Mijn verwachtingen waren wellicht iets te hooggespannen. Dat kwam niet alleen door de torenhoge score voor een film uit dit genre op deze site, maar ook na een trailer die ik op een andere dvd zag staan. Het zag er wonderbaarlijk uit aldaar, dus ik ben gauw achter deze film aan gegaan.
Dat wil overigens niet zeggen dat ik teleurgesteld ben. Stardust is over het algemeen een prettige zit. Met name het fantasy-deel komt goed uit de verf: er is creativiteit in overvloed en er wordt ook echt een mooie wereld opgebouwd en uitgewerkt. Visueel vind ik de film echter wisselvallig: soms zijn de effecten heel mooi, maar soms ook spuuglelijk. Er waren een aantal momenten waarop het green screen goed waarneembaar is en dit werkte afleidend. Dat viel me overigens vooral op tijdens de scènes met de boot in de lucht. Een tweede minpunt vond ik de chaos. De film zit zo boordevol ideeën dat men soms ook iets te veel wil, waardoor er binnen een mum van tijd een behoorlijke rits personages is geïntroduceerd en scènes zich in een hoog tempo opvolgen. Ik had de voorkeur gegeven aan een iets rustigere aanpak, zodat een aantal scènes wat meer momentum hadden gekregen. Overigens denk ik nog steeds dat een aantal personages en scènes onnodig waren. Qua personages valt te denken aan de zussen van de heks en qua scènes aan die transformatie van Tristan naar een muis.
Maar goed, daar staat tegenover dat de film gelukkig ook een hoop plezier uitstraalt. De acteurs hebben er duidelijk zin in en dat enthousiasme werkt aanstekelijk. De hoofdrollen worden door Claire Danes en een voor mij onbekende Charlie Cox prima vertolkt, maar ook Michelle Pfeiffer is gewoon heerlijk in deze rol. Ze kan zich volledig uitleven en schmiert er flink op los, met name tijdens de climax. Voor mij zijn het echter ook de bijrollen die het compleet maken. Robert De Niro, Ricky Gervais en - niet te vergeten - Peter O'Toole leveren allemaal een leuke bijdrage. En dan heb ik eigenlijk enkel het topje van de ijsberg benoemd, want er komen nog veel meer bekende koppen en stemmen voorbij. Door de hoeveelheid make-up is het echter niet afleidend en het scheelt wel dat zo'n indrukwekkende cast ook daadwerkelijk levert. Er gaat veel humor uit van de film, waardoor het satirische karakter ook wel tot de verbeelding spreekt. Het zijn echter ook niet gelijk dijenkletsers: O'Toole was immers de enige die me echt aan het lachen kreeg. Het zorgt wel voor een ontspannen sfeertje.
Al met al gewoon een zeer fijne film voor tussendoor. Het genre ligt mij wel op zijn tijd, dus wat dat betreft was dit, zeker na een positief voorproefje, ook een veilige keuze. Het gaat voor mij niet gelijk de boeken in als klassieker of als meesterwerk, maar wel als een fijne toevoeging aan mijn verzameling. Er is overduidelijk liefde in deze film gestoken en dat kwam op mij als kijker over.
Erg interessante film. Van deze regisseur bevielen me eerder The Revenant en Birdman goed, maar deze 'trilogie' was me nog niet bekend. Het was eigenlijk ook per toeval dat deze film op mijn pad kwam. Ik had de dvd cadeau gekregen, maar de disc liep halverwege vast. Zeer frustrerend, dus ik heb gelijk een nieuw exemplaar gehaald. Zoiets is natuurlijk altijd vervelend, maar zeker bij deze Babel werd het me hierdoor eens temeer duidelijk dat ik er na een klein uur volledig in zat. Ik was oprecht benieuwd naar het vervolg en wilde z.s.m. kunnen verder kijken.
Grootste voordeel van deze mozaïekfilm is dat de verschillende verhalen allemaal boeien en overtuigen. De verhalen hangen met elkaar samen qua thematiek en ook letterlijk. Ik vond het knap gedaan, maar dit geldt niet voor alle kijkers. Met name het verhaal in Japan moet het vaak ontgelden qua kritiek: hier is de letterlijke connectie inderdaad wat vergezocht. Zelf had ik daar geen probleem mee, omdat het verhaal mij inhoudelijk wel wist te bekoren. Rinko Kikuchi speelde erg natuurlijk en ik kon goed met haar gekwelde personage meeleven. Er waren één of twee scènes waar het tempo iets omhoog mocht, maar verder heel goed te doen. Mooi moment bijvoorbeeld tijdens het uitgaan, waar goed wordt weergegeven hoe zij dit ervaart, maar ook haar emotionele climax kwam binnen. Ik ervoer in ieder geval geen teleurstelling wanneer er naar dit verhaal werd overgeschakeld.
Verder lastig te zeggen welk van de vier verhalen mij het meeste aansprak. Voor mij voelde het ook wel grotendeels als één verhaal moet ik zeggen. Hoewel ik Japan juist erg intrigerend vond, vond ik de verhalen in Marokko en Mexico wel nog een stuk intenser. Hollywoodsterren Brad Pitt en Cate Blanchett doen het naar behoren, maar de Marokkaanse acteurs (ook de twee jongens) gaan er met de bloemen vandoor. Ik vond ze allen erg natuurlijk. De verhaallijn in Mexico zorgde er letterlijk voor dat ik met de handen in het haar zat. Alles van de grenscontrole tot en met het zoeken naar de achtergelaten kinderen wist me heel ongemakkelijk te maken en op het puntje van mijn stoel te doen belanden. Ook hier weer knap acteerwerk.
