Logboek

Mijn 2000e stem gaat naar een heel toepasselijke titel. Adam Sandler heeft immers een belangrijk aandeel in mijn huidige filmliefde. Hij was een van mijn favoriete acteurs in mijn (late) kindertijd en de eerste Happy Gilmore behoort tot de top van zijn oeuvre. Billy Madison was een leuk opstapje en films als The Wedding Singer en Punch-Drunk Love zouden zijn status later verzegelen, maar ik zie Happy Gilmore toch wel als dé film die zijn doorbraak betekende. De schoonheid van die film zit in de eenvoud, en de grapdichtheid is door de vele leuke typetjes en oneliners vrij hoog.

Hoe zit het met dit vervolg? Ontstijgt het de verwachtingen en is het gewoon een leuke opvolger of is het een tegenvaller van jewelste? Beide eigenlijk. Ik heb best wel een 'op en neer gevoel' ervaren tijdens Happy Gilmore 2 en daarmee is eigenlijk gelijk de vraag beantwoord of dit aan het origineel kan tippen: nee, absoluut niet. Daar waar die film consequent leuk is, is dit veel wisselvalliger. De film begint al met een valse start. Ik begrijp dat de dood van Virginia nodig is om Happy in de shit te doen belanden en zijn golfclubs aan de wilgen te doen hangen, maar moet dit nou per se doordat Happy haar per ongeluk vermoordt? Het is mijns inzien een smakeloze grap, waardoor de film gelijk met een achterstand begint.

Toch weet de film zich daarna redelijk goed te herpakken. De lachsalvo's blijven helaas achterwege en de film moet het doen met enkele leuke vondsten (bijvoorbeeld de nieuwe Happy Place en de grapjes over de verstopte drank), maar het is fijn om te zien hoe Happy zichzelf langzaam weer weet terug te vinden en weer meedoet aan de klassieke golfwedstrijden. Adam Sandler speelt leuk: soms wat vermoeid, maar dit past ook wel bij de huidige staat van zijn personage. Christopher McDonald is ook een hole in one, want die weet zijn personage moeiteloos nieuw leven in te blazen. Slim ook dat er niet gekozen wordt voor een simpele herhalingsoefening, waarin Gilmore en McGavin weer een tweestrijd met elkaar aangaan. Leuk dat er wat betreft die twee personages voor een andere insteek gekozen wordt. Het is genieten van de goed vertegenwoordigde oude castleden en Sandlers vriendengroep van weleer, maar tegelijkertijd jammer dat de meeste nieuwe personages naar mijn mening niet werken. Zo zijn de zoons van Gilmore compleet overbodig en is de rol van Benny Safdie vervelend en pijnlijk niet-grappig.

Naar mijn mening is het Maxi Golf toernooi waar de film toch echt regelmatig uit de bocht vliegt. De klassieke valkuil voor een vervolg als dit is natuurlijk dat alles groter en epischer moet en dat is wat men hier probeert: het is bijna een soort videogame-achtige omgeving waar de personages zich bevinden. Natuurlijk was het origineel ook niet heel realistisch, maar dit slaat alles: door de hoeveelheid hysterie en cameo's sneeuwt het titelpersonage op den duur zelfs een beetje onder. Prima om een groot toernooi met misschien enkele zeer moeilijke banen te creëren, maar het is onnodig om er een computerspel van te maken. Opvallend daarbij is dat men moeite lijkt te hebben om het golfen in beeld te brengen. Het kan aan mij liggen, maar ik vond de shots waarbij het balletje in de hole belandt soms erg stroef uitzien. Daarnaast vond ik de uitgebreide flashbacks na ieder ''ik ben de zoon van...''-moment overbodig en zelfs wat goedkoop ogen.

Happy Gilmore 2 is, ondanks mijn laatst genoemde kritiekpunt, overduidelijk bedoeld voor de fans van de eerste film en is eigenlijk simpelweg een hommage. Het origineel wordt namelijk op alle mogelijke manieren verheerlijkt. Van subtiliteit is daarbij nauwelijks sprake (zie bijvoorbeeld dat heerlijke gevecht op het kerkhof) en dat is natuurlijk ook wat de kijkers willen en wanneer de film op haar best is, want pogingen om nieuwe personages en concepten te introduceren vallen tegen. Als losstaande film zou ik dit dan ook zeker niet aanbevelen en ook niet als je niks met Sandler hebt. Het is vrij eenvoudig: vond je de eerste Happy Gilmore al matig, dan is deze opvolger waarschijnlijk een film waar je meer irritatie dan plezier uit zal halen. Ik reken mezelf wel tot de fans van het origineel en kon hier, ondanks de overduidelijke tekortkomingen, best van genieten.

