Erg leuke film! Lekker eigenzinnig door de bijzondere invalshoek. Films als Delirious, The Truman Show en Groundhog Day kwamen tijdens het kijken wel in me op, maar toch is Pleasantville uniek genoeg om zich te onderscheiden van die titels. Met name het principe dat de zwart-wit wereld langzaam kleur aanneemt, levert een aantal fraaie beelden op. Dat is slim gedaan, maar er mag ook een compliment uitgaan naar de cast. Tobey Maguire speelt het ongemakkelijke typetje dat hij wel vaker heeft laten zien, maar hij wordt goed bijgestaan door Jeff Daniels en William H. Macy. Voor Reese Witherspoon heb ik sowieso een behoorlijk zwak, maar ze doet het hier ook leuk en heeft nog best wat chemie met Maguire. Persoonlijk vond ik Joan Allen boven iedereen uitsteken: ze zet een erg innemend personage neer.
Het moge duidelijk zijn dat positieve gevoelens overheersen, maar Pleasantville is niet perfect. Ik vond de film niet altijd even logisch (of consequent) wanneer het aankomt op wat de inwoners uit het plaatsje weten. Doordat het personages in een fictieve wereld zijn, lijken ze qua gedragingen enkel in staat het 'geprogrammeerde' uit te voeren, maar soms lijken ze ook een heel eigen leven te leiden (zonder directe tussenkomst van David en Jennifer). Geen écht storend punt, maar het viel me wel af en toe op. Daarnaast lijkt de film halverwege op een soort missie om via een metafoor wat maatschappijkritiek aan de kaak te stellen, maar dit gebeurt dusdanig weinig subtiel dat het op mij niet helemaal overkwam. Voor mij werkt deze film beter als licht-komische fantasy. De film slaagde er namelijk wel echt in om me een aantal keren aan het lachen te brengen. Het drama voelde daarentegen ietwat geforceerd.
Wel een film die me een tijdje zal bijblijven, alleen al omdat het zo'n eigenaardige film is. De sfeer is erg leuk en ik voelde me betrokken bij deze personages. Overigens wordt het geschetste beeld van de jaren '50 geloofwaardig overgebracht; iets dat wellicht nog wat meer ondersteund had mogen worden door de muziek. Ook houd ik wel van het einde, waar men het een beetje in het midden laat hoe (of beter gezegd: met wie) Betty haar leven voortzet. Ik ben blij dat ik deze film heb meegepikt, want het is er zeker eentje om later nog eens opnieuw de revue te laten passeren.
Alternatieve titel: Van het Westelijk Front Geen Nieuws, afgelopen maandag om 16:54 uur
Prima film om de waanzin van de oorlog te tonen. De film speelt in op het superieure sentiment dat destijds heerste onder met name de oudere generatie en dat feilloos op de jonge mannen - als je al van 'mannen' mag spreken - werd overgebracht. Vervolgens komen de jongens natuurlijk terecht in de hel en het doet pijn om dat te zien. De scènes in de loopgraven zijn beklemmend en je kan de stank bijna ruiken. Puike vertolkingen ook van met name de volwassen cast.
Waar de film helaas mijns inziens een beetje tekortschiet, is in het tot leven brengen van de personages. De volwassenen hebben het dat wat betreft wat gemakkelijker: ze profiteren van het hebben van een bekende kop (Donald Pleasence en Ian Holm) en hun personages zijn tevens vrij kleurrijk. De jongeren, waar het eigenlijk om zou moeten gaan, zijn voor mij helaas toch 'jongen 1', 'jongen 2', etc. Deze personages worden niet goed genoeg uitgewerkt, waardoor ik de namen niet kende en ze door elkaar haalde. De kans op meeleven met deze jongens wordt weliswaar aangeboden, maar oppervlakkig: je vindt met name de gebeurtenissen gewoon zo afschuwelijk. De impact had echter nog vele malen groter kunnen zijn wanneer ik binding met de jongens had gevoeld. Dat bleef nu helaas uit en dat vind ik een misser. Bovendien vond ik het moeilijk voor te stellen dat ik met een groep Duitsers te maken had, terwijl de cast zo overduidelijk Brits en Amerikaans is.
All Quiet on the Western Front verdient verder wel een compliment voor de reconstructie. Het is geen film die opvalt in zaken als muziek of camerawerk: het is vrij rechttoe rechtaan en daardoor wellicht wat 'droog', maar de uitvoering is gelukkig vrij degelijk. De eerdergenoemde minpunten belemmerden mijn kijkervaring wel wat, maar als document ter herinnering aan deze oorlogsgruwelen is dit absoluut een relevante en geslaagde film.
Fijne 80s classic, maar niet helemaal wat ik ervan had verwacht. De genreduiding en de poster suggereren een spannende thriller, maar het is eigenlijk veel meer een romantisch drama met hier en daar enkele thrillerachtige sequenties, met name de moord en de ontknoping. Maar goed, ook als romantisch drama werkt deze film wel, voornamelijk door de fijne hoofdrol van Harrison Ford. Ook Kelly McGillis en Lukas Haas spelen personages waar je als kijker wel mee meeleeft en ook bekende acteurs als Danny Glover en Viggo Mortensen maken vluchtig hun opwachting.
Film is dus letterlijk niet al te spannend en kabbelt bij vlagen wat voort. Een vervelende zit wordt het echter gelukkig niet. Niet alleen is het spel daar te gedegen voor, maar het is ook leuk om een inkijkje te krijgen in de Amish-gemeenschap, aangezien ik daar vrij weinig vanaf wist. De spanningen tussen de inwoners en de buitenstaanders worden ook goed weergegeven. Het is weliswaar voor de film ietwat aangedikt, maar ik las dat dit soort spanningen toch wel degelijk voorkomen. Al met al dus zeker geen straf om dit eens gezien te hebben. Peter Weir maakt hiermee niet zo veel indruk als met bijvoorbeeld The Truman Show, maar levert wel een prima tussendoortje.
Heerlijke film! Mijn verwachtingen waren eigenlijk niet eens zo hooggespannen. Ik vond de poster altijd wel mooi en ik heb begrepen dat de muziekvideo van Mr. Brightside van The Killers (mijn favoriete band) hevig geïnspireerd werd door deze film, maar ik ben geen groot musicalliefhebber. Bovendien vond ik de andere films die ik van Baz Luhrmann gezien heb onderhoudend, maar ook niet gelijk meer dan dat.
