Logboek

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Mississippi Burning is een film die me veelvuldig werd aanbevolen, dus het werd ook tijd dat het er eens een keer van kwam om hem te kijken. Met twee gevierde acteurs in de hoofdrollen en een onderwerp dat wel mijn interesse had (ik wist niet meer dan dat het over de Ku Klux Klan zou gaan), had ik er wel vertrouwen in.

Dat is niet altijd een goede zaak, want dat betekent dat de verwachtingen hoog liggen en het dus ook al gauw tegenvalt. Mississippi Burning wist mij echter heel goed te boeien. Dat komt in de eerste plaats door het ijzersterke acteerwerk van zowel Gene Hackman als Willem Dafoe: regelrechte tegenpolen, die toch moeten samenwerken en onderling best wat chemie hebben. Beide acteurs heb ik dikwijls als slechterik mogen bewonderen, dus het was interessant dat ze nu de goede kant vertegenwoordigden. Het ging beiden goed af. Ook de bijrollen worden goed vertolkt. Juist de inwoners van het stadje kwamen immers heel authentiek op mij over. Bovendien vond ik ook de onderhuidse gevoelens tussen Hackman en Frances McDormand overtuigend gespeeld. Ik snap wel dat dit door sommigen een beetje als onnodige opvulling gezien wordt, maar ik vond het juist wel een prettige toevoeging, mogelijk omdat het juist met enige precisie gebracht werd.

De film is snoeihard wanneer het aankomt op de gewelddadige beelden en die maken dan ook geregeld impact. Je bent gauw geneigd om bij films over de Tweede Wereldoorlog te schrijven dat het ongelofelijk is dat mensen elkaar dit hebben aangedaan, maar dat geldt eigenlijk ook hier. Vol verbijstering heb ik hiernaar zitten kijken. Klein kritiekpunt: van mij had de film het iets 'grootschaliger' mogen aanpakken wanneer het geweld in beeld gebracht wordt. Alle lof voor het lef om dit te tonen, maar als je niet beter weet, zou je wellicht denken dat het slechts een lokaal probleem was. Ik snap wel waarom de keuze gemaakt is om dit niet te doen. Alles blijft immers wat overzichtelijker wanneer het zich allemaal binnen één community afspeelt, maar wellicht had dit met enkele slimme montagetechnieken toch ondervangen kunnen worden.

Al met al gewoon een ijzersterke film. De problematiek wordt goed en overtuigend neergezet en de film staat als een huis als het gaat om de grimmige sfeer en het acteerwerk. Het plot fungeert als een goed opgezet raamwerk om deze gebeurtenissen aan de kaak te stellen. De twee agenten zijn immers ook gewoon leuk genoeg om te volgen en de botsing met de lokale politie zorgt voor enkele spannende momenten. Zo'n film waar je door wordt meegezogen en waar je bij vlagen stil van wordt.

4*

Leuk tussendoortje. Stond al heel lang op mijn lijst, al weet ik eigenlijk niet meer hoe hij daar überhaupt op terechtgekomen is. De film is heerlijk onzinnig en lijkt zelf ook weinig behoefte te hebben aan opheldering: Anton heeft zijn handen niet meer onder controle en deze handen zorgen ervoor dat geen personage meer veilig is. That's it. Simpel, maar effectief voor een horrorkomedie als deze. De twee genres worden goed gecombineerd, maar Idle Hands is vooral charmant doordat er ongegeneerd op het gas wordt getrapt. Daarbij slaat niet alles aan, maar de vlotheid waarmee alles gepresenteerd wordt, zorgt wel voor een hoop kijkplezier. De cast heeft er zichtbaar plezier in en ook de effecten kunnen er nog steeds mee door.

3*

Voor het eerst gezien in 2007. Het moge duidelijk zijn dat ik als 10-jarige hier veel te jong voor was. Slapeloze nachten heb ik er gelukkig niet aan overgehouden, maar een prettige zit vond ik het niet. Tevens was ik denk ik nog te jong om de film aan te kunnen. Het beeld dat op de poster geschetst staat, is lange tijd ook zowat het enige geweest dat ik me ervan kon herinneren.

Jaren later, in 2013 zo te lezen (handig, dat MovieMeter!), opnieuw gezien en de waardering steeg. De film is me sinds die kijkbeurt ook beter bijgebleven. Ik heb hem sindsdien tussendoor nog wel eens de revue laten passeren, meestal in combinatie met het verdienstelijke Doctor Sleep. Zeker in de maand oktober zie ik graag films uit dit genre voorbijkomen, dus het leek me mooi om dit jaar ook The Shining nog eens opnieuw te bekijken.