3*

Ooit wel eens iets gezien van deze Amélie, maar dat is inmiddels al zo lang geleden dat het me echt niks meer zei. Had ook tijdens het kijken nu geen enkel moment dat me bekend voorkwam. Hij stond in ieder geval al een tijdje in mijn kast, en mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

Met het eerste uur van deze film heb ik best geworsteld en op den duur begon het me zelfs iets te irriteren. Wat een drukte. Gebeurtenissen volgen zich in een geweldig hoog tempo op en die vreselijke voice-over blijft maar doorzeuren en je bij het handje pakken om alles dat je ziet voor je uit te leggen. Het zorgde er niet alleen voor dat het komische aspect voor mij niet of nauwelijks werkte, maar ook dat ik nauwelijks aandacht had voor bijvoorbeeld de cinematografie. Daarnaast deden ook de personages, op Amélie zelf na, me bijzonder weinig. Het is niet eens zozeer de absurdistische stijl die me tegenstond als wel dat ik de personages buitengewoon oninteressant vond. Ik heb na een uur echt even een pauze van een half uurtje ingelast - iets dat ik eigenlijk nooit doe - en heb overwogen om de film uit te zetten. Geen idee of ik te vermoeid was (volgens mij niet), maar ik trok het even echt niet meer.

Uiteindelijk toch maar het kijken voortgezet en daar heb ik geen spijt van. Gelukkig is het tweede uur stukken aangenamer en warmer. Hier komt de focus te liggen op Amélies eigen zoektocht naar de liefde en die is best charmant. De voice-over verdwijnt steeds meer naar de achtergrond, de dromerige, sprookjesachtige sfeer komt beter tot zijn recht en ook begonnen zaken als de manier waarop Parijs in beeld gebracht wordt me steeds meer op te vallen. Er zitten een aantal hele mooie shots in. Complimenten ook voor Audrey Tautou: ze speelt haar personage heel prettig en sympathiek. Eenieder die wat introverter van aard is zal een aantal zaken ontzettend herkenbaar vinden.

Het dreigde een complete mis-match te worden tussen mij en deze film, maar dat valt gelukkig wel mee. Voor mij bestaat deze film uit twee helften, waarvan ik de tweede echt vele malen sterker vind dan de eerste. Natuurlijk moet ik daardoor wel concluderen dat het niet helemaal mijn ding is: voor mij is dit niet de briljante hoogvlieger die het voor vele anderen wel is. Toch zorgde het tweede uur er wel voor dat de film zich in mijn ogen herpakte en dat ik toch nog met een positief gevoel op de film terugkijk.

3*

Zo'n film die ik eigenlijk al sinds de release op mijn lijstje heb staan, maar die ik steevast ben misgelopen. Verwachtingen waren daardoor ook wel al behoorlijk hooggespannen, maar dat kon ook bijna niet meer anders: wanneer iemand in mijn omgeving over deze film praat is het altijd vol lof. Christopher Nolan is ook een regisseur waar ik vertrouwen in heb, al zeg ik erbij dat dit met name op basis van jeugdherinneringen is. De Batman-films en Inception, zijn films die hoog bij mij scoorden, heb ik al lang niet meer gezien en films die ik recenter geleden gezien heb scoren amper een voldoende.

Toch met hoge verwachtingen hieraan begonnen en het is alweer even geleden dat ik zo heen en weer geslingerd werd wat betreft mijn mening. De film begint best aardig. Er wordt best geïnvesteerd in de relatie tussen Cooper en Murph en daar heeft de film mijns inziens blijvend profijt van. Bij de introductie van NASA, juist het moment waarop mijn enthousiasme de overtreffende trap zou moeten krijgen, bekruipt me het gevoel dat er iets misgaat. Hier begint de film voor het eerst ook al wat te rekken. Lancering gebeurt dan weer verrassend snel, om vervolgens echt op de rem te trappen. Je krijgt als kijker behoorlijk wat technisch gezwets aan boord te verduren en hoewel ik me natuurlijk zeker kan inbeelden dat bemanningsleden op een dergelijke manier moeten communiceren, haalt het wel de vaart uit de film. De excursies naar de planeten die daarna volgen zijn niet vervelend, noch zijn ze spectaculair. Visueel is het zeker niet lelijk allemaal, maar tegelijkertijd raak ik er ook niet bepaald door overdonderd. De planeten mogen qua design natuurlijk best eenvoudig blijven, maar het schuurt een beetje tegen het saaie aan. Wél dan weer sterk hoe er ook met geluid gespeeld wordt. De sterfscène van Matt Damons personage is bijvoorbeeld verbluffend.