Wanneer een film je tijdens het kijken zo in vervoering weet te brengen, weet je dat de missie volbracht is. Wellicht niet van de eerste tot en met de laatste minuut consequent even sterk, maar het geheel heb ik ervaren als een meeslepende zit. Bij vlagen mooi, dan weer zeer spannend, maar bovenal: het kwam binnen.
Eigenlijk schandalig dat ik hier nog geen review bij geplaatst heb. Dankzij deze pagina ontdekte ik MovieMeter in 2007 en maakte ik een account aan. Ik was toen groot Jim Carrey fanaat en was al zijn films aan het bekijken. MovieMeter hielp me met het bijhouden van het overzicht en uiteindelijk ook met het ontdekken van andere films. Uiteraard trakteerde ik als 10-jarige wel vrij veel van Jims films op de maximale score
Moeilijk om een échte favoriet van destijds aan te wijzen, maar ik denk dat The Mask wel een goede kanshebber was. Ik heb die film oneindig vaak gezien en ik snap de aantrekkingskracht wel. Ik had destijds een nogal 'kwetsbare' leeftijd en zat logischerwijs vol met onzekerheden, dus het was natuurlijk heerlijk om een volwassene te zien waar ik me qua karakter goed in kon herkennen, maar die door toedoen van een groen masker verandert in een superheld die alles vertegenwoordigt wat een introverte 10-jarige wilt zijn. En natuurlijk was het een feest om Jim Carrey op volle toeren te zien. Je ziet al de wat serieuzere kant doorschemeren wanneer hij Stanley Ipkiss is, maar hij is natuurlijk Ace Ventura in het kwadraat zodra hij in het titulaire personage transformeert.
Het moge duidelijk zijn: The Mask heeft er blijvend voordeel van dit gewoon een ontzettende bak nostalgie is voor me. Ik heb de film nog eens opnieuw gekeken na het recente overlijden van regisseur Chuck Russell en toch kan ik de film ook heden ten dage nog steeds waarderen wanneer ik niet stilsta bij de fijne jeugdherinneringen. De voornaamste rollen worden immers uitstekend vertolkt. Carrey spreekt inmiddels voor zich, maar ook vind ik Peter Greene een goede bad-guy. Hij had absoluut de juiste gelaatsuitdrukkingen en kop voor deze rol. Ook Peter Riegert en sidekick Jim Doughan zorgen voor enkele leuke momenten en natuurlijk mag het hondje Milo niet vergeten worden. Cameron Diaz is bovendien perfect gecast: uitstekende chemie met Carrey, maar natuurlijk ook bloedmooi. Ik was alleen altijd in de veronderstelling dat ze daadwerkelijk zelf zong tijdens haar optreden, maar dat blijkt niet zo te zijn. Movie magic!
De film kent een leuk plot en een knappe, effectieve balans tussen het cartooneske/fantasy-element en het misdaadverhaaltje. Het blijft luchtig, maar er gaat ook daadwerkelijk wel wat dreiging uit van de criminelen. Het is in ieder geval afwisselend genoeg om de aandacht vast te houden en de climax mag er ook wezen met wederom dezelfde mix van humor en actie: het is geen film die het vroegtijdig laat afweten. Minpunten zijn er mijns inziens niet zozeer, al kan ik me voorstellen dat het niet altijd ieders 'cup of tea' is. De derde transformatie in het park, gevolgd door de befaamde Cuban Pete scène zal daar een goed voorbeeld van zijn: daar ga je in mee of je vindt het waarschijnlijk onnodige tijdvulling.
Bijna twintig jaar nadat ik 'm voor het eerst zag, kan ik nog steeds bijzonder goed genieten van The Mask. Het is een vlotte, unieke komedie met de nodige memorabele scènes, waarvan de dans in de Coco Bongo Club toch als eerste in me op komt. Wat mij betreft kan dit ook nog steeds prima mee anno 2026. Het is waarschijnlijk zo'n film waar ik over 20 jaar nog steeds van kan genieten. Mijn huidige score blijft naar mijn mening dan ook welverdiend.
Het origineel vond ik als kind al heel mooi en tegenwoordig is dit niet anders. Vorig jaar nog op Blu-Ray aangeschaft en laatst alweer voor de tweede keer bekijken: voor mij blijft Atlantis: The Lost Empire één van de betere Disneyfilms. Meeslepend, mooie animatie, fijne humor, innemende personages, prachtige muziek, spannend... Staat zeker in mijn persoonlijke top 5.
Deze Milo's Return behoorde tot de straight-to-video vervolgen waar Disney destijds om de haverklap mee kwam. Ik ben geen fan van hun hedendaagse real-life reboots, maar dit was ook niet bepaald een fase die er met de schoonheidsprijs vandoor ging. Kinderen voelen wat dat betreft ook haarfijn kwaliteit aan, want ik keek ''deel 1'' van alle Disneyfilms altijd vele malen vaker. Zo ook hier en ik snap wel waarom. Nergens komt Milo's Return ook maar in de buurt van de magie van The Lost Empire. Het is overduidelijk dat het om een samenraapsel verhalen gaat die eigenlijk een tv-serie hadden moeten worden (in dat opzicht vergelijkbaar met Disney's The Legend of Tarzan, waarvan drie afleveringen onder de noemer Tarzan & Jane werden uitgebracht). Wat ik echter nog veel erger vind, is dat er zo weinig liefde en aandacht in lijkt te zijn gestoken. Alles voelt gehaast en slordig. Atlantis zelf speelt maar een bijrolletje en het einde, waarbij toch nog een beroep gedaan wordt op iets wat visueel aantrekkelijk moet zijn, is eigenlijk ronduit pijnlijk en haast een belediging voor het origineel. Zo! In een mum van tijd was de hele stad gewoon boven water en we leefden er nog lang en gelukkig. Sure.
