Logboek

Minority Report schetst een ogenschijnlijk leuk toekomstbeeld dat natuurlijk een complete nachtmerrie blijkt: het is een uitgangspunt dat we vaker gezien hebben, maar mijn interesse heeft een dergelijk verhaal wel meestal. Voeg een gevierd regisseur als Steven Spielberg, mijn favoriete componist John Williams en een grote superster als Tom Cruise in de hoofdrol daaraan toe en je zit gebakken. Althans, dat dacht ik. De film is gelukkig wel vermakelijk, maar ik had er meer van verwacht.

Ik vond het allemaal niet bijster goed uitgewerkt. Het komt erop neer dat de mensheid moorden kan voorkomen, maar hoe dit precies in zijn werk gaat wordt gepresenteerd zonder dat het erg geloofwaardig overkomt. De actiemomenten zien er visueel nog wel goed uit, maar echte spanning ontbreekt en dat vond ik eigenlijk het grootste gemis. Komt enerzijds een beetje door vaagheden, maar ook doordat soms zaken iets te vroeg uit de doeken gedaan worden, zoals dat Max von Sydow het grote kwaad speelt. Bovendien was ik niet zo'n fan van de bleach bypass 'look', maar dat is ook een kwestie van smaak.

Nou, vooruit. Ik zal nu wel heel negatief klinken. De film deed prima dienst als vermakelijk tussendoortje en er zitten enkele memorabele scènes in, zoals wanneer John met Agatha op de vlucht is en zij hem instructies geeft over wat er gaat gebeuren, maar ook het moment waarop John bij zijn eigen moord aankomt en de uiteindelijke confrontatie met Lamar zijn stuk voor stuk uitschieters. Maar het is wel zo dat ik met de indrukwekkende namen die hierbij betrokken waren meer had verwacht van een film met deze omvang.

3*

Stond al lange tijd op mijn lijstje, deze Barry Lyndon. Sowieso zijn er nog wel wat films van Stanley Kubrick die ik moet (her)zien. The Shining blijf ik geweldig vinden en eigenlijk bevalt al het andere werk wat ik van hem gezien heb ook, al zitten er weinig titels bij die écht heel hoog bij me scoren, op zijn horrorklassieker en 2001: A Space Odyssey na dan. Desondanks toch wel een regisseur die mij als filmliefhebber gewoon erg aanspreekt.

Barry Lyndon is een mooi epos omtrent het titelpersonage en diens klim op de sociale ladder. Ryan O'Neal speelt het personage goed: haast het schoolvoorbeeld van een antiheld, waardoor je met hem meeleeft, terwijl het helemaal niet zo'n sympathieke kerel is. Ook andere acteurs, waaronder de prachtige Marisa Berenson, doen het eigenlijk prima. Het grootste pluspunt is bovendien naar dat de film bij vlagen daadwerkelijk voelt als een bewegend schilderij en dan ook nog van het soort dat mij heel erg aanspreekt. Schitterende achtergronden en je waant je daadwerkelijk in een andere tijd. Sowieso is de aankleding bij vlagen ongekend prachtig: ook de grime, kostuums, het kleurgebruik en de belichting vielen mij meermaals op.

Het grootste minpunt is dat de speelduur van drie uur voor mij niet volledig gerechtvaardigd voelt. De film komt wel een heel eind moet ik zeggen: het overgrote merendeel is gelukkig echt wel boeiend en daardoor is het ook gemakkelijk om te blijven kijken, maar er kwamen soms scènes voorbij waar de rek wel voelbaar was. Die zitten overigens meer in de tweede helft dan in de eerste. Ook is het een film die helaas niet dusdanig veel impact maakt dat ik er dagen later nog mee bezig ben. Het voordeel van het later toekomen aan stemmen en het plaatsen van een review is dat ik erachter kan komen hoeveel de film met me gedaan heeft. Bij Barry Lyndon blijkt dat effect vrij klein.

Wel een film die genoeg te bieden heeft en waar ook zeker individuele scènes je wel bijblijven. Van tedere momenten, zoals de onschuldige en ietwat ongemakkelijke eerste seksuele kennismaking voor Barry, tot het pijnlijke verlies van zijn zoontje en de confrontatie met Lord Bullingdon op het einde: de film heeft zeker iets te vertellen. Toch moet het lome tempo je liggen en ik kan me dus ook wel voorstellen dat mensen afhaken. De film krijgt van mij zeker een ruime voldoende en ik voel absoluut de interesse om hem in de toekomst nog eens opnieuw te zien. Perfect vond ik hem niet, maar er is genoeg schoonheid te bespeuren.