Wat Interstellar voor mij interessant houdt is de band tussen vader en dochter. Matthew McConaughey doet het wat dat betreft prima, want hij kwam wel geloofwaardig over als worstelende vader die de consequenties van zijn keuze onder ogen moet zien. Overig acteerwerk is ook zeker voldoende, al vind ik het wel opvallend dat van de vele bekende namen ik maar weinig mensen echt vind sprankelen. Zeker zo'n Anne Hathaway levert eigenlijk best een bleek personage af, terwijl ze in principe qua acteren weinig fout doet. Hetzelfde geldt voor een Casey Affleck, al moet gezegd worden dat het personage Tom er überhaupt nogal bekaaid vanaf komt. Nee, leuk om de vele bekende gezichten te spotten, maar alleen vader en dochter wisten mij als personages te boeien.

Vandaar dat ik misschien ook best goed overweg kon met het laatste uur van de film. De twist, waar blijkt dat Cooper zélf achter de geest-achtige communicatie zat, is een logische, maar wat mij betreft werkt hij wel. Het kleurt het verhaal mooi in. Dat deel levert de film, naar mijn mening, echt credits op. Daarom vind ik het dan ook eens zo jammer dat er daarna gekozen wordt voor een anticlimax. De lange aanloop naar het redden van de mensheid en de hereniging tussen Cooper en Murph wordt vluchtig afgeraffeld en alles lijkt gelijk even in de starblokken te moeten worden gezet voor een eventueel vervolg. Zo komt het op mij over en dat vind ik zonde.

Qua beoordeling zit ik een beetje in dubio. Een voldoende is zeker terecht: je kan zeggen wat je wil, maar Nolan zet een ambitieuze film neer en dat kan ik waarderen. Bijna drie uur de aandacht vasthouden is natuurlijk ook best een opgave, maar naar mijn mening had er best hier en daar wat gesneden kunnen worden en had juist het einde uitgebreider aan bod mogen komen. In visueel opzicht is Intestellar alleszins degelijk en ook de muziek van Hans Zimmer mag er wezen. Maar het feit blijft dat ik het bij vlagen een moeizame en langdradige zit vond, terwijl dit wat mij betreft niet nodig was geweest.

3*

Het eerste deel wist mij zes jaar geleden best te verrassen. Ik had Trainspotting heel lang uitgesteld, omdat het onderwerp me niet aansprak. Toen ik de film eenmaal gezien had, vond ik het niet het meesterwerk dat het voor vele anderen wel is, maar ik heb me wel prima vermaakt. Vandaar nu ook maar eens het tweede deel langs laten komen in de hoop iets soortgelijks te ervaren.

En dat blijkt zo te zijn! Wellicht had het een beetje geholpen als ik deel 1 even opnieuw had gekeken alvorens ik hieraan begon, maar de grote lijnen herinner ik me nog wel. In mijn herinnering vind ik het origineel wel nog iets beter, maar ik vond dit toch zeker een verdienstelijke sequel. De stijl ligt in ieder geval in het verlengde en ik denk dat het meehelpt dat de voltallige cast teruggekeerd is, en nog steeds goed op elkaar is ingespeeld. Ewan McGregor blijft een fijne hoofdrol vertolken, maar ook Jonny Lee Miller doet het prima. In het origineel was ik vooral onder de indruk van Robert Carlyle en het is heerlijk om hem hier weer dit monster opnieuw te zien vertolken. Mooie laatste scène ook met zijn zoon, waarbij hij toch iets van berouw laat zien. Wie ik misschien hier nog het meest eruit vond springen was Ewen Bremner: Spud is een interessant personage in deze film.