Ik denk dat ik toch wel moet concluderen dat dit mijn favoriete horrorfilm is, wellicht op de voet gevolgd door Halloween en The Exorcist. Wat The Shining vooral heel goed doet is zo'n onbehaaglijke sfeer creëren dat het bijna voelt alsof je zelf in het hotel opgesloten zit. Dat begint al bij het allereerste shot van de weg die de auto aflegt naar het hotel. Mooi ook hoe er vervolgens nog niet zo veel aan de hand lijkt tijdens de rondleiding en het vooral een hotel lijkt waar je graag een keer een vakantie naar zou boeken, maar dit abrupt omslaat zodra de familie alleen achterblijft. Je vergeet dat je naar een film zit te kijken: je focust je volledig op de personages die door de fraai ogende, doch zeer koude gangen van het immens grote hotel struinen. Doordat de film speelt met het concept van realiteit (en later, zo blijkt, tijd) weet je als kijker ook nooit helemaal wat je kan verwachten, waardoor je de meest absurde scènes voor je kiezen krijgt. Toch zitten hier al effectief akelige scènes tussen, zoals de befaamde vrouw in kamer 237.

Het is natuurlijk wachten tot er iets knapt en de climax is dan ook absoluut de moeite waard. Alle onderhuidse spanning die tot dan toe voelbaar was, komt ook echt naar buiten, met onder meer een Jack Nicholson die eruit ziet alsof hij daadwerkelijk geschift is geworden, Shelley Duvall die het begrip 'wanhoop' een nieuwe dimensie geeft en een soundtrack die de boel lekker opstookt. Het hele tafereel doet je op het puntje van je stoel belanden, met natuurlijk de onontkoombare finale in het doolhof als kers op de taart. Schitterend! Prettig om naar te kijken is het niet gelijk, maar de wereld en ambiance die Stanley Kubrick hier creëert is echt fantastisch.

Als je me vraagt wat de film beter had kunnen doen, kan ik daar geen antwoord op geven. Ik snap het punt dat Stephen King maakt over dat Kubrick erg royaal met het bronmateriaal is omgegaan, maar mijns inziens heeft het een verbetering opgeleverd. Ik ben dankbaar voor het boek, want zonder was deze film er nooit gekomen. Ik heb echter tijdens het lezen nooit het ongemak ervaren dat ik wél ervaar tijdens het kijken naar deze film. Ook de geleidelijke aftakeling van Jack Torrance had niet gewerkt met Nicholson in de hoofdrol, die toch altijd al iets 'duivels' uitstraalt. Prima dus dat hij al in het begin al wankel lijkt en het hotel net het extra zetje vormt dat nodig was. Overigens wordt dit ook deels ondervangen door de suggestie dat Jack hier al in een vorig leven (of vorige levens) heeft rondgedwaald. Kubrick heeft wat mij betreft stuk voor stuk de juiste keuzes gemaakt.

Gewoonweg een ijzersterke film, die me keer op keer weet te boeien en mijns inziens binnen dit genre vooralsnog ongeëvenaard blijft. Verhoging met de laatste halve ster lijkt me niet meer dan terecht.

5*

Laatst voor het eerst in minstens 10 jaar nog eens herzien. Ik weet nog dat ik 'm voor het eerst zag vlak nadat ik voor het eerst actief films begon te kijken, hem toen heel goed vond en hem vervolgens ook lang uit het oog ben verloren. En dat terwijl ik eigenlijk goed overweg kan met het gros van het werk van Tom Hanks, alsook Robert Zemeckis.

Ik zie de film eigenlijk als een soort sprookje en niet zozeer als een realistische tragikomedie. Het speelt zich weliswaar in de echte wereld af en je ziet Forrest daadwerkelijke historische gebeurtenissen meemaken, maar de manier waarop heeft soms een licht fantasy element. Alleen daardoor al is het eigenlijk een film als geen ander. Big Fish komt wellicht een beetje in de buurt, maar voelt door de stempel van Tim Burton toch wel anders. Forrest is ook een heel uniek en innemend personage. Hanks zet hem goed neer en wordt perfect aangevuld door de rest van de cast. Zo zijn ook de rollen van Robin Wright en Gary Sinise moeilijk te vergeten. Hetzelfde geldt voor de memorabele muziek van Alan Silvestri, die vrijwel altijd van de partij is voor de films van Zemeckis.

Wat ik echter het meest positieve vind, is hoe meeslepend de film is. Je laat je letterlijk meevoeren door het verhaal van Forrest. Daarbij geeft het dan ook niet zozeer dat niet elke fase die hij beschrijft even interessant is. Met het ene deel kon ik meer dan het andere, maar dit zal per kijker verschillen. Doordat je telkens benieuwd bent naar het volgende dat op zijn pad zal komen, en doordát er genoeg op zijn pad komt, leeft de film telkens weer opnieuw op. Het leven van Forrest Gump is in ieder geval niet saai en door zijn nuchterheid en de verscheidenheid aan gebeurtenissen is er ruimte voor zowel emotionele als humoristische momenten. De balans tussen beide is goed. Hoewel ik zelf het gevoel had dat de relatie tussen Forrest en Jenny in hun volwassen stadium nog iets meer uitwerking had mogen krijgen, is het toch even slikken op het moment dat Jenny komt te overlijden.

