Alternatieve titel: Empire, afgelopen dinsdag om 20:24 uur
Ik had hier stiekem toch wel iets meer van verwacht. De soundtrack en de platenzaak-setting zijn erg leuk, maar dat zijn ook de voornaamste pluspunten van Empire Records. Wat resteert is iets dat toch te zeer voelt als een flauw Breakfast Club-aftreksel, waarbij er eigenlijk niet zo veel aan de hand is en het vooral gaat om de onderlinge verhoudingen van het personeel. Anthony LaPaglia vond ik dan nog best sterk en ook Liv Tyler en Renée Zellweger zijn leuk in deze vroege rollen, maar de meeste personages zijn vrij inwisselbaar en in een enkel geval (Warren) zelfs gruwelijk irritant. Het feelgood-einde is leuk, maar ik kwam er bij vlagen moeilijk doorheen.
Alternatieve titel: Pieter Konijn, afgelopen dinsdag om 20:13 uur
Het zal vast niet als een verrassing komen dat ik konijnen harstikke leuke dieren vind. Daarom is het eens temeer geen compliment dat ik ze in Peter Rabbit eigenlijk maar weinig sympathiek vind. Dat geldt voor zowel de groep konijnen als de mensen in deze film. Geen idee wat eigenlijk de insteek moet zijn. Ik kreeg er soms een beetje een cartoon-achtige indruk bij, maar het probleem is dat je wel degelijk met echte acteurs te maken hebt. Hierdoor worden de achtervolgingen en het onderlinge geworstel toch soms wat lomp, terwijl ik het liever wat aandoenlijker gezien had, zoals bijvoorbeeld in Christopher Robin of de Paddington-films. Het enige aspect dat in dat opzicht aan de verwachtingen voldoet is de rol van Rose Byrne. Echt slecht is het gelukkig allemaal niet; het kijkt best prima weg en visueel is het best oké, maar de film biedt weinig nieuws en de lawaaierige aanpak sprak me niet zo aan.
Heel leuk, eigenzinnig en 'eigentijds' kostuumdrama. Ik had een deel van de film ooit op school gezien en dat is me altijd al bijgebleven. Nu helemaal kunnen bekijken en ik vind Marie Antoinette absoluut de moeite waard. De locaties, kostuums en make-up zijn ronduit prachtig en dit, in combinatie met de slimme hedendaagse insteek qua soundtrack en montage, zorgen ervoor dat de film levendig blijft. Het verhaal op zich is namelijk toch hier en daar best een beetje stoffig, dus wat dat betreft is het een mooi contrast en is het interessant om te zien hoe het één het ander ondersteunt. Echt saai wil het hierdoor namelijk niet worden, hoewel het naar mijn mening alsnog iets korter had gekund. Qua historische correctheid zal er best wel wat vrijheid gepakt worden, maar dat is geenszins storend. En natuurlijk nog een groot compliment voor Kirsten Dunst: ondanks dat de gehele cast het goed doet, vormt zij echt het stralend middelpunt in deze rol.
Alternatieve titel: The Name of the Rose, 28 februari, 17:47 uur
The Name of the Rose... een film die ik toevallig tegenkwam en die me aansprak, zonder dat ik me ervan bewust was dat deze toch wel al een behoorlijke staat van dienst heeft. Het idee van een middeleeuws klooster waar moorden plaatsvinden vond ik gewoon interessant klinken, dus ik liet het graag op me afkomen.
Mooi dus dat de film eigenlijk precies blijkt te zijn waar ik op hoopte. Een locatie die enerzijds prachtig en anderzijds smerig is en een heerlijk duister sfeertje. Je vergeet volledig dat je naar een film zit te kijken en zit er helemaal in. Super casting ook van de hele groep, want het is moeilijk om een verdachte aan te wijzen. Bijna niemand ziet er betrouwbaar uit en het zijn vooral mannen waar je bij uit de buurt zou willen blijven. Sean Connery is natuurlijk de uitzondering hierop, die de rol van speurneus heel prettig neerzet. Ook F. Murray Abrahm is sterk. Ik begon me af te vragen of ik hem al gemist had. Zijn entree komt vrij laat, maar zodra hij er is, is hij moeilijk nog uit het verhaal weg te denken.
Naast het feit dat ik het mysterie heel interessant vond en de film bij vlagen echt goed spannend wordt, vond ik het mooiste eigenlijk de rol van Valentina Vargas. In een duistere, lugubere setting vormt zij echt met heel weinig middelen een stralend middelpunt, hetgeen natuurlijk ook de bedoeling is. De (intieme) scènes tussen haar en Christian Slater kennen niet veel woorden, maar zijn heel mooi. Het semi-tragische einde - natuurlijk afhankelijk van hoe je het bekijkt - was voor mij in ieder geval echt zo'n moment dat je hardop je verbazing uitspreekt over iemand. Geweldige chemie tussen die twee! Ook tussen Slater en Connery overigens, maar dan in een ander opzicht natuurlijk.