Af en toe weet de film op de lachspieren te werken (te denk valt bijvoorbeeld aan de scène in de pub met het geïmproviseerde liedje) en ook valt het sterke schrijfwerk regelmatig op. McGregors Choose Life-monoloog is al veelvuldig geprezenen en daar sluit ik me bij aan. Verder gewoon een fijne Schotse sfeer en Danny Boyle laat je zowel de mooiste als meest duistere locaties van Edinburgh zien. Het kijkt allemaal tamelijk vlotjes weg, ondanks dat de film in het begin wel even op gang moet komen.

Weggeblazen werd ik niet door deze film, maar T2 Trainspotting is - net als het origineel - mijns inziens zeer onderhoudend vermaak. Het is leuk om deze personages te volgen en de film heeft wat mij betreft ook verdiend bestaansrecht. Geld zal uiteraard ongetwijfeld een rol hebben gespeeld, maar het voelt iets minder als een ''cash grab sequel'', omdat het einde van de vorige film ook wel de vraag oproept wat in een later stadium het vervolg zal zijn voor deze personages. Naar mijn mening weet deze film daar op een bevredigende manier antwoord op te geven.

3,5*

Weinig aan. Ik mikte op een lekker zomerse feelgood film, maar zelfs die verwachting weet Anyone but You niet helemaal in te lossen. Probleem zit 'm er met name in dat alles ontzettend geforceerd voelt. Deze twee hoofdpersonages moeten en zullen bij elkaar komen, of dat nu geloofwaardig is of niet.

De randpersonages, die vaak een romcom kunnen opfleuren, zijn sowieso behoorlijk kleurloos, kinderachtig en vooral egoïstisch: iedereen in deze film lijkt een hoge dunk van zichzelf te hebben. Dan komt het dus inderdaad allemaal neer op Sydney Sweeney en Glen Powell om de film te dragen, maar ook daar gaat het niet helemaal lekker. Chemie tussen de twee vind ik onvoldoende en beide acteurs hebben de looks mee, maar niet zozeer de acteertalenten. Sweeney ziet er leuk uit, maar is soms op het zeurderige af, en Powells personage is gewoon weinig sympathiek. Eigenlijk gunde ik Bea eerder die nerdige jeugdvriend van haar waar haar ouders zo verzot op zijn, terwijl de film dat juist lijkt te willen afschilderen als de verkeerde optie.

Gelukkig kent de film hier en daar nog een leuk momentje. De atletische Powell die om wat voor reden dan ook niet goed kan zwemmen (had nog wat meer uitgebuit mogen worden), dat foute type als zijn 'concurrent' en de (random) prominente rol van Unwritten zijn daar enkele voorbeelden van. Daarnaast is het moment op de boei, zowat het eerste 'normale' dialoog in deze film, best schattig en de climax is ook nog wel leuk gevonden. De shots in Australië zijn bovendien bij vlagen schitterend.

Complete bagger is het dus ook weer niet, zeker wanneer je enige affiniteit met het genre hebt, maar Anyone but You had zó veel aangenamer kunnen zijn als het wat minder hard zou proberen. Nu is het toch vooral een matige film met enkele lichtpuntjes, terwijl er genoeg ingrediënten aanwezig waren voor een leuke verstand-op-nul-film.

2*

Eigenlijk best wel wat werk van Guy Ritchie gezien inmiddels, maar gek genoeg nooit zijn grootste films. Ik heb het doorgaans ook niet zo op dit soort gangsterfilms. Ik heb er geen hekel aan, maar vind ze eigenlijk zelden boven de middelmaat uitsteken. Aangezien ik The Gentlemen wel een leuke film vond, leek Snatch me ook wel de moeite van het proberen waard.

Blijkt dat ik Snatch ook heel erg in dezelfde lijn vind liggen als The Gentlemen qua niveau. De film wordt gekenmerkt door een flitsende, vlotte stijl van filmen. Naar mijn mening wordt het niet te druk en ik vond het dus ook niet storend, hoewel ik ook niet gelijk zo ver wil gaan door te zeggen dat ik er heel erg van onder de indruk was. Het geeft de film wel een eigen flair. Plot is natuurlijk schromelijk overdreven, maar wel leuk. Snatch heeft echt wel een paar droogkomische momenten voor de kijker in petto. Het script is goed geschreven, maar het krijgt door de cast ook de kans om tot leven te komen. Leuke rollen van Jason Statham, Stephen Graham en Brad Pitt, en Alan Ford is tamelijk intimiderend. Met de personages van Benicio Del Toro en Vinnie Jones kon ik daarentegen persoonlijk wat minder: hun aandeel vond ik wat te beperkt en het personage (in het geval van Jones) wat flauw.

