Uiteindelijk toch een wat vlakke sciencefictionthriller. Het uitgangspunt is leuk, de film heeft zeker zo zijn momenten (denk aan de bloedstollende momenten met die beer), visueel is het bij vlagen prachtig en ik waardeer het wanneer een film je aan het denken probeert te zetten. Daar staat echter tegenover dat de personages oppervlakkig blijven, waardoor ik weinig binding met hen voelde, het visuele aspect niet consequent mooi is (soms ook het tegenovergestelde) en de film toch aan de lange kant is. De climax was ook helaas niet helemaal mijn smaak, hoewel ik het definitieve einde (Lena die geen antwoord geeft op de vraag van Kane) dan weer wél sterk vind. Eigenlijk van begin tot eind een mixed bag dus, waardoor ik twijfel tussen twee punten. Omdat het met het amusementsgehalte best goed zit, kies ik voor het voordeel van de twijfel.
Hier had ik meer van verwacht. Misschien waren mijn verwachtingen iets te hooggespannen. Ik heb de Coens namelijk best hoog zitten. Hoewel ik echt nog wel wat films te gaan heb, kan ik The Big Lebowski, Fargo en O Brother, Where Art Thou? zeer waarderen, en ook True Grit en The Ladykillers konden mij prima bekoren. Na alle lovende verhalen over No Country for Old Men, leek dit wel een 'safe bet', maar die vlieger bleek niet helemaal op te gaan.
Even vooropstellend: ik vond het niet slecht. De personages zijn in ieder geval interessant genoeg om te blijven volgen, Llewelyn voorop. Mooi gespeeld door Josh Brolin. Met de ultieme bad-guy, die neergezet wordt door Javier Bardem, kon ik persoonlijk iets minder. Er gaat wel degelijk dreiging van hem uit, dus in dat opzicht wederom goed gespeeld, maar tegelijkertijd vond ik het personage zelf een beetje suf en weinig boeiend. Ik was er naar een tijdje in ieder geval wat op uitgekeken. De bijdrage van Tommy Lee Jones krijgt vooral richting het einde wat meer aandacht, en laat dat nou net het deel zijn van de film waar ik het minste mee kan.
Er is wel sprake van enige onderhuidse spanning en dat is goed. Het kat-en-muisspel tussen Llewelyn en Anton is leuk om te volgen. Tegelijkertijd ervoer ik de film toch wel als érg traag en, hoewel ik een dergelijk loom tempo in enkele films ook zeker kan waarderen, ging het me hier toch een beetje tegenstaan. Die opbouw had dan nog de moeite waard geweest als er een degelijke climax tegenover stond, maar ook dat bleef uit. Zoals ik al in de vorige alinea liet doorschemeren: ik vond dat de film zelfs steeds meer uitdoofde. Kortom: ik bleef een beetje op mijn honger zitten.
Ik verwachtte geen zinderende actiethriller (verre van zelfs), maar ik had wel verwacht dat de film iets meer met me zou doen dan het geval bleek. Slecht wil ik het niet noemen, want de film zorgt er door enkele scènes (die met het benzinestation is daar een voorbeeld van) wel voor dat je bij tijd en wijle opveert. Ik krijg echter de indruk dat ik de film nooit helemaal 'voelde'. Zelfs de zwarte humor kwam deze keer minder aan.
Ready Player One sprak me alleen door de poster al aan. Verder had ik her en der iets gelezen over veel (80s) referenties en natuurlijk Steven Spielberg aan het roer: wat kan er misgaan? In visueel opzicht niet zo veel, zo blijkt. De film ziet er bij vlagen waanzinnig uit en verdient wat mij betreft ook alle lof daarvoor. OASIS ziet er gelikt uit en alles wordt ondersteund door een fijne soundtrack. Veel van de referenties en odes zijn leuk, met natuurlijk als ultiem hoogtepunt de sequentie in het Overlook Hotel uit The Shining. Heel gaaf gedaan!
Qua verhaal en personages is Ready Player One echter weinig memorabel. Het concept is leuk, maar het verhaal dat zich daarna ontvouwt is tamelijk standaard. Nu hoeft dat op zich niet zo'n probleem te zijn wanneer de personages leuk zijn, maar ook dat kon ik niet zeggen. Ik was meer bezig met het grote geheel te waarderen dan met hen mee te leven. Of het te wijten is aan het schrijfwerk of aan de acteurs (wellicht een combi) vind ik lastig te zeggen, maar de personages deden me nauwelijks wat. Dit geldt overigens voor zowel de helden als de bad guy. Jammer, want dit had deze film wel echt een boost kunnen geven. Nu komt ik toch niet verder dan 'leuk om eens een keer gezien te hebben'.