Aan het begin vreesde ik even het ergste, want ik vond Parijs aanvankelijk niet erg mooi vormgegeven en de film opent ongelofelijk druk en luidruchtig. Dat luidruchtige karakter raakt de film nooit kwijt, maar zodra de focus shift naar de titulaire nachtclub, vind ik dit juist veel meerwaarde hebben. Luhrmann gaat er vól voor in deze film en dat kan ik waarderen. Kitsch, jazeker, maar wat een lef, bombast en visuele pracht. Heerlijk om te aanschouwen. De aankleding is echt fantastisch en wat een heerlijke sfeer wordt er gecreëerd. Tegen alle verwachtingen in steelt Jim Broadbent bijna de show: een acteur die ik vrij hoog heb zitten, maar die ik niet gelijk aan deze film en deze scènes zou koppelen. Hij doet het echter uitstekend!
Maar goed, natuurlijk ligt de focus vooral op Nicole Kidman en Ewan McGregor. Beiden vond ik erg prettig. Kidman is sensueel, waardoor ze de 'status' van haar personage geloofwaardig overbrengt, en McGregor weet zijn personage iets onschuldigs mee te geven, evenals de machteloosheid die hij ervaart als arme schrijver. De chemie tussen de twee is er zeker en ik hoopte als kijker vurig dat ze samen zouden eindigen. Ook de muziek wordt goed gebracht en werkt aanstekelijk. De insteek om veel bekende popnummers in nieuwe nummers te verwerken had mijns inziens grandioos kunnen mislukken, maar het wordt heel elegant gedaan. Die Elephant Love Medley is waarschijnlijk het meest prachtige voorbeeld, maar er komen meer mooie nummers voorbij. El Tango de Roxanne is namelijk ook raak en ook de climax, die eigenlijk net komt op het moment dat de film voor mijn gevoel een beetje begint te slepen, is een schot in de roos.
Ik ben heel enthousiast! De film kent, zelfs voor een musical, weinig rustmomenten. Als ik al een punt van kritiek moet noemen, dan zou het dat zijn. Moulin Rouge! is daardoor niet een film die ik gauw zou aanbevelen aan het einde van een lange werkdag. Sterker nog, ik zou er zelfs bijna met dezelfde insteek naar gaan kijken als wanneer je een avondje naar het theater gaat. Maar wanneer je dat doet, is het wel een heerlijke film om je aan over te geven. Een erg fijne rit, waarvan ik uitkijk naar de volgende keer. Spectacular, spectacular!
Een film die ik lange tijd gemeden heb, omdat ik me nog kan herinneren dat ik de trailer destijds gruwelijk irritant vond in de bioscoop. Geen idee meer wat me daar niet aan kon bekoren, maar dat is me wel bijgebleven. Ik was toen ook nog helemaal niet bekend met de Coens en waarschijnlijk ook nog iets te jong daarvoor. Inmiddels heb ik films als Fargo en The Big Lebowski best hoog zitten en uitgerekend op die twee zou deze film weer een beetje teruggrijpen qua stijl.
Het is weer een maffe, debiele film geworden, waarbij ogenschijnlijk onschuldige personages in problemen verzeild raken die hun ver boven het hoofd gaan. Gelukkig hebben de Coens een sterke cast opgetrommeld, want Frances McDormand, George Clooney, Brad Pitt en John Malkovich slagen er allemaal in om wat van hun personages te maken. Het zijn behoorlijk kleurrijke figuren, waarbij met name Pitt goed uit de verf komt en op de lachspieren werkt. Het aandeel van Tilda Swinton was me dan weer iets te klein, maar dit wordt gecompenseerd door leuke bijrolletjes van Richard Jenkins, J.K. Simmons en Jeffrey DeMunn. Een echte dijenkletser is het niet, maar er zaten toch wel degelijke een paar momenten in die me aan het lachen hebben kregen.
Richting het einde begint het een beetje te slepen en slaat het bijna door in absurditeit, maar de laatste scène weet er toch nog een leuk einde aan te breien. Voor mij absoluut geen Big Lebowski; die film doet gewoon iets goed, waardoor vrijwel elke scène memorabel wordt. Dat geldt niet voor Burn after Reading, maar de film weet toch wel met weinig middelen vrij goed vermakelijk te blijven. Ik vond hem wat dat betreft een beetje vergelijkbaar met The Ladykillers: geen hoogvlieger, ook geen film die je heel lang bij zal blijven, maar wel gewoon een prima tussendoortje wanneer je met hun stijl overweg kan.
Harry Potter 20th Anniversary: Return to Hogwarts (2022) 3,0
Alternatieve titel: Harry Potters 20e Verjaardag: Terugkeer naar Zweinstein, 16 juli, 09:52 uur
Inmiddels is een nieuwe serie met een nieuwe cast in aantocht, waarmee de kans op een eventuele Cursed Child-film zo goed als nihil lijkt nu. Daarmee vormt deze 20th Anniversary reünie toch echt voorlopig het afsluitende hoofdstuk van de filmreeks.
Overduidelijk voor de fans, maar tegelijkertijd biedt het weinig nieuws onder de zon. De gedeelde anekdotes zijn leuk en overduidelijk ook de ''greatest hits'', anders zouden ze niet worden aangehaald, maar de meeste van die verhalen zijn gemakkelijk terug te vinden op internet of komen al aan bod bij de extra's op de dvd's van de films. Geen grote ramp, maar wel een beetje jammer dat er niet meer nieuwe zaken aan het licht komen. Overigens ook vreemd dat iemand als Ian Hart kennelijk moet komen opdraven voor één zin en het is natuurlijk een gotspe dat J.K. Rowling niet bij de documentaire betrokken is en er via archiefbeelden bijgesleept wordt. Inmiddels heb ik wel gelezen dat het haar eigen keuze betreft, maar het komt desondanks geforceerd en vreemd over.
Desondanks is het voor de liefhebbers gewoon leuk om deze mensen weer bij elkaar te zien. Het trio heeft overduidelijk nog altijd chemie, want zodra je ze in één ruimte plaatst, voelt het alweer heel gauw als vanouds. Je ziet overduidelijk dat de films een ongekend diepe impact op hen hebben gemaakt, net als op Tom Felton overigens. Erg leuk om te zien, maar ook de bijdragen van de volwassen cast en de regisseurs, met name Chris Columbus, zijn prettig. Wel doet de documentaire soms wat fragmentarisch aan: eigenlijk volgt de opbouw de acht films, maar wel met de nodige zijpaden en de films krijgen daarbij niet evenredig veel aandacht. Wel is dan weer een compliment op zijn plaats voor het respectvolle eerbetoon aan de overleden acteurs. Bizar dat daar nu, nog geen vijf jaar later, alweer de nodige namen aan kunnen worden toegevoegd.
