgewerkt. Zo had ik graag wat meer achtergrond van het gezin gezien. De groep waarbij John leert dansen zorgt wel voor een paar komische momenten. De film verveelt niet, bevat gelukkig niet alle mogelijke clichés en weet de nadruk op het dansen op een manier te brengen dat het ook kijkbaar is voor mensen (waaronder ik) die er niets mee hebben. Voor mensen die er wel iets mee hebben, zal de film zeker een aanrader zijn.

3*

Ik verheug me heel erg op Shanghai Noon want deze vond ik erg geslaagd, ik heb gelachen en de actiescenes met Jackie Chan vond ik inderdaad niet verkeerd, Owen Wilson vind ik soms wel een beetje irritant, bijvoorbeeld in Zoolander of in Starsky & Hutch maar hier is ie aardig, en helemaal niet irritant. Ik vind het geen topper maar ik kijk wel erg uit naar het eerste deel en deze vond ik erg vermakelijk.

3,0* (kans op verhoging naar 3,5*)

Leuke film, zelfs beter dan deel 2 maar niet heel veel beter, Owen Wilson en Jackie Chan zetten beiden een sterke rol neer, en ik heb ook verschillende keren moeten lachen, vooral waren de actiescenes op het laatste van de film goed, nogmaals een leuke Komische Westerenfilm .

3,5*

Lang mee gewacht om deze te bekijken. Hot Fuzz vond ik best leuk toen ik 'm voor het eerst zag. Een paar maanden geleden zag ik nog een stuk van die film op de Engelse tv en het bleek nog steeds een amusante komedie. Eigenlijk met name op basis daarvan toch maar mijn kans gegrepen toen ik zag dat Shaun of the Dead van Netflix zou gaan verdwijnen.

Shaun of the Dead viel me echter wat tegen. Ik heb sowieso niet veel met de hele 'zombiehype', maar een Britse komedie over het onderwerp zag ik wel zitten. In het begin lijkt het vermoeden van een fijne film bevestigd te worden, want zodra Shaun en Ed met de eerste zombies in aanraking komen is het nog wel grappig. Ik zal niet zeggen dat wanneer het duo het huis verlaat, de film als een plumpudding in elkaar zakt, maar vanaf dat moment viel er wat mij betreft aanzienlijk minder te lachen en werd het steeds meer een actiefilm. De randpersonages vond ik bij vlagen nogal irritant m.u.v. de leuke bijrol van Bill Nighy. Hoofdrolspelers Pegg en Frost hebben er gelukkig wel zin in, waardoor het nooit vervelend wordt.

Ik heb me niet verveeld, maar het valt me op dat de film weinig weet te beklijven. Enkele scènes (waaronder die waar de groep zich voordoet als zombies) zijn me bijgebleven, maar verder ben ik na een aantal weken het grootste gedeelte wel vergeten. De term 'hap-slik-weg' komt bij me op. Leuk om eindelijk eens een keer gezien te hebben, want de film stond al lang op mijn lijstje, maar ik zet de volgende keer toch liever nog eens Hot Fuzz op.

2,5*

Erg aangenaam tussendoortje. Dit had gemakkelijk heel ongrappig kunnen zijn, maar de film weet op enkele (en dan met name de 'pijnlijke') momenten daadwerkelijk op de lachspieren te werken. Het voorstellen van Molly, de eerste ontmoeting tussen Kirk en zijn schoonouders en het scheren van het schaamhaar... Het zijn stuk voor stuk geestige scènes. Jay Baruchel is geen wereldacteur, maar hij doet het leuk als stuntelend hoofdpersonage die er maar niet over uitkomt dat hij zo'n mooie dame aan de haak geslagen heeft. Zijn chemie met zowel Alice Eve als zijn soms erg droge vrienden komt goed uit de verf. Richting het einde wordt het allemaal wel wat te flauw en ongeloofwaardig, maar ik had toen al een dusdanig leuke film achter de rug dat ik me er niet meer aan kon storen. Qua humorsoort valt deze een beetje in dezelfde categorie als There's Something about Mary (1998). Niet voor iedereen dus, maar als je met dergelijke lompe (romantische) komedies overweg kunt, is deze film absoluut een aanrader.

3*

Aardig spannende en interessante film. Ik moest wel mijn hoofd er in het begin even goed bijhouden maar in de loop van de film werd het me allemaal wel duidelijk. Erg goed acteerwerk van Robert Downey Jr. en Jude Law. De actie(vecht)-scenes vond ik er erg goed uitzien. En ook de laatste scenes op de London Bridge zijn erg interessant. Geslaagde film!