Gewoon nog steeds een fijne, stabiele film. Zo'n film waar je je eigenlijk al heel gauw geen zorgen meer maakt 'of het nog wat gaat worden', want je weet dat je in goede handen bent. De film maakte iets meer impact dan toen ik hem voor de eerste keer zag en de volle score voelt, gezien de kleine puntjes die ik aanhaal, ook niet meer helemaal terecht. Toch blijft dit een prettige film, die de status van klassieker dubbel en dwars verdient en de film is ook voor de nieuwe generatie nog steeds een aanrader. Immers: als we allemaal iets meer als Forrest Gump zouden zijn, zou de wereld een betere plek zijn.

4*

Leuke roadmovie, waar ik zonder al te veel verwachtingen aan begon. The Holdovers, ook van Alexander Payne en tevens met Paul Giamatti in de hoofdrol, beviel me erg goed, waardoor ik er wel vertrouwen in had. Tegelijkertijd wist ik niet wat voor een soort film ik moest verwachten.

Sideways is een heel andere film dan The Holdovers, maar eigenlijk ook weer niet. Er zijn zeker overeenkomsten te vinden in thematiek en de personages die Giamatti in beide films speelt. Hij speelt wederom erg fijn en komt meermaals komisch uit de hoek. Net als in The Holdovers komt zijn personage erg oprecht op mij over; alsof je met een echt persoon te maken hebt en niet met een personage. Chemie met Thomas Haden Church is er ook. De mannen verschillen behoorlijk van elkaar, waardoor er een leuke wisselwerking ontstaat. Er is ruimte voor emotionele momenten, maar alles is in balans met genoeg humor, die de ene keer subtiel is en in de tweede helft er ook steeds vaker dik bovenop ligt. Alles speelt zich af tegen een mooie achtergrond in Californië, waardoor ook de beelden geregeld positief opvallen.

Briljant vond ik het nergens worden. Daarvoor 'tuft' het allemaal iets te zeer voorbij zonder al te veel échte hoogtepunten. Daarnaast hielp ik de film een handje door mezelf af en toe in te fluisteren dat Miles en Jack heus wel vrienden zijn. Ondanks de leuke scènes die tussen beiden ontstaan, twijfelde ik er immers geregeld aan of het wel realistisch was dat deze twee nog contact met elkaar zouden hebben, laat staan zo'n trip zouden ondernemen. Desondanks vond ik het erg degelijk uitgevoerd. Je laat je als kijker moeiteloos meenemen en hoewel de film niet al te vaak uitblinkt, vind ik ook niet dat hij ergens echt inzakt. Bovengemiddeld vermakelijk en ook mooi dat het einde nog iets aan de verbeelding van de kijker overlaat.

3,5*

Leuke documentaire voor eenieder die veel op heeft met deze beestjes. Zelf had ik als kind ook een cavia en heb daar leuke herinneringen aan. Zo nu en dan kijk ik nog eens filmpjes terug op YouTube. Het blijven enorm sociale diertjes, die met hun brede scala aan geluidjes en gedragingen erg verrassend uit de hoek kunnen komen.

Verwacht geen wereldschokkende nieuwe bevindingen, maar er wordt best een degelijk portret geschetst, waarbij er ook aandacht is voor het verschil tussen de tamme en wilde cavia. Informatief, maar verder niet speciaal. Door het korte speelduur is dat prima en ik verwacht dat de doelgroep dan ook redelijk op hun wenken bediend wordt.

3*

Deze ga ik toch even opwaarderen. Bijna 10 jaar geleden voor het eerst gezien en hij stond me bij als 'leuk, maar niet meer dan dat'. Nu wil ik zeker in de maand oktober nog wel eens wat horrorklassiekers de revue laten passeren en zodoende kwam ik opnieuw bij Carrie uit. Ik vind de film nog steeds niet perfect, maar wat mij deze keer wel heel erg opviel was de beklemmende sfeer. Die is al aanwezig tijdens de eerste scène in de kleedkamer: de langzame beelden, de onheilspellende muziek... en ja, ook de naakte dames, hebben mijns inziens meerwaarde. Het voelt hierdoor gelijk echt en alsof er iets op een ongewenst moment op de loer ligt. Wat dat betreft mooi dat dit soort scènes nog in Hollywood-films konden destijds, want het voegt wel degelijk wat toe.