Gewoon een fijne zit. Zeker wanneer je de filmreeks nog eens opnieuw kijkt, is het leuk om hiermee af te sluiten. Niet geheel zonder mankementen helaas, maar wel een erg prettige bonus. Ondanks dat het de fans niet veel extra informatie zal opleveren, is het toch haast een beetje verplichte kost.
Stond al lange tijd op mijn lijstje, aangezien Napoleon Dynamite bij mijn weten toch wel een bepaalde status heeft binnen het komediegenre. Maar het bleek best een zware zit, waarbij ik zelfs na 45 minuten overwogen heb om te stoppen. Ik kan flauwe of droge humor best op zijn tijd waarderen, maar dit slaat wel werkelijk alles.
Ik kan Jon Heder best goed hebben in een (niet eens heel erg afwijkend) bijrolletje in bijvoorbeeld Just Like Heaven, of als tegenpool naast een geflipte Will Ferrell in Blades of Glory, maar een complete film dragen blijkt toch wat veel gevraagd. Ik vond hem hier gruwelijk irritant en ook geen moment grappig, wellicht met de dans als enige uitzondering, al is ook dat eerder een sympathiek moment dan een dijenkletser. Maar ook van de rest van de cast moet de film het niet hebben. Ik vond de personages maar flauw, nietszeggend en overbodig. Deels lijkt dat ook allemaal de bedoeling, maar ik kan er weinig mee.
Enkele vondsten zijn nog wel leuk, zoals de auto die Napoleon gebruikt om met zijn date naar het dansfeest te gaan, en de soundtrack is eigenlijk wel heel erg prettig. Het ongemak van de puberteit komt ook goed naar voren tijdens een aantal scènes op school, maar vooral tijdens het dansfeest, waardoor ik die scène wel als hoogtepunt zou aanwijzen. Het zijn echter helaas kleine lichtpuntjes. Fijn dat er gekozen is voor een relatief korte speelduur, maar desondanks begon ik 'm wel te voelen. Ik denk dat dit een duidelijk gevalletje 'hit or miss' is. Aan mij was het in ieder geval niet besteed.
Weer iets beter dan zijn voorganger. Ik heb te weinig met Sonic the Hedgehog om ervoor naar de bioscoop te rennen en ik heb de voorgaande delen ook allemaal slechts één keer gezien, maar toch wil ik ze wel blijven bijhouden, zeker zolang jeugdheld Jim Carrey mee blijft doen.
Bij deel 2 begon ik wel echt af te haken, omdat ik de menselijke personages (op Carrey na dan) echt gruwelijk irritant en nutteloos begon te vinden. In Sonic the Hedgehog 3 wordt dat probleem grotendeels opgelost, want hun aandeel is niet veel meer dan een cameo. Daardoor kan de aandacht volledig uitgaan naar Sonic, Knuckles en Tails, nieuwkomer Shadow (en diens sympathieke relatie met Maria) en de twee Robotniks. Dat komt de vermakelijkheid absoluut ten goede. De helden zijn immers toch vrij innemende personages en Carrey krijgt alle ruimte om zich uit te leven in zijn geflipte dubbelrol. Ook visueel doet de film het vrij goed: de actiescènes zien er tamelijk gelikt uit. Het blijft apart dat zo weinig mensen opkijken wanneer de drie helden door een willekeurige stad lopen, maar vooruit...
Gewoon een fijne, vlotte blockbuster. De humor en het verhaal zijn (logischerwijs) vooral gericht op een jonger publiek, maar ook voor volwassenen is het goed door te komen. Stemmenwerk is ook weer in orde, waarbij Keanu Reeves een leuke toevoeging is. Het personage van Shadow past perfect bij hem. Het vervolg zie ik na deze stijgende lijn op zich wel weer zitten. Ik ben normaal niet zo van het uitmelken en had na deel 2 niet gauw verwacht dit nog te zeggen, maar het voelt alsof er nog wel wat rek in zit. Het telkens uitbreiden van de franchise met nieuwe (welbekende) personages per deel is wat dat betreft geen gekke zet.
Alternatieve titel: Mario Puzo's The Godfather, 13 juli, 18:11 uur
Pfoe, moeilijk te beoordelen. The Godfather wel eens voorbij zien komen toen ik net MovieMeter ontdekte, maar toen was ik hier natuurlijk nog veel te jong voor. Later de film eerlijk gezegd een beetje gemeden, omdat het maffia-genre niet zo aan mij besteed blijkt. Films als Goodfellas en American Gangster kan ik zeker nog om bepaalde aspecten waarderen, maar het is onwaarschijnlijk dat dergelijke films ooit van mij de hoogste score zullen krijgen.
De reden daarachter is gelijk voor mij het grootste 'mankement' aan The Godfather: het doet me werkelijk he-le-maal niets. Ik leef niet of nauwelijks met deze personages mee, ondanks dat ook ik de namen van de acteurs die op de poster pronken indrukwekkend vind en ik zelfs vind dat die namen het ook best goed doen hier. Marlon Brando, Al Pacino en James Caan spelen allen personages die bijzonder tot de verbeelding spreken en de iconische status dubbel en dwars verdiend hebben, maar tegelijkertijd bekruipt me toch geregeld een 'het zal wel' gevoel. De film bevat veel langdradige scènes waarbij groepen samenkomen om zaken te bespreken. Daarbij worden een hoop namen genoemd en het feit dat ik die namen om de haverklap vergeet - en ook weinig behoefte voel om uit te pluizen om wie het gaat - is eigenlijk tekenender dan ik op dat moment zelf wil toegeven.
De film neemt de tijd voor het vertellen van dit familieverhaal. Dat heeft als voordeel dat er ruimte is voor het creëren van onderhuidse spanningen én dat enkele scènes, en dan refereer ik met name naar eigenlijk alle aanslagen, eens temeer binnenkomen. Zo zitten er absoluut een aantal scènes in die ik niet gauw zal vergeten en de climax stond me zelfs nog een beetje bij van ongeveer 20 jaar geleden. Dat zijn tekenen dat de film qua sfeerschepping gewoon een hoop goed doet en visueel straalt de film bij vlagen klasse uit. Ook de muziek vond ik sterk.