Door de korte speelduur, het feit dat de personages inmiddels vertrouwd voelen en de drie verhalen op zich nog geeneens vervelend zijn, valt dit vervolg best uit te zitten. Het is gewoon jammer dat het constant als een gemiste kans voelt. Wellicht is het om budgettaire redenen ook niet eerlijk om dit naast de film uit 2001 te leggen, maar dat gebeurt automatisch, zeker wanneer je ze na elkaar bekijkt. Prima om eens een keer aan te bieden aan jonge kijkers die meer avonturen van deze personages willen zien, maar de volgende keer laat ik deze toch weer even achterwege.
Niet alleen werd deze film me aanbevolen door een van mijn beste vrienden, maar mijn interesse was ook gewekt n.a.v. recente positieve ervaringen met ander werk van Oliver Stone. Platoon vond ik geweldig, maar ook de herziening van JFK pakte een tijdje geleden positief uit. Born on the Fourth of July is ook een grote titel binnen zijn oeuvre, dus een logische volgende keuze.
Platoon laat je aan het einde verbitterd achter in Vietnam, maar met Born neemt Stone je mee terug naar de VS. Daar waar Platoon de gruwelen van de oorlog uitgebreid aan bod laat komen, ligt hier de focus veel meer op de fysieke en emotionele impact (PTSS) na terugkomst. Het verhaal van Ron Kovic was me nog niet bekend, maar het is absoluut schrijnend. En hij was niet alleen. Wat Tom Cruise in ieder geval heel erg goed doet is de 'twee Rons' in beeld brengen: de optimistische jongeman van voor de oorlog en de gedesillusioneerde na afloop. Over het algemeen een hele mooie prestatie, want er zitten een aantal zeer aangrijpende scènes in. Ik vond hem echter ook wel eens balanceren op het randje. Wanneer de emoties écht hoog oplopen is hij me af en toe net iets erover.
Stone neemt zich de tijd voor deze biopic, maar hij weet de aandacht vrij goed vast te houden. De introductie van het bijna ideale leventje, de momenten in Vietnam, het 'herstel' en de teleurstellende thuiskomst zijn vrijwel allemaal raak. Hartverscheurend is ook zijn weerzien met Donna, waar eigenlijk definitief duidelijk wordt dat hij er met zijn eerdere charme niet meer komt. Ik heb overigens begrepen dat het hele personage van Donna verzonnen is speciaal voor de film. Dat gebeurt gelukkig vrij elegant; althans, ik vond het niet gelijk merkbaar dit een verzinsel was, wellicht op de Hollywood scène op het schoolbal na dan. Sympathieke rol van Kyra Sedgwick, maar eigenlijk doet de hele cast het wel prima.
Eigenlijk begint de film pas te slepen vanaf Mexico. Ik wil niet zeggen dat zich daarna niets interessants meer voordoet, maar de speelduur werd vanaf daar wel steeds meer voelbaar. Ik wist ook niet zo goed wat ik moest met de rol van Willem Dafoe hier. Ik snap dat hij bepaald type veteraan representeert, maar zo'n scène als die in de woestijn voegt eigenlijk weinig toe. Ook het stuk daarna, waar Ron zich steeds meer bij de beweging aansluit, kent een aantal momenten waarop ik het wel geloofde. Overigens een frappante keuze dan weer om de speech op het einde af te kappen.
Al met al is dit voor mij geen Platoon of JFK, maar dat hoeft ook niet. Born on the Fourth of July is echt wel een film die bij vlagen, zeker tijdens de eerste helft van het middenstuk, flink indruk weet te maken. Vietnam is kort, maar weer geweldig angstaanjagend in beeld gebracht (erg sterke cinematografie) en ook de revalidatie en thuiskomst zijn te pijnlijk voor woorden. John Williams levert bovendien weer een mooie score, die ook echt meermaals opvalt. Halverwege levert de film naar mijn mening wat in, maar het blijft interessant genoeg om uit te zitten. Bepaalde beelden blijven me ook zeker nog wel even achtervolgen.
Laatst nog eens herzien. Puur jeugdsentiment dit, dus daar leunt deze film bij mij wel heel erg op. Ik haal er in ieder geval een halve ster vanaf, omdat ik dat wel ruim voldoende vind hiervoor. Liefhebbers van de humor van Adam Sandler komen hier echt wel aan hun trekken. Vrijwel het grootste deel van zijn vriendengroep is weer opgetrommeld, met zeer leuke bijrollen van Rob Schneider en Steve Buscemi, en de tweeling Sprouse brengt een bepaalde aandoenlijke charme. Sandler zelf is ook lekker in zijn element in het type rol dat hem destijds altijd goed lag, maar tegenwoordig een beetje 'op' is. Gelukkig kiest hij tegenwoordig ook regelmatig voor rollen die hiervan afwijken. Richting het einde gaat de film behoorlijk op de ongeloofwaardige toer in de rechtbank, maar dan zijn er al dusdanig veel leuke momenten voorbij gekomen dat het eigenlijk niet meer fout kan gaan. Bovendien weet ook hier Buscemi nog wel wat recht te trekken. Ik had hem al ettelijke jaren niet meer gezien, maar toch ken ik Big Daddy nog van begin tot eind. Het blijft een heerlijke wegkijker!
