Heeft best wel een tijdje in mijn kast gestaan. David Lynch films zijn niet voor iedereen, dus ik kijk ze zelden met iemand samen en zelf moet ik er ook een beetje voor in de stemming zijn. Ik waardeer de man ten zeerste, maar ik zal niet gauw Mulholland Drive of Eraserhead uitkiezen na een lange werkdag, en ik had al opgevangen dat ik Lost Highway eerder in die categorie moest plaatsen dan die van The Elephant Man of The Straight Story.
Vorige week dan toch maar opgezet en er maar neutraal ingegaan. Waar Lynch telkens wonderbaarlijk goed in slaagt is om me te fascineren. Hij neemt zich, zoals gebruikelijk, de tijd met deze film: scènes duren soms best lang en er gebeurt niet altijd ontzettend veel, maar dat geeft het juist een natuurlijke flair. De film gaat voor het eerst 'los' op dat feestje: ik heb wel vaker lugubere scènes voorbij zien komen in het werk van Lynch, maar die Mystery Man, gespeeld door Robert Blake, is misschien wel zijn engste creatie. Ik kreeg er een heel onbehaaglijk gevoel bij wanneer hij in de film opdook. Die eerste kennismaking is een geweldige scène.
Eerste helft is prettig met fijn acteerwerk van Bill Pullman en Patricia Arquette, en een ogenschijnlijk duidelijke richting waar het verhaal heen gaat, maar dan is daar de transformatie in de gevangeniscel, waarna alles volledig op zijn kop wordt gezet. De film blijft boeiend, maar niet meer op dezelfde manier, en gaat ook steeds meer als een droom voelen. Er komen bij vlagen prachtige shots voorbij en ondanks dat het steeds meer gissen wordt naar wat er precies gaande is, kost het geen moeite om met de personages te blijven meeleven. Er zijn tig gedachtes door me heen gegaan als het gaat om mogelijke verklaringen, maar uiteindelijk blijven ze me niet lang bij. Ik heb wel eens anderen horen zeggen dat je zijn films ''het beste gewoon kan ervaren'' en daar sluit ik me ook bij aan. De werelden en de personages die hij creëert zorgen ervoor dat ik er iets mee kan, dat het iets met me doet. Lost Highway is daar geen uitzondering op.
Want het is duidelijk dat het iets met me doet: doorheen de afgelopen week heb ik geregeld teruggedacht aan de film. Niet zozeer aan bepaalde vraagstukken, maar bepaalde scènes zijn me bijgebleven. De film is overigens niet alleen maar eng of indringend, maar soms ook ronduit grappig. Ik denk dan bijvoorbeeld aan die scène met dat bumperkleven en de daaropvolgende confrontatie. Het surrealistische zal niet voor iedereen zijn weggelegd en ik moet eerlijk bekennen dat het niet mijn favoriete Lynch-film is. De werelden van Mulholland Drive, Blue Velvet en (natuurlijk) Twin Peaks wisten me nog net wat meer te intrigeren, maar Lost Highway mag er absoluut wezen. De stempel van de regisseur is duidelijk voelbaar, dus fans kunnen hun hart ophalen. Ik ga een halve ster hoger uitdelen dan ik in eerste instantie dacht, omdat de film me niet loslaat. Ook een week na het kijken nog niet.
Copycat is een fijne thriller. Niet hoogstaand, maar het voldeed precies aan mijn vereisten van het moment. Het is niet zo dat de film tot het einde wacht met de onthulling van de dader en ik vond dat die (riskante) zet verrassend goed uitpakte. Men kiest niet voor de gimmick om daarachter te komen, maar de aandacht gaat uitgebreid uit naar wat de volgende zet zal zijn. Ik zat niet constant op het puntje van mijn stoel, maar tegelijkertijd zwakt de aandacht nauwelijks af en de climax mag er best wezen. Sigourney Weaver en Holly Hunter doen het ook goed. De film stond garant voor een zeer onderhoudende avond.