3,5*

Toch wel leuk om deze horrorklassieker, die veel latere films in het genre zou inspireren, nu eindelijk eens gezien te hebben. Dat ik een zwak voor de 80s heb komt de film ten goede, want het is wel echt een product van zijn tijd. Veel van de effecten hebben de tand des tijds niet doorstaan en het ziet er dus soms wat knullig uit, maar tegelijkertijd is de sfeer bij vlagen nog steeds onbehaaglijk. Craig T. Nelson en JoBeth Williams zijn fijn in de rol van ouders, maar ook de kindacteurs vond ik absoluut positief uit de verf komen.

De film weet ook goed onderhoudend te blijven. Persoonlijk had ik iets minder met de intrede van Zelda Rubinstein en haar handlangers (voelde wat gemakkelijk), maar de pret gaat gelukkig daarna nog verder en alles mondt uit in een climax die de moeite waard is. Klein, sfeervol en inmiddels ook wel een beetje komisch; soms bedoeld en waarschijnlijk soms ook onbedoeld. Het zorgt er in ieder geval allemaal voor dat Poltergeist voorbij vliegt en garant staat voor een avondje spannend vermaak.

3*

Op de tast meegenomen; iets dat ik niet meer al te vaak doe. Ik had geen voorkennis, maar de combinatie van deze cast en een verhaal over het beroemde schilderij van Johannes Vermeer sprak me aan. Die motivatie kun je ook maar beter hebben, want Girl with a Pearl Earring is geenszins een film vol spectaculaire wendingen. Het is een heel kalme, zeg maar gerust trage, vertelling over de totstandkoming van het schilderij en tevens is het een soort eerbetoon aan Vermeers leven en andere werken. Zoals de titel doet vermoeden is het echter de dienstmeid die de daadwerkelijke hoofdrol speelt.

Ik lees best wat kritiek op het acteerwerk van Scarlett Johansson. Mij viel ook op dat ze qua gezichtsuitdrukkingen weinig variatie liet zien, maar storend vond ik dit niet. Ik vond het wel passen bij haar rol, aangezien ze gedwongen wordt nogal krampachtig haar werkzaamheden uit te voeren en verder vooral onzichtbaar moet blijven. Bovendien voegt het iets mystieks toe aan haar spel. De gelijkenis met het meisje is in ieder geval onmiskenbaar en de scènes waar ze de oorbel krijgt en ze geschilderd wordt behoren tot de hoogtepunten van de film. De rest van de cast doet het naar mijn mening ook naar behoren: het zijn allemaal geen denderende prestaties, maar ze doen wat er van hen verwacht wordt. Het tijdsbeeld is mooi en overtuigend weergegeven, al blijft het, onder meer door de vrijwel complete afwezigheid van de taal, moeilijk voor te stellen dat we ons in Nederland begeven. Maar goed, dat is natuurlijk een welbekend smetje op het gros van de historische films.

Het is een film die eigenlijk nergens uitblinkt, maar ook een die met weinig middelen toch goed de aandacht weet vast te houden. Ik kan immers niet zeggen dat ik mij verveeld heb. De liefhebbers van de rustgevende kostuumdrama's kunnen hier in ieder geval hun hart mee ophalen. Op zijn tijd kan ik die films ook goed hebben en dan is Girl with a Pearl Earring niet je beste, maar ook zeker niet je slechtste optie.

3*

Wel al eens (grotendeels) eerder gezien, want de scène waar Denzel Washington onderhandelt met de buskapers stond me erg goed bij. De eerste helft van The Siege is dan ook prima: mysterieus, spannend en op een enkel moment zelfs schokkend. De scène die ik in de eerste zin beschrijf bevat bijna al die elementen en het is daardoor ook niet gek dat die me is bijgebleven. Daardoor is het ook wel jammer dat de film dit niveau niet weet vast te houden. Eigenlijk zodra de titel van de film van toepassing wordt, neemt het af. Die moslimkampen waren mij net een brug te ver.

De film wordt naar mijn mening gered door een sterke presence van Denzel Washington. Hij speelt erg prettig. Het personage van Annette Bening vond ik lange tijd een beetje vervelend en ook met het rolletje van Bruce Willis kon ik deze keer iets minder. De film valt in visueel opzicht nog wel te prijzen en vermaken doet het ook wel, ook nog altijd in de tweede helft. Het is een prima film geworden om een avondje mee te vullen, maar blijvende indruk weet de film uiteindelijk niet te maken, terwijl de kaarten wel gunstig lagen.