Erg leuke film! Lekker eigenzinnig door de bijzondere invalshoek. Films als Delirious, The Truman Show en Groundhog Day kwamen tijdens het kijken wel in me op, maar toch is Pleasantville uniek genoeg om zich te onderscheiden van die titels. Met name het principe dat de zwart-wit wereld langzaam kleur aanneemt, levert een aantal fraaie beelden op. Dat is slim gedaan, maar er mag ook een compliment uitgaan naar de cast. Tobey Maguire speelt het ongemakkelijke typetje dat hij wel vaker heeft laten zien, maar hij wordt goed bijgestaan door Jeff Daniels en William H. Macy. Voor Reese Witherspoon heb ik sowieso een behoorlijk zwak, maar ze doet het hier ook leuk en heeft nog best wat chemie met Maguire. Persoonlijk vond ik Joan Allen boven iedereen uitsteken: ze zet een erg innemend personage neer.
Het moge duidelijk zijn dat positieve gevoelens overheersen, maar Pleasantville is niet perfect. Ik vond de film niet altijd even logisch (of consequent) wanneer het aankomt op wat de inwoners uit het plaatsje weten. Doordat het personages in een fictieve wereld zijn, lijken ze qua gedragingen enkel in staat het 'geprogrammeerde' uit te voeren, maar soms lijken ze ook een heel eigen leven te leiden (zonder directe tussenkomst van David en Jennifer). Geen écht storend punt, maar het viel me wel af en toe op. Daarnaast lijkt de film halverwege op een soort missie om via een metafoor wat maatschappijkritiek aan de kaak te stellen, maar dit gebeurt dusdanig weinig subtiel dat het op mij niet helemaal overkwam. Voor mij werkt deze film beter als licht-komische fantasy. De film slaagde er namelijk wel echt in om me een aantal keren aan het lachen te brengen. Het drama voelde daarentegen ietwat geforceerd.
Wel een film die me een tijdje zal bijblijven, alleen al omdat het zo'n eigenaardige film is. De sfeer is erg leuk en ik voelde me betrokken bij deze personages. Overigens wordt het geschetste beeld van de jaren '50 geloofwaardig overgebracht; iets dat wellicht nog wat meer ondersteund had mogen worden door de muziek. Ook houd ik wel van het einde, waar men het een beetje in het midden laat hoe (of beter gezegd: met wie) Betty haar leven voortzet. Ik ben blij dat ik deze film heb meegepikt, want het is er zeker eentje om later nog eens opnieuw de revue te laten passeren.
Alternatieve titel: Van het Westelijk Front Geen Nieuws, 20 juli, 16:54 uur
Prima film om de waanzin van de oorlog te tonen. De film speelt in op het superieure sentiment dat destijds heerste onder met name de oudere generatie en dat feilloos op de jonge mannen - als je al van 'mannen' mag spreken - werd overgebracht. Vervolgens komen de jongens natuurlijk terecht in de hel en het doet pijn om dat te zien. De scènes in de loopgraven zijn beklemmend en je kan de stank bijna ruiken. Puike vertolkingen ook van met name de volwassen cast.
Waar de film helaas mijns inziens een beetje tekortschiet, is in het tot leven brengen van de personages. De volwassenen hebben het dat wat betreft wat gemakkelijker: ze profiteren van het hebben van een bekende kop (Donald Pleasence en Ian Holm) en hun personages zijn tevens vrij kleurrijk. De jongeren, waar het eigenlijk om zou moeten gaan, zijn voor mij helaas toch 'jongen 1', 'jongen 2', etc. Deze personages worden niet goed genoeg uitgewerkt, waardoor ik de namen niet kende en ze door elkaar haalde. De kans op meeleven met deze jongens wordt weliswaar aangeboden, maar oppervlakkig: je vindt met name de gebeurtenissen gewoon zo afschuwelijk. De impact had echter nog vele malen groter kunnen zijn wanneer ik binding met de jongens had gevoeld. Dat bleef nu helaas uit en dat vind ik een misser. Bovendien vond ik het moeilijk voor te stellen dat ik met een groep Duitsers te maken had, terwijl de cast zo overduidelijk Brits en Amerikaans is.
All Quiet on the Western Front verdient verder wel een compliment voor de reconstructie. Het is geen film die opvalt in zaken als muziek of camerawerk: het is vrij rechttoe rechtaan en daardoor wellicht wat 'droog', maar de uitvoering is gelukkig vrij degelijk. De eerdergenoemde minpunten belemmerden mijn kijkervaring wel wat, maar als document ter herinnering aan deze oorlogsgruwelen is dit absoluut een relevante en geslaagde film.
Fijne 80s classic, maar niet helemaal wat ik ervan had verwacht. De genreduiding en de poster suggereren een spannende thriller, maar het is eigenlijk veel meer een romantisch drama met hier en daar enkele thrillerachtige sequenties, met name de moord en de ontknoping. Maar goed, ook als romantisch drama werkt deze film wel, voornamelijk door de fijne hoofdrol van Harrison Ford. Ook Kelly McGillis en Lukas Haas spelen personages waar je als kijker wel mee meeleeft en ook bekende acteurs als Danny Glover en Viggo Mortensen maken vluchtig hun opwachting.
Film is dus letterlijk niet al te spannend en kabbelt bij vlagen wat voort. Een vervelende zit wordt het echter gelukkig niet. Niet alleen is het spel daar te gedegen voor, maar het is ook leuk om een inkijkje te krijgen in de Amish-gemeenschap, aangezien ik daar vrij weinig vanaf wist. De spanningen tussen de inwoners en de buitenstaanders worden ook goed weergegeven. Het is weliswaar voor de film ietwat aangedikt, maar ik las dat dit soort spanningen toch wel degelijk voorkomen. Al met al dus zeker geen straf om dit eens gezien te hebben. Peter Weir maakt hiermee niet zo veel indruk als met bijvoorbeeld The Truman Show, maar levert wel een prima tussendoortje.