3,5*

Nou, dat viel niet mee. Groot fan van zowel de oude Granada serie als de recente versie van de BBC en ik heb ook met plezier een paar boeken van Conan Doyle gelezen, maar deze Sherlock Holmes van Guy Ritchie blijkt niet helemaal mijn ding te zijn. Deel 1 heb ik enkele jaren geleden, nog voordat ik in aanraking kwam met de twee series, gezien en deze vond ik toen best vermakelijk. Vandaar dat ik nog best optimistisch aan deze sequel begon.

Wat me vooral tegenstond: het is behoorlijk rommelig. Het tempo ligt moordend hoog, waardoor ik er gewoon nooit lekker in kwam en het mysterie me steeds minder kon boeien. Tegen de tijd dat ik bij de climax aangekomen was, kon het me zelfs volledig gestolen worden. En da's toch best wel eigenaardig, aangezien ik normaliter graag met Holmes en Watson mee denk en speculeer. Visueel is deze film geregeld om je vingers bij af te likken, maar ik vind het Sherlock Holmes universum niet geschikt voor een 'flitsend' filmpje, inclusief Matrix-effecten, als deze. Robert Downey Jr. is naar mijn mening ook veruit de minste vertolker van Holmes die ik gezien heb. Natuurlijk zou het onzin zijn om te zeggen dat een personage op een bepaalde manier gespeeld moet worden, maar deze versie is nog maar weinig onderscheidend van bijvoorbeeld James Bond. Holmes kan hier namelijk werkelijk alles. Naast zijn gebruikelijke deductieve vaardigheden is hij ook een halve Bruce Lee, sociaal sterk en tevens een 'womanizer'. Jude Law doet het dan op zich nog wel goed als Watson en de chemie tussen beiden levert hier en daar wel een leuk momentje op. Ook slagen Stephen Fry en Jared Harris erin om respectievelijk een leuke Mycroft en Moriarty neer te zetten.

Op de kwaliteit van het visuele, evenals het wederom uitstekende werk van Hans Zimmer, is dus niks aan te merken. Het kijkt ook allemaal wel weg, maar het voelt gewoon nergens echt goed. Het is zó gehaast, zó chaotisch, zó veel van alles... Een rustigere aanpak in alle mogelijke opzichten was hier veel meer op zijn plaats geweest naar mijn mening. Uiteindelijk vond ik het maar een weinig verrassende en, nog erger, nauwelijks amusante blockbuster.

2*

Voor het eerst gezien in 2007. Het moge duidelijk zijn dat ik als 10-jarige hier veel te jong voor was. Slapeloze nachten heb ik er gelukkig niet aan overgehouden, maar een prettige zit vond ik het niet. Tevens was ik denk ik nog te jong om de film aan te kunnen. Het beeld dat op de poster geschetst staat, is lange tijd ook zowat het enige geweest dat ik me ervan kon herinneren.

Jaren later, in 2013 zo te lezen (handig, dat MovieMeter!), opnieuw gezien en de waardering steeg. De film is me sinds die kijkbeurt ook beter bijgebleven. Ik heb hem sindsdien tussendoor nog wel eens de revue laten passeren, meestal in combinatie met het verdienstelijke Doctor Sleep. Zeker in de maand oktober zie ik graag films uit dit genre voorbijkomen, dus het leek me mooi om dit jaar ook The Shining nog eens opnieuw te bekijken.

Ik denk dat ik toch wel moet concluderen dat dit mijn favoriete horrorfilm is, wellicht op de voet gevolgd door Halloween en The Exorcist. Wat The Shining vooral heel goed doet is zo'n onbehaaglijke sfeer creëren dat het bijna voelt alsof je zelf in het hotel opgesloten zit. Dat begint al bij het allereerste shot van de weg die de auto aflegt naar het hotel. Mooi ook hoe er vervolgens nog niet zo veel aan de hand lijkt tijdens de rondleiding en het vooral een hotel lijkt waar je graag een keer een vakantie naar zou boeken, maar dit abrupt omslaat zodra de familie alleen achterblijft. Je vergeet dat je naar een film zit te kijken: je focust je volledig op de personages die door de fraai ogende, doch zeer koude gangen van het immens grote hotel struinen. Doordat de film speelt met het concept van realiteit (en later, zo blijkt, tijd) weet je als kijker ook nooit helemaal wat je kan verwachten, waardoor je de meest absurde scènes voor je kiezen krijgt. Toch zitten hier al effectief akelige scènes tussen, zoals de befaamde vrouw in kamer 237.

