menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van tommykonijn. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019, december 2019, januari 2020, februari 2020

Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile (2019) 3,5

afgelopen woensdag om 17:36 uur

Nadat ik het laatste gedeelte van een documentaire over Ted Bundy meepikte op televisie, ging ik zoeken of op Netflix niets te vinden was over deze slinkse seriemoordenaar. Zodoende kwam ik bij deze film uit. Zeker als je net de echte Bundy in beeld hebt gezien, is het tamelijk schokkend hoe zeer Zac Efron hier op hem lijkt. Hij doet het ook dan zeer goed; met name het charmante gedeelte weet Efron treffend over te brengen. Ook Lily Collins wist me met gemak te overtuigen en deze twee werden prima aangevuld door onder meer Haley Joel Osment, Jim Parsons en John Malkovich in de bijrollen.

Aan goed acteerwerk dus geen gebrek, maar waar ik wel, zoals wel meerderen hier zo te lezen, enigszins last van had was dat we vrijwel niks te zien krijgen van Ted Bundy als misdadiger. Enerzijds snap ik dat wel, want zijn charme is net wat hem onderscheidde en het is goed dat je dat beeld, waar zijn slachtoffers ook intrapten, als kijker wordt voorgeschoteld. Anderzijds dreigt hij in deze film wel een beetje naar voren te treden als ''de held''. Zeker zijn ontsnapping uit het raam wordt, mede door de muzikale ondersteuning tijdens die scène, haast komisch bedoeld gebracht. Althans, zo komt het op mij nu over. Qua toon vond ik het in ieder geval soms wat dubieus.

Verder is dit wel een prima film. Absoluut niet langdradig en het gedeelte in de rechtbank zorgt er juist voor dat je er nog eens goed voor gaat zitten. Het wordt fascinerend, intens en geloofwaardig naar het scherm vertaald. Ook leuk om tijdens de aftiteling te zien hoe bepaalde scènes letterlijk gereconstrueerd waren. Dat soort zaken zorgen er wel voor dat de film een zeer positieve indruk achterlaat. Ondanks dat ik soms wat twijfels had over de gekozen insteek, mag je concluderen dat ik dit een goede film vond.

3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

The Conjuring (2013) 3,0

afgelopen dinsdag om 17:13 uur

De eerste Insidious vond ik een vrij sterke horrorfilm; de tweede vond ik bijzonder matig. Toch was ik wel benieuwd naar deze andere film van regisseur James Wan; met name door de positieve ontvangst. Ik heb me vermaakt, maar ben niet overdonderd. Zo'n spookhuis verhaal doet het meestal wel goed, maar het nadeel is dat bijna iedereen het al vaker gezien heeft... en waarschijnlijk ook beter. Als ik terugdenk aan de Netflix-serie The Haunting of Hill House heb ik daar toch echt met een wat onbehaaglijker gevoel naar gekeken dan naar The Conjuring. Dat neemt niet weg dat dit wel prima wegkijkt. Er hangt de hele film een naar sfeertje, de aankleding is goed gedaan en ook het acteerwerk is niet storend. Het eerbetoon aan The Excorcist zorgt bovendien voor een hysterische, maar vermakelijke finale. Geen film die me nog lang zal bijblijven, maar ik heb best genoten.

3*

» details   » naar bericht  » reageer  

The Lone Ranger (2013) 3,5

afgelopen maandag om 16:15 uur

Het is best wel lang geleden dat ik de Pirates of the Caribbean films gezien heb, dus ik vind het lastig te zeggen of de hoge score die ik nu bij de films heb staan nog altijd even terecht is, maar ik heb er wel altijd veel plezier aan beleefd; met name aan The Curse of the Black Pearl. Het feit dat regisseur Gore Verbinski en leading man Johnny Depp hier opnieuw herenigd werden, zorgde er toch wel voor dat mijn interesse gewerkt was.