Heerlijke film! Mijn verwachtingen waren eigenlijk niet eens zo hooggespannen. Ik vond de poster altijd wel mooi en ik heb begrepen dat de muziekvideo van Mr. Brightside van The Killers (mijn favoriete band) hevig geïnspireerd werd door deze film, maar ik ben geen groot musicalliefhebber. Bovendien vond ik de andere films die ik van Baz Luhrmann gezien heb onderhoudend, maar ook niet gelijk meer dan dat.
Aan het begin vreesde ik even het ergste, want ik vond Parijs aanvankelijk niet erg mooi vormgegeven en de film opent ongelofelijk druk en luidruchtig. Dat luidruchtige karakter raakt de film nooit kwijt, maar zodra de focus shift naar de titulaire nachtclub, vind ik dit juist veel meerwaarde hebben. Luhrmann gaat er vól voor in deze film en dat kan ik waarderen. Kitsch, jazeker, maar wat een lef, bombast en visuele pracht. Heerlijk om te aanschouwen. De aankleding is echt fantastisch en wat een heerlijke sfeer wordt er gecreëerd. Tegen alle verwachtingen in steelt Jim Broadbent bijna de show: een acteur die ik vrij hoog heb zitten, maar die ik niet gelijk aan deze film en deze scènes zou koppelen. Hij doet het echter uitstekend!
Maar goed, natuurlijk ligt de focus vooral op Nicole Kidman en Ewan McGregor. Beiden vond ik erg prettig. Kidman is sensueel, waardoor ze de 'status' van haar personage geloofwaardig overbrengt, en McGregor weet zijn personage iets onschuldigs mee te geven, evenals de machteloosheid die hij ervaart als arme schrijver. De chemie tussen de twee is er zeker en ik hoopte als kijker vurig dat ze samen zouden eindigen. Ook de muziek wordt goed gebracht en werkt aanstekelijk. De insteek om veel bekende popnummers in nieuwe nummers te verwerken had mijns inziens grandioos kunnen mislukken, maar het wordt heel elegant gedaan. Die Elephant Love Medley is waarschijnlijk het meest prachtige voorbeeld, maar er komen meer mooie nummers voorbij. El Tango de Roxanne is namelijk ook raak en ook de climax, die eigenlijk net komt op het moment dat de film voor mijn gevoel een beetje begint te slepen, is een schot in de roos.
Ik ben heel enthousiast! De film kent, zelfs voor een musical, weinig rustmomenten. Als ik al een punt van kritiek moet noemen, dan zou het dat zijn. Moulin Rouge! is daardoor niet een film die ik gauw zou aanbevelen aan het einde van een lange werkdag. Sterker nog, ik zou er zelfs bijna met dezelfde insteek naar gaan kijken als wanneer je een avondje naar het theater gaat. Maar wanneer je dat doet, is het wel een heerlijke film om je aan over te geven. Een erg fijne rit, waarvan ik uitkijk naar de volgende keer. Spectacular, spectacular!
Een film die ik lange tijd gemeden heb, omdat ik me nog kan herinneren dat ik de trailer destijds gruwelijk irritant vond in de bioscoop. Geen idee meer wat me daar niet aan kon bekoren, maar dat is me wel bijgebleven. Ik was toen ook nog helemaal niet bekend met de Coens en waarschijnlijk ook nog iets te jong daarvoor. Inmiddels heb ik films als Fargo en The Big Lebowski best hoog zitten en uitgerekend op die twee zou deze film weer een beetje teruggrijpen qua stijl.
Het is weer een maffe, debiele film geworden, waarbij ogenschijnlijk onschuldige personages in problemen verzeild raken die hun ver boven het hoofd gaan. Gelukkig hebben de Coens een sterke cast opgetrommeld, want Frances McDormand, George Clooney, Brad Pitt en John Malkovich slagen er allemaal in om wat van hun personages te maken. Het zijn behoorlijk kleurrijke figuren, waarbij met name Pitt goed uit de verf komt en op de lachspieren werkt. Het aandeel van Tilda Swinton was me dan weer iets te klein, maar dit wordt gecompenseerd door leuke bijrolletjes van Richard Jenkins, J.K. Simmons en Jeffrey DeMunn. Een echte dijenkletser is het niet, maar er zaten toch wel degelijke een paar momenten in die me aan het lachen hebben kregen.
Richting het einde begint het een beetje te slepen en slaat het bijna door in absurditeit, maar de laatste scène weet er toch nog een leuk einde aan te breien. Voor mij absoluut geen Big Lebowski; die film doet gewoon iets goed, waardoor vrijwel elke scène memorabel wordt. Dat geldt niet voor Burn after Reading, maar de film weet toch wel met weinig middelen vrij goed vermakelijk te blijven. Ik vond hem wat dat betreft een beetje vergelijkbaar met The Ladykillers: geen hoogvlieger, ook geen film die je heel lang bij zal blijven, maar wel gewoon een prima tussendoortje wanneer je met hun stijl overweg kan.
Harry Potter 20th Anniversary: Return to Hogwarts (2022) 3,0
Alternatieve titel: Harry Potters 20e Verjaardag: Terugkeer naar Zweinstein, 16 juli, 09:52 uur
Inmiddels is een nieuwe serie met een nieuwe cast in aantocht, waarmee de kans op een eventuele Cursed Child-film zo goed als nihil lijkt nu. Daarmee vormt deze 20th Anniversary reünie toch echt voorlopig het afsluitende hoofdstuk van de filmreeks.