Het is natuurlijk wachten tot er iets knapt en de climax is dan ook absoluut de moeite waard. Alle onderhuidse spanning die tot dan toe voelbaar was, komt ook echt naar buiten, met onder meer een Jack Nicholson die eruit ziet alsof hij daadwerkelijk geschift is geworden, Shelley Duvall die het begrip 'wanhoop' een nieuwe dimensie geeft en een soundtrack die de boel lekker opstookt. Het hele tafereel doet je op het puntje van je stoel belanden, met natuurlijk de onontkoombare finale in het doolhof als kers op de taart. Schitterend! Prettig om naar te kijken is het niet gelijk, maar de wereld en ambiance die Stanley Kubrick hier creëert is echt fantastisch.

Als je me vraagt wat de film beter had kunnen doen, kan ik daar geen antwoord op geven. Ik snap het punt dat Stephen King maakt over dat Kubrick erg royaal met het bronmateriaal is omgegaan, maar mijns inziens heeft het een verbetering opgeleverd. Ik ben dankbaar voor het boek, want zonder was deze film er nooit gekomen. Ik heb echter tijdens het lezen nooit het ongemak ervaren dat ik wél ervaar tijdens het kijken naar deze film. Ook de geleidelijke aftakeling van Jack Torrance had niet gewerkt met Nicholson in de hoofdrol, die toch altijd al iets 'duivels' uitstraalt. Prima dus dat hij al in het begin al wankel lijkt en het hotel net het extra zetje vormt dat nodig was. Overigens wordt dit ook deels ondervangen door de suggestie dat Jack hier al in een vorig leven (of vorige levens) heeft rondgedwaald. Kubrick heeft wat mij betreft stuk voor stuk de juiste keuzes gemaakt.

Gewoonweg een ijzersterke film, die me keer op keer weet te boeien en mijns inziens binnen dit genre vooralsnog ongeëvenaard blijft. Verhoging met de laatste halve ster lijkt me niet meer dan terecht.

5*

The Shipping News was een gokje. Afgaande op regisseur Lasse Hallström en de indrukwekkende cast werd mijn interesse gewekt.

Ik kreeg eigenlijk vrijwel precies waar ik op hoopte. Ik was niet echt bekend met het verhaal, maar ik hoopte op een relatief simpele, weliswaar goede, dramafilm met goed acteerwerk. Uiteindelijk is dat precies hoe ik de film kan samenvatten. Het geheel heeft even tijd nodig om op gang te komen, maar ontpopt zich uiteindelijk tot een vermakelijk geheel. Wanneer de familie afreist naar Newfoundland, ontstaat er direct een wat grimmige sfeer die de rest van de film aanwezig blijft. Het verhaal is veelzijdig en boeiend. Enerzijds heb je natuurlijk de verwerking van het verlies van Patel door zowel vader als dochter, maar ook de geschiedenis van de Quoyle's is een interessant gegeven. Bij vlagen zaten er ook spannende momenten in de film.

De cast presteert goed. Kevin Spacey's rol is niet een van zijn beste, maar hij deed het wel gewoon op een manier waarop je met het hoofdpersonage meeleeft en nooit echt saai wordt. Julianne Moore is sympathiek en ook de bijrollen van Rhys Ifans, Judi Dench en Cate Blanchett worden goed ingevuld. Het zijn allemaal niet geweldig interessante personages, maar door de gebeurtenissen in het plot voelde ik me toch wel betrokken met hen. De locaties zijn overigens prachtig geschoten.

Er is veel interessants te noemen aan The Shipping News. Het veelzijdige plot is het voornaamste wat aanspreekt. Doordat er vrij veel gebeurt, ging het me nooit vervelen en vloog de tijd voorbij. Ik weet dat het niet om een arthouse gaat hier, maar doordat alles niet zo bombastisch gebracht werd, voelde het ook weer niet aan als de typische Hollywood productie. Uiteindelijk vond ik dit wel degelijk bovengemiddeld binnen het genre. Een aangenaame speelfilm, die door zowel cast als verhaal gemakkelijk overeind wordt gehouden.

3,5*

Zo'n film waar je vanwege alle commotie benieuwd naar bent. Mijn verwachtingen waren heel laag. Ik was me ervan bewust dat de film op grote schaal is neergesabeld, niet alleen door critici en publiek, maar bijvoorbeeld ook door Kyle MacLachlan, die weigerde deze film bij de release te promoten. Tegelijkertijd hoor je ook hier en daar geluiden dat de film juist een guilty pleasure is en soms zelfs dat het stiekem een meesterwerk is waar de wereld in 1995 nog niet klaar voor was.