De western is, ondanks dat er eentje nog steeds met volle overtuiging in mijn top 10 staat, niet mijn favoriete genre. Dat - en de matige ontvangst - zijn ook meteen de redenen dat ik het kijken van de film lang uitgesteld heb. Ik ben ook absoluut niet bekend met de originele serie waar deze film op gebaseerd is, maar ik hoef alleen maar de titel te Googelen om te zien dat er stilistisch niet al te veel overeenkomsten zijn tussen beide. Deze The Lone Ranger heb ik vooral ervaren als een leuk avontuur. Ondanks dat het vrij lang geleden is dat ik POTC gezien heb, is het wel duidelijk zichtbaar dat hetzelfde team hierachter zit. De actie is gaaf, maar behoorlijk over de top (bij vlagen haast cartoonachtig). Niet voor iedereen dus, maar persoonlijk kon ik die spectaculaire achtervolging op het einde (met de William Tell Overture op de achtergrond) wel erg waarderen. Heerlijk overdreven, maar wel strak en humoristisch gemaakt.

Qua acteerwerk heb ik ook niet veel te klagen. Armie Hammer is niet heel speciaal, maar doet wat hij moet doen. Johnny Depp speelt Jack Sparrow, maar ik denk dat een blik op de poster de kijker daar al op zou moeten voorbereiden. Beide acteurs vormen ook een leuk duo in de scènes die ze delen. Degene die echter met de bloemen naar huis gaat is William Fichtner. Ik vond hem al in Prison Break uitblinken, maar hier zet hij met overtuiging een gluiperige sadist neer. Jammer dat hij later in de film wat meer naar de achtergrond verdwijnt. De film gaat ook verrassend goed om met het vrij lang speelduur. Dat was nog wel iets waar ik tegenop zag, maar de film heeft genoeg afwisseling te bieden. Het enige dat van mij niet gehoeven had, waren die momenten met de oude Tonto op de kermis. Had dan gekozen voor één scène op het einde of had het helemaal eruit gelaten, want nu deed dat de boel wel een beetje onnodig rekken.

Ik vond The Lone Ranger een prima zit. De film bevat humor, maar komt met tijd en wijle ook bruut uit de hoek en Verbinski weet ook wanneer het tijd is om visueel uit te pakken. De vertolkingen zijn leuk, waardoor ik het ook gemakkelijk vond om met de personages mee te leven. Dat de film zoveel negatieve kritieken heeft gekregen verbaast me eerlijk gezegd een beetje. Het is wellicht niet allemaal bijster origineel, maar het gemak waarmee de film mijn aandacht wist vast te houden mag beloond worden.

3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Baantjer het Begin (2019) 3,0

Alternatieve titel: Amsterdam Vice, 7 februari, 17:24 uur

Zoals verwacht staat deze film behoorlijk ver af van de oorspronkelijke serie. Zowel qua toon en stijl als qua logica (zestien jaar later zou Jurre er al als Piet Römer moeten uitzien). Van continuïteit is dus geen sprake en ergens vind ik dat wel een gemiste kans. Ik keek de serie immers altijd graag en zo'n kleine verwijzing op het einde doet het dan ook goed.

Anderzijds begrijp ik natuurlijk dat de 'knulligheid' van de oude serie nu niet meer zou aanslaan op het witte doek. Baantjer het Begin doet er dan ook alles aan om mee te kunnen met de huidige tijd en slaagt daar vrij goed in. De rauwe actie en het taalgebruik komen prima uit de verf en ook van spanning en onvoorspelbaarheden is geregeld sprake. De film speelt zich door de sterke aankleding en passende muziek ook overduidelijk in de roerige jaren 80 van Amsterdam af; een setting die zich uitstekend leent voor een misdaadverhaal. Waldemar Torenstra vond ik geloofwaardig als een jonge, onervaren Jurre de Cock en ook Tygo Gernandt speelt een interessant personage. Overigens ben ik niet over de gehele cast te spreken. Horace Cohen en Ruben van der Meer vind ik bijvoorbeeld flauwe en afleidende stereotypen spelen. Dat geldt ook voor oppervlakkige bad-guys als Robert de Hoog en Fedja van Huêt. Dat soort personages liggen er wat mij betreft wat te dik bovenop.

Al met al een zeer aardige film. Ik werd niet uit mijn stoel geblazen, maar dit keek wel erg lekker weg. Helaas bevalt de hierop volgende serie me vooralsnog wat minder goed. Daar begint mijn interesse nu langzaamaan echt af te zwakken; iets waar in deze film nog geen sprake van is.

