Absoluut niet slecht, maar wel een erg trage biografie over het leven van William Turner. Dat lome tempo is soms een kracht van de film, want het is wel passend voor het tijdsbeeld van de Romantiek, maar tegelijkertijd zorgt het er ook wel voor dat je je als kijker wel eens afvraagt of bepaalde scènes nodig waren. De film blijft in ieder geval overeind, in de eerste plaats, door een aantal fantastische schilderij-achtige shots en in de tweede plaats door het acteerwerk. Timothy Spall lijkt alles te geven wat hij heeft en met name de definitieve aftakeling op het einde brengt hij pijnlijk goed. Het samenspel met Dorothy Atkinson en Marion Bailey weet ook te overtuigen en levert meerdere charmante scènes op. Ik heb me best vermaakt, maar dit is niet een film voor iedereen. Enige affiniteit met het tijdsbeeld van de achttiende en negentiende eeuw of met de schilderkunst lijkt me niet alleen een voordeel, maar zelfs een 'must'.
Had lage verwachtingen van deze film en had er eigenlijk ook niet zo'n zin in. Ik heb Adam Sandler best hoog zitten, maar ik wist dat deze film niet goed ontvangen was en het verhaal sprak me zelf ook niet zo aan. Best wel lang uitgesteld dus, maar Sandler in een serieuze rol wekt toch altijd wel enige nieuwsgierigheid en vandaar gisteren maar eens de knoop doorgehakt en hem gekeken.
Het bleek gelukkig allemaal best goed te doen. Mijn twijfels verdwenen op den duur als sneeuw voor de zon. Sandler doet het erg fijn; heel ingetogen. Bij de introductie van Paul Dano's ''skinny human'' Hanuš was ik aanvankelijk wat huiverig, maar de softie in mij ging na verloop van tijd wel met hem meeleven en ik kon de interacties tussen hem en Jakub wel waarderen. Ik vond de relatie tussen deze twee personages overigens interessanter dan die tussen Jakub en zijn vrouw. Probleem zit 'm daar een beetje in de flashbacks. Die zijn (letterlijk) vaag en sporadisch, waardoor de liefdesverhouding mijns inziens iets minder goed uit de verf komt. Het is niet dramatisch, maar het had wel beter gekund. De personages zeggen (vooral richting einde) dat ze gek op elkaar zijn, maar pas in de laatste scènes begon ik dat een beetje te geloven.
De film is erg rustig: verwacht dus geen spektakel. Ook denk ik persoonlijk niet dat er een of andere diepe onderhuidse boodschap is; anders is hij in ieder geval langs mij gegaan. Ik zag vooral een film over de eenzaamheid van een astronaut. Of 'space Aragog' nu echt was of niet (ik denk het niet), voor Jakub is zijn aanwezigheid overduidelijk een vorm van troost. Het is dan ook begrijpelijk dat Jakub in paniek raakt op het moment dat Hanuš (ogenschijnlijk) verdwenen is. De gesprekken tussen beiden zijn soms luchtig, maar soms zetten ze Jakub, en daarmee de kijker, ook wel een beetje aan het denken. Met het laatste half uur weet Spaceman wel heel sterk af te sluiten. Toegegeven, de film is daar af en toe ook wat sentimenteel, maar de visuals zijn echt schitterend. Het mondt in ieder geval uit in een prachtige climax.
Wellicht dat de lage verwachtingen de film ten goede zijn gekomen en, laat er geen misverstand over bestaan, ik vind Spaceman zeker geen perfecte film. Het tempo ligt soms aan de lage kant en daar moet je als kijker wel mee overweg kunnen, evenals de stukjes waar de film een beetje doordraaft. Ik vind echter wel dat de film genoeg moois daar tegenover heeft staan. De film wist mijn aandacht goed vast te houden en ik leefde ook wel met de personages mee. Ik twijfel tussen twee cijfers, maar geef 'm voor nu even het voordeel van die twijfel. De film is me in ieder geval erg meegevallen en ik vind het ook een positieve uitschieter binnen het oeuvre van Netflix.