Maar goed, het punt blijft natuurlijk dat ik vooral mijn eigen ervaring moet laten meewegen. En als ik dan heel eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik me hier wel doorheen heb moeten worstelen. Enerzijds zit je constant naar iets te kijken waarvan je weet dat het goed uitgevoerd wordt, maar anderzijds laat het me echt volledig koud. Ik had gehoopt dat het een onverwachte match zou blijken, want met deze status moet je The Godfather als filmliefhebber gewoon een keer gezien hebben, maar het zat er niet in. Zeg nooit nooit, maar voorlopig laat ik het hier weer even bij. Qua score lijkt het me dan ook fair om precies in het midden te gaan zitten.
Deze ga ik na herziening met een volle ster verhogen. Laatste keer dat ik 'm zag was alweer in 2012 en wanneer ik mijn bericht van destijds nu teruglees, denk ik toch dat ik 'm niet helemaal gesnapt heb. Wat het vooral is: dit is gewoon een heerlijke thriller. Zó zie ik ze graag. Super spannend en dat komt vooral door de schitterende rol van Sharon Stone. Misschien wel een van de meest interessante vertolkingen in een thriller die ik me kan heugen. Heel sexy en verleidelijk, waardoor je begrijpt dat Michael Douglas' personage half-gehypnotiseerd rondloopt, maar waardoor je haar ook nooit kan vertrouwen. Het spelletje dat gespeeld wordt is in ieder geval fascinerend en de erotische scènes voegen ook echt wat toe aan de spanning en de complexiteit van de personages. Heerlijke vertolkingen (niet alleen van Douglas en Stone, maar ook van Jeanne Tripplehorn, George Dzundza en Leilani Sarelle), fijne stijl en van begin tot eind meeslepend, met ook een climax die niet teleurstelt.
Alternatieve titel: Mary Shelley's Frankenstein, 11 juli, 13:40 uur
Best een vermakelijke verfilming van Frankenstein. Ik vond de versie van Guillermo del Toro eind vorig jaar erg goed, ondanks dat die film zich best wel wat vrijheid pakte ten opzichte van het bronmateriaal. Wat dat betreft is deze versie van Kenneth Branagh iets trouwer aan de roman van Mary Shelley.
Bij Del Toro was ik groot fan van de visuele aanpak, waardoor het mijns inziens wel alsnog recht deed aan de sfeer van het boek. Deze versie is wat traditioneler: ik vind niet dat Branagh een bepaalde visuele stijl hanteert die erg opvalt. Bovendien wijkt ook deze film richting en gedurende climax behoorlijk af van het boek. Ik weet niet zo goed wat ik moet vinden van het hele einde waar Elizabeth opnieuw tot leven wordt gewekt. Voor het dramatische effect is het natuurlijk wel goed, maar anderzijds had het van mij simpelweg niet gehoeven. Het verhaal heeft het immers niet per se nodig. Daarnaast kon ik ook niet zo veel met Robert De Niro in de rol van The Creature. In zowel het boek als de andere verfilming leefde ik mee met dit personage, maar dat was hier nauwelijks het geval.
Toch weet ook deze film prima te vermaken. Het scheelt gigantisch dat de basis van het verhaal zo stevig is. Het blijft een mooi en tragisch verhaal om te volgen. Daarnaast vond ik het overgrote deel van de cast erg goed spelen, waarbij met name Branagh zelf en Helena Bonham Carter positief opvallen. Ook leuk om Tom Hulce weer voorbij te zien komen, die na zijn magistrale werk in Amadeus vooral achter de schermen is gaan werken. De film kent schitterende, passende locaties en kostuums, waardoor je je moeiteloos in het Europa van de 18e eeuw waant. De relatief rustige aanpak heeft wel wat. Enkel tijdens de experimenten wordt de film een stuk bombastischer.
De liefhebbers van gotische horror, een genre dat ook ik zeker op zijn tijd kan waarderen, zullen hier een fijne avond mee kunnen vullen. Ik kan niet zeggen dat de film me in een bepaald opzicht overdonderde, maar met het entertainmentgehalte zit het goed. Deze film gaat overigens goed samen met Dracula van Francis Ford Coppola, die hier ook bij betrokken was. Als je de twee achter elkaar kijkt, heb je ongetwijfeld een leuke filmmarathon.
Ja, erg mooie film. Ik was eerder al enthousiast over de meest recente films van Guillermo del Toro, namelijk diens verfilmingen van Pinocchio en Frankenstein. Beide niet unaniem lovend ontvangen, maar zijn stijl sprak me heel erg aan. Tijd dus om wat meer van hem te bekijken en deze El Laberinto del Fauno wordt volgens mij door velen wel als zijn kroonstuk gezien, dus de verwachtingen waren hooggespannen.
Altijd gevaarlijk natuurlijk, want dan kan het haast alleen maar tegenvallen. Toch was dit niet het geval. De film is vooral erg boeiend en de speelduur wordt mijns inziens ook optimaal benut. De combinatie tussen fantasy en harde realiteit is gewaagd en voelt wellicht aanvankelijk bevreemdend, maar uiteindelijk is mijn conclusie dat het juist heel goed samengaat. Of de fantasiewereld nu echt is of niet, lijkt de kijker zelf te mogen invullen. Mijn optimistische zelf neigt er uiteraard in te geloven, maar zelfs als je het puur als een hersenspinsel van Ofelia beschouwt, komt het naar mijn mening goed uit de verf. Interessant dat beide perspectieven gewoon een hele fijne film opleveren. Persoonlijk had ik graag nog wat meer van de fantasiewereld gezien. Wat we nu hebben volstaat en komt de mystieke sfeer ten goede, maar meer had ook gemogen van mij. Eigenlijk alleen maar een compliment, want het is dus inderdaad gelukt om een wereld te creëren waarvan je snapt dat Ofelia er door in de ban raakt.
Geweldige cast ook. Ik heb al een aantal keren naar haar verwezen, maar Ivana Baquero zet Ofelia innemend neer. Ik leefde met haar mee en vond haar ook zeer overtuigend. Ook Maribel Verdú, Ariadna Gil en Doug Jones spelen stuk voor stuk erg fijn. Sergi López schuurt met zijn bikkelharde personage misschien nog het meest tegen een karikatuur aan van iedereen, maar hij speelt zijn doortrapte personage zodanig dat je oprecht een hekel aan hem krijgt: missie volbracht, dus. De personages komen allemaal tot leven en dat is knap. Ze voelen niet oppervlakkig of overbodig. Zelfs het bijrolletje van de dokter, gespeeld door Álex Angulo, is een aangename toevoeging. De prachtige vormgeving, het kleurgebruik, de muziek en het prachtige, ontroerende slot maken het plaatje voor mij compleet.