Sissy Spacek is wellicht in het begin af en toe wat extreem in haar acteren, maar op andere momenten slaagt ze er heel goed in om een gekweld en kwetsbaar meisje neer te zetten. Ook de beruchte ommekeer komt geslaagd uit de verf. Daarnaast natuurlijk een compliment voor Piper Laurie: wat een intimiderend personage zet ze neer, zowel tijdens de rustige als de fysieke momenten. De overige bijrollen worden ook goed ingevuld. De pestkoppen liggen er wellicht eveneens een beetje te dik bovenop, maar tegelijkertijd voelen ze niet als complete karikaturen. Ik kreeg wel de indruk naar echte middelbare scholieren te zitten kijken. Verder is het ook genieten van het verloop van de film. De opbouw naar het vernederende moment is bij vlagen zenuwslopend en erg goed gedaan. Het is knap dat de film nog zo goed weet te leveren tijdens en direct na dat moment. Het voelt allemaal tamelijk iconisch.

Echt 'eng' wil ik het niet gelijk noemen, maar wel zeer onbehaaglijk en daarmee dus gelijk een stuk enger dan het gros van wat er tegenwoordig in dit genre uitgebracht wordt. Carrie moet je kijken voor de sfeer, want die is echt fantastisch. De vorige keer zag ik het kennelijk iets nuchterder allemaal, maar ik was positief verrast door deze herziening. Verhoging met een volledige ster vind ik dan ook gepast.

4*

Een niet al te verheffende documentaire over de manier waarop bedrijven achter social media de zaak benutten om zo veel mogelijk persoonlijke informatie te verzamelen en de vraag opwerpt of dit wel allemaal zomaar zou moeten kunnen. Er komen best interessante sprekers aan het woord en de alarmerende boodschap verdient het om besproken te worden, maar tegelijkertijd vervalt The Social Dilemma in wat kinderachtige, slecht geacteerde sketches. Bovendien geloof je het na een tijdje wel, ondanks dat de speelduur eigenlijk niet al te lang is. Niet ronduit vervelend om een keer gezien te hebben, maar ik had er stiekem wel iets meer van verwacht.

2,5*

Ooit eens een stukje van op tv gezien toen ik erg jong was en het is me altijd bijgebleven als een film die ik écht een keer moest gaan zien. Ik meen me te herinneren dat ik dat fragment hilarisch vond. Sowieso heb ik altijd goed overweg gekund met werk van Will Ferrell: Anchorman, Step Brothers, Blades of Glory, Elf, Stranger Than Fiction, de Eurovision Song Contest-film... stuk voor stuk films waar hem in kan waarderen. Dikwijls is de humor heel lomp, maar ik heb me er doorgaans goed mee vermaakt.

Goede verwachtingen dus voor Land of the Lost, maar ik zou inmiddels bij god niet meer kunnen aanwijzen welk stukje dan al die jaren geleden zo veel indruk heeft gemaakt. Ik vond dit namelijk een tamelijk verschrikkelijke film. Ferrell zelf vond ik niet gelijk irritant, maar tegelijkertijd geeft het script hem mijns inziens weinig ruimte om grappig te zijn. Het lijkt alsof hij door zijn status als geleerde niet een complete halve zool mag uithangen en dus krijg je iets wat een beetje vlees noch vis is. Danny McBride werkte lange tijd meer op mijn zenuwen dan dat ik hem leuk vond en dat is niet de eerste keer, dus dat lag in de lijn der verwachting. Waar de film echter écht onderuit gaat, is bij die Chaka: een gruwelijk vervelend personage - tactisch afwezig op posters - dat werkelijk geen moment leuk is. En dan blijkt het ook niet om een cameo te gaan, maar een personage dat de rest van de film erbij gesleept wordt. Het enige lichtpuntje qua personages vond ik de rol van Anna Friel. Het is geen prestatie van wereldformaat, maar haar personage was nog enigszins te harden.

Verder heeft het wel alle ingrediënten voor een debiele Ferrell-film: slechte dino's, gore insecten en een soort alien-ras dat het heelal wil overnemen. Niks van dit alles slaat echter aan, doordat het merendeel quasi-serieus lijkt te moeten worden gebracht. Daardoor ga je je er als kijker aan storen dat zo'n T-Rex en die aliens er belabberd uitzien, terwijl me dat helemaal niks had uitgemaakt als men er op komisch vlak vol voor gegaan was. Nee, van mij hadden ze hier echt veel meer de Spaceballs kant mee mogen opgaan. Nu lijkt het bij vlagen ook gewoon voor een gemeende avonturenfilm te moeten doorgaan, maar daar is het simpelweg niet sterk genoeg voor. De obstakels zijn immers weinig boeiend en zien er ook gewoon niet uit.