Leuke avonturenfilm, waarvan ik vooraf geen idee had dat hij als een soort vervolg fungeert op The Three Musketeers. De film heeft als groot wapenfeit een sterrencast waar je U tegen zegt. Niet alleen zijn Jeremy Irons, John Malkovich en Gérard Depardieu goede acteurs: ze hebben ook nog onderling leuke chemie. Voeg daar nog een (weliswaar nog wat onwennige) Leonardo DiCaprio aan toe in een dubbelrol en je zit gebakken. Het is overigens inhoudelijk allemaal niet erg hoogstaand: het verhaal is vrij dun en de climax is bijna lachwekkend, maar de leuke personages maken het draaglijk en de film bevat genoeg vermakelijke scènes tussendoor. Ook de decors, kostuums en de heldhaftige muziek vond ik positieve aspecten. Ik vond The Man in the Iron Mask in ieder geval een erg prettig tussendoortje. Liefhebbers van vlotte avonturenfilms kunnen hier echt wel mee vooruit.
Best een aardige film over de Eerste Wereldoorlog. Wat de film vooral goed doet is het in beeld brengen van het belachelijke optimisme en de trots die destijds heersten: 'we gaan wel even de vijand verslaan en zijn binnen no time weer thuis'. Met name in de vorm van het onuitstaanbare personage van David Haig komt dit goed naar voren. Zodra Jack eenmaal vermist wordt en de zoektocht begint, levert de film mijns inziens een beetje in. Niet dat het dan gelijk slecht wordt, maar de sterkste scènes zijn voor mij bijvoorbeeld het afscheid tussen Jack en zijn vader en het weergeven van de erbarmelijke omstandigheden in de loopgraven. Naar dat laatste had nog wat meer tijd mogen uitgaan wat mij betreft.
Zeker voor een televisiefilm is het allemaal absoluut niet verkeerd. Daniel Radcliffe is misschien nog wat houterig aan het begin van de film, maar dit wordt wel beter naarmate de film op gang komt en bovendien stoor ik me er niet aan dat hij erg jong is hier: het ging immers ook daadwerkelijk om een jonge generatie mannen die deze waanzin met hun leven moest bekopen. Ook Haig speelt zijn rol sterk; ik ken hem eigenlijk hoofdzakelijk van komedies, maar hij kon goed overweg met deze rol. Verder vrij weinig op aan te merken. Zoals gezegd, ik vond de eerste helft wel wat sterker dan de tweede, en ik kan niet zeggen dat de film me omver blies, maar ik vond het wel degelijk uitgevoerd.
Voor het laatst gezien in 2021 kennelijk, dus helemaal nog niet zo lang geleden, maar die kijkbeurt zat me niet lekker. De film toen in vrij matige kwaliteit moeten aanschouwen (4:3 en ook een beetje 'brokkelig') en zeker voor zo'n lange film als deze was dat toch best een opgave, ondanks dat ik er wel degelijk kwaliteit in herkende.
Nu onder betere omstandigheden de hele film mogen aanschouwen (prettige kwaliteit en de Director's Cut) en ik was hier toch echt wel even stil van. De film is ontzettend lang van stof en dat zie ik zowel als het grootste minpunt als de grootste troef. Enerzijds is de film misschien wel een beetje té lang, of misschien beter gezegd, te gedetailleerd. Interessant blijft het namelijk wel, maar er zijn op een gegeven zoveel namen en scenario's in omloop dat het allemaal een beetje overweldigend kan voelen. Aan de andere kant kan je eigenlijk alleen maar bewondering hebben voor hoe compleet Oliver Stone hier te werk gaat. Ik vind het schitterend om te zien hoe hij alle mogelijkheden belicht en daarbij archiefbeelden gebruikt, aangevuld met eigen geschoten materiaal. De twee zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden, waardoor het allemaal ontzettend authentiek aanvoelt en boeiend blijft.