Film kent een lekker tempo en zakt niet gauw in. Het vermaakt met gemak en de balans tussen komedie en actie is er. Ik denk dat het vooral je type film moet zijn en dat een match dus niet gegarandeerd is. Toch zou ik eenieder, zeker degene die het genre aanspreekt, zeker willen aanraden om daar achter te komen. Ik heb er een prima avondje aan overgehouden.

3,5*

Prima sportdrama dat vooral onderhoudend blijft doordat het uitgangspunt, de andere manier van kijken naar het samenstellen van een baseballteam, interessant is, en doordat het verhaal in goede handen is bij de filmmakers. Brad Pitt moet de film dragen, want het draait uiteindelijk allemaal om zijn personage. Gelukkig speelt hij prettig en met overtuiging. Bijrollen van Jonah Hill, Philip Seymour Hoffman en Robin Wright zijn ook degelijk, maar ze krijgen wel aanzienlijk minder te doen dan Pitt. Hoewel het eigenlijk aan echte hoogtepunten ontbreekt, ging de film me ook nergens echt tegenstaan. Zoals gezegd: je bent in goede handen bij de mensen die aan het roer staan, maar verder is dit niet een film die zal beklijven.

3*

Ik had hem nog nooit gezien, maar wat is Platoon een uitstekende film! Ik vind het altijd mooi wanneer je een groep bekende acteurs voor je neus krijgt, maar daar tijdens het kijken van de film helemaal niet meer bij stilstaat en hen gewoon als hun personages ziet. Dat is hier het geval.

En het is ook uitermate belangrijk voor het succes van de film dat dit gebeurt. De film doet namelijk twee dingen tegelijkertijd: het tonen van de complete waanzin van de oorlog én de onderlinge (gespannen) relaties tussen de personages uitdiepen. Binnen het peloton is er namelijk ook een machtsstrijd gaande, waarschijnlijk veelal veroorzaakt door de beklemmende, tropische setting en omstandigheden. Het zorgt ervoor dat je als kijker tijdens de prachtig gereconstrueerde, en daardoor akelige, aanvallen niet alleen let op hoe de Amerikanen zich staande houden tegenover de Vietcong, maar ook aandacht hebt voor wat er onderling gebeurt. Tijdens het treurige moment waarop Elias wordt neergeschoten door Barnes blijkt dit ook de hele tijd terecht geweest.

Een werkelijk schitterende rol is weggelegd voor Willem Dafoe: misschien wel het beste wat ik van hem tot nu toe gezien heb. Maar ook Tom Berenger, Charlie Sheen, John C. McGinley en Kevin Dillon en weten alles eruit te halen wat erin zit. Allen spelen kleurrijke personages die je bijblijven en dat is knap, gezien ze het allemaal met relatief weinig screen time moeten doen. De sympathieke rol van Keith David verdient het om apart genoemd te worden: vrijwel de enige rol waar je als kijker enig optimisme uit kan halen. Daarnaast maken inmiddels gevierde acteurs als Forest Whitaker en Johnny Depp nog kort hun opwachting, voor wie de film bijna als een soort aandenken aan het begin van hun carrière kan fungeren.

De film staat bol van de memorabele shots, is spannend en indringend, en weet de aandacht goed vast te houden. Ook de onvoorspelbaarheid, waar de Vietnamoorlog inderdaad om bekend stond, wordt goed op de kijker overgebracht: men struint door de jungle en opeens is daar de aanval, chaos, de guerilla-tactiek. Oliver Stone levert hiermee een film af die ik niet gauw zal vergeten. De weergaloze climax eindigt met nóg een beeld dat je bijblijft, namelijk dat van de lijken van de honderden jonge soldaten die gewoon als afval weggewerkt worden. Afgrijselijk. Platoon komt binnen.

4,5*

Project X destijds wel een beetje meegekregen, maar in het zuiden was er toch iets minder ophef over. Ik zat toen zelf op de middelbare school en herinner me nauwelijks dat het hier onder de jongeren leefde. De gebeurtenis is natuurlijk een perfect voorbeeld van hoe zeer iets kan escaleren door één knopje op een social media-platform. Alleen daarom al is het onderwerp reuze interessant en wilde ik dit graag zien. De documentaire zelf is daarentegen niet van al te hoge kwaliteit: het doet wat het moet doen, maar het feit dat iedereen gedwongen wordt in het Engels zijn of haar verhaal te doen geeft het wel een erg hoog plastic-gehalte.

