Logboek

Prima onderhoudende thriller, maar de Ierse setting heeft daar wel een belangrijk aandeel in. De sfeer wordt namelijk grotendeels gecreëerd door de omgeving waar deze film zich afspeelt. Film kent verder een vrij standaard verloop, met Liam Neeson in een weinig onderscheidende rol als huurmoordenaar-held, maar tegelijkertijd voldoet hij mijns inziens wel aan de eisen van de opdracht. Kerry Condon is verder prima als antagonist en ook leuk om Jack Gleeson weer eens ergens te zien opduiken. Het heeft weinig zin om voor een hoop actie en spektakel af te stemmen op In the Land of Saints and Sinners, maar degene die zoekt naar een vrij amusant, no-nonsense kat-en-muisspel kan hier zijn hart mee ophalen.

3*

Je kan veel van deze interpretatie van Dracula zeggen, maar niet dat hij niet uniek of onderscheidend is. Het is een drukke film, waarbij ik als kijker veel (soms tegenstrijdige) gevoelens ervoer. De film is dan weer behoorlijk sensueel, op andere momenten best sfeervol en eng, en bij vlagen zelfs dolkomisch en 'over the top'. Het is een interessante mix, die ik niet constant heel geslaagd vond, maar die in ieder geval de aandacht vasthoudt, omdat je benieuwd bent welke kant het op zal gaan.

Bij vlagen voelt de film wat fragmentarisch of loopt het tempo onevenredig. Dat zijn zaken die ik soms als storend ervaren heb, en volgens mij is dat ook het punt dat hierboven me al wordt aangehaald door starbright boy. Daar staat echter tegenover dat Gary Oldman hier met een tour de force bezig is en dat is zondermeer een genot om naar te kijken: wat laat hij (letterlijk) een hoop verschillende gezichten zien in deze film, maar petje af hoor. De overige rollen, vertolkt door een sterrencast, weten wellicht wat minder te imponeren, maar worden nog steeds verdienstelijk neergezet. Met name met de chemie tussen Oldman en Winona Ryder vond ik het wel snor zitten. Verder mag het gezegd worden dat de film er qua vormgeving pakkend uitziet en daardoor ook wel de juiste sfeer weet te benaderen. Ik vind de film niet overal consequent sterk, maar heeft desondanks genoeg te bieden, waardoor ik 'm zeker de moeite waard zou noemen.

3,5*

Een Farrelly-komedie met Woody Harrelson? Kom maar op! Hoewel onder meer een enkele kotsgrap en de finale inderdaad weer even aan films als Dumb & Dumber en Kingpin doen denken, is Champions toch wel een film met een iets andere insteek dan wat de Farrelly Brothers in hun hoogtijdagen produceerden.

Champions is - als geheel beschouwd - best een fijne film, met het hart op de juiste plek. Harrelson speelt zijn 'knorrepot die ontdooit' prima en de interactie met de verstandelijk gehandicapten levert enkele leuke momenten op. Er is absoluut sprake van onderlinge chemie en dat maakt het aangenaam om naar te kijken. Waar de film helaas onder te lijden heeft, is dat het te langdradig is. Dit had echt ruim een half uur korter gemogen. Het zorgt ervoor dat Harrelson zelfs twee van die tenenkrommende momenten krijgt waarop hij zich opnieuw van zijn goede kant moet bewijzen, nadat hij door zijn vriendin (en later ook teamgenoten) wordt verworpen. Het maakt zijn personage er niet sympathieker op en de film boet ook gewoon aan kracht in, omdat de vaart eruit wordt gehaald.

Jammer, want er zit echt wel genoeg in en ik heb me met de eerste helft van de film goed geamuseerd. Daar zat ik ook echt ruim een halve ster boven de uiteindelijke beoordeling, maar die trek ik nu toch in. Wat resteert is een amusant tussendoortje dat vermoedelijk niet al te lang zal blijven hangen. Het droge feel-good einde laat je wel tevreden achter.

3*

Leuk om deze weer eens gezien te hebben: The Jungle Book is een Disney-film die ik nooit zelf in mijn bezit had en daardoor niet heel vaak gezien heb. Het is natuurlijk wel een echte klassieker met een aantal van de meest herkenbare personages uit de Disney stal.