Gisteravond me dan toch maar enigszins huiverig hieraan gewaagd, ook nog na herziening van Black Swan: één van mijn favoriete thrillers. De film is me gelukkig 100% meegevallen. Ik zou bijna een vergelijking maken met Batman & Robin: een gevalletje zó fout dat het daardoor leuk is. De film begint in ieder geval vrij slecht. Elizabeth Berkley speelt haar personage zo labiel in de eerste scènes in Vegas dat het even een behoorlijke kluif lijkt te gaan worden. Ondanks dat haar personage ook gedurende de rest van de film een apart figuur blijft, werd het wel steeds aangenamer en begon ik op den duur ook nog met haar mee te leven. Uiteindelijke conclusie is dan toch dat ik vind dat ze het binnen deze context goed doet. En jazeker, ook op sensueel vlak doet ze het uitstekend. Het valt te begrijpen dat MacLachlans personage zo onder de indruk van haar is.

De rest van de cast vond ik eigenlijk ook helemaal niet zo verkeerd. Het is een bonte stoet aan foute typetjes, allemaal met zo hun eigen plannen en belangen. De film toont in ieder geval hoe wreed en corrupt de showbizzwereld kan zijn en wat voor een enorme druk er op de dansers afkomt. In dat opzicht zit er zeker een serieuze ondertoon in dit campy festijn. Sowieso merkte ik dat de film in de tweede helft wat meer van dit soort zaken aan de kaak probeert te stellen en meer gaat focussen op de onderlinge rivaliteit. Het voelt bijna alsof het verhaal pas halverwege echt op gang komt en Paul Verhoeven tijdens de eerste helft een beetje aan het freewheelen is. Sommige zaken landen ook totaal niet: het hele subplot omtrent Glenn Plummers personage vond ik één van de zwakst geschreven onderdelen van Showgirls. Het omstreden einde, weliswaar wat simpel, vond ik daarentegen eigenlijk wel weer passend.

Over het algemeen heb ik me goed vermaakt. Ik zie er niet meteen het juweeltje in dat het voor sommigen klaarblijkelijk wel is, maar ook absoluut niet het gedrocht waar anderen dan weer over spreken. Gewoon een leuke film! De shows worden goed in beeld gebracht, de personages zijn best leuk (bij vlagen grappig) en de film heeft opzichtig profijt van de hoeveelheid mooie vrouwen en ietwat vreemde, maar daardoor wel memorabele, scènes. Te denken valt aan de lapdance, de auditie, het zwembad en de wraakactie op het einde. Het verdient wellicht niet altijd de schoonheidsprijs, maar Showgirls blijft wel onderhoudend en, zeker na een ietwat stroef eerste half uur, zit het qua amusementswaarde echt wel goed.

3*

Wat een ontzettend laag gemiddelde. Ik zag de film daarnet op Nickelodeon, en hij vermaakte me zeer goed. Misschien kon die jongen wat pestte, niet al te goed acteren maar dat werd goedgemaakt door Devon Werkheiser (Ned).. De grappen zijn soms best wel geslaagd, maar de Nederlandse versie is erg vervelend, desondanks dat is dit een prima filmpje vind ik met een leuk einde. En de Cavia's waren toch wel een van de hoogtepunten .

3,5*

Met The Irishman in het vooruitzicht nog maar eens besloten een film van Martin Scorsese te bekijken. Goodfellas of Casino waren waarschijnlijk logischere keuzes geweest, maar die komen nog wel eens een andere keer aan de beurt. Het verhaal van deze Shutter Island sprak me erg aan.

En het blijkt inderdaad dat deze film mij wel ligt. Ik houd van mysteries en deze film is, net als bijvoorbeeld The Game (1997), één grote puzzel. De film heeft best een behoorlijk speelduur, maar daar heb ik weinig van gemerkt. Ik vroeg me constant af wat er precies gaande was op het eiland en waar Teddy Daniels in godsnaam in beland was. Op een gegeven moment begon het wel te dagen dat Teddy zelf al eens eerder op het eiland was geweest, misschien zelfs wel als voormalig gevangene zonder dat hij het zich herinnerde. De uiteindelijke revelatie bleek daar in grote lijnen mee overeen te komen, maar gaat nog wel wat dieper en was daardoor evengoed een fantastische twist. Heerlijk hoe zo'n effect alles wat je tot dan toe gezien hebt op zijn kop zet. Sterk schrijfwerk!