Stone heeft een sterrencast opgetrommeld om het complete verhaal in beeld te brengen, waarbij eigenlijk iedereen schittert. Petje af voor Kevin Costner, die de hoofdrol vol overgave neerzet. Het zijn te veel namen om op te noemen, maar ik vond verder ook bijvoorbeeld Gary Oldman, Joe Pesci en Donald Sutherland erg sterk. De scène met Sutherland kon ik me nog herinneren van de vorige keer dat ik de film zag, maar dat blijft ook echt een hoogtepunt. De rol van de acteur die me het meest aan het hart gaat benoem ik, ondanks zijn kleine aandeel, even apart: John Candy. Zijn rolletje laat me als liefhebber van zijn komische werk stilstaan bij wat voor moois hij in de tweede helft van zijn carrière nog allemaal had kunnen doen, indien hij daarvoor de kans had gehad. Hij laat hier in ieder geval zien veel meer in zijn mars te hebben dan alleen de sympathieke goedzak te kunnen spelen.
Alles leidt uiteindelijk naar een climax in de rechtbank, waarbij de film wellicht een beetje over de top gaat en Hollywood langzaam een beetje begint door te schemeren, maar uitgerekend hier kan ik het goed hebben. Na zó'n lange, indrukwekkende aanloop is het eigenlijk de enige manier om nog op een soortgelijke hoogte af te sluiten. De uitkomst laat zich, gezien het verdere verloop van de geschiedenis, natuurlijk wel raden, maar het maakt het niet minder interessant. JFK is een ambitieuze film geworden. Misschien soms iets té groots van opzet, maar ik zou niet kunnen opnoemen wat Stone eruit had moeten laten. Dit is een film waarvan je blij bent hem in je collectie te hebben, wetende dat je er bij een volgende kijkbeurt weer hele nieuwe dingen uit zal halen. Verhoging in de score is daarom zeker op zijn plaats.
Farinelli, van dezelfde regisseur, beviel me wat beter. Ook die film was niet overweldigend sterk o.i.d., maar wist wel mijn aandacht beter vast te houden. Le Roi Danse wordt toch bij vlagen wat saai en ik denk dat de film uiteindelijk alleen de moeite waard is wanneer dit stuk geschiedenis je écht interesseert. Voor mij bleef het met name redelijk onderhoudend vanwege enkele mooie beelden en de ronduit schitterende muziek. Dat compenseert het ietwat stijve verhaal en dito acteerwerk.
Stond al jarenlang op mijn lijstje. Ik kende het boek niet, maar de film van The Perks of Being a Wallflower bleek toch redelijk overeen te komen met mijn verwachtingen. Grootste pluspunt is naar mijn mening het fijne acteerwerk van met name de drie hoofdrolspelers, Logan Lerman voorop. Hij zet zijn personage uitermate sympathiek neer, waardoor je het hem ook gunt dat hij opbloeit en samenkomt met een eveneens aandoenlijke Emma Watson.
Jammer vond ik dat Charlie het imago ''wallflower'' naar mijn mening relatief snel van zich af wist te schudden. Zijn opname in de vriendengroep had wat mij betreft wat overtuigender geweest wanneer het iets minder soepel was verlopen, want de kaarten lijken nu wel heel snel geschud. Geen heel zwaar minpunt, maar wel een persoonlijke voorkeur voor het verloop van het verhaal. Gelukkig staat er nog genoeg tegenover. Zo vond ik het ook sterk dat er zoveel verschillende emoties voorbij komen. De film is komisch ongemakkelijk, dan weer hartverwarmend en dan weer schrijnend. Wat dat betreft zit er qua inhoud genoeg in en weet het mede daardoor wel goed te blijven boeien. Ook de soundtrack vond ik persoonlijk erg prettig. Briljant wil ik het niet gelijk noemen, maar wel absoluut de moeite waard.
Net als Dolfje Weerwolfje is Meester Kikker echt nostalgie voor me. Ik verslond de boeken van Paul van Loon in mijn vroege basisschoolperiode met veel plezier. De impact was, zelfs 10 jaar geleden al, te lang geleden om hiervoor naar de bioscoop te gaan, maar het is wel zo'n film die je onthoudt. Voor mij typisch zo'n geval waar streaming handig voor is.