Schitterende film. Eentje waarvan ik blij ben dat ik hem in mijn verzameling heb, want dit is zo'n film die ik in de toekomst nog een keer wil ervaren, ondanks dat lang niet alles even prettig is om te zien. Het gaat misschien nooit écht onder je huid zitten allemaal, maar ik kreeg er wel - in positieve zin - een onbehaaglijk gevoel bij. Mooi dat een film zo'n effect op je kan hebben.
Ik vond het een vermakelijk drama met wat thriller-elementen. Tegelijkertijd snap ik ook wel de kritiek dat het soms voelt als een gemiddelde aflevering uit een rechtbankserie: The Lincoln Lawyer heeft iets heel 'alledaags'. De film onderscheidt zich mijns inziens in de kleine dingen. De soundtrack en montage zijn daar voorbeelden van, maar ook Matthew McConaughey, die toch wel heel gemakkelijk de show steelt hier. De rol van gladde, pientere advocaat zit hem als gegoten en voeg daar dingen aan toe als de Lincoln, de interacties met de chauffeur en de motorbende... en je hebt toch een film die weer juist niet alledaags is. Bijrolletjes van Marisa Tomei en William H. Macey blijven dan juist weer wat onbenut en de film gaat mijns inziens wat te lang door na het vonnis, maar de film heeft genoeg om het lijf om te boeien.
Leuke film over de zoektocht naar de vrouw die op Beethoven blijvende indruk heeft gemaakt. De film staat niet bol van spectaculaire wendingen of vindingrijkheden, maar weet toch goed te vermaken. Veel is te danken aan het goede spel van Gary Oldman, maar ook de bijrollen worden verdienstelijk neergezet. Het tijdsbeeld wordt goed nagebootst, de muziek is prachtig en het concept vorm een leuk uitgangspunt. Alleszins aardig vermaak, zeker voor de geïnteresseerden in de legendarische componist.
Ik hield mijn hart vast voor The Dark Knight Rises. Recente herzieningen van Batman Begins en The Dark Knight vielen me namelijk wat tegen. Kennelijk werkt Batman voor mij beter in de meer stripboek-achtige aanpak die in de jaren 80 en 90 gehanteerd werd dan deze modernere, duistere aanpak van Christopher Nolan. In mijn herinnering was Rises het minste deel, dus ik verwachtte er niet veel van.
Ondanks duidelijke tekortkomingen heb ik me echter met dit deel het meest geamuseerd. Als Batman-verfilming vind ik het opnieuw niet veel soeps, maar het scheelt dat je gemakkelijk kan vergeten dat je überhaupt naar een Batman-film zit te kijken. De held zelf lijkt immers echt maar een bijrol te spelen. Misschien maar beter ook, want Christian Bale werkt voor mij niet als Batman. Al moet ik zeggen dat ik ook hem hier het beste uit de verf vond komen van alle drie de delen. Soms matigt hij zijn overdreven stem een beetje (soms ook niet...) en dan is het al gelijk een stuk aangenamer. Verder is dit toch wel Tom Hardy's film hoor, net zoals Heath Ledger de show stal in de voorganger. Ook hier is weer een belachelijke keuze gemaakt qua stemgebruik, maar er gaat mijns inziens wel degelijk dreiging uit van hem.
Waar de film vooral in uitblinkt, is het creëren van de onheilspellende, chaotische en uiteindelijk uitzichtloze sfeer. Het voelde deze keer daadwerkelijk alsof Gotham in serieus gevaar verkeerde, waardoor het eigenlijk als (relatief) spannend misdaaddrama allemaal best goed werkt. De cast kan bovendien, naast Hardy, rekenen op twee fijne toevoegingen. Zowel Anne Hathaway als Joseph Gordon-Levitt leveren prima werk, waardoor de film een stuk aangenamer wordt. Oldman, Caine (hoewel hier maar beperkt aanwezig) en Freeman zijn opnieuw goed in hun bijrollen. Qua speelduur weet de film het lange tijd vol te houden de aandacht van de kijker vast te houden. Dat lukt in principe tot en met het einde, al stond ik er wel van te kijken dat in de laatste 20 minuten dan weer juist heel erg op het gaspedaal geduwd wordt. Er moeten een aantal twists verwerkt worden en über bad-guy Bane wordt geweldig gauw met één schot opgeruimd. Gevoelsmatig klopt het allemaal niet heel erg, maar ik moet toegeven dat ik het zoete einde, waarbij Alfeds droom verwezenlijkt wordt, toch wel sympathiek vond.