Na een uur serieus overwogen om de film af te zetten, maar aangezien dat tegen mijn principes ingaat heb ik wel doorgeploeterd tot het einde. De climax en uitkomst zijn nog wel enigszins vermakelijk, maar het zorgt er niet voor dat alle eerder aangehaalde punten weggepoetst worden. Chaka is echt een ongekende en niet te onderschatten smet op deze film. Dit gedrocht van een personage haalt behoorlijk de vaart uit de film en kent tevens geen enkel leuk moment, al zijn leuke momenten sowieso veel te schaars in Land of the Lost. Ongelofelijk dat dit ook nog van Brad Silberling komt; iemand die in zijn eerdere films zowel sfeervol als komisch te werk is gegaan.

1,5*

Sprak mij wel aan. Sowieso heb ik in de regel best goede ervaringen met dit soort coming-of-age verhalen. Het grootste pluspunt aan Lady Bird is het acteerwerk, waarbij met name Saoirse Ronan je op sleeptouw neemt. Fijne actrice, want ze sprong er voor mij ook al uit toen ik haar eind vorig jaar in Little Women zag. Ze speelt het titelpersonage hier met veel charme en ze komt authentiek over. Ik vond het interessant om haar te volgen.

Het grootste minpunt is dat het daar ook wel bij blijft. Het is slechts enkele dagen geleden dat ik de film zag, maar je bent 'm helaas al gauw weer vergeten. Randfiguren worden goed gespeeld, maar bieden weinig toegevoegde waarde en blijven wat kleurloos. Bovendien springen weinig scènes er echt uit en de film had voor mij niet zo nodig nog een opstart hoeven maken in New York. Het zorgt ervoor dat de film eigenlijk iets minder lekker eindigt dan bijvoorbeeld vlak na het nieuws van de toelating. Als het doel het voicemailbericht naar moeder was, dan had dit eventueel ook nog in een losse montage verwerkt kunnen worden. Lady Bird valt voor mij nu een beetje tussen wal en schip: zeker prettig wegkijkend en ook goed uitgevoerd, maar tegelijkertijd totaal niet memorabel.

3*

Prima mix tussen horror en sciencefiction, waarvan het laatste voor mij een beetje als een verrassing kwam. De film gaat, zeker in de eerste helft, echt wel een aantal keren onder je huid zitten. Dat komt met name door enkele lange, onheilspellende shots, die meestal uiteindelijk gewoon weer worden afgekapt. Deze truc is effectief, maar raakt op een gegeven moment ook wel wat uitgekauwd. Desondanks vond ik de sobere stijl wel erg goed overkomen en met name Elisabeth Moss speelt haar gekwelde personage goed. De film laat je als kijker lange tijd in het duister tasten over hoe de vork precies in de steel zit, en zodra dit uiteindelijk duidelijk lijkt te zijn, wordt er gekozen voor een tweede twist. Die tweede zorgt er mijns inziens voor dat de film wellicht net iets te lang doorgaat, maar tegelijkertijd kan ik zeker niet zeggen dat het vervelend wordt. De eerste helft was vooral heel spannend, de tweede helft aanzienlijk minder, maar wel nog altijd heel onderhoudend.

3,5*

Dit keek lekker weg. Grootste pluspunt is dat Nicolas Cage gortdroog en met enig gemak de boel aan elkaar weet te breien. Nagenoeg perfecte casting wat mij betreft, want deze rol zit hem als gegoten. Ook Ethan Hawke is leuk als tegenpool, die uiteindelijk het nakijken heeft. De film biedt een goede balans tussen spannende intriges, humor en ook enkele zwaarbeladen momenten. Is daarbij alles altijd even interessant? Nee. De film volgt eigenlijk een rise-and-fall structuur, met een twist op het einde waardoor de 'fall' eigenlijk grotendeels teniet gedaan wordt. Met name de 'rise' is echter breed uitgesmeerd en die is soms dan ook wel een beetje voelbaar. Een ramp is dat echter niet, want de film heeft genoeg in petto om je terug bij de les te halen wanneer je dreigt af te dwalen. Mede door Cage en de verscheidenheid aan emoties heb ik me bovengemiddeld goed vermaakt.

3,5*

Deze deed het voor mij helaas niet zo. Nu moet ik erbij zeggen dat ik nog geen enkele film met Sydney Pollack in de regiestoel gezien heb waar ik écht van onder de indruk ben geweest. Bij de andere titels was mijn kritiek onder meer de speelduur en The Firm mag zich daar naadloos bij aansluiten. Het verhaal sprak me deze keer erg aan, dus ik had aanvankelijk goede hoop, maar ik vond dit alsnog echt weer te veel slepen. Dit is een film die mijns inziens prima in anderhalf uur gepast had. Dat had betekend dat er gesneden had moeten worden in het materiaal, maar dat was niet zo erg geweest. Tegen het einde was mijn interesse in het hele gebeuren immers echt zwaar afgenomen.