3*

» details   » naar bericht  » reageer  

We're the Millers (2013) 3,0

10 januari, 17:13 uur

De film deed me niet alleen denken aan National Lampoon's Vacation (1983), maar eigenlijk nog meer aan RV (2006). Het enige verschil is alleen dat het gezin in We're the Millers geen echt gezin moet voorstellen. Dat geeft de ruimte om net wat grover uit de hoek te komen qua humor dan de twee eerdergenoemde films en, toegegeven, het levert leuke momenten. Zo'n absurd moment als het zoenen in de bus werkte bij mij in ieder geval wel op de lachspieren.

Toch is het een film die me niet echt is bijgebleven. Het probleem is dat ik een soortgelijke formule toch iets te vaak eerder gezien heb en dat We're the Millers zich daar naar mijn mening niet erg in onderscheidt. Het wordt goed uitgevoerd, maar ik had het gevoel bijna alles wel eens eerder gezien te hebben. Bovendien werd de film naar het einde toe wel erg corny. Wat de film dan wel weer mee heeft is de leuke cast. Ik heb in het verleden wel eens aangegeven geen fan te zijn van Will Poulter, maar hier vond ik hem prima op zijn plaats. Ook Aniston, Roberts en een weliswaar redelijk inwisselbare Sudeikis laten zeker zien onderling chemie te hebben. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en als iets deze film de moeite waard maakt, is dat het.

3*

» details   » naar bericht  » reageer  

Zodiac (2007) 4,0

2 januari, 21:35 uur

Een lange, trage film over de mysterieuze seriemoordenaar die bekend stond als Zodiac. Persoonlijk vond ik het heel interessant, maar ik kan me goed voorstellen dat sommigen dit als een langdradige zit ervaren hebben. De film neemt de tijd om niet alleen een beeld te schetsen van de moorden zelf, maar ook van de impact die dit had op de media en recherche. Al die aspecten vond ik boeiend, maar met name Robert Graysmith, die door de moordenaar geobsedeerd raakt en zijn eigen privé-onderzoek start, had mijn interesse. Jake Gyllenhaal zet dit personage overtuigend neer en ook Mark Ruffalo, Anthony Edwards en Robert Downey Jr. leveren uitstekende vertolkingen. Ondanks dat er veel gepraat wordt, was er bij tijd en wijle zeker sprake van spanning. Naarmate Graysmith dichterbij de dader komt, waren er een aantal momenten dat ik het Spaans benauwd kreeg (met als hoogtepunt het bezoek aan een van de potentiële daders). Door het lage tempo in het middenstuk is dit waarschijnlijk niet voor iedereen, maar indien het onderwerp je interesse heeft is het ongetwijfeld de moeite waard. Het is een duistere, intense film geworden met acteurs die alles uit hun rollen halen.

4*

» details   » naar bericht  » reageer  

Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith (2005) 3,5

1 januari, 19:57 uur

Ook ik heb alle Star Wars films herzien voor de première van Episode IX. De prequels worden in sommige recensies en video's volledig afgebrand, maar, ondanks dat ik het zeker met een deel van die kritiek eens ben, heb ik nooit een hekel aan deze drie films gehad. Als ik alle Star Wars films kijk, hoort deze trilogie daar steevast bij.

Dat gezegd hebbende, moet ik wel mijn score bij twee van de drie prequels iets verlagen. Revenge of the Sith is één van die twee films. Laat ik positief beginnen: Hayden Christensen zit echt beter in zijn rol hier. Het script laat nog geregeld te wensen over, maar het lijkt hem toch allemaal wat beter af te gaan. Anakin Skywalker zie ik hier als een geloofwaardige Jedi ridder. Ewan McGregor is ook goed als Obi-Wan. Zijn vertolking sluit mooi aan op die van Alec Guinness in Episode IV. Toch is het met name Ian McDiarmid die hier in positieve zin opvalt. Hij schmiert er flink op los, maar dit is dan ook Palpatine's moment van euforie. Geweldig om naar te kijken.