Over de cast ben ik zeer te spreken. Leonardo DiCaprio draagt de film met verve, maar ook onder meer Mark Ruffalo, Ben Kingsley, Patricia Clarkson en Jackie Earle Haley leveren goed werk. Tevens vind ik de locaties op het eiland en in de gevangenis geweldig, aangezien deze bijdragen aan het mysterie en de spanning. Tegen het einde zat ik op het puntje van mijn stoel. De pijnlijke onthulling omtrent Dolores en het lot van de kinderen van Andrew is daarnaast hartverscheurend. Wederom valt het sterke acteerwerk op in deze scène. Het duurde even voordat de eindscène bezonken was (Andrew is weer terug bij af... Of toch niet?), maar het is me wel duidelijk. Bovendien een mooie manier om deze film af te sluiten.

Shutter Island is naar mijn mening een geslaagde film, maar het zal niet voor iedereen zijn. Ondanks dat uiteindelijk weinig aan de verbeelding wordt overgelaten, weet je wel het grootste deel van de film niet precies wat er aan de hand is. Dat moet je aanspreken. Bij mij zorgt het er, mits goed uitgevoerd natuurlijk, voor dat ik gemakkelijker bij de les blijf. Misschien hielp het ook wel dat de film me ergens wat aan Lost deed denken, een van mijn favoriete series. Ik vond het een boeiend avontuur met op het einde enkele mooie twists en onthullingen. Zou ook zomaar kunnen dat ik hier bij herziening een nog hogere score aan kwijt kan.

4*

Leuke roadmovie, waar ik zonder al te veel verwachtingen aan begon. The Holdovers, ook van Alexander Payne en tevens met Paul Giamatti in de hoofdrol, beviel me erg goed, waardoor ik er wel vertrouwen in had. Tegelijkertijd wist ik niet wat voor een soort film ik moest verwachten.

Sideways is een heel andere film dan The Holdovers, maar eigenlijk ook weer niet. Er zijn zeker overeenkomsten te vinden in thematiek en de personages die Giamatti in beide films speelt. Hij speelt wederom erg fijn en komt meermaals komisch uit de hoek. Net als in The Holdovers komt zijn personage erg oprecht op mij over; alsof je met een echt persoon te maken hebt en niet met een personage. Chemie met Thomas Haden Church is er ook. De mannen verschillen behoorlijk van elkaar, waardoor er een leuke wisselwerking ontstaat. Er is ruimte voor emotionele momenten, maar alles is in balans met genoeg humor, die de ene keer subtiel is en in de tweede helft er ook steeds vaker dik bovenop ligt. Alles speelt zich af tegen een mooie achtergrond in Californië, waardoor ook de beelden geregeld positief opvallen.

Briljant vond ik het nergens worden. Daarvoor 'tuft' het allemaal iets te zeer voorbij zonder al te veel échte hoogtepunten. Daarnaast hielp ik de film een handje door mezelf af en toe in te fluisteren dat Miles en Jack heus wel vrienden zijn. Ondanks de leuke scènes die tussen beiden ontstaan, twijfelde ik er immers geregeld aan of het wel realistisch was dat deze twee nog contact met elkaar zouden hebben, laat staan zo'n trip zouden ondernemen. Desondanks vond ik het erg degelijk uitgevoerd. Je laat je als kijker moeiteloos meenemen en hoewel de film niet al te vaak uitblinkt, vind ik ook niet dat hij ergens echt inzakt. Bovengemiddeld vermakelijk en ook mooi dat het einde nog iets aan de verbeelding van de kijker overlaat.

3,5*

Wel al eens (grotendeels) eerder gezien, want de scène waar Denzel Washington onderhandelt met de buskapers stond me erg goed bij. De eerste helft van The Siege is dan ook prima: mysterieus, spannend en op een enkel moment zelfs schokkend. De scène die ik in de eerste zin beschrijf bevat bijna al die elementen en het is daardoor ook niet gek dat die me is bijgebleven. Daardoor is het ook wel jammer dat de film dit niveau niet weet vast te houden. Eigenlijk zodra de titel van de film van toepassing wordt, neemt het af. Die moslimkampen waren mij net een brug te ver.

De film wordt naar mijn mening gered door een sterke presence van Denzel Washington. Hij speelt erg prettig. Het personage van Annette Bening vond ik lange tijd een beetje vervelend en ook met het rolletje van Bruce Willis kon ik deze keer iets minder. De film valt in visueel opzicht nog wel te prijzen en vermaken doet het ook wel, ook nog altijd in de tweede helft. Het is een prima film geworden om een avondje mee te vullen, maar blijvende indruk weet de film uiteindelijk niet te maken, terwijl de kaarten wel gunstig lagen.