Mijn films zijn het overduidelijk niet (meer). Ik vind het leuk om ze nog eens gezien te hebben, maar ze zijn wel erg in aanzien gedaald. Het is allemaal zo gruwelijk serieus gebracht dat het me gewoon een beetje gaat tegenstaan. Deze The Dark Knight Rises komt daar misschien nog wel het beste mee weg. De film is, net als de voorgangers, op zijn sterkst tijdens de kleine momenten, bijvoorbeeld de dialogen tussen Wayne en Alfred, of de interacties met Catwoman. Achtervolgingen zien er prima uit; gevechtsscènes bij vlagen erg doorzichtig. En ik blijft het jammer vinden dat Gotham hier zo'n generieke stad geworden is. Ups en downs dus, maar ik wil dit deel wel nog altijd een ruime voldoende geven. Verre van perfect, maar wel een waardig slot van de trilogie.
Beetje een flauwe komedie. Met name Paul Rudd heb ik wel eens leuker gezien; ik vond hem hier een beetje vermoeid overkomen. Hoort natuurlijk deels bij zijn personage, maar die is dan ook wel behoorlijk suf. Sowieso valt het met de grappen en grollen een beetje tegen in Role Models. De leukste momenten zijn eigenlijk de interacties tussen Sean William Scott en zijn grofgebekte probleemjongere, maar écht hilarisch wilde het nergens worden. Een groot deel van de aandacht gaat natuurlijk uit naar dat hele LARP-event en daar kon ik gewoon niks mee. Ik had verwacht dat de bijrol van Ken Jeong wellicht nog iets zou brengen, maar ook dat was weinig bijzonders. Desondanks lijkt de film dusdanig van goede wil dat je er ook maar moeilijk een echte hekel aan kan hebben. Voor een keertje kijkt het prima weg, maar dit is er eentje die me niet lang zal bijblijven.
Na herziening moet ik, net als bij Batman Begins, mijn stem wel stevig aanpassen. Gelukkig beviel The Dark Knight me wel wat beter, maar ik sta toch wel enigszins te kijken van de hoge scores die ik destijds heb uitgedeeld. Nu was ik bijna 15 jaar geleden natuurlijk een stuk jonger, maar zelfs toen heb ik deze films niet aan de lopende band verslonden, hetgeen eigenlijk wel altijd het geval was met films die ik zulke hoge scores gaf. Vreemd hoe weinig ik me er nog allemaal van herinner...
Hoewel The Dark Knight beter beviel, zijn de mankementen grotendeels dezelfde als die uit de voorganger. Het is allemaal zo bloed- en bloedserieus dat het gewoon vermoeiend wordt. Het lukt helemaal niet om het zo serieus te nemen, omdat je gewoon naar een circusvoorstelling kijkt als je alleen al het hoofdpersonage en diens rivaal neemt. Ze worden evengoed in een gitzwart misdaadverhaal gestopt, maar ik kan er gewoon heel weinig mee. Af en toe leeft de film even op bij een achtervolging of actiescène, maar zelfs daarvan beklijft eigenlijk maar heel weinig. Christian Bale vind ik nog steeds een matige Batman, waarvan het belachelijke stemmetje zelfs onbedoeld lachwekkend is. Als Bruce Wayne vind ik hem echter wel te pruimen.
Heath Ledgers optreden als Joker is inmiddels iconisch geworden; misschien zelfs nog bekender dan de film zelf. Hij doet het inderdaad best prima, al moet ik zeggen dat ik het personage beter vind werken vanuit een stripboek-achtige invalshoek dan deze meer realistische, terroristische aanpak. Hij houdt in ieder geval makkelijk de aandacht vast en domineert elke scène waar hij in speelt. De bijrollen vind ik ook nog steeds sterk, met Gary Oldman opnieuw als positieve uitschieter. Voorts scheelt het dat de film iets meer 'to the point' kan zijn, doordat we het origins verhaal nu wel hebben gehad en ik moet zeggen dat het subplot met Harvey Dent wel goed vond werken. De overgang naar Two-Face verloopt weliswaar vrij vlot, maar het is wel boeiend. Ook de climax vond ik wel sterk.