Het blijkt te gaan om een heel lief filmpje en, voor zover ik me kan herinneren, een trouwe adaptatie. Veel hangt samen met de fijne casting van Jeroen Spitzenberger en Yenthe Bos. Met name laatstgenoemde doet het erg leuk en ook de andere kids zijn geloofwaardig. Ook Georgina Verbaan, Wine Dierickx (goede chemie met Spitzenberger) en Paul Kooij zitten goed in hun rollen. Laatstgenoemde heeft een aantal bijzonder overtuigende en lachwekkende interacties met zijn 'soortgenoot'. De korte speelduur is perfect: de film maakt daar optimaal gebruik van en bevat niet of nauwelijks opvulling. Maar wat het leukste is van alles: dit is echt oer-Hollands in de meest positieve zin van het woord. Een klein plattelandsdorpje met bijbehorende cultuur; het fietsen, de huisjes, de kleine school... Het heeft iets heel karakteristieks en charmants. Wat dat betreft is de film echt een schot in de roos.
Spectaculair is het natuurlijk allemaal niet, want het is een vrij eenvoudig (weliswaar lekker maf) verhaal, maar als familiefilm vond ik dit echt bovengemiddeld. Misschien wel de leukste Nederlandse jeugdfilm die ik gezien heb sinds de Paard van Sinterklaas-films. Het is vlot gebracht, waardoor het heerlijk wegkijkt, en ik geloof zeker dat ook de jongere kijker hier genoeg plezier uit kan halen.
Leuk dat ik deze eindelijk eens gezien heb. Ik ben geen groot fan van Arnold Schwarzenegger, maar ik kan met het gros van zijn films goed overweg. Hij heeft iets komisch en tegelijkertijd is hij natuurlijk zowat het schoolvoorbeeld van een actieheld. Die twee 'eigenschappen' komen ook weer mooi samen in Total Recall.
Paul Verhoeven zorgt voor een film die zowaar qua plot best leuk in elkaar steekt, want er zitten enkele leuke 'mindfucks' in verwerkt, maar tegelijkertijd blijft het vermakelijke Schwarzenegger-nonsense met een hoop foute oneliners. Die combinatie werkt mijns inziens verrassend goed. Qua effecten, met name de achtergronden eigenlijk, is de film helaas wel inmiddels wat gedateerd. Soms staan acteurs zo overduidelijk voor een scherm dat het afleidend werkt. De meer praktische sets, zoals het stadje op Mars, werken dan juist weer uitstekend. Ook op het gebied van make-up ziet het er goed uit en de actiescènes zijn best vlot. Schwarzenegger wordt ook goed bijgestaan door acteurs in de bijrollen, waaronder Rachel Ticotin, Sharon Stone en Ronny Cox.
Al met al gewoon heel vermakelijk dit; bij vlagen zelfs gewoon ronduit goed. Je moet er een beetje van houden, want de film vergt wel wat fantasie van de kijker en een bepaalde stijl waar je mee overweg moet kunnen, maar in mijn geval zit er genoeg in om boeiend te blijven. Het is met name de fijne combinatie tussen luchtigheid en vernuftigheid die ik zeer kan waarderen.
Wanneer de hoofdrollen van een film zijn toebedeeld aan Meryl Streep en Jack Nicholson, is je avond al deels geslaagd. Er valt wat gemakkelijker mee om te gaan dat zo'n film inhoudelijk vrij pover is. Toch krijgt Heartburn hier op een gegeven moment een beetje last van. Streep en Nicholson zijn, zoals verwacht, overtuigend en de jaren 80 sfeer, die af en toe flink benadrukt wordt door een stukje synthesizermuziek, heeft wat aandoenlijks. Maar de film gaat op den duur wat slepen, aangezien er niet veel meer te vertellen blijkt dan dat Nicholsons personage een paar keer vreemdgaat. De tweede helft is vooral het aanschouwen hoe Streep hiermee omgaat. Dat gebeurt best aardig, maar qua tempo loopt het een beetje spaak, doordat er ook allerlei inwisselbare nevenpersonages bij gehaald moeten worden. Het scheelt wel dat de film vrij luchtig blijft aanvoelen, waardoor het nooit écht vervelend wil worden. Maar op een gegeven moment geloof je het wel en heb je nog drie kwartier voor de boeg... Overigens is het nog wel leuk om Jeff Daniels, Catherine O'Hara, Kevin Spacey en Milos Forman in de bijrollen te spotten.