Overduidelijk voor de fans, maar tegelijkertijd biedt het weinig nieuws onder de zon. De gedeelde anekdotes zijn leuk en overduidelijk ook de ''greatest hits'', anders zouden ze niet worden aangehaald, maar de meeste van die verhalen zijn gemakkelijk terug te vinden op internet of komen al aan bod bij de extra's op de dvd's van de films. Geen grote ramp, maar wel een beetje jammer dat er niet meer nieuwe zaken aan het licht komen. Overigens ook vreemd dat iemand als Ian Hart kennelijk moet komen opdraven voor één zin en het is natuurlijk een gotspe dat J.K. Rowling niet bij de documentaire betrokken is en er via archiefbeelden bijgesleept wordt. Inmiddels heb ik wel gelezen dat het haar eigen keuze betreft, maar het komt desondanks geforceerd en vreemd over.
Desondanks is het voor de liefhebbers gewoon leuk om deze mensen weer bij elkaar te zien. Het trio heeft overduidelijk nog altijd chemie, want zodra je ze in één ruimte plaatst, voelt het alweer heel gauw als vanouds. Je ziet overduidelijk dat de films een ongekend diepe impact op hen hebben gemaakt, net als op Tom Felton overigens. Erg leuk om te zien, maar ook de bijdragen van de volwassen cast en de regisseurs, met name Chris Columbus, zijn prettig. Wel doet de documentaire soms wat fragmentarisch aan: eigenlijk volgt de opbouw de acht films, maar wel met de nodige zijpaden en de films krijgen daarbij niet evenredig veel aandacht. Wel is dan weer een compliment op zijn plaats voor het respectvolle eerbetoon aan de overleden acteurs. Bizar dat daar nu, nog geen vijf jaar later, alweer de nodige namen aan kunnen worden toegevoegd.
Gewoon een fijne zit. Zeker wanneer je de filmreeks nog eens opnieuw kijkt, is het leuk om hiermee af te sluiten. Niet geheel zonder mankementen helaas, maar wel een erg prettige bonus. Ondanks dat het de fans niet veel extra informatie zal opleveren, is het toch haast een beetje verplichte kost.
Stond al lange tijd op mijn lijstje, aangezien Napoleon Dynamite bij mijn weten toch wel een bepaalde status heeft binnen het komediegenre. Maar het bleek best een zware zit, waarbij ik zelfs na 45 minuten overwogen heb om te stoppen. Ik kan flauwe of droge humor best op zijn tijd waarderen, maar dit slaat wel werkelijk alles.
Ik kan Jon Heder best goed hebben in een (niet eens heel erg afwijkend) bijrolletje in bijvoorbeeld Just Like Heaven, of als tegenpool naast een geflipte Will Ferrell in Blades of Glory, maar een complete film dragen blijkt toch wat veel gevraagd. Ik vond hem hier gruwelijk irritant en ook geen moment grappig, wellicht met de dans als enige uitzondering, al is ook dat eerder een sympathiek moment dan een dijenkletser. Maar ook van de rest van de cast moet de film het niet hebben. Ik vond de personages maar flauw, nietszeggend en overbodig. Deels lijkt dat ook allemaal de bedoeling, maar ik kan er weinig mee.
Enkele vondsten zijn nog wel leuk, zoals de auto die Napoleon gebruikt om met zijn date naar het dansfeest te gaan, en de soundtrack is eigenlijk wel heel erg prettig. Het ongemak van de puberteit komt ook goed naar voren tijdens een aantal scènes op school, maar vooral tijdens het dansfeest, waardoor ik die scène wel als hoogtepunt zou aanwijzen. Het zijn echter helaas kleine lichtpuntjes. Fijn dat er gekozen is voor een relatief korte speelduur, maar desondanks begon ik 'm wel te voelen. Ik denk dat dit een duidelijk gevalletje 'hit or miss' is. Aan mij was het in ieder geval niet besteed.
Weer iets beter dan zijn voorganger. Ik heb te weinig met Sonic the Hedgehog om ervoor naar de bioscoop te rennen en ik heb de voorgaande delen ook allemaal slechts één keer gezien, maar toch wil ik ze wel blijven bijhouden, zeker zolang jeugdheld Jim Carrey mee blijft doen.
Bij deel 2 begon ik wel echt af te haken, omdat ik de menselijke personages (op Carrey na dan) echt gruwelijk irritant en nutteloos begon te vinden. In Sonic the Hedgehog 3 wordt dat probleem grotendeels opgelost, want hun aandeel is niet veel meer dan een cameo. Daardoor kan de aandacht volledig uitgaan naar Sonic, Knuckles en Tails, nieuwkomer Shadow (en diens sympathieke relatie met Maria) en de twee Robotniks. Dat komt de vermakelijkheid absoluut ten goede. De helden zijn immers toch vrij innemende personages en Carrey krijgt alle ruimte om zich uit te leven in zijn geflipte dubbelrol. Ook visueel doet de film het vrij goed: de actiescènes zien er tamelijk gelikt uit. Het blijft apart dat zo weinig mensen opkijken wanneer de drie helden door een willekeurige stad lopen, maar vooruit...