Hele fijne ervaring dit. Soms onbehaaglijk, maar dan wel op een positieve manier. Het is absoluut een unieke film en opnieuw een bevestiging voor mij dat de stijl van Del Toro me wel ligt, al spreken zijn actie-blockbusters me dan weer wat minder aan. Voor een ieder die kan wegdromen bij het fantasy-genre en sprookjes is El Laberinto del Fauno in ieder geval zonder meer een aanrader. Wellicht niet gegarandeerd een match door de bijzondere invalshoek, maar zeker het proberen waard.
De veelal gemaakte vergelijking met Se7en is terecht, want die kwam ook bij mij op tijdens het kijken. Het is geen letterlijke kopie, maar er is wel degelijk een gelijkenis. The Little Things komt qua niveau niet in de buurt van de klassieker van David Fincher, maar het is desondanks wel een vrij geslaagde thriller.
De openingsscène is goed, vervolgens zakt het allemaal in tot een bedenkelijk niveau en het wordt pas opnieuw interessant zodra Denzel Washington en Rami Malek samen de zaak gaan onderzoeken. Washington is weer in vorm, hoewel niet bepaald vernieuwend, en Malek vond ik deze keer wat tegenvallen. De ietwat stijve gelaatsuitdrukking stond me hier bij vlagen wat tegen. De leukste scènes zijn die waar ze samen zijn, want chemie is er wel. Jared Leto vond ik ook wel goed als bedenkelijk figuur en hoofdverdachte. De climax is gematigd spannend en ook best boeiend.
In geen enkel opzicht stijgt het mijns inziens boven de middelmaat uit, maar de film kijkt prima weg en doet het dus uitstekend wanneer je een rechttoe rechtaan thriller zoekt, waarbij een moordonderzoek centraal staat. Het einde is weliswaar niet overdadig gecompliceerd, maar het laat je wel een beetje beduusd achter en blijft ook bij.
Michael was zo'n film die me dusdanig vaak werd aanbevolen dat ik wel niet anders kon dan hem in de bioscoop meepakken. Ik ben niet de grootste Michael Jackson fanaat, maar ik kan zijn muziek, zeker nummers afkomstig van albums als Off the Wall, Thriller en Bad, absoluut waarderen. Laat deze biopic zich nou net hoofdzakelijk toeleggen op die periode.
Ik deel het enthousiasme. Dat de film vooral Michael ophemelt lijkt me niet meer dan logisch en ligt ook in de lijn der verwachting. Niet alleen is zijn nauwe familie sterk betrokken bij de productie, maar de film focust zich ook op de periode waarin het vooral om ongekende successen en Michaels tomeloze ambitie ging. De film begint met de totstandkoming van The Jackson 5 en de nadruk komt daar te liggen op de relaties binnen het gezin, waar vader Joseph de belangrijkste rol speelde. De film toont een aantal pittige scènes, waarin vader zijn jongste zoon mishandelt. Het kan je als kijker haast niet koud laten, zeker wanneer je weet dat hier weinig aan gefabriceerd is. Het toont dat vader een complexe relatie had met zijn kinderen. Enerzijds valt de onderbouwing achter zijn handelen enigszins te begrijpen, maar anderzijds is het natuurlijk ook heel pijnlijk om te aanschouwen en je krijgt een gruwelijke hekel aan hem. Glansrol voor Colman Domingo.
Maar Domingo is niet de enige die schittert. Jaafar Jackson verdient werkelijk alle lof. De stem is 'spot on', maar de gelijkenis is er ook in zijn bewegingen en maniertjes. Zeer groot compliment voor de manier waarop hij de repetities, muziekvideo's en live optredens tot in detail naspeelt. Scheelt ook gigantisch om het op het grote doek te zien, dat zeg ik er wel bij, maar met een mooie installatie thuis kom je ook een heel eind. De muziek van The King of Pop wordt grootschalig gevierd, waarbij de nummers ook vaak echt alle ruimte krijgen om te knallen. Dat kan gezien worden als een nadeel, want soms vult het dus ook best een deel van de speelduur, maar als je met name vanwege de muziek kijkt - zoals ik - dan word je op je wenken bedient. Tevens toont de film mooi hoe Michael een uitzonderlijk vreemde jeugd had (zeg maar gerust géén jeugd), waardoor de fascinatie voor Peter Pan en de kinderlijke mind-set wel enige opheldering krijgen.
Over deze muzikale legende bestaan natuurlijk de nodige verhalen, waarvan ik oprecht niet weet wat ik moet geloven. Ik was er niet bij, maar er valt wel een hoop af te dingen op de geloofwaardigheid van een hoop van de aantijgingen. De veelvuldig gegeven kritiek dat deze film dit zou negeren vind ik persoonlijk onterecht. De film focust zich op een heel andere periode uit het leven van Jackson en bovendien is zijn schuld nooit bewezen, dus ik zou niet weten wat men hier had moeten laten zien. Dat is overigens wel een vraagstuk waar de opvolger, waarvan ik begrepen heb dat die er definitief gaat komen, voor zal komen te staan.
Ik heb genoten! Er komen uiteraard zaken voorbij die je met een korreltje zout moet nemen en het geheel komt bij vlagen geromantiseerd over, maar dat weet je van tevoren. De essentie is er en dat is het belangrijkste. De opbouw in de film is logisch en er is ook ruimte om Michaels onzekerheden in beeld te brengen. Het levert een portret op dat deze fase van zijn leven op een gedegen wijze samenvat en ik vind dat de film ook eer doet aan zijn nalatenschap. Voor een ieder die zijn muziek waardeert, is deze film zonder meer een aanrader.
Aangename misdaadfilm, waarbij met name het sterke spel van Denzel Washington doorslaggevend is. Ik zie hem sowieso wel graag aan het werk, maar hier vond ik hem bijzonder goed op dreef. Overigens vond ik dat ook Russell Crowe en het gros van de bijrolacteurs naar behoren speelden. De cast zorgt ervoor dat het goed levendig blijft en dat je naar de verdere ontwikkeling van de personages wilt blijven kijken. Dat het allemaal gebaseerd is op waargebeurde feiten is soms vreemd om je te realiseren, maar zorgt er wel ook voor dat het extra interessant blijft.