De verwachtingen waren hooggespannen, want ik wist - nadat ik de film had nagetrokken - dat deze hoog stond aangeschreven. Lang geleden dat ik nog eens een dvd op de gok heb gekocht. Meestal koop ik iets wat ik al eens gezien heb of waar ik vooraf al echt reuze benieuwd naar ben. Arlington Road zei me echter niks totdat ik 'm toevallig tegenkwam. Maar met deze cast en deze beoordelingen kan je alleen maar nieuwsgierig raken.
De film blijkt inderdaad best een spannende zit, al duurt het naar mijn mening wel even voordat het zover is. Met name de eerste 30 minuten ligt het tempo voor mij iets te laag en begon ik me af te vragen waar we naartoe gingen. Zodra de achterdocht echter eenmaal goed op gang is gekomen, zit het met de rest van de film wel snor. Je bent in goede handen bij het viertal acteurs dat de hoofdrollen vertolken. Bij Jeff Bridges zal ik waarschijnlijk altijd aan The Dude blijven denken, zeker wanneer hij wat hoog in de emoties zit, maar hij doet het goed. Tim Robbins, Joan Cusack en de mooie Hope Davis vullen daarnaast goed aan. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en hun spel voelt natuurlijk.
Veel complimenten gaan uit naar het gewaagde einde lees ik... Zelf heb ik er een beetje dubbele gevoelens bij. Op zich natuurlijk prijzenswaardig dat men van de standaard afwijkt (en daarmee misschien zelfs wat realistischer is), maar ik krijg nu wel de indruk dat de film daar ook erg op steunt. Daarnaast roept het qua logica best wel wat vragen op, waardoor het misschien eens temeer voelt alsof het vooral even om het shock effect te doen was. Uiteindelijk vind ik het prima dat deze keuze gemaakt wordt, maar ik vond het niet het sterkste aspect aan de film. Vond met name dat op een gegeven moment de spanning uitstekend werd opgevoerd, waardoor je geen seconde wilde missen. Ik heb me goed vermaakt en vond hem bovengemiddeld, maar had misschien wel nét op iets meer gehoopt.
Ik zou Martin Scorsese niet gelijk mijn favoriete regisseur noemen, maar hij heeft wel een aantal films afgeleverd die ik hoog beoordeeld heb, dus ik probeer de meeste titels die ik tegenkom wel te zien. Raging Bull sprak me iets minder aan, want ik heb echt helemaal niks met boksen. Tegelijkertijd heeft de combinatie Robert De Niro en Joe Pesci wel vaker goed gewerkt onder Scorsese, dus dat maakte me dan wel weer nieuwsgierig.
Die combinatie bleek ook hier weer een belangrijk pluspunt. De twee hebben onderling best veel chemie en spelen hun rollen degelijk. Zeker Pesci waardeer ik vanwege de uiteenlopende personages die hij soms laat zien. De rollen van De Niro liggen daarentegen voor mijn gevoel vaak wat meer in het verlengde van elkaar. Zijn personage hier is een eersteklas klootzak. Hoe zeer dat ook met de werkelijkheid overeen moge komen: daar zat wel op den duur toch een beetje het 'probleem' bij mij met deze film. Na een tijdje brengt de film weinig nieuws. Je ziet Jake de nodige keren de fout in gaan en dat hoort natuurlijk bij de 'rise and fall' aanpak waar Scorsese groot fan van lijkt, maar na verloop van tijd is het wel duidelijk en begint de film gevoelsmatig toch wat te slepen. Sterke punten staan daar wel tegenover: de boksscènes zijn goed geschoten, de zwart-wit filter is passend en ook de muziek valt in positieve zin op. Een vervelende zit was het dus zeker niet, maar mijn aandacht verslapte in de tweede helft iets te zeer voor een hoge score.