3*

Niet zo overdonderd als vele anderen, maar toch wel een aparte en, over de gehele linie, geslaagde ervaring. Birdman is een film waarbij veel afhangt van de acteurs, want het zit eigenlijk tjokvol (dikwijls lange) dialogen. Gelukkig gaat de cast er helemaal voor, Michael Keaton voorop. Alle lof die hij voor zijn rol heeft gekregen is wat mij betreft dik verdiend. Ook onder meer Edward Norton, Naomi Watts en Zach Galifianakis benutten hun rollen erg goed. Emma Stone, die ik doorgaans graag heb, vond ik hier wat minder. Ligt ook niet zozeer aan Emma overigens; ik vond haar personage gewoon een beetje erbij hangen in vergelijking met andere prominente rollen.

Naast het sterke acteerwerk blijft Birdman niet alleen interessant doordat het script nogal scherp geschreven is, maar ook omdat de film bij vlagen tamelijk exotisch is. Zo'n scène waar Riggan bijvoorbeeld halfnaakt langs Times Square moet lopen om vervolgens zijn scène in het toneelstuk alsnog af te maken... Compleet gestoord, maar wel bijzonder leuk. Hetzelfde geldt voor die 'zwevende' momenten. Veel valt te prijzen aan deze film. Minpunten waren voor mij dat de film iets te lang doorging: er waren een aantal momenten waar de film al prima afgerond had kunnen worden, maar ook het veelvuldig gebruik van de drukke jazz-percussie op de achtergrond was niet zo mijn ding. Enerzijds werkt het absoluut sfeerverhogend, maar soms gaat het ook wat tegenstaan. Al met al dus wat plussen en minnen, maar de film is dusdanig uniek dat hij zeker aan te bevelen valt.

3,5*

Vermakelijke opvolger van The Substitute. De kwaliteit is wel een stukje minder dan de voorganger, maar ik vond 'm ook niet zo slecht als het gemiddelde hier doet vermoeden. De grootste verademing is eigenlijk nog wel Treat Williams, die ik helemaal niet veel vind onderdoen voor Tom Beringer. Hij speelt de hoofdrol best prettig, al wint ook hij het gezag naar mijn mening iets te gemakkelijk voor zich. Leuk natuurlijk om hem zo dominant bezig te zien, maar voor films over docenten met klassenproblematiek kun je toch beter afstemmen op drama's als Freedom Writers of The Ron Clark Story.

Net als het eerste deel is dit gewoon een lekker onnozele actiefilm en dat is in principe prima. Deze duurt een stuk korter en dat vind ik een positieve ontwikkeling, want deel 1 vond ik wat dat betreft aan de lange kant. Toch is het een stuk minder allemaal en dat hangt er met name mee samen dat dit een vrij ordinaire herhalingsoefening is. Zelfs qua 'twist' wordt de vorige film dunnetjes overgedaan, maar het voelt allemaal wat houteriger. Buiten Williams vond ik de cast hier ook wel wat minder en het einde is absurd abrupt; alsof er opeens de schaar in het filmrolletje werd gezet. Onderhoudend is het nog wel, maar beduidend stroever dan waarschijnlijk de bedoeling is geweest.

2,5*

Leuke actiefilm, die je vooral met een korreltje zout moet nemen. Voor het 'leraar krijgt te maken met een moeilijke klas'-concept zijn er een hoop dramafilms die daar wat meer de rust voor nemen, waardoor ze al gauw wat realistischer overkomen. The Substitute moet het niet van nuance hebben: je kijkt omdat Tom Berenger lekker tekeer gaat en letterlijk om eens wat actie in een schoolgebouw te zien.

Zoals gezegd, belangrijk dat de verwachtingen gericht zijn op puur popcornvermaak. De film blijft best goed onderhoudend doordat er enkele opvallende scènes de revue passeren, alsook de leuke climax waar naartoe wordt gewerkt. Berenger doet het prima in de hoofdrol en ook de rest van de cast, waaronder Ernie Hudson, doet het naar behoren. Dat het schoolhoofd niet deugt ligt er heel dik bovenop, dus ook in dat opzicht stelt het inhoudelijk allemaal niet al te veel voor. Het tempo ligt niet direct laag, hoewel de film uiteindelijk nog wel iets korter had gekund. Met name de aanloop voordat Berenger eindelijk voor de klas staat duurt eigenlijk iets te lang. Verre van perfect, maar wel een lekker vlotte wegkijker.