Waar ik echter tegenaan liep, was dat ik de eerste helft vrij moeilijk door te komen vond. General Grievous is een tamelijk nietszeggende villain en uitgerekend hij krijgt twee vrij grote scènes toebedeeld. Verder krijgen we opnieuw wat stroeve momenten tussen Anakin en Padmé voor de kiezen. Doordat Christensen in dit deel wat beter in zijn rol lijkt te zitten, valt eens temeer op dat het vooral aan het script te wijten is. Ten slotte verloopt Anakin's transitie naar de dark side te snel, te extreem en daardoor niet helemaal geloofwaardig. Tijd om daar lang bij stil te staan had ik echter niet, omdat de tweede helft van de film wel heel sterk is. Zodra Anakin eenmaal is overgelopen en 'order 66' wordt uitgevoerd, verandert Revenge of the Sith in positieve zin in de meest onprettige Star Wars film. De sfeer wordt heel neerslachtig en de twee grote duels (Anakin vs. Obi-Wan en Yoda vs. Palpatine) zijn behoorlijk episch. John Williams' muziek draagt daar overigens zeker een steentje aan bij.

Na een spectaculaire openingsscène raakt de film even in sluimerstand om zich even later sterk te herpakken. Dat de film uiteindelijk behoorlijk intens gaat worden zie je niet meteen aankomen. Naar mijn mening is de prequel-trilogie zeker niet slecht, maar het functioneert vooral als opstapje naar de originele drie films. De manier waarop Lucas hier deze trilogie afrondt, zorgt er wel voor dat de film mooi aansluit op A New Hope en naar mijn mening als beste van de trilogie uit de bus komt.

3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Star Wars: Episode II - Attack of the Clones (2002) 3,0

1 januari, 16:45 uur

Zoals ik bij de nieuwe film, The Rise of Skywalker, heb aangegeven, heb ik alle Star Wars films de afgelopen tijd opnieuw bekeken. Het was een fijne filmervaring, maar ik zal wel bij een aantal delen mijn stem iets moeten herzien. The Phantom Menace had ik op drie sterren staan en die blijven ook (net) behouden. Nog altijd de minste film uit de reeks wat mij betreft.

Toch valt ook Attack of the Clones een beetje door de mand nu. De waanzinnig slecht geschreven romance tussen Anakin en Padmé is echt een doorn in het oog hier. Anakin wandelt eigenlijk al verliefd deze film binnen, nog voordat hij met Padmé - een meisje dat hij 10 jaar geleden voor het laatst gezien heeft - herenigd is. Niet veel later is hij al subtiel aan het verkondigen dat hij 'sindsdien iedere dag aan haar gedacht heeft'. Padmé lijkt, terecht, aanvankelijk niet helemaal gecharmeerd van alles wat Anakin uitkraamt, maar daar komt verandering in als de twee noodgedwongen op vakantie gaan. Nergens lijkt de vonk tussen deze twee op natuurlijke wijze over te springen. Het wordt je als kijker echt opgedrongen. Hayden Christensen en al zeker Natalie Portman zijn geen slechte acteurs, maar beiden wekken de indruk te worstelen met hun dialogen.

De avonturen van Obi-Wan Kenobi zijn een stuk interessanter, hoewel ook dit op een gegeven moment wat begint te rekken. Vanaf het gevecht in de arena tot en met het einde zit het echter wel weer goed met de film. Popcornvermaak pur sang. Qua effecten ziet het er bij vlagen wel al wat gedateerd uit, maar dat kan natuurlijk ook gezegd worden van de originele trilogie. Ik hoor van veel mensen dat ze een hekel hebben aan een vechtende Yoda, maar daar kan ik me niet zo in vinden. Zijn momentjes behoren tot de hoogtepunten van de prequels imo.

Een beetje wankel dus. Deze (chronologisch gezien) tweede Star Wars film heeft zeker enkele memorabele momenten en voelt ook qua verhaal niet zo overbodig of losstaand als The Phantom Menace, maar de dialogen (en daardoor ook de personages) zijn bij vlagen erg ongeloofwaardig. Dan scheelt het nog dat Lucas flink wat actie voor de kijker in petto heeft, want juist op de rustige momenten dreigt dit vrij gauw in te zakken.

3*

» details   » naar bericht  » reageer