De film is mooi geanimeerd en kent enkele leuke, aanstekelijke liedjes. Nadelen zijn er ook: de groep marcherende olifanten neemt behoorlijk wat tijd in beslag, slechterik Shere Khan kent een hele opbouw, maar komt er mijns inziens wat bekaaid vanaf, en ten slotte kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat er niet geweldig veel verhaal was; je kijkt eerder naar een paar karakters die van de ene naar de andere situatie wandelen. Het zijn uiteindelijk kleine smetjes, die er weliswaar voor zorgen dat ik dit niet tot mijn favoriete films van de studio zou rekenen. Tegelijkertijd gaat er zo veel enthousiasme en plezier uit van deze film dat je er moeilijk een hekel aan kan hebben.

3*

Das Boot is een film die ik inmiddels misschien wel 10 jaar op de plank heb staan. Natuurlijk is het een klassieker met zo'n status dat hij eigenlijk door iedere filmliefhebber wel een keer gezien moet zijn, maar niet alleen de lange speelduur (ik heb de Director's Cut) stond me tegen: oorlogsfilms vind ik, hoewel ze vaak zeker goed in elkaar steken en op een nette beoordeling kunnen rekenen, wel iets waar je echt voor moet gaan zitten. Als ik voor mezelf mag spreken, is dit niet iets dat ik graag opzet na een lange, vermoeiende dag.

Een paar weken geleden dan toch de moeite genomen om deze film eindelijk eens te bekijken en wat ik ervan verwachtte bleek tamelijk goed overeen te komen met de uiteindelijke bevindingen. Het neerzetten van een beklemmende sfeer is waar Das Boot in uitblinkt. De kleine vertrekken aan boord van de onderzeeër zijn met recht claustrofobisch te noemen en meer dan eens realiseer je je wat voor een complete gekkigheid het toch allemaal is (geweest). Met overtuigen heeft de film geen enkel probleem. De bemanning ziet er op den duur ook zo onverzorgd, afgeleefd en angstig uit dat je daadwerkelijk gelooft dat je met echte personen van doen hebt.

Toch weet de film niet constant mijn aandacht vast te houden. De film zegt het zelf al: ''op een gegeven moment slaat de verveling onder de bemanning toe''. Die verveling mag je dus ook in volle glorie aanschouwen, maar dat niet alleen: zelfs de beklemmende scènes beginnen op den duur in de herhaling te vallen. Het lijkt allemaal een beetje op elkaar, waardoor je het op een gegeven ook wel gezien hebt. Er is weinig tot niks mis met hoe het allemaal in beeld gebracht wordt, maar uiteindelijk trok het zich toch wat te lang naar mijn mening. Met het onverwachte slot leeft de film dan weer even op, maar dat is natuurlijk een relatief klein onderdeel van de film. Ook bleven de personages me wat te oppervlakkig, terwijl je toch veel tijd met hen spendeert.

De film doet weinig écht fout, maar het was mij persoonlijk te langdradig. Dat gevoel is subjectief: ik kan mij ook best voorstellen dat dit bij een flink aantal kijkers dusdanig onder de huid gaat zitten dat de film je niet meer loslaat, want ik ben het er zondermeer mee eens dat Das Boot bij vlagen een intense film is. Een positief gevoel overheerst, maar ik had stiekem gehoopt dat de film me iets meer zou meeslepen.

3,5*

Ik kan me nog herinneren van mijn stagetijd bij de videotheek, vlak na de dvd-release, dat deze film ontzettend veel gehuurd werd door klanten. Vrijwel dagelijks had ik hier het doosje van in mijn handen.

Leuke, onderhoudende thriller, waarvan ik een deel wel eens eerder gezien heb, maar nooit de complete film. Voordeel is dat Johnny Depp en Angelina Jolie wel iets van hun rollen weten te maken. Onderling hebben ze genoeg chemie om gedurende de film met deze personage mee te willen liften. Er is ruimte voor romantiek en humor, hetgeen zorgt voor een prettige afwisseling met de actiescènes. Daarnaast heeft de film natuurlijk de schitterende locatie mee, is het tempo aangenaam en de twist is, hoewel wellicht niet helemaal onvoorspelbaar, wel grappig. Overdonderend of vernieuwend is het niet, maar wel zeer vermakelijk.

3*

Atlantis: The Lost Empire zal voor mij altijd een bijzondere film blijven. Ik kan me nog, ondanks de zeer jonge leeftijd, herinneren dat ik de film destijds in de bioscoop heb gezien en dat ik behoorlijk onder de indruk was. Nu kon ik in mijn kindertijd sowieso wel goed overweg met Disney. Ik had een groot deel van de handgetekende classics op VHS en keek ze met grote regelmaat. Snow White and the Seven Dwarfs, Bambi, Peter Pan, Lady and the Tramp, The Lion King, Tarzan: ik vond ze allemaal geweldig!