Mijn film is het nog steeds niet. Ook hier heb ik me bij vlagen doorheen moeten worstelen, omdat ik het gewoon best een treurige, saaie bedoening vind. Dat is nu eenmaal de gekozen insteek en smaken verschillen natuurlijk, maar ik merk toch dat Batman voor mij beter werkt in een iets kleurrijkere setting. Desondanks is het ook voor mij nog wel op een aantal punten zichtbaar waar The Dark Knight zijn status aan te danken heeft en er zitten zeker goede momenten tussen. Ik houd echter mijn hart vast voor The Dark Knight Rises, die - in mijn herinnering - de minste van de drie was.
Bijna twee maanden geleden heb ik de oude Burton/Schumacher Batman films nog eens de revue laten passeren. Ik heb hier erg van genoten, maar keek ook heel erg uit naar het herzien van deze reeks van Christopher Nolan. Ondanks dat zijn meer recente films de afgelopen jaren me dikwijls wat hebben teleurgesteld, had ik goede hoop dat deze films overeind waren blijven staan. Het is inmiddels alweer bijna 15 jaar geleden dat ik ze voor het laatst zag.
Helaas viel het niet mee. Batman Begins is eigenlijk vooral een herinnering waarom ik na een tijdje ook alweer zo ben afgehaakt bij de overdaad aan superheldenfilms die Marvel en DC ongeveer gelijktijdig inzetten. De film neemt zichzelf uitermate serieus en daar kan ik toch een stuk minder mee dan meer stripboek-achtige aanpak die Burton en Schumacher kozen. Ondanks dat die films ook zeker niet perfect zijn, is er wel ruimte voor een hoop 'fun'. En dat mis ik hier gewoon. Het valt te verwachten dat de film een vrij lange aanloop neemt voordat de held daadwerkelijk voor het eerst op het scherm verschijnt en ik vond het zowaar sterk wanneer je de transitie waarneemt: Bruce die de batcave ontdekt en vormgeeft en zijn interacties met Lucius Fox, waardoor ook het pak en de gadgets langzaam vorm krijgen; erg leuk.
Maar wanneer het dan eenmaal tijd is voor actie, valt het nog tegen ook. Ik was volledig vergeten dat Christian Bale zo'n debiele stem opzette wanneer hij Batman speelt. Ik kan er inkomen dat hij zijn stem een beetje wil vervormen om zijn ware identiteit te verbergen, maar dit is echt niet te harden storend en ook bijna lachwekkend in een film die verder vooral heel somber, ernstig en duister probeert te zijn. De actiescènes zelf zijn ook vrij teleurstellend. Alles is dusdanig rommelig geschoten dat je er eigenlijk bijna niks van te zien krijgt. Qua villains is het ook aanpoten. Cillian Murphy speelt goed, maar zijn Scarecrow imponeert niet of nauwelijks. Liam Neeson als Ra's al Ghul komt dan nog wel iets beter uit de verf, maar voelt ook vrij standaard.
Is het alleen maar kommer en kwel? Nee. De film kan gelukkig rekenen op een topcast. Over Bale als Batman ben ik duidelijk geweest, maar als Bruce Wayne vind ik hem eigenlijk wel prima. Hetzelfde geldt voor Michael Caine, Katie Holmes en Morgan Freeman. De bloemen gaan voor mij echter naar Gary Oldman. Wellicht helemaal niet zo'n indrukwekkend of memorabel personage, maar de film bloeit op wanneer hij in beeld is. De film is mijns inziens op zijn sterkst tijdens de wat rustigere momenten. Ook bijvoorbeeld de flashbacks aan het begin vond ik goed. En, toegegeven, de climax in die metro is wel 'cool'.
The Dark Knight inmiddels ook al herzien en, ondanks dat ik ook daar mijn stem rigoureus zal moeten aanpassen, beviel die wel iets beter. Deze Batman Begins vond ik vooral stoffig en redelijk saai. Ik had het niet helemaal zien aankomen, maar dit is toch wel een reeks die ik destijds waarschijnlijk iets hoger gewaardeerd heb doordat me constant door vrienden werd ingefluisterd dat het allemaal erg goed was, waardoor ik er mogelijk iets meer door een roze bril naar keek. Ik kon me er ook namelijk werkelijk niks meer van herinneren. De échte superheldenliefhebbes, zeker de groep die een duistere aanpak prefereert, zullen hier vast hun hart aan kunnen ophalen, maar ik heb me hier bij vlagen doorheen moeten worstelen.
Prima film over de relatie tussen Beethoven en Anna Holtz. De boel wordt veelal gered door het fijne acteerwerk van Diane Krueger en Ed Harris en één adembenemende scène, namelijk het concert. Verder ook wel wat momenten waar het een beetje voortkabbelt, al wil het nooit echt vervelend worden. Aan zaken als kostuums en de achtergronden is voldoende aandacht besteed en de muziek is uiteraard erg mooi.