Ik heb wel een zwak voor Bridget Jones. De eerste film is toch wel een klassieker in het genre. The Edge of Reason bracht weinig nieuws en was als film wel wat minder, maar maakte wel op slimme wijze gebruik van het personage en zette meer in op (slapstick)humor. De derde film was de eerste film die me een beetje tegenviel. Ik heb alle films nog eens herzien voorafgaand aan deze Mad about the Boy, maar Bridget Jones's Baby blijft wat mij betreft het minste deel: het tempo ligt voor mijn gevoel lager, Darcy gedraagt zich als een zak aardappelen en de rivaliteit tussen de twee heren komt niet van de grond.
Dat er überhaupt nog een vierde deel kwam vond ik verrassend. Toch vond ik dit alleszins een aardige film, maar wel weer heel anders dan de voorgaande delen. Daar zit ook wel deels de kracht: Bridget zit in een andere fase van haar leven. Ze heeft twee kinderen en als gezin proberen ze het tragische verlies van Mark Darcy te verwerken. Het is dan ook de eerste keer dat een film in de reeks ook geregeld een serieuze kan laat zien, maar ik vind wel dat dit smaakvol gedaan is. De humor is subtieler en komt op een tweede plek te staan. Wanneer de film echter grappig wíl zijn, lukt het meestal wel. Bridget blijft gewoon Bridget en wat dat betreft doet Renée Zellweger het naar mijn mening nog steeds prima.
Over de chemie met de twee nieuwe mannen ben ik iets minder enthousiast. Slecht is het gelukkig zeker niet, maar het is toch niet meer helemaal wat het was. Een leuk aspect van de eerste twee Bridget Jones films was, zoals The Oceanic Six ook terecht opmerkt, de 'driehoek', waarbij de twee kerels een gemeenschappelijk verleden hebben en dus ook echt elkaars rivalen zijn om haar hart voor zich te winnen. Hier is er geen sprake van directe rivaliteit, waardoor je een wat meer standaard formule krijgt. Leo Woodalls personage is een beetje kleurloos en (zo blijkt) een stereotype toy boy. Chiwetel Ejiofor speelt daarentegen een wat leuker personage, maar een romantische klik met Bridget kent weinig aanloop en komt dan ook redelijk uit de lucht vallen. Opvallend overigens ook dat Bridget bij Daniel en Mark echt eerst op de charmes (in ieder geval een totaalplaatje) leek te vallen en bij deze twee personages pas haar oogkleppen opent zodra ze hun shirt uittrekken, hoewel dit ook natuurlijk ook al het geval was met dat Patrick Dempsey personage in de vorige film. Het voelt in ieder geval allemaal wat minder authentiek.
Daar staat wel tegenover dat de film ook oprecht mooie en leuke scènes kent. Bridget die met haar kinderen de ballonnen laten opstijgen is een mooi moment, evenals de kerstopvoering, en ik vond de terugkerende uil een goede vondst. Humor is er vooral te vinden wanneer Bridget ouderwets blundert en in de terugkeer van Hugh Grant. Begrijpelijk dat zijn aandeel klein is gehouden, maar toch ook wel jammer, want de film leeft op zodra hij met zijn droge oneliners verschijnt. Leuk hoe de schrijvers ervoor hebben gezorgd dat het leven van Daniel Cleaver niet heeft stilgestaan: ze hebben hem een zoon gegeven, waarmee hij op het eind herenigd is. Sowieso is het einde erg goed gedaan: ultiem 'feel good'. Het oud & nieuw feestje uit The Holiday is er niks bij.
Wellicht dat ik door het beschrijven van een wat tegenvallende chemie wel wat negatiever klink dan ik eigenlijk ben. Ik vind dit namelijk wel daadwerkelijk een vooruitgang op het derde deel en zou hem voor nu ongeveer op gelijke hoogte plaatsen als The Edge of Reason: het eerste deel blijft (uiteraard) ongeëvenaard. Mad about the Boy is zeker niet perfect, maar is wat mij betreft wel een waardige afsluiter: veel leuke referenties en herkenning, toch een nieuwe invalshoek en het is allemaal wat volwassener geworden. Dat laatste kan zowel positief als negatief zijn afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. Wat mij betreft is het ook mooi geweest zo: slotje erop en niet meer aankomen.