3*

Fijne miniserie over het leven van Julius Caesar, waarbij zowel de opkomst als ondergang aan bod komen. Ik wist dat hij een belangrijke Romeinse generaal was, die flink aan terrein wist te winnen in onder meer Engeland, maar verder wist ik niet veel over hem. Het valt te verwachten dat de serie niet tot op de puntkomma nauwkeurig is, maar toch krijg ik wel de indruk dat deze geschikt is om een beter beeld te krijgen bij dit vooraanstaande figuur uit de Romeinse geschiedenis.

Bij vlagen is het wat langdradig, maar dat valt te verwachten. Men gaat voor zo'n compleet mogelijk beeld en wanneer het gaat om het leven van Caesar, is drie uur waarschijnlijk alsnog vrij kort. Dat er geadverteerd wordt met dat dit in "de stijl van Gladiator" zou zijn is je reinste flauwekul, maar dit is een verkooptrucje dat je wel vaker zag bij dvd's van wat goedkopere producties. Julius Caesar is veel minder bombastisch dan Gladiator en voor de actiescènes hoef je het niet te doen: visueel ziet het soms oké, maar soms ook heel basic uit. Sommige gevechten worden zelfs onderbroken door een opzichtig zwarte rookpluim, waarschijnlijk om een beetje het budget te sparen.

Qua tempo is het wat wisselvallig. Soms, met name richting einde, ligt het erg hoog en op andere momenten weer vrij laag. De algemene opvatting dat het sterker begint dan het eindigt deel ik. De intrede van Cleopatra in het leven van Caesar vind ik bijvoorbeeld wel degelijk interessant, maar de serie is dan overduidelijk al over haar hoogtepunt heen. Het acteerwerk is gelukkig in de regel erg fijn. Met veteranen als Richard Harris en Christopher Walken zijn een aantal stevige namen in huis, maar ook Jeremy Sisto vond ik niet onaardig en hetzelfde kan gezegd worden van bijvoorbeeld Valeria Golino, Nicole Grimaudo en Chris North.

Ik zie er geen meesterwerk in, maar het is absoluut voldoende. De serie doet wat het moet doen en is, ondanks duidelijk merkbare gebreken, best onderhoudend. Overigens leent het zich ook best wel om als serie te behandelen en dus op te splitsen over meerdere kijkbeurten. Eén zit had ik wel pittig gevonden hiervoor.

3*

Ik verwacht niet dat A Room with a View nog veel bekijks zou trekken onder een mainstreampubliek vandaag de dag. Het is een traag en erg klassiek drama over de Engelse burgerij. Een beetje Jane Austen-achtig, maar dan een goede eeuw later.

Toch heb ik me vermaakt. De film heeft namelijk een aantal voordelen: de opnamelocaties zijn bij vlagen schitterend en we hebben te maken met een behoorlijk imposante cast. Helena Bonham Carter, Julian Sands, Maggie Smith, Judi Dench, Simon Callow, Daniel Day-Lewis, Denholm Elliot, Rupert Graves... Het lijstje is lang en ze zijn eigenlijk allemaal op dreef. Carters personage is bij vlagen wat zeurderig, maar ook niet gelijk vervelend. De rol van Day-Lewis is dat wel, maar daarbij is het de bedoeling en werkt het ook geregeld op de lachspieren. Sowieso fijn dat de film ruimte biedt voor wat luchtigheid. De inmiddels befaamde en lekker onverwachte scène met de drie heren in het water is wat dat betreft een voltreffer.

Zeker nadat Lucy en Cecil uit elkaar gaan, gaat de film eigenlijk nog wat te lang door. De ontknoping is immers vanaf dat moment (en eigenlijk al eerder) kristalhelder. Verveling ligt meermaals op de loer, maar de drie positieve punten die ik in de vorige alinea beschreven heb, zorgen ervoor dat hier nooit helemaal sprake van wil zijn. Desondanks denk ik wel dat je A Room with a View het beste kan kijken vanuit eigen motivatie. Je moet overweg kunnen met kalme, stijve kostuumdrama's, waarbij met name de (twijfelende) gevoelens van de hoofdpersoon centraal staan. Maar de liefhebber kan hier dan wel weer mee in zijn handjes klappen: de uitvoering is namelijk netjes.

3*