Gewoon een fijne, vlotte blockbuster. De humor en het verhaal zijn (logischerwijs) vooral gericht op een jonger publiek, maar ook voor volwassenen is het goed door te komen. Stemmenwerk is ook weer in orde, waarbij Keanu Reeves een leuke toevoeging is. Het personage van Shadow past perfect bij hem. Het vervolg zie ik na deze stijgende lijn op zich wel weer zitten. Ik ben normaal niet zo van het uitmelken en had na deel 2 niet gauw verwacht dit nog te zeggen, maar het voelt alsof er nog wel wat rek in zit. Het telkens uitbreiden van de franchise met nieuwe (welbekende) personages per deel is wat dat betreft geen gekke zet.
Alternatieve titel: Mario Puzo's The Godfather, 13 juli, 18:11 uur
Pfoe, moeilijk te beoordelen. The Godfather wel eens voorbij zien komen toen ik net MovieMeter ontdekte, maar toen was ik hier natuurlijk nog veel te jong voor. Later de film eerlijk gezegd een beetje gemeden, omdat het maffia-genre niet zo aan mij besteed blijkt. Films als Goodfellas en American Gangster kan ik zeker nog om bepaalde aspecten waarderen, maar het is onwaarschijnlijk dat dergelijke films ooit van mij de hoogste score zullen krijgen.
De reden daarachter is gelijk voor mij het grootste 'mankement' aan The Godfather: het doet me werkelijk he-le-maal niets. Ik leef niet of nauwelijks met deze personages mee, ondanks dat ook ik de namen van de acteurs die op de poster pronken indrukwekkend vind en ik zelfs vind dat die namen het ook best goed doen hier. Marlon Brando, Al Pacino en James Caan spelen allen personages die bijzonder tot de verbeelding spreken en de iconische status dubbel en dwars verdiend hebben, maar tegelijkertijd bekruipt me toch geregeld een 'het zal wel' gevoel. De film bevat veel langdradige scènes waarbij groepen samenkomen om zaken te bespreken. Daarbij worden een hoop namen genoemd en het feit dat ik die namen om de haverklap vergeet - en ook weinig behoefte voel om uit te pluizen om wie het gaat - is eigenlijk tekenender dan ik op dat moment zelf wil toegeven.
De film neemt de tijd voor het vertellen van dit familieverhaal. Dat heeft als voordeel dat er ruimte is voor het creëren van onderhuidse spanningen én dat enkele scènes, en dan refereer ik met name naar eigenlijk alle aanslagen, eens temeer binnenkomen. Zo zitten er absoluut een aantal scènes in die ik niet gauw zal vergeten en de climax stond me zelfs nog een beetje bij van ongeveer 20 jaar geleden. Dat zijn tekenen dat de film qua sfeerschepping gewoon een hoop goed doet en visueel straalt de film bij vlagen klasse uit. Ook de muziek vond ik sterk.
Maar goed, het punt blijft natuurlijk dat ik vooral mijn eigen ervaring moet laten meewegen. En als ik dan heel eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik me hier wel doorheen heb moeten worstelen. Enerzijds zit je constant naar iets te kijken waarvan je weet dat het goed uitgevoerd wordt, maar anderzijds laat het me echt volledig koud. Ik had gehoopt dat het een onverwachte match zou blijken, want met deze status moet je The Godfather als filmliefhebber gewoon een keer gezien hebben, maar het zat er niet in. Zeg nooit nooit, maar voorlopig laat ik het hier weer even bij. Qua score lijkt het me dan ook fair om precies in het midden te gaan zitten.
Deze ga ik na herziening met een volle ster verhogen. Laatste keer dat ik 'm zag was alweer in 2012 en wanneer ik mijn bericht van destijds nu teruglees, denk ik toch dat ik 'm niet helemaal gesnapt heb. Wat het vooral is: dit is gewoon een heerlijke thriller. Zó zie ik ze graag. Super spannend en dat komt vooral door de schitterende rol van Sharon Stone. Misschien wel een van de meest interessante vertolkingen in een thriller die ik me kan heugen. Heel sexy en verleidelijk, waardoor je begrijpt dat Michael Douglas' personage half-gehypnotiseerd rondloopt, maar waardoor je haar ook nooit kan vertrouwen. Het spelletje dat gespeeld wordt is in ieder geval fascinerend en de erotische scènes voegen ook echt wat toe aan de spanning en de complexiteit van de personages. Heerlijke vertolkingen (niet alleen van Douglas en Stone, maar ook van Jeanne Tripplehorn, George Dzundza en Leilani Sarelle), fijne stijl en van begin tot eind meeslepend, met ook een climax die niet teleurstelt.
Alternatieve titel: Mary Shelley's Frankenstein, 11 juli, 13:40 uur
Best een vermakelijke verfilming van Frankenstein. Ik vond de versie van Guillermo del Toro eind vorig jaar erg goed, ondanks dat die film zich best wel wat vrijheid pakte ten opzichte van het bronmateriaal. Wat dat betreft is deze versie van Kenneth Branagh iets trouwer aan de roman van Mary Shelley.
Bij Del Toro was ik groot fan van de visuele aanpak, waardoor het mijns inziens wel alsnog recht deed aan de sfeer van het boek. Deze versie is wat traditioneler: ik vind niet dat Branagh een bepaalde visuele stijl hanteert die erg opvalt. Bovendien wijkt ook deze film richting en gedurende climax behoorlijk af van het boek. Ik weet niet zo goed wat ik moet vinden van het hele einde waar Elizabeth opnieuw tot leven wordt gewekt. Voor het dramatische effect is het natuurlijk wel goed, maar anderzijds had het van mij simpelweg niet gehoeven. Het verhaal heeft het immers niet per se nodig. Daarnaast kon ik ook niet zo veel met Robert De Niro in de rol van The Creature. In zowel het boek als de andere verfilming leefde ik mee met dit personage, maar dat was hier nauwelijks het geval.