2,5*

Wederom een film die ik met compleet verkeerde verwachtingen ben gaan kijken, want ik verwachtte door het plaatje op Netflix een roadmovie met Nicolas Cage en Pedro Pascal Bleek een iets andere film te zijn.

Maar wel een leuke verrassing! De film is van begin tot eind complete onzin natuurlijk, maar ik heb me kostelijk geamuseerd. Het begin vond ik nog wat twijfelachtig en ik vreesde een hoop sentimenteel gedoe omtrent de dochter, maar zodra Cage in dat belachelijke plot met de CIA belandt zit het wel goed. Ik ben geeneens een groot Nicolas Cage fan, maar de zelfspot die hij hier toont kan ik waarderen en het scheelt dat veel van de referenties naar zijn grotere films zijn, die ik wel gezien heb. Ik heb in ieder geval regelmatig moeten lachen om de droogkomische situaties. Het tempo ligt hoog genoeg om niet te vervelen en het is allemaal lekker absurd.

Wel had de film misschien hier en daar nóg iets meer over the top mogen gaan. Ik had toch nog af en toe de indruk dat het wat braaf was, maar aan de andere kant kun je natuurlijk ook doorslaan en dat wordt nu wel voorkomen. Heel leuk tussendoortje!

3,5*

Hoge verwachtingen van deze film met een interessant uitgangspunt en een kundig regisseur, maar Children of Men is me toch een beetje tegengevallen. De openingsscène is goed en ook de achtervolgingsscène in de auto, waar het personage van Julianne Moore al onverwacht snel het loodje legt, maakt impact. Toch kent de film, buiten enkele scènes die eruit springen, best een sloom tempo en ik kan niet zeggen dat ik tijdens het middenstuk op het puntje van mijn stoel gezeten heb. De climax is dan nog wel de moeite waard, maar met name vanwege de sterke manier waarop deze geschoten is. Binding met de personages miste ik te zeer en het is ook niet een film waar ik na afloop aan ben blijven denken. Slecht zou ik het echter allerminst willen noemen: het blijft onderhoudend genoeg om niet écht af te haken en ik veerde als kijker ook wel een aantal keren op.

3*

Ik ging hier zonder al te veel verwachtingen in. Twee degelijke acteurs en het Engelse landschap: meer dan dat gegeven had ik niet nodig en verder wilde ik me vooral laten verrassen.

The Salt Path is een heel rustige film over een koppel dat alles verliest en hun toevlucht zoeken in het maken van een wandeling langs de Engelse kust. Het gegeven is simpel en de film dus ook: verwacht geen spectaculaire Hollywood-taferelen. Het verhaal is gebaseerd op een waargebeurd gegeven, dus daar leent het zich ook niet voor. Het zorgt ervoor dat de film in ieder geval heel authentiek overkomt. Het idee dat je naar een speelfilm zit te kijken verdwijnt en je krijgt het idee dat Ray en Moth mensen uit je eigen vriendenkring hadden kunnen zijn.

Een film als deze staat of valt bij het acteerwerk. Enkele cameo's daargelaten zijn Gillian Anderson en Jason Isaacs de enige twee waar je het mee moet doen, dus het scheelt dat die twee weten waar ze mee bezig zijn. Hun spel verloopt soepel en ze komen over als een hecht stel dat weet wat ze aan elkaar hebben. Wat de film natuurlijk afmaakt zijn de schitterende locaties. Liefhebbers van Engeland, zoals ik, worden wat dat betreft op hun wenken bediend. Ik lees echter veel kritiek over dat de film nogal sentimenteel zou zijn, maar ik kan niet zeggen dat ik dat zelf op een storende manier ervaren heb. Jawel, de muziek zwelt hier en daar aan, en je ontkomt niet aan het gevoel dat het verhaal bij tijd en wijle geromantiseerd wordt, maar verder heb ik vooral het gevoel gehad naar echte mensen te zitten kijken.

De film wist moeiteloos mijn aandacht vast te houden. Het dreigde, vlak voor het einde, even te verslappen op het moment dat ze toch besluiten te gaan werken om aan wat geld te komen en een dak boven hun hoofd te hebben. Daar lijkt men een verkeerde afslag te kiezen, waardoor het langdradig had kunnen worden, maar gelukkig wordt er nog op tijd bijgestuurd. Ik heb genoten van The Salt Path. Het is een pakkende, meeslepende, maar ook intieme film met het hart op de juiste plek.