Verhaaltechnisch stelt het wellicht iets minder voor: het is toch weer het bekende 'rise-and-fall' verhaal dat je ook bij veel van de genregenoten waarneemt. Hoe interessant je dat vindt, verschilt per persoon. Zelfs bij de grote klassiekers staat het mij soms toch wat tegen en zo ook wel bij American Gangster. Toch brengt Ridley Scott zijn film dusdanig stijlvol dat het me enigszins verbaasde hoe interessant de film blijft. Bij vlagen is de forse speelduur voelbaar, maar de film herpakt zich eigenlijk altijd weer. Zelf had ik wel op een iets spannendere climax gehoopt. Er zal best behoorlijk een loopje genomen worden met de realiteit, dus dan had ook even op dit gebied doorgepakt, denk ik dan. Ondanks die kritische noten vond ik dit best een onderhoudend misdaaddrama dat over de gehele linie gelukkig vrij boeiend weet te blijven.
Leuke, vlotte thriller, waar met deze cast niet het maximale potentieel uit wordt gehaald. Val Kilmer was naar mijn mening geen wereldacteur, maar toch kon ik hem eigenlijk altijd vrij goed hebben. Zo ook hier, waar hij zijn hoofdrol weliswaar een beetje stoïcijns neerzet, maar toch nog altijd prettig is om te volgen. Ik had zelf de indruk dat eerder meer uit de bijrollen van William H. Macy en Ed O'Neill gehaald had kunnen worden, maar wel leuk dat ze er waren.
De film laat de interesse niet verslappen, maar lijkt wel halverwege een beetje onnodig gecompliceerd te worden. De rode draad blijft wel volgbaar, maar door de twist halverwege wordt het eigenlijk allemaal onnodig groot gemaakt. Mijns inziens was dit niet nodig geweest en schiet de film zich ook daar mee in de eigen voeten. Wat resteert is een thriller die een vrij hoge amusementswaarde heeft. Het had nog allemaal wat enger en spannender gekund, maar vooruit: Spartan zorgde zeker voor een avondje vertier.
Jay Kelly sprak me qua cast en regisseur wel aan, maar de speelduur heeft me er een tijdje van weerhouden om hem te kijken. Dat bleek niet geheel onterecht, want mijn conclusie is dat dit best een prima film is, maar wel eentje met een iets te rijke omvang. Wat mij betreft had dit gemakkelijk een half uurtje korter gekund. Het draait uiteindelijk om het titelpersonage en de keuzes die hij in zijn leven gemaakt heeft. George Clooney geeft goed gestalte aan hem en hij wordt prima bijgestaan door Adam Sandler, die zich hier weer van zijn kalme kant laat zien. Zijn personage is misschien wel degene waar je nog het meest mee meeleeft als je kijkt naar wat hij allemaal opoffert en hoe weinig waardering hij ervoor terugkrijgt.
Overige bijrollen worden goed vertolkt, maar zijn toch wat minder interessant, wellicht nog met uitzondering van Billy Crudup. De film kent een aantal mooie filmlocaties, evenals een aantal mooie momenten, maar daar staan ook wat langgerekte en onnodige momenten tegenover. Erg leuk vond ik de vertoning van het eerbetoon, waarbij beelden van Clooney in zijn verschillende rollen door de jaren heen getoond worden. Het vormt een mooi en passend slotakkoord voor deze Jay Kelly. Eigenlijk is het prima materie, die echt wel weet te boeien, maar die wat mij betreft wel beter was geweest wanneer het qua lengte iets wat teruggedrongen. En die ruimte was er wel, want je kan je afvragen of alle flashbacks en scènes in de trein echt nodig waren.
Best een leuke komedie, met ook ruimte voor een beetje actie. Het is een soort luchtige variant op The Game van David Fincher en het toeval wil dat ik die film laatst nog herzien heb en nog steeds erg sterk vind. Het nadeel is wel dat deze Game Night daardoor iets minder origineel overkomt, al zitten er alsnog genoeg elementen in die het enigszins fris maken. Het grootste voorbeeld is de rol van Jesse Plemons: wat in het begin nog een ietwat ongemakkelijke en onnodige cameo lijkt te gaan worden, ontpopt zich tot één van de leukere personages.
Rachel McAdams vind ik altijd een prettige verschijning en de chemie tussen haar en Jason Bateman is best oké te noemen. Er zitten enkele leuke scènes in, zoals het verwijderen van de 'kogel', het 'spel' met het rondgooien van het ei en de beruchte scène waarin Bateman de kamer van zijn buurman en diens hond een ander kleurtje geeft, maar daar staan ook wat mislukte pogingen tegenover, alsook dat de film richting het einde een beetje doorslaat. Overigens duurde het voor mijn gevoel ook even voordat de film op gang kwam. Het is dus zeker niet perfect, maar Game Night is echt wel een vlot, onderhoudend filmpje voor tussendoor. Ik heb me er goed mee vermaakt.
Hier had ik meer van verwacht. Abraham Lincoln is zo'n iconisch figuur dat een film over hem eigenlijk al gelijk mijn interesse heeft, maar deze Lincoln is echt gortdroge politieke materie. Het werd al voor me gezegd las ik, maar ook mij bekroop tijdens het kijken het gevoel dat "The 13th Amendment" als titel passender zou zijn geweest. Van de politieke onderhandelingen is een deel onderhoudend - met name richting en tijdens de stemming gaat het niveau aanzienlijk omhoog - maar een ander deel ook gruwelijk taai.
Dit zorgt ervoor dat Lincoln wel echt als een film voor de liefhebber van deze politieke periode in Amerika voelt: een specifieke doelgroep. Wie hoopt op een portret van het leven van de zestiende president van de VS kan bedrogen uitkomen. Zelf heb ik vooral genoten van een zeer degelijke performance van Daniel Day-Lewis; voor mij toch wel de reden dat ik nog iets hoger durf te zitten in mijn beoordeling. Hij speelt heel natuurlijk en doet niet denken aan verleden rollen die hij gespeeld heeft: hij ís gewoon Lincoln hier. In de bijrollen vind je nog een hoop bekende namen en die doen het niet slecht, noch weten ze veel indruk te maken. Steven Spielberg weet het (politiek-)historische tijdsbeeld wel over te brengen, maar dat kan niet voorkomen dat ik dit wel één van zijn mindere films vind. Zelfs de score van John Williams wist nauwelijks te beklijven.
De film kwam vooral in mijn vizier na het zien van Amadeus. Die film wist me aan het begin van dit jaar zo te overdonderen dat ik gelijk zin kreeg om meer films van Milos Forman na te trekken, zeker aangezien One Flew over the Cuckoo's Nest en Man on the Moon eerder ook al goed bevallen waren.