Dan scheelt het nog dat ik de drie hoofdrolspelers vrij hoog heb zitten en dat die ook wel weten te leveren. Tom Cruise draagt de film, maar ook Jeanne Tripplehorn en Gene Hackman zijn prima in vorm. Ik vond vooral de eerste helft vrij sterk. Er heerst daar een onbehaaglijk sfeertje en het bedrijf blijft vrij mysterieus, ondanks dat je weet dat er iets niet klopt. Het personage van Cruise raakt steeds meer gevangen in het web. Daar heb ik me het meest mee vermaakt. Het feit dat je niet precies weet hoe de vork in de steel zit, maakte me nieuwsgierig. Helaas is de ontknoping daarvan mijns inziens vrij droog en ook de climax, waarbij gepoogd wordt er nog wat actie in te betrekken, viel me wat tegen. Het wordt allemaal ondersteund door een piano-deuntje dat op den duur ook op de verkeerde manier op mijn zenuwen ging werken.

Slecht wil ik het niet noemen. Daarvoor vond ik de aanloop in de eerste helft te boeiend en de cast zorgt ervoor dat het nooit helemaal wil inzakken. Dat neemt niet weg dat ik de film bij vlagen echt te loom en langdradig vond en ook achterbleef met het gevoel op mijn honger te ben blijven zitten.

2,5*

Tamelijk unieke film. Er hangt een bijzonder sfeertje, waarbij men soms tegen het (geforceerd) kunstzinnige aan schuurt, maar tegelijkertijd vond ik het wel effectief. Yorgos Lanthimos weet wel echt een geheel eigen, sprookjesachtige wereld te creëren, waar ik me graag in liet meevoeren. Het mooie kleurgebruik droeg daar aan bij, waardoor enkele scènes om in te lijsten zijn.

De cast presteert ook goed, Emma Stone voorop. Zonder dat ik er bewust naar op zoek was, heb ik haar de laatste tijd in meerdere films aan het werk gezien en ik vind dat ze met Poor Things toch wel een andere kant van zichzelf laat zien. Een moeilijke rol, maar ze speelt deze met verve en is er grotendeels voor verantwoordelijk dat mijn aandacht werd vastgehouden. Ook onder meer Willem Dafoe, Mark Ruffalo en Ramy Youssef vervullen hun rollen prima, maar het is Stone die er met de bloemen vandoor gaat. Ondanks alle pracht en praal is Poor Things wel een vrij forse zit. Van mij had de film iets minder lang mogen zijn. Je bent overgeleverd aan vakmensen, waardoor het fris genoeg blijft om niet echt te gaan vervelen, maar er waren desondanks wel momenten waar het tempo mijns inziens omhoog mocht. Die zaten er zowel in het begin als meer richting het einde. Zo kon het hele stuk waar Bella weer in de rol van Victoria kruipt en bij Alfie intrekt mij minder bekoren.

Het echte 'wow'-gevoel ontbrak wellicht, maar Poor Things bleek zeker de moeite waard. De film kwam redelijk onverwacht op mijn pad, dus ik wist niet wat ik ervan moest verwachten. Niettemin was ik aangenaam verrast. Na The Favourite opnieuw een film van Lanthimos die me goed bevallen is.

3,5*

Ietwat flauwe en typisch Amerikaanse romcom. De film komt moeizaam op gang en is volledig afhankelijk van Cameron Diaz en Christina Applegate: beide dames hebben wel eens betere rollen gespeeld, maar ze hebben gelukkig genoeg talent, uitstraling en charme in hun mars om er nog iets leuks van te maken. Met name wanneer dit duo samen op pad gaat, doen zich toch wel enkele grappige momenten voor. Overigens vond ik ook Selma Blair zeker niet slecht, maar die verdwijnt wel iets meer naar de achtergrond.

Voor de geloofwaardigheid van de romance hoef je niet te kijken, want die is ver te zoeken. Sterker nog, eigenlijk is zelfs het hele verhaal zó flinterdun dat The Sweetest Thing vrij weinig te bieden heeft buiten de cast en het gegeven dat de film soms behoorlijk lomp (en daarmee verrassend) uit de hoek komt. Dat levert enkele leuke momenten, maar deze sketch-achtige aanpak moet je wel liggen. Zoals gezegd, kun je Diaz en Applegate waarderen, dan heb je hier waarschijnlijk best nog een vermakelijk avondje mee. Ik had alleen het gevoel dat deze film met een iets minder fragmentarische opzet nog vele malen leuker had kunnen zijn.