Alternatieve titel: Farinelli: Il Castrato, 28 maart, 10:53 uur
Interessante film. Ik was me wel ergens bewust van het fenomeen 'castraatzanger', maar Farinelli zei me verder niets, dus ik had ook geen idee wat ik kon verwachten. De film heeft enkele schrijnende momenten voor de kijker in petto en Stefano Dionisi zet het titelpersonage sympathiek genoeg neer om met hem mee te leven. Ook de rest van de cast doet het naar behoren en de film slaagt erin het tijdsbeeld realistisch op de kijker over te brengen. Tegelijkertijd ligt het er dikwijls iets te dik bovenop, waardoor de overduidelijk geromantiseerde aanpak me soms uit de film haalde en het is bij vlagen iets te duidelijk waarneembaar dat Dionisi niet daadwerkelijk zingt, maar louter zijn mond openhoudt. Het zijn geen smetjes die de kijkervaring volledig verpesten, maar er desondanks wel voor zorgen dat het iets minder stevig is.
Beetje gemiddeld. Film die me wel nog bijstaat van toen hij net uitkwam vanwege het bijzondere concept, maar ik was toch nét niet nieuwsgierig genoeg om erachteraan te gaan. De eerste helft bevat wel enkele komische momenten en natuurlijk is het een interessant gegeven dat de ontmoetingen met de mensen op straat grotendeels echt zijn, maar het blijkt nu ook niet bepaald een uitgangspunt dat bijna twee uur lang boeiend blijft. Op een gegeven moment geloofde ik het allemaal wel - de boodschap is helder - en de film levert mijns inziens ook echt in naarmate de focus meer op Fabian en die tv-zender komt te liggen. Slecht is het allemaal niet, maar mijn bedenkingen die ik vooraf had bleken helaas wel terecht.
Geen idee meer hoe Labyrinth op mijn radar kwam, maar toen ik de film toevallig op dvd tegenkwam, wist ik niet hoe snel ik hem moest meenemen. Jim Henson, George Lucas, David Bowie, Jennifer Connelly, fantasy... Het klonk als een geweldig interessante mix.
Gelukkig blijkt het niet alleen een interessante mix op papier. Labyrinth is zo heerlijk fantasierijk dat je er moeilijk een hekel aan kan hebben. De film is niet geheel zonder missers: de verschillende 'opdrachten' of obstakels zorgen ervoor dat het soms wat fragmentarisch aandoet; iets waar ik niet zo'n groot liefhebber van ben. Daarnaast fluctueert het tempo geregeld: het valt op dat de film soms heel snel gaat (met name in het begin en aan het einde) en op andere momenten juist iets te lang blijft hangen. Ten slotte mag het wellicht geen verrassing heten dat de aanwezigheid van Bowie er soms voor zorgt dat je een musical-achtige opzet krijgt waarbij er soms uit het niks gezongen wordt. Op zich niet heel erg, want ik kan goed overweg met zijn muziek en er zitten zeker een paar leuke nummers tussen, maar helemaal mijn ding zal het niet worden.
Veel van die 'minpunten' zullen een kwestie van smaak zijn. Persoonlijk waren het factoren die mij iets minder konden bekoren. Desondanks heb ik hier toch erg van genoten. Het spel van Bowie en Connelly is bijvoorbeeld erg leuk, maar ook mag een heel groot compliment uit naar de poppenspelers. De dvd bevat een making of en pas dan zie je hoe ontzettend veel werk hierbij komt kijken. Werkelijk ongelofelijk! Het heeft iets hartverwarmends dat er zo veel tijd en energie in is gestoken. Dat bepaalde achtergronden hier en daar wat gedateerd zijn deert eigenlijk nauwelijks. De film is namelijk ook ontzettend sfeervol. Je twijfelt er niet aan in een fantasiewereld rond te dwalen waar alles mogelijk lijkt. De sympathieke fantasiewezens zorgen ervoor dat je er gemakkelijk in op gaat. Zeker het groepje dat zich in de loop van de film bij Connelly voegt is ontzettend leuk.
Wellicht geen film zonder gebreken, maar toch wel een erg fijne ervaring om dit eens voorbij te zien komen. De fantasy-liefhebber kan zijn hart ophalen, maar zal er genoegen mee moeten nemen dat er tevens op een jongere doelgroep gemikt wordt. Ikzelf kon me daar als volwassene in ieder geval niet aan storen. Ik heb de film niet in mijn jeugd gezien, maar weet zeker dat ik dit heel erg had kunnen waarderen. Het is een aandoenlijk avontuur geworden dat anno 2026 nog steeds erg charmant is.