4*

Dit late vervolg op de Beverly Hills Cop reeks is toch wel opvallend te noemen. Of misschien eigenlijk juist wel onopvallend. Doordat er geen bioscooprelease voor kwam, is de film redelijk geruisloos aan me voorbij gegaan. En dat terwijl dit toch wel een serieuze nostalgietrip poogt te zijn, met het welbekende, terugkerende muzikale thema en het terughalen van een groot deel van de oude cast.

Ik keek er dan ook best wel naar uit om deze nu achter het kijken van deel 3 aan te plakken tijdens het herzien van de volledige reeks, maar eerlijk gezegd is deze Axel F me wel een beetje tegengevallen. Leuk dat Billy en Taggart worden teruggehaald, maar Billy's aandeel is te klein en Taggart is een ongelofelijke zeurpiet geworden. Nee, je moet het nu doen met een soort Billy Jr., gespeeld door Joseph-Gordon Levitt, en diens ex-vriendin, de dochter van Foley. Laat bij die dochter nou net het grootste probleem zitten: een behoorlijk deel van de film gaat op aan oeverloos gezwets en gekibbel over de verstandhouding tussen vader en dochter. Het ging me op den duur echt tegenstaan, want ik vond de uitwerking plichtmatig en ook niet helemaal geloofwaardig. De Foley uit de vorige films lijkt me nu eenmaal niet gauw het type dat op deze manier het contact met zijn dochter verbreekt.

Daarnaast merk je dat het meeste er wel uit is gehaald. Het nieuwe plot omtrent Kevin Bacon voelt grotendeels als een herhaling van de eerste film: onderhoudend, maar je hebt het wel gezien. Het grootste pluspunt (met enig gemak zelfs) is naar mijn mening Eddie Murphy. Ja, hij is wat ouder geworden, maar hij voelt het personage nog altijd feilloos aan en speelt met verve. Iets minder druk (wat meer passend bij de leeftijd), maar het voelt nog steeds vertrouwd. De nostalgie komt dan ook het meest uit de verf wanneer hij in beeld is en met name tijdens de laatste akte gaat de film wat meer de goede kant op en begint het meer als een echte Beverly Hills Cop te voelen.

Slecht is het zeker niet. Ik heb me op zich wederom prima vermaakt, maar er overheerst een gevoel dat het het allemaal nét niet is en dat geldt wel voor meerdere van dit soort late vervolgen. De originele reeks is geen groot jeugdsentiment of iets dergelijks voor mij en ik heb de films niet tig keer gezien, maar ik vind het wel leuke, ontspannende films. En ondanks dat deze late nakomeling eigenlijk ook wel aan die omschrijving voldoet, voelt het toch ook een beetje als net wat te veel van het goede.

2,5*

De laatste tijd nog eens deze Beverly Hills Cop reeks herzien. Eddie Murphy in topvorm in zijn hoogtijdagen. Als je niks met hem hebt, kun je ze dan ook beter mijden. Het origineel blijft zonder enige twijfel het leukst, de opvolger is prima, hoewel weinig memorabel, en dit derde deel heb ik kennelijk ooit de laagste beoordeling van de drie gegeven.

Niet helemaal terecht vind ik achteraf. Ik zou 'm eigenlijk op gelijke hoogte plaatsen als deel 2. En toch, in bepaalde opzichten ís dit misschien ook wel het minste deel: Taggart is afwezig, de film duurt eigenlijk nét wat te lang, de humor is wisselvallig en het einde is zo waanzinnig over the top, met personages die kennelijk de volle lading kunnen krijgen en nog steeds kunnen lopen, dat het nergens meer op slaat. Daar staat echter tegenover dat dit deel ook één groot pluspunt heeft ten opzichte van de soms wat dorre voorganger: het pretpark. Het is een geweldig gekozen setting voor een films als deze en deze biedt veel mogelijkheden. Had er nog meer mee gedaan kunnen worden? Misschien wel, maar ik had zeker het gevoel dat John Landis het potentieel benut. Het zorgt in ieder geval geregeld voor lachwekkende momenten.

Al met al is dit gewoon een heel amusante wegkijker. Typisch 90s en in lijn met de vorige films, hoewel misschien hier en daar iets luchtiger. De reeks kijkt lekker weg en is ideaal voor de zomer. Genoten!

3*