2,5*

Aardig historisch oorlogsdrama, maar mijns inziens niet de sterkste troef van Edward Zwick. Dan denk ik toch eerder aan films als Defiance, Blood Diamond en The Last Samurai.

Naast het gevoel dat de film ook best even op gang moet komen, had in het begin wat moeite met de houterige Matthew Broderick in de hoofdrol. Na een tijdje went hij wel en tegen het einde kon ik hem zelfs vrij goed hebben, maar hij werkte in eerste instantie wat op mijn zenuwen. Ik moet erbij vermelden dat ik hem ook voornamelijk van rollen ken waar de achtergrond iets minder serieus en zwaarbeladen is dan in Glory. Mijns inziens komt hij in die films beter tot zijn recht en was hij wellicht niet de ideale man om deze film te dragen. Dan komt het aan op de rest van de cast en daarbij is met name Morgan Freeman zijn stabiele zelf en Andre Braugher en Cary Elwes vielen mij in positieve zin op. Denzel Washington vind ik normaal gesproken een aanwinst, maar hij speelt zijn personage dusdanig goed hier dat ik 'm ook al vrij gauw beu was.

Qua verloop weet de film vrij goed onderhoudend te blijven, met enkele interessante scènes tijdens de opleiding van de soldaten. Met name de dynamiek en de veranderende relatie tussen jeugdvrienden Robert en Thomas valt daarbij op. Ook de scène voorafgaand aan de slag, waarbij de soldaten allemaal, stuk voor stuk, even een laatste zegje mogen doen is erg sterk. Daar staat tegenover dat er weinig tussen zit dat écht impact maakt, op wellicht de climax na dan. De nederlaag op het einde wordt cru gebracht en laat je wederom verbijsterd achter met de vraag wat mensen elkaar wel allemaal niet hebben aangedaan en nog steeds aandoen.

Ik werd niet weggeblazen, maar ben wel blij dat ik 'm eens een keer gezien heb. Met deze regisseur aan het roer
en deze cast aan boord was mijn interesse allang gewekt. De film levert in ieder geval in het vertellen van dit verhaal, dat het ook wel verdient om verteld te worden.

Ruime 3*

Meer van hetzelfde. Ik vond de eerste Zombieland film destijds erg leuk, misschien zelfs wel één van de leukste films die zich met dat thema bezighoudt. Dat vind ik overigens nog steeds, want ik heb die film nog herzien voordat ik me aan dit tweede deel waagde. Het is fris, scherp, vlot en met name de chemie tussen de vier hoofdpersonen is gewoon erg fijn.

In dit tweede deel is de chemie nog altijd het sterkste punt, maar het is nadelig dat Abigail Breslin eigenlijk lange tijd niet bij de groep is. De interactie tussen Jesse Eisenberg en Emma Stone is deze keer (logischerwijs) wat norser dan in het eerste deel, vanwege het overspel. Maar geef mij dan toch maar de interactie die ze in het eerste deel hadden, ondanks dat ik Zoey Deutch wel een verrassend leuke toevoeging vond. Gelukkig is het samenspel tussen Eisenberg en Woody Harrelson nog altijd onveranderd en dus nog altijd even sterk. Waar de film echt daadwerkelijk de mist in gaat, is bij dat stukje met de 'klonen': pijnlijk on-grappig en het had ook niet langer moeten duren.

Verder, zoals gezegd, meer van hetzelfde, alleen wel telkens iets minder. Het blijft best onderhoudend en de finale is ook nog best leuk bedacht, maar je hebt het eigenlijk allemaal al gezien. Op zich geen schande, want dat betekent dat Double Tap gemakkelijk voor een leuk avondje kan zorgen als het eerste deel je goed ligt. Anderzijds wordt er wel érg geleund op die film, juist doordat het zo'n herhalingsoefening is.

3*

Debieler dan dit wordt het natuurlijk niet Had deze al dusdanig lang niet meer gezien dat ik me er eigenlijk niks meer van kon herinneren. Dat geldt sowieso voor de Monty Python-films, dus ik dacht: begin maar bij de film die altijd het laagst staat aangeschreven. Is alles raak? Welnee, er zitten genoeg grappen tussen waar ik niks mee kon. Maar er staan gelukkig genoeg sketches tegenover die me daadwerkelijk aan het lachen kregen, zelfs bij die onsmakelijke, spugende man in het restaurant kon ik me niet inhouden. Zo zitten er nog wel meer onnozele (maar wel grappige) zaken in, zoals de proloog, het spermaliedje, de seksuele voorlichting, de ontmoeting met de Grim Reaper en de kerel die zijn eigen dood mag kiezen. Stuk voor stuk schitterend!