Lang vermeden, omdat het misdaadgenre me toch doorgaans wat minder aanspreekt. De hoge status en het feit dat ik het andere werk van Guy Ritchie binnen dit genre (Snatch, The Gentlemen) best kan waarderen, zorgden ervoor dat de nieuwsgierigheid toch wel werd aangewakkerd.
Ik vond Lock, Stock and Two Smoking Barrels best aardig, maar persoonlijk wel wat minder dan de twee reeds genoemde titels. Het is een erg drukke bedoening en dat is natuurlijk ook wel waar de film voor wil gaan, maar het zorgde er ook voor dat ik er soms een beetje klaar mee was. Dat gezegd hebbende, zitten er wel enkele droogkomische momenten in, die voor een glimlach zorgden. Acteerwerk is over de gehele linie wel leuk; de cast is goed op elkaar ingespeeld. Bijrolletje van Sting was verrassend, maar bleek wel vrij nutteloos. Bovendien blijf je ook wel benieuwd of en hoe dit zootje ongeregeld uit de problemen gaat geraken.
Het kijkt best prima weg. Gelukkig is het ook geen ellenlange film, waardoor het allemaal vrij vlotjes blijft. Ik zie er niet de genialiteit in die het merendeel kennelijk wel ziet, maar dat geeft niet. Een amusant tussendoortje was het zeker.
Niet verkeerd. M. Night Shyamalan is een regisseur met een nogal duale reputatie: enerzijds verantwoordelijk voor een aantal klassiekers, maar volgens velen ook een hoop troep. Tot nu toe heeft alles van hem, behalve After Earth, me wel kunnen bekoren, al voeg ik er aan toe dat ik ook nog niet alles gezien heb. Ook Signs mag zich aan het positieve lijstje toevoegen. Als ik zo de recensies lees, zie ik wel dat ik niet de enige ben die vindt dat de laatste 10 minuten de film bijna de das om doen. In zekere zin is dat zelfs ook gewoon zo. De confrontatie met de alien had van mij niet zo gehoeven: niet alleen ziet deze er niet best uit, maar het water roept een hoop vragen op. Ik heb bij Signs vooral genoten van de lekker beklemmende sfeer, die vrijwel constant aanwezig is. Daarnaast spelen Mel Gibson, Joaquin Phoenix en de twee kids prettig en geloofwaardig, en zit het ook met het tempo wel snor. Jammer van de valse noot vlak voor het einde, anders was ik waarschijnlijk een halve ster hoger geëindigd.
Als kind was ik groot liefhebber van de Disney-versie van Tarzan. De film uit 1999 vind ik nog steeds erg sterk en de serie die volgde heb ik sinds mijn kindertijd niet meer gezien, maar vond ik destijds wel vermakelijk. Eigenlijk best vreemd dat ik me nooit bewust aan andere Tarzan adaptaties of de boeken gewaagd heb. Greystoke heb ik een keer voorbij zien komen en zelfs een film met Johnny Weissmuller, maar dat waren typisch van die dingen die voorbij kwamen op zo'n sluimerige zondagmiddag lang geleden. Er staat me nagenoeg niks meer van bij.
Dan me toch maar eens gewaagd aan deze The Legend of Tarzan, afkomstig van de regisseur van de laatste vier Harry Potter films. Dat is overigens niet gelijk een compliment, want die films werden naar mijn mening wel wat minder toen David Yates het stokje overnam. Deze Tarzanfilm voelt voor mij als een vervolg, want wát ik van dit personage heb gezien (en ik me actief herinner) speelt zich vrijwel allemaal af terwijl hij in de jungle woont. Hier draait het meer om een terugkeer en als kijker krijg je via flashbacks nog een deel van het origins-verhaal mee.