3*

Niet verkeerd. M. Night Shyamalan is een regisseur met een nogal duale reputatie: enerzijds verantwoordelijk voor een aantal klassiekers, maar volgens velen ook een hoop troep. Tot nu toe heeft alles van hem, behalve After Earth, me wel kunnen bekoren, al voeg ik er aan toe dat ik ook nog niet alles gezien heb. Ook Signs mag zich aan het positieve lijstje toevoegen. Als ik zo de recensies lees, zie ik wel dat ik niet de enige ben die vindt dat de laatste 10 minuten de film bijna de das om doen. In zekere zin is dat zelfs ook gewoon zo. De confrontatie met de alien had van mij niet zo gehoeven: niet alleen ziet deze er niet best uit, maar het water roept een hoop vragen op. Ik heb bij Signs vooral genoten van de lekker beklemmende sfeer, die vrijwel constant aanwezig is. Daarnaast spelen Mel Gibson, Joaquin Phoenix en de twee kids prettig en geloofwaardig, en zit het ook met het tempo wel snor. Jammer van de valse noot vlak voor het einde, anders was ik waarschijnlijk een halve ster hoger geëindigd.

3*

The Silence of the Lambs heeft al zolang als ik me kan herinneren een hoge positie in de top 250, maar ik had 'm nog nooit gezien. Ik wist totaal niet wat ik ervan moest verwachten, waardoor ik 'm waarschijnlijk ook zo veel jaren buiten beschouwing gelaten heb. De iconische poster is me echter altijd bijgebleven en ik was inmiddels toch wel behoorlijk nieuwsgierig geworden.

De film blijkt een spannende thriller. De zaak omtrent Buffalo Bill, waar FBI-groentje Clarice Starling zich mee bezig houdt, wordt vakkundig in beeld gebracht en blijft moeiteloos boeiend tot en met de schitterende climax. Starling is een zeer sympathiek en menselijk personage. Eindelijk eens geen bikkelhard persoon die iedereen de les leest en nergens moeite mee heeft, maar gewoon een jonge vrouw die, geïnspireerd door haar vader, de ambitie heeft om het ver te schoppen binnen de FBI. Het is echter Hannibal Lecter die de show steelt en er net voor zorgt dat deze film het niveau van een vermakelijke thriller ontstijgt. Van de gesprekken tussen hem en Starling kreeg ik het Spaans benauwd en zijn gruwelijke ontsnapping is er eentje om je vingers bij af te likken. Briljante rol van Anthony Hopkins, perfect aangevuld door Jodie Foster. Sowieso ben ik enthousiast over het grimmige sfeertje dat hier constant aanwezig is, hetgeen nog eens versterkt wordt door de sterke score van Howard Shore.

Zonder meer een terechte klassieker. De film heeft veel te danken aan het sterke spel van Foster en Hopkins, maar ook film- en verhaaltechnisch steekt dit goed in elkaar. De film voelt helemaal niet gedateerd en is vandaag de dag nog even spannend als in 1991. De onheilspellende eindscène zorgde ervoor dat ik de complete aftiteling heb afgekeken, iets dat ik niet gauw doe.

4*

Ik heb A Quiet Place (nog) niet gezien, dus wat dat betreft was The Silence bij mij nog in het voordeel. Maar zelfs als je die betreffende film, waar The Silence kennelijk haast een kopie van is, nog niet gezien hebt, is dit overduidelijk niet best. Birdbox, een andere veelgenoemde titel, heb ik óók nog niet gezien, maar ik herkende wel elementen uit The Walking Dead, The Birds en Alien. Laten we het erop houden dat de film er niet bepaald met de originaliteitsprijs vandoor gaat.

Nu is dat nog niet het grootste probleem, want in de meeste hedendaagse (Hollywood-)films herken je wel flarden van iets dat je al eens eerder gezien hebt. The Silence doet soms echter eerder aan een parodie op dit soort films denken, waardoor er maar zelden sprake is van echte spanning. De vliegende aliens zelf zorgden er ook niet bepaald voor dat de rillingen over mijn rug liepen. Ze zijn een beetje nietszeggend. Het dieptepunt is echter nog wel die vreemde, irritante en compleet misplaatste sekte. Hoofdrolspeler Stanley Tucci weet er gelukkig nog wel wat van te maken en ook de rest van zijn gezin, inclusief de kids, doet het best aardig. Op zich kijkt het daardoor allemaal ook wel gemakkelijk weg. Het maakt alleen nooit echt indruk en zakt tussendoor geregeld in elkaar. Sterker nog, het einde liet me achter met het gevoel alsof ik naar een middelmatige pilotaflevering had gekeken.

De liefhebber van post-apocalyptische verhalen kan deze gerust een keer meepikken, al raad ik hem of haar aan de verwachtingen te matigen.