Over Larry Flynt wist ik eigenlijk helemaal niks, maar laat het maar aan Woody Harrelson over om gestalte te geven aan zo'n kleurrijk figuur. Ik vond hem erg sterk in zijn rol! Doordat Flynt zelf werkelijk alle kanten opgaat, blijft de film met enig gemak interessant, al moet ik wel toegeven dat richting het einde de zoveelste rechtszaak me wel toch een beetje ging tegenstaan. Er bekroop me geen gevoel van ergernis of iets dergelijks, maar wel een licht 'daar gaan we weer' gevoel. Courtney Love kwam ook goed uit de verf. Misschien hier nog wel iets memorabeler dan in Man on the Moon. Edward Norton doet het verdienstelijk, maar diens personage voelt verder vooral functioneel.
De film is bij vlagen vrij intens (met de nodige emotionele uitbarstingen) en ontroerend (de dood van Althea is en de daaropvolgende reactie van een machteloze Larry is hartverscheurend), maar er is ook ruimte voor humor, waardoor het ook weer niet té zwaar wil worden. Qua tempo ligt de film over het algemeen erg prettig, met enkel een ietwat slepend gevoel richting het einde. Bovendien vallen de passende soundtrack en de geloofwaardige aankleding te prijzen. The People vs. Larry Flynt is een bovengemiddeld vermakelijke film. Niet zozeer briljant, maar wel een degelijke vertelling en daardoor de moeite waard.
Mnee, dit was 'm niet voor mij. Volgens mij het origineel lang geleden wel eens gezien, maar daar staat me niks meer van bij. Zombiefilms en series staan niet bovenaan mijn favorietenlijstjes, maar dikwijls kan ik er wel mee overweg. Een film als World War Z en de eerste seizoenen van The Walking Dead vond ik bijvoorbeeld prima vermaak. Ik had hier dus wel vertrouwen in, zeker wanneer het van de hand van Danny Boyle is.
Grootste probleem met deze 28 Years Later is dat ik geen enkele binding met de personages voelde, waardoor het me ook vrij weinig interesseerde wat er gebeurde. Ik kan niet eens zeggen dat de acteurs het heel slecht deden, ook niet heel goed overigens, maar ik kon gewoon niks met deze figuren. De enige uitzondering is wellicht het personage van Ralph Fiennes, maar diens aandeel is te klein om een echt verschil te kunnen maken. Daarnaast is er ook weinig sprake van spanning. De 'zombies' komen nauwelijks in beeld en wanneer dit wel het geval is, gaat er toch, ondanks dat ze overduidelijk gevaarlijk zijn, niet al te veel dreiging van hen uit: tuurlijk zijn ze op hol geslagen, maar ik ervoer hier niet het extreem onbehaaglijke gevoel wanneer er eentje dichterbij kwam, hetgeen toch wel wenselijk is bij deze films. Dit wordt nog eens versterkt door bijvoorbeeld de scène met de geïnfecteerde die bevalt, waar er zelfs een momentje ontstaat tussen haar en Isla.
Ik heb me hier wel doorheen moeten worstelen en heb de film ook niet in één keer gekeken. Sommige opnamelocaties zijn nog wel de moeite waard en het is niet zo dat ieder moment tergend vervelend is, maar wanneer je je niet betrokken voelt bij de personages en ook niet onder de indruk bent van de aanpak van iets dat eng zou moeten zijn, blijft er natuurlijk weinig over. Ik twijfel over het zien van de opvolger. Enerzijds leuk dat Fiennes daar wat meer te doen lijkt te krijgen, maar als het einde van deze film een voorbode is, vind ik dat niet veelbelovend. Waarschijnlijk is het niet aan mij besteed.
Ach, slecht is het niet, maar Three to Tango voelt wel als een gevalletje 'net niet'. Ik ben vooral op de film afgegaan vanwege Matthew Perry. Ik was ook wel benieuwd naar de interactie tussen hem en Neve Campbell. Het plot sprak me persoonlijk iets minder aan, omdat het een vrij drukke en typisch Amerikaanse komedie doet vermoeden, maar ik liet me graag verrassen.
Helaas bleek die gedachte wel grotendeels te kloppen. Sterker nog, het plot is eigenlijk dusdanig belachelijk dat het geen moment serieus te nemen valt. Zo'n ''pretending to be gay'' uitgangspunt vond ik nog wel werken in I Now Pronounce You Chuck & Larry, maar hier voelt het veel geforceerder. Perry moet zich uit de meest uiteenlopende bochten wringen om de leugen in stand te houden en natuurlijk wordt alles afgesloten met een moraliserende speech op het einde. Het einde laat zich uiteraard wel raden, maar persoonlijk geloofde ik de gevoelens tussen Perry en Campbell niet zo. Ik miste de vonk tussen beiden.
Perry moet de film eigenlijk dragen en doet dit door, net als in bijna al zijn films, Chandler opnieuw te spelen. Op zich geen vreemde zet natuurlijk en het levert wel wat gegniffel op. Echte lachsalvo's ontbreken, maar Perry komt een heel eind door zijn gebruikelijke charme. Leuke toevoeging vond ik Oliver Platt: typisch zo'n bijrolletje dat de film naar een iets hoger niveau tilt. Campbell viel me helaas wat tegen en Dylan McDermott vond ik ronduit vervelend en nietszeggend qua toevoeging. Kortom: ook de onderlinge relaties tussen de personages verlopen eerder stroef dan gesmeerd. Daardoor is Three to Tango vooral een film die het moet hebben van een aantal losse elementen en scènes, maar een écht leuk geheel is het naar mijn mening helaas net niet geworden.
Film die ik niet in het bijzonder heb uitgezocht, maar die onderdeel was van een 80s verzamelbox waar een aantal andere titels in zaten die wél al op voorhand mijn interesse hadden. Maar goed, een film van Ridley Scott met Michael Douglas in de hoofdrol klinkt als iets wat mooi meegenomen is.
Op zich is het dat ook wel. Het is geenszins het beste werk van beide heren, maar Black Rain is wel een onderhoudende actiefilm, die hoofdzakelijk draait om het rechtzetten van een fout van Douglas' personage en de daarop volgende klopjacht. Douglas doet het prettig in de hoofdrol en ook Andy Garcia is leuk. De brute dood van Garcia's personage is enerzijds een moment waarop de film echt wel even weet binnen te komen, een moment dat je als kijker zal bijblijven, maar het zorgt er ook voor dat de film een belangrijke wisselwerking - die tussen Douglas en Garcia - relatief gauw kwijtraakt en dat is jammer. Nu moet ik zeggen dat degene die de rol daarna min of meer overneemt, Ken Takakura, ook best prettig was en Yusaku Matsuda speelt een goede bad-guy.