Over het algemeen vond ik het best vermakelijk allemaal, maar verre van memorabel. De cast is gelukkig best verdienstelijk. Alexander Skarsgård doet het best aardig in de hoofdrol en ook Margot Robbie doet het naar behoren. Persoonlijk was ik wat minder te spreken over Christoph Waltz, al ligt dat vooral aan het schrijfwerk. Beetje een flauwe, eendimensionale bad-guy. Samuel L. Jackson compenseert door voor wat komische momenten te zorgen. Geen van allen laten een wereldse performance zien, maar ze kleuren - in positieve zin - wel binnen de lijntjes. Qua special effects is het een mixed bag: soms ziet de film er visueel goed uit, maar lang niet altijd. De omgevingen zijn in de regel wel in orde, maar met name de beesten komen zo overduidelijk uit de computer dat het soms afleidend werkt.
Verder een niet al te origineel plot, maar dat had ik ook niet verwacht. De strijd tussen goed en kwaad wordt wat zwart-wit afgebeeld, maar heeft tegelijkertijd genoeg om het lijf om te blijven vermaken. De film duurde voor mijn gevoel wel iets te lang en vliegt tevens een aantal keren uit de bocht. De climax is bijvoorbeeld dusdanig over the top dat de gefronste wenkbrauwen niet kunnen uitblijven. En toch zijn dergelijke tekortkomingen niet dusdanig vervelend dat ik me er zwaar aan kan irriteren. Maar ik denk wel dat deze blockbuster Edgar Rice Burroughs heel dankbaar mag zijn voor het creëren van het solide bronmateriaal, want daar komt een belangrijk deel van de amusementswaarde vandaan.
Ik had hier stiekem toch wel iets meer van verwacht. De soundtrack en de platenzaak-setting zijn erg leuk, maar dat zijn ook de voornaamste pluspunten van Empire Records. Wat resteert is iets dat toch te zeer voelt als een flauw Breakfast Club-aftreksel, waarbij er eigenlijk niet zo veel aan de hand is en het vooral gaat om de onderlinge verhoudingen van het personeel. Anthony LaPaglia vond ik dan nog best sterk en ook Liv Tyler en Renée Zellweger zijn leuk in deze vroege rollen, maar de meeste personages zijn vrij inwisselbaar en in een enkel geval (Warren) zelfs gruwelijk irritant. Het feelgood-einde is leuk, maar ik kwam er bij vlagen moeilijk doorheen.
Het zal vast niet als een verrassing komen dat ik konijnen harstikke leuke dieren vind. Daarom is het eens temeer geen compliment dat ik ze in Peter Rabbit eigenlijk maar weinig sympathiek vind. Dat geldt voor zowel de groep konijnen als de mensen in deze film. Geen idee wat eigenlijk de insteek moet zijn. Ik kreeg er soms een beetje een cartoon-achtige indruk bij, maar het probleem is dat je wel degelijk met echte acteurs te maken hebt. Hierdoor worden de achtervolgingen en het onderlinge geworstel toch soms wat lomp, terwijl ik het liever wat aandoenlijker gezien had, zoals bijvoorbeeld in Christopher Robin of de Paddington-films. Het enige aspect dat in dat opzicht aan de verwachtingen voldoet is de rol van Rose Byrne. Echt slecht is het gelukkig allemaal niet; het kijkt best prima weg en visueel is het best oké, maar de film biedt weinig nieuws en de lawaaierige aanpak sprak me niet zo aan.
Heel leuk, eigenzinnig en 'eigentijds' kostuumdrama. Ik had een deel van de film ooit op school gezien en dat is me altijd al bijgebleven. Nu helemaal kunnen bekijken en ik vind Marie Antoinette absoluut de moeite waard. De locaties, kostuums en make-up zijn ronduit prachtig en dit, in combinatie met de slimme hedendaagse insteek qua soundtrack en montage, zorgen ervoor dat de film levendig blijft. Het verhaal op zich is namelijk toch hier en daar best een beetje stoffig, dus wat dat betreft is het een mooi contrast en is het interessant om te zien hoe het één het ander ondersteunt. Echt saai wil het hierdoor namelijk niet worden, hoewel het naar mijn mening alsnog iets korter had gekund. Qua historische correctheid zal er best wel wat vrijheid gepakt worden, maar dat is geenszins storend. En natuurlijk nog een groot compliment voor Kirsten Dunst: ondanks dat de gehele cast het goed doet, vormt zij echt het stralend middelpunt in deze rol.