2*

Behoorlijke tijd geleden gezien, maar vergeten te stemmen destijds. Ik weet nog dat ik de film minder indrukwekkend vond dan ik gehoopt had, want ik kan me wel degelijk nog de zeer positieve ontvangst van Silver Linings Playbook heugen. Wat me vooral is bijgebleven is het fijne acteerwerk van Bradley Cooper en Jennifer Lawrence. Beiden spelen complexe, interessante personages en hun samenspel is overtuigend. Ook gaan komedie, romantiek en drama vrij goed hand in hand hier, maar ik weet wel dat de film me iets te lang door ging. Halverwege zakt de boel een beetje in, maar gelukkig herpakt de film zich ook wel weer met de finale bij de danswedstrijd. Misschien niet over de gehele linie overal even spannend, maar de film liet me wel met een bevredigend gevoel achter en binnen het romcom-genre is de film vrij uniek.

3*

Ik ontdekte Sing Street, als ik het me goed herinner, op de site van U2. Bono sprak lovende woorden en toen ik zag welke namen op de soundtrack voorbij zouden komen, had de film gelijk mijn aandacht. Ondanks dat ik het decennium zelf niet heb meegemaakt, vind ik de jaren 80 in veel opzichten erg leuk, dus het feit dat de film zich hierin afspeelt was ook een extra motiverende factor om deze film zo spoedig mogelijk te bekijken.

En wat ben ik blij dat het de heerlijke film geworden is waar ik op gehoopt had! Het sfeertje dat hier gecreëerd wordt is fantastisch. De film is soms vrij somber, vooral wanneer men zich focust op de problematiek binnen het Ierse gezin en de conservatieve school waar Conor les krijgt, maar verder is de sfeer vooral erg opgewekt en speels. Liefde is een belangrijk thema; zowel liefde voor muziek als liefde voor een meisje. Connor is een sympathiek hoofdpersonage, goed neergezet door Ferdia Walsh-Peelo, en de mooie Lucy Boynton biedt prima tegenspel als Raphina. De chemie tussen beiden is erg leuk en levert een aantal mooie scènes op.

Met de romantiek zit het dus helemaal snor, maar ook het hele vormingsproces van de band is iets dat me gemakkelijk wist te boeien. Geweldig om te zien hoe Conor geïnspireerd raakt om een band te beginnen en de andere bandleden ontmoet. Hier valt op dat de film regelmatig ook humoristisch uit de hoek komt. Leuk om te zien hoe de band qua stijl steeds evolueert. Ik vond het eerste nummer, 'The Riddle of the Model', al erg leuk, maar ook latere nummers als 'Up', 'Drive It Like You Stole It', 'Girls' en 'Brown Shoes' zijn stuk voor stuk aanstekelijke, slim geschreven popnummers. Het is haast ondenkbaar dat deze nummers speciaal voor de film gemaakt zijn en niet op zichzelf staande hits zijn. Ze gaan ook hand in hand met de nummers van The Clash, Duran Duran en The Cure die voorbij komen.

Ik kan geen enkel negatief punt bedenken. Sterker nog, als ik aan Sing Street denk, moet ik automatisch glimlachen. De film voldoet aan alle eisen om bestempeld te worden als ultieme 'feelgoodfilm'. Het zakt nergens in, kent een fijne, logische opbouw en de climax maakt de hooggespannen verwachtingen meer dan waar. Fantastisch!

4,5*

Een typisch gevalletje 'net niet'. Singel 39 bedoelt het waarschijnlijk niet verkeerd, maar ik geloofde het gewoon niet helemaal. Het werd me nooit helemaal duidelijk waarom Monique nou zo graag een kind van uitgerekend Max wilt. Natuurlijk, het is een aardige jongen, maar als je als kijker echt moet geloven dat ze geen gevoelens voor hem heeft, komt het vrij obsessief over. Waldemar Torenstra als homoseksueel personage wilde er ook niet helemaal in bij me. De kijker moet er te pas en te onpas op gewezen worden dat hij homo is en dat deze twee personages écht niets voor elkaar voelen, maar dit voorkomt niet dat dit heel erg ruikt naar een standaard romantische komedie; het genre dat in Nederland compleet is uitgemolken de afgelopen jaren. Gelukkig is de chemie tussen Lies Visschedijk en Torenstra er nog wel, de bijdragen van Gerard Cox en Steyn de Leeuwe zijn goed, de filmlocaties in Marokko zijn mooi en de titelsong van Douwe Bob is ook prima. Goed door te komen dus, maar het eindresultaat is wat stuurloos. De film valt bijna niet te haten, maar het voelt wel alsof de regisseur en schrijver zelf niet helemaal wisten wat dit nou precies moest worden.