Zelfs in 2001 had ik al door dat Atlantis zich onderscheidde van al die films. Geen gezongen liedjes, minder sprookjesachtig en meer avontuur. Overigens was ik ook vrij alleen in mijn enthousiasme, weet ik nog. Speelgoed of merchandise van Atlantis was nauwelijks te bespeuren en ook leeftijdsgenootjes waren er gauw op uitgekeken of kenden het niet eens. De film wist op mij echter flinke indruk te maken en mocht zich aansluiten in het bovengenoemde rijtje films dat ik heb grijsgedraaid.

Des te nieuwsgieriger was ik naar wat ik er vandaag de dag van zou vinden. Ik heb de film kennelijk voor de laatste keer gezien in 2012, dus dan hebben we het over een periode van ongeveer 13 jaar. Gelijk maar voor de Blu-Ray gegaan in een poging het maximale eruit te halen. Natuurlijk zal nostalgie een prominente plek innemen, want uiteraard is het een feest der herkenning. En toch, zelfs als ik daar doorheen prik, staat Atlantis na al die jaren mijns inziens nog steeds als een huis.

Na een indrukwekkende proloog leer je kort kennismaken met het ietwat klunzige en sympathieke hoofdpersonage Milo Thatch, alvorens hij met een bemanning op pad wordt gestuurd om op zoek te gaan naar het verloren koninkrijk, Atlantis. Die ontdekkingsreis is van begin tot eind boeiend. De sequentie met die onderzeeër is mooi in beeld gebracht (behoorlijk volwassen ook voor Disney-standaarden, gezien het hoge aantal gesneuvelden) en wanneer de overgebleven crewleden de tocht te voet en met voertuigen voortzetten, wordt er meer ruimte gecreëerd om de overige personages beter te leren kennen. Die kampeerscène is wat dat betreft een slimme zet. Het enige personage dat maar niet uit de verf wil komen is die Molière. Ik las online dat er nog een of andere zielige backstory aan hem verbonden zou zijn, maar hoeveel daar van waar is... Het is in ieder geval een vreemd personage waar ik nooit iets mee kon, en nu nog steeds niet. Zijn aandeel blijft gelukkig klein, maar het is bijna een smetje op de film.

Zodra de groep in Atlantis aankomt, begint eigenlijk het tweede deel van het verhaal: het verkennen van de stad en cultuur, en natuurlijk het verraad van Rourke. Wat opvalt is de prachtige, mystieke vormgeving. Een behoorlijke uitdaging lijkt me, maar in visueel opzicht stelt deze film eigenlijk nooit teleur. Iedere setting, of het nou het verblijf van de koning of de onderwaterwereld betreft, ziet er mooi uit. Prinses Kida is ook een shot in de roos: ze is een leuk, avontuurlijk personage dat ontzettend veel chemie heeft met Milo. Alles mondt uit in een tweeledige climax, die behoorlijk spectaculair is en de hooggespannen verwachtingen van de aanloop meer dan waarmaakt. Doet de film dan werkelijk niks fout? Niet helemaal: het tempo voelt niet altijd helemaal evenredig. Het lijkt alsof de regisseurs nog veel meer hadden willen vertellen, maar met een beperkte speelduur zaten, hetgeen ik goed kan begrijpen als je kijkt naar de voornaamste doelgroep. Een grote ramp is het niet, want je krijgt er een hoop voor terug, maar soms komt een segment gevoelsmatig wat abrupt ten einde.

Het moge duidelijk zijn: ik vind deze film nog steeds één groot feest. Ik heb het nog niet eens gehad over de fijne stemmencast of de prachtige score van James Newton Howard, die echt de kers op de taart vormen. Atlantis: The Lost Empire is een ambitieuze, meeslepende film, boordevol humor, actie en visuele pracht. Jammer dat dit voor Disney vaak als een flop gezien wordt, terwijl de film wat mij betreft juist tot het beste behoort wat ze gemaakt hebben. Toch echt wel met recht één van mijn favoriete Disneyfilms en vandaar dat verhoging met een halve ster ook meer dan terecht is.

4*

Onderhoudende rechtbankthriller, maar ik had er met deze cast wel iets meer van verwacht. De film lijkt alles te laten afhangen van de twists en, toegegeven, die zijn zeker leuk, maar er zijn ook best wat momenten waarop de film voortkabbelt. Op het langdradige af zelfs. Spannend wordt het nooit; ongeloofwaardig wel. Het acteerwerk is in orde, maar tegelijkertijd springt niemand er echt uit. Nee, meer dan een aardige wegkijker is het mijns inziens niet. De film wist me niet echt te pakken en blijft ook niet lang bij.

2,5*