Daar ligt overigens tevens het 'probleem': het is niet veel meer dan een serie sketches. Men probeert het als een film aan elkaar te praten door af en toe naar de titel te verwijzen, maar - net als de sketches zelf - slaat ook dat natuurlijk allemaal als een tang op een varken. Heel erg is dat uiteindelijk niet, maar het zorgt wel voor een wat minder samenhangend (en dus chaotisch) gevoel. Toch heb ik me hier een avondje kostelijk mee vermaakt. Het was eigenlijk een prettiger weerzien dan ik verwacht had.

3,5*

Best wel een vermakelijk drama, maar ik had stiekem wel op iets meer gehoopt met deze cast en de veelvoud aan prijzen die de film destijds ontvangen heeft. Je volgt eigenlijk drie verschillende verhalen die onderling met elkaar samenhangen. De connectie met het eerste verhaal is daarbij iets subtieler dan die van het tweede en derde. Voor mij persoonlijk was het eerste verhaal, over Virigina Woolf, het meest interessant. Een vrijwel onherkenbare Nicole Kidman speelt haar boeiende rol met verve en het tijdsbeeld was mooi vormgegeven.

De andere twee verhalen wil ik niet gelijk slecht noemen, maar veel indruk laten ze ook niet achter. De wat kleinere rollen van onder meer Ed Harris, John C. Reilly en Jeff Daniels trekken nog wel het een en ander recht, maar de personages van Julianne Moore en met name Meryl Streep brachten me nauwelijks in vervoering. Het is wel allemaal vrij overtuigend gebracht en de dialogen zijn scherp geschreven, maar het deed desondanks bijzonder weinig met me. Het zorgde er niet alleen voor dat ik het ergens jammer vond wanneer het verhaal van Woolf werd afgebroken door een van de andere twee, maar ook dat de film een beetje uitdooft.

Geenszins slecht hoor. Het is geen moment in me opgekomen om de film vroegtijdig af te kappen en The Hours heeft zeker wat te bieden. Tegelijkertijd kan ik ook niet zeggen dat ik van de eerste tot en met de laatste minuut aan het beeld gekluisterd zat of dat de film me na afloop nog lang liet nadenken. Een degelijk drama, maar ook een die prima in de woensdagavondprogrammering van het vroegere RTL8 had gepast.

3*

Fijn drama dat ik al wel eens eerder gezien had, maar waarbij het zo lang duurde voordat ik aan het stemmen op MovieMeter toekwam dat ik besloot 'm te bewaren voor een herziening. Dat is inmiddels ook alweer ruim twee weken geleden, dus het wordt de hoogste tijd om er iets over te schrijven.

Waar deze film vooral memorabel door wordt is het schitterende acteerwerk. De cast is vrij groot, maar eigenlijk krijgt iedereen de kans om te schitteren. Emma Stone speelt zo'n lief personage dat je eigenlijk niet anders kan dan verliefd op haar worden, terwijl Viola Davis en Octavia Spencer vooral sterke en innemende personages spelen die, ondanks de onmenselijke behandeling waar ze mee te maken hebben, ook een gezonde portie humor bezitten. Bryce Dallas Howards rol is vilein, waarbij het soms ook wel een beetje over het randje gaat qua geloofwaardigheid. Af en toe doet ze bijna denken aan een slechterik uit een Disneyfilm. Ten slotte nog een groot compliment voor Jessica Chastain, die me daadwerkelijk meermaals aan het lachen kreeg en ook gewoon een heel sympathiek persoon neer zet. De dramatische twist (de miskraam) in haar verhaallijn is hartverscheurend.

De cast is dus een zeer sterke en bepalende factor voor The Help. Verder is de film best mooi vormgegeven en blijft het onderhoudend, maar is het ook niet gelijk zo dat ik erdoor wordt weggeblazen. Het is goed dat de film de racistische attitudes van die tijd aansnijdt en daar zitten ook (in positieve zin) best wat ongemakkelijke momenten tussen. Soms voelt het echter wat aangedikt en de film had ook best wat korter mogen duren. Daarbij had wat mij betreft gesneden mogen worden in het romantische subplot omtrent Skeeter, want dat voegde mijns inziens weinig toe. De uitwerking van de relatie tussen Aibileen en het kind is dan juist weer een meerwaarde. Het zorgt ervoor dat het einde wel extra binnenkomt.

Een film die bij vlagen ontroert, maar wel op een bescheiden wijze. Ik kan me niet volledig aan de indruk onttrekken dat de film nét niet op de plek komt waar deze wil zijn en er zitten dus ook enkele missers tussen. Desondanks is The Help als totaalplaatje echt wel erg onderhoudend en alleen al vanwege de fijne acteerprestaties zonder meer een aanrader.

3,5*