2,5*

Helemaal geen groot horrorliefhebber, maar toch vind ik het leuk om er zo nu en dan eentje mee te pikken. Ik weet nog dat men in 2012 al heel enthousiast over Sinister was en laatst kwam nota bene op MovieMeter een bericht langs dat dit 'de engste horrorfilm ooit' zou zijn. De film deed mij echter zeer weinig. In het begin leek het nog wel wat te worden, maar de film verloor steeds meer mijn aandacht. Nergens gaat de film er met de originaliteitsprijs vandoor, want eigenlijk heb je alles wel eens eerder (en beter) gezien. Ook vind ik de omschrijvingen dat dit zo vreselijk eng zou zijn overdreven. Verder dan een paar lome jumpscares komt de film niet. Uiteindelijk gaan de enige complimenten uit naar Ethan Hawke en de opbouw. De uitkomst van die opbouw stelt daarentegen teleur. Bagul heeft potentie, maar maakt uiteindelijk weinig indruk en de ontknoping vond ik uitermate flauw. Het concept is aardig, maar de uitwerking viel me erg tegen.

2*

Sint is een film waarbij ik me vooral herinner dat, toen hij uitkwam, er ontzettend veel commotie om was. Ik was er in der tijd wel benieuwd naar, maar heb hem toch gemist. Gisteravond wel bekeken en ik heb er gemengde gevoelens bij. Amsterdamned en De Lift vind ik beide goede thrillers van Dick Maas. Het idee van een moordende sinterklaas is origineel, en ook iets waar je, lijkt me, een goede film uit kan maken. Helaas werd er wat mij betreft niet alles uit gehaald. De sfeer van de film beviel me in het begin wel, maar na verloop van tijd neemt de spanning flink af. Dit komt volgens mij mede doordat Niklas zelf maar een bijrol speelt. Zijn rol had wat groter gemogen, en ook de moorden werden nogal 'vaag' in beeld gebracht (ik miste een soort 'kenmerk' dat de Sint erachter zat). Over het einde ben ik ook niet echt te spreken. Het grootste minpunt is dus gewoon dat de spanning te mager was. Het acteerwerk was ook een beetje middelmatig. Huub Stapel doet het goed, maar vooral de jongere cast is best slecht in vorm. De film draagt ook een voordeel: het verveelt niet. En ondanks de magere sfeer die zich ontpopt, wil je blijven kijken tot het einde. Ook enkele dingen die (misschien ongewild) grappig waren. En ook wel opvallend dat Dick Maas zijn eigen serie (Flodder) laat terugkomen in de film. Vermakelijk was het wel, maar ik had er meer van verwacht..

2,5*

Inderdaad absoluut geen leuke Sinterklaasfilm, ik weet niet of er nog kinderen zijn die dit leuk vinden maar ik heb hem een jaartje geleden bekeken, ik weet nog goed dat ik het allemaal erg dom bedacht vond (het verhaal) ze hadden er wel wat meer van kunnen maken, desondanks het verhaal zowat aan de bagger kant hangt.

1,5*

Mijn stem nog maar met een half punt verlaagd na nog een keer het eerste halfuur net op Nickelodeon te hebben gezien. Eigenlijk zou ik er een heel punt aftrek van moeten maken. Wat is dit slecht. De film is veel te grauw voor kinderen, maar ook veel te saai en langdradig. Lachwekkend is het acteerwerk. Te kinderachtig voor kinderen, zou ik bijna zeggen. Toen ik nog zelf naar de Sinterklaas series keek had je bijv. Het Sinterklaasjournaal en de Club van Sinterklaas. De pieten daar waren echt een stuk normaler dan het stelletje wat hier opduikt. Sinterklaas zelf heeft een bijrol.. En die voegde daarbij ook niet echt wat toe kan ik me nog herinneren. Als kind vond ik dit al een lange zit en ik weet nog dat ik blij was toen hij was afgelopen (ik heb hem wel helemaal afgekeken dus, maar wel met moeite). Dat is kenmerkend waarom ik de film nu zo laag heb staan, want het gaan natuurlijk vooral om de doelgroep. Waarom ik deze eerst 3 sterren had gegeven weet ik niet, maar ik zal waarschijnlijk de verkeerde film voor me hebben gehad.

Een film die mij vroeger, en nu nog steeds, niet beviel. Ik weet niet hoe het met de latere Sinterklaas-films staan die ieder jaar uitkomen want die heb ik nooit gezien. Enkel deze en de opvolger geloof ik. Beiden vond ik niet echt leuk. Ik zou veel eerder de Paard van Sinterklaas films met Ebbie Tam aanraden.

1,5*