Toch weet ook deze film prima te vermaken. Het scheelt gigantisch dat de basis van het verhaal zo stevig is. Het blijft een mooi en tragisch verhaal om te volgen. Daarnaast vond ik het overgrote deel van de cast erg goed spelen, waarbij met name Branagh zelf en Helena Bonham Carter positief opvallen. Ook leuk om Tom Hulce weer voorbij te zien komen, die na zijn magistrale werk in Amadeus vooral achter de schermen is gaan werken. De film kent schitterende, passende locaties en kostuums, waardoor je je moeiteloos in het Europa van de 18e eeuw waant. De relatief rustige aanpak heeft wel wat. Enkel tijdens de experimenten wordt de film een stuk bombastischer.
De liefhebbers van gotische horror, een genre dat ook ik zeker op zijn tijd kan waarderen, zullen hier een fijne avond mee kunnen vullen. Ik kan niet zeggen dat de film me in een bepaald opzicht overdonderde, maar met het entertainmentgehalte zit het goed. Deze film gaat overigens goed samen met Dracula van Francis Ford Coppola, die hier ook bij betrokken was. Als je de twee achter elkaar kijkt, heb je ongetwijfeld een leuke filmmarathon.
Ja, erg mooie film. Ik was eerder al enthousiast over de meest recente films van Guillermo del Toro, namelijk diens verfilmingen van Pinocchio en Frankenstein. Beide niet unaniem lovend ontvangen, maar zijn stijl sprak me heel erg aan. Tijd dus om wat meer van hem te bekijken en deze El Laberinto del Fauno wordt volgens mij door velen wel als zijn kroonstuk gezien, dus de verwachtingen waren hooggespannen.
Altijd gevaarlijk natuurlijk, want dan kan het haast alleen maar tegenvallen. Toch was dit niet het geval. De film is vooral erg boeiend en de speelduur wordt mijns inziens ook optimaal benut. De combinatie tussen fantasy en harde realiteit is gewaagd en voelt wellicht aanvankelijk bevreemdend, maar uiteindelijk is mijn conclusie dat het juist heel goed samengaat. Of de fantasiewereld nu echt is of niet, lijkt de kijker zelf te mogen invullen. Mijn optimistische zelf neigt er uiteraard in te geloven, maar zelfs als je het puur als een hersenspinsel van Ofelia beschouwt, komt het naar mijn mening goed uit de verf. Interessant dat beide perspectieven gewoon een hele fijne film opleveren. Persoonlijk had ik graag nog wat meer van de fantasiewereld gezien. Wat we nu hebben volstaat en komt de mystieke sfeer ten goede, maar meer had ook gemogen van mij. Eigenlijk alleen maar een compliment, want het is dus inderdaad gelukt om een wereld te creëren waarvan je snapt dat Ofelia er door in de ban raakt.
Geweldige cast ook. Ik heb al een aantal keren naar haar verwezen, maar Ivana Baquero zet Ofelia innemend neer. Ik leefde met haar mee en vond haar ook zeer overtuigend. Ook Maribel Verdú, Ariadna Gil en Doug Jones spelen stuk voor stuk erg fijn. Sergi López schuurt met zijn bikkelharde personage misschien nog het meest tegen een karikatuur aan van iedereen, maar hij speelt zijn doortrapte personage zodanig dat je oprecht een hekel aan hem krijgt: missie volbracht, dus. De personages komen allemaal tot leven en dat is knap. Ze voelen niet oppervlakkig of overbodig. Zelfs het bijrolletje van de dokter, gespeeld door Álex Angulo, is een aangename toevoeging. De prachtige vormgeving, het kleurgebruik, de muziek en het prachtige, ontroerende slot maken het plaatje voor mij compleet.
Hele fijne ervaring dit. Soms onbehaaglijk, maar dan wel op een positieve manier. Het is absoluut een unieke film en opnieuw een bevestiging voor mij dat de stijl van Del Toro me wel ligt, al spreken zijn actie-blockbusters me dan weer wat minder aan. Voor een ieder die kan wegdromen bij het fantasy-genre en sprookjes is El Laberinto del Fauno in ieder geval zonder meer een aanrader. Wellicht niet gegarandeerd een match door de bijzondere invalshoek, maar zeker het proberen waard.
De veelal gemaakte vergelijking met Se7en is terecht, want die kwam ook bij mij op tijdens het kijken. Het is geen letterlijke kopie, maar er is wel degelijk een gelijkenis. The Little Things komt qua niveau niet in de buurt van de klassieker van David Fincher, maar het is desondanks wel een vrij geslaagde thriller.
De openingsscène is goed, vervolgens zakt het allemaal in tot een bedenkelijk niveau en het wordt pas opnieuw interessant zodra Denzel Washington en Rami Malek samen de zaak gaan onderzoeken. Washington is weer in vorm, hoewel niet bepaald vernieuwend, en Malek vond ik deze keer wat tegenvallen. De ietwat stijve gelaatsuitdrukking stond me hier bij vlagen wat tegen. De leukste scènes zijn die waar ze samen zijn, want chemie is er wel. Jared Leto vond ik ook wel goed als bedenkelijk figuur en hoofdverdachte. De climax is gematigd spannend en ook best boeiend.
In geen enkel opzicht stijgt het mijns inziens boven de middelmaat uit, maar de film kijkt prima weg en doet het dus uitstekend wanneer je een rechttoe rechtaan thriller zoekt, waarbij een moordonderzoek centraal staat. Het einde is weliswaar niet overdadig gecompliceerd, maar het laat je wel een beetje beduusd achter en blijft ook bij.
