Minority Report schetst een ogenschijnlijk leuk toekomstbeeld dat natuurlijk een complete nachtmerrie blijkt: het is een uitgangspunt dat we vaker gezien hebben, maar mijn interesse heeft een dergelijk verhaal wel meestal. Voeg een gevierd regisseur als Steven Spielberg, mijn favoriete componist John Williams en een grote superster als Tom Cruise in de hoofdrol daaraan toe en je zit gebakken. Althans, dat dacht ik. De film is gelukkig wel vermakelijk, maar ik had er meer van verwacht.
Ik vond het allemaal niet bijster goed uitgewerkt. Het komt erop neer dat de mensheid moorden kan voorkomen, maar hoe dit precies in zijn werk gaat wordt gepresenteerd zonder dat het erg geloofwaardig overkomt. De actiemomenten zien er visueel nog wel goed uit, maar echte spanning ontbreekt en dat vond ik eigenlijk het grootste gemis. Komt enerzijds een beetje door vaagheden, maar ook doordat soms zaken iets te vroeg uit de doeken gedaan worden, zoals dat Max von Sydow het grote kwaad speelt. Bovendien was ik niet zo'n fan van de bleach bypass 'look', maar dat is ook een kwestie van smaak.
Nou, vooruit. Ik zal nu wel heel negatief klinken. De film deed prima dienst als vermakelijk tussendoortje en er zitten enkele memorabele scènes in, zoals wanneer John met Agatha op de vlucht is en zij hem instructies geeft over wat er gaat gebeuren, maar ook het moment waarop John bij zijn eigen moord aankomt en de uiteindelijke confrontatie met Lamar zijn stuk voor stuk uitschieters. Maar het is wel zo dat ik met de indrukwekkende namen die hierbij betrokken waren meer had verwacht van een film met deze omvang.
Stond al lange tijd op mijn lijstje, deze Barry Lyndon. Sowieso zijn er nog wel wat films van Stanley Kubrick die ik moet (her)zien. The Shining blijf ik geweldig vinden en eigenlijk bevalt al het andere werk wat ik van hem gezien heb ook, al zitten er weinig titels bij die écht heel hoog bij me scoren, op zijn horrorklassieker en 2001: A Space Odyssey na dan. Desondanks toch wel een regisseur die mij als filmliefhebber gewoon erg aanspreekt.
Barry Lyndon is een mooi epos omtrent het titelpersonage en diens klim op de sociale ladder. Ryan O'Neal speelt het personage goed: haast het schoolvoorbeeld van een antiheld, waardoor je met hem meeleeft, terwijl het helemaal niet zo'n sympathieke kerel is. Ook andere acteurs, waaronder de prachtige Marisa Berenson, doen het eigenlijk prima. Het grootste pluspunt is bovendien naar dat de film bij vlagen daadwerkelijk voelt als een bewegend schilderij en dan ook nog van het soort dat mij heel erg aanspreekt. Schitterende achtergronden en je waant je daadwerkelijk in een andere tijd. Sowieso is de aankleding bij vlagen ongekend prachtig: ook de grime, kostuums, het kleurgebruik en de belichting vielen mij meermaals op.
Het grootste minpunt is dat de speelduur van drie uur voor mij niet volledig gerechtvaardigd voelt. De film komt wel een heel eind moet ik zeggen: het overgrote merendeel is gelukkig echt wel boeiend en daardoor is het ook gemakkelijk om te blijven kijken, maar er kwamen soms scènes voorbij waar de rek wel voelbaar was. Die zitten overigens meer in de tweede helft dan in de eerste. Ook is het een film die helaas niet dusdanig veel impact maakt dat ik er dagen later nog mee bezig ben. Het voordeel van het later toekomen aan stemmen en het plaatsen van een review is dat ik erachter kan komen hoeveel de film met me gedaan heeft. Bij Barry Lyndon blijkt dat effect vrij klein.
Wel een film die genoeg te bieden heeft en waar ook zeker individuele scènes je wel bijblijven. Van tedere momenten, zoals de onschuldige en ietwat ongemakkelijke eerste seksuele kennismaking voor Barry, tot het pijnlijke verlies van zijn zoontje en de confrontatie met Lord Bullingdon op het einde: de film heeft zeker iets te vertellen. Toch moet het lome tempo je liggen en ik kan me dus ook wel voorstellen dat mensen afhaken. De film krijgt van mij zeker een ruime voldoende en ik voel absoluut de interesse om hem in de toekomst nog eens opnieuw te zien. Perfect vond ik hem niet, maar er is genoeg schoonheid te bespeuren.