Voor de liefhebbers van kostuumdrama's is een Shakespeare in Love een ware 'must-see'. De decors, kostuums en grime zijn ijzersterk en het tijdsbeeld wordt met ogenschijnlijk gemak tot leven geroepen. Daarnaast wordt het geheel ondersteund door een sterrencast waar je U tegen zegt, en waarbij ook eigenlijk iedereen het voortreffelijk doet. De chemie tussen Joseph Fiennes en Gwyneth Paltrow is overtuigend en zal voor diegenen met een zwak voor (ietwat zoete) romantiek geen straf zijn om naar te kijken.
De film weet over het algemeen goed de aandacht vast te houden, hoewel het op een enkel moment iets te traag is. De werken van Shakespeare worden op een eervolle wijze door het verhaal vervlochten en ook in komisch opzicht slaagt de film meer dan eens. Er valt verder vrij weinig op aan te merken, maar het is denk ik wel belangrijk dat het je type film is. De dialogen kunnen wat hoogdravend overkomen en natuurlijk oogt het allemaal wat theatraal: het zijn geen zaken die je van tevoren niet kan zien aankomen, maar Shakespeare in Love gaat er in dat opzicht wel helemaal voor.
Alternatieve titel: John Wick 4, 5 maart 2025, 18:29 uur
Na drie eerdere John Wick films wist ik vrij goed wat ik kon verwachten. Ik vind het allemaal vermakelijke wegkijkers, die qua niveau erg dicht bij elkaar liggen. Wat mij betreft hebben ze allemaal, in positieve zin, enkele opmerkelijke scènes en blijft het interessant genoeg om te blijven kijken, maar vrijwel allemaal hebben ze ook dezelfde minpunten gemeen: het verhaal blijft tamelijk rechttoe rechtaan, terwijl sommige actiesequenties en dialogen ontzettend langgerekt worden. Deel 4 onderscheidt zich wat dat betreft niet van de voorgangers, behalve dat er misschien nog wel hier en daar een schepje bovenop gedaan wordt.
De film duurt dan ook behoorlijk lang, maar gek genoeg vind ik dat nog niet zo storend. Ik heb volgens mij bij een eerder deel al eens gezegd dat deze reeks voor mij voelt als één hele lange film en dat is nog steeds zo. Is het soms te langdradig? Zeker weten, maar dat is een euvel dat ik bij de vorige films ook ervoer. Je kijkt constant naar Keanu Reeves die zich in een kat-en-muisspel waant, of beter gezegd: Keanu Reeves vs. de wereld. Soms is het grappig, soms is de actie gaaf, soms is het ronduit stupide. Het is een ietwat vreemd mengelmoesje, maar toch kan ik er over het algemeen best mee uit de voeten. Het wordt alleen geen moment briljant wat mij betreft. John Wick zelf is natuurlijk al een tamelijk vaag figuur, maar over die bordkartonnen randpersonages (sommigen daarvan doen al zowat de hele reeks mee) zullen we maar zwijgen.
Wat mij betreft is het ook wel klaar zo. Er zit echt een houdbaarheidsdatum op dit concept en voor velen is deze zo te lezen al verstreken bij dit deel. Ik ben zelf ook totaal niet geïnteresseerd in spin-offs en laat er alsjeblieft niet weer een vervolg komen waar blijkt dat John gewoon nog leeft. Ondanks dat John Wick 4 wat mij betreft geen hoogvlieger is, denk ik niet dat je dit slot nog gaat kunnen overtreffen.
Deze film had wel even mijn interesse toen hij net uitkwam, maar is vrij vlug daarna van mijn radar verdwenen. Nu dan toch gezien en het is best een onderhoudende film. Humor en horror gaan met elkaar aan de haal hier: het is allemaal behoorlijk over de top en valt natuurlijk geen moment serieus te nemen. Groot voordeel is dat Samara Weaving heel sterk en fijn is in de hoofdrol, waardoor het kijken een stuk gemakkelijker wordt. De film slaagde er namelijk niet constant in mijn aandacht vast te houden: de bijrollen vond ik flauw en halverwege, tijdens het gedoe met de auto, had ik even een moment dat ik er wel klaar mee was. Gelukkig maakt de bizarre climax dan weer het een en ander goed. Voor mij is het niet het meesterwerk dat sommigen erin zien, maar wel alleszins acceptabel. Overigens grappig dat het landhuis precies dezelfde set is die gebruikt werd in Billy Madison. Dat herkende ik gelijk terug.