Hoogstaand is het allemaal niet, maar er zit genoeg actie in om de boel onderhoudend te houden. Ook de climax richting het einde is prima: er is niet zozeer sprake van spanning, maar het is wel leuk om te volgen en dat geldt eigenlijk voor de hele film. Een prima tussendoortje dus: de charme van een typische 80s flick is er wel, maar wel met een duister randje.
Mooie biografie over één van mijn favoriete Engelse dichters, John Keats. Enige appreciatie voor poëzie, in het bijzonder Keats, lijkt wel een voorwaarde te moeten zijn om hier van te kunnen genieten en dat is gelijk het grootste nadeel. Bright Star is namelijk vrij droog: verwacht geen al te spectaculaire wendingen. Scènes zijn bij vlagen best langgerekt, dus wanneer het onderwerp je niet aanstaat, zou dit zomaar eens een lange zit kunnen worden.
Wanneer de interesse er op voorhand wél al is, ben ik ervan overtuigd dat Bright Star ook niet gauw zal tegenvallen. Ik kon juist genieten van de rustige vertelling van hoe Keats worstelt als beginnend dichter en uiteindelijk in Fanny Brawne zijn muze vindt. Tevens belicht de film de tragische afloop die zijn leven kende, maar ook hoe deze fase nog bijdroeg aan een creatieve uitbarsting. Veel is te danken aan het uitstekende acteerwerk van Ben Whishaw en de aandoenlijke Abbie Cornish. Onderling hebben ze chemie en je kan eigenlijk als kijker alleen maar het beste hopen voor beiden. De film maakt optimaal gebruik van de natuurlijke omgeving van Hampstead en ook de kostuums en natuurlijk de voorgedragen gedichten zorgen ervoor dat het geheel authentiek voelt. Wellicht niet voor iedereen weggelegd, maar ik vond het een erg fijne, rustgevende film met interessante personages en een boeiend verloop.
Minority Report schetst een ogenschijnlijk leuk toekomstbeeld dat natuurlijk een complete nachtmerrie blijkt: het is een uitgangspunt dat we vaker gezien hebben, maar mijn interesse heeft een dergelijk verhaal wel meestal. Voeg een gevierd regisseur als Steven Spielberg, mijn favoriete componist John Williams en een grote superster als Tom Cruise in de hoofdrol daaraan toe en je zit gebakken. Althans, dat dacht ik. De film is gelukkig wel vermakelijk, maar ik had er meer van verwacht.
Ik vond het allemaal niet bijster goed uitgewerkt. Het komt erop neer dat de mensheid moorden kan voorkomen, maar hoe dit precies in zijn werk gaat wordt gepresenteerd zonder dat het erg geloofwaardig overkomt. De actiemomenten zien er visueel nog wel goed uit, maar echte spanning ontbreekt en dat vond ik eigenlijk het grootste gemis. Komt enerzijds een beetje door vaagheden, maar ook doordat soms zaken iets te vroeg uit de doeken gedaan worden, zoals dat Max von Sydow het grote kwaad speelt. Bovendien was ik niet zo'n fan van de bleach bypass 'look', maar dat is ook een kwestie van smaak.
Nou, vooruit. Ik zal nu wel heel negatief klinken. De film deed prima dienst als vermakelijk tussendoortje en er zitten enkele memorabele scènes in, zoals wanneer John met Agatha op de vlucht is en zij hem instructies geeft over wat er gaat gebeuren, maar ook het moment waarop John bij zijn eigen moord aankomt en de uiteindelijke confrontatie met Lamar zijn stuk voor stuk uitschieters. Maar het is wel zo dat ik met de indrukwekkende namen die hierbij betrokken waren meer had verwacht van een film met deze omvang.
Stond al lange tijd op mijn lijstje, deze Barry Lyndon. Sowieso zijn er nog wel wat films van Stanley Kubrick die ik moet (her)zien. The Shining blijf ik geweldig vinden en eigenlijk bevalt al het andere werk wat ik van hem gezien heb ook, al zitten er weinig titels bij die écht heel hoog bij me scoren, op zijn horrorklassieker en 2001: A Space Odyssey na dan. Desondanks toch wel een regisseur die mij als filmliefhebber gewoon erg aanspreekt.
Barry Lyndon is een mooi epos omtrent het titelpersonage en diens klim op de sociale ladder. Ryan O'Neal speelt het personage goed: haast het schoolvoorbeeld van een antiheld, waardoor je met hem meeleeft, terwijl het helemaal niet zo'n sympathieke kerel is. Ook andere acteurs, waaronder de prachtige Marisa Berenson, doen het eigenlijk prima. Het grootste pluspunt is bovendien naar dat de film bij vlagen daadwerkelijk voelt als een bewegend schilderij en dan ook nog van het soort dat mij heel erg aanspreekt. Schitterende achtergronden en je waant je daadwerkelijk in een andere tijd. Sowieso is de aankleding bij vlagen ongekend prachtig: ook de grime, kostuums, het kleurgebruik en de belichting vielen mij meermaals op.
Het grootste minpunt is dat de speelduur van drie uur voor mij niet volledig gerechtvaardigd voelt. De film komt wel een heel eind moet ik zeggen: het overgrote merendeel is gelukkig echt wel boeiend en daardoor is het ook gemakkelijk om te blijven kijken, maar er kwamen soms scènes voorbij waar de rek wel voelbaar was. Die zitten overigens meer in de tweede helft dan in de eerste. Ook is het een film die helaas niet dusdanig veel impact maakt dat ik er dagen later nog mee bezig ben. Het voordeel van het later toekomen aan stemmen en het plaatsen van een review is dat ik erachter kan komen hoeveel de film met me gedaan heeft. Bij Barry Lyndon blijkt dat effect vrij klein.
Wel een film die genoeg te bieden heeft en waar ook zeker individuele scènes je wel bijblijven. Van tedere momenten, zoals de onschuldige en ietwat ongemakkelijke eerste seksuele kennismaking voor Barry, tot het pijnlijke verlies van zijn zoontje en de confrontatie met Lord Bullingdon op het einde: de film heeft zeker iets te vertellen. Toch moet het lome tempo je liggen en ik kan me dus ook wel voorstellen dat mensen afhaken. De film krijgt van mij zeker een ruime voldoende en ik voel absoluut de interesse om hem in de toekomst nog eens opnieuw te zien. Perfect vond ik hem niet, maar er is genoeg schoonheid te bespeuren.