Alternatieve titel: Iou Jima Kara no Tegami, 23 augustus 2025, 12:27 uur
Mooi oorlogsepos van Clint Eastwood. De titel Flags of Our Fathers wel vaker voorbij zien komen, maar nooit daadwerkelijk gezien. Het was voor mij dus ook en beetje een verrassing dat deze film gekoppeld is aan Letters from Iwo Jima. Laatstgenoemde is in ieder geval heel degelijk. Met de kleurenfilter wordt gelijk de juiste toon gezet. De film is namelijk niet terughoudend wanneer het aankomt op het tonen van de hevige impact die op het eiland heeft plaatsgevonden. Actiescènes worden levensecht in beeld gebracht, waardoor je al gauw met afkeer zit te kijken. Mooi ook dat ervoor gekozen wordt om vanuit het onderbelichte perspectief van de Japanners te vertellen, maar daar schuilt wat mij betreft ook een zwaktepunt. De film vervalt op den duur namelijk enigszins in de hoeveelheid flashbacks, waardoor het tempo onnodig langgerekt wordt en de aandacht toch soms wat verslapt. Dat is zonde, want verder gaat er weinig mis. Het acteerwerk is heel degelijk en de film weet bij vlagen binnen te komen.
Alternatieve titel: Vacation, 23 augustus 2025, 11:30 uur
National Lampoon's Vacation is toch wel een film die ik inmiddels tig keer gezien heb. Het valt me op dat films die uit de pen van John Hughes komen gemakkelijk een hoog herkijk-gehalte hebben. Het is een heerlijke film om op te zetten tijdens de zomervakantie en dat komt door een aantal zaken.
Allereerst is het de herkenbaarheid die de film zo leuk maakt. Dergelijke problematische autoritten, hoewel hier natuurlijk schromelijk overdreven, zal toch iedereen die wel eens met de auto op vakantie is geweest bekend voorkomen. Hughes lijkt werkelijk overal aan gedacht te hebben wat dat betreft: stinkende zweetsokken op de achterbank, de nodige 'verplichte' tussenstops, oplichters, autopech, en ga zo maar door... Er wordt op een mooie manier de spot mee gedreven. Daarnaast is de film lekker ongeremd. De film schroomt zich niet om bloot in beeld te brengen of te kiezen voor tamelijk harde grappen omtrent de tante en de hond. Ik kan die scène waar de overleden Edna op het dak van de auto zit niet kijken zonder in lachen uit te barsten: ontzettend lomp en natuurlijk eigenlijk heel pijnlijk, maar ook zó droog. Zo zitten er wel meerdere hilarische situaties in.
Niet alle grappen zijn raak, maar het merendeel wel. Het scheelt ook dat ze doorheen de film verspreid zitten, waardoor je niet het gevoel krijgt dat de ene helft leuker is dan de andere. Chevy Chase doet het goed als de optimistische, onnozele kartrekker van de familie en ook Beverly D'Angelo en de twee kids doen het goed: de gezinsleden vullen elkaar prima aan en die onderlinge chemie is ook wat minder in de vervolgdelen als ik het me goed herinner. Verder ook een hoop mooie bijrollen, waaronder die van Randy Quaid, Eugene Levy en John Candy. Aan talent geen gebrek hier. Uiteraard mag Christie Brinkley niet onbenoemd blijven. Haar scènes met Chase zijn namelijk geweldig.
Hele fijne film dus! Of het de tand des tijds heeft doorstaan hangt af van hoe je ernaar kijkt. Enerzijds niet, want als je dit vergelijkt met het late vervolg uit 2015 zie je gewoon dat die laatste veel meer van deze tijd is. Deze film ademt qua 'feel' toch wel veel meer de 80s uit. Tegelijkertijd benoem ik niet voor niks dat de film veel herkenbaarheden bevat (nog steeds dus) en bovendien beklijft het origineel meer: de grappen en personages blijven je bij. Qua zomerkomedies behoort dit tot de absolute top. Een verhoging met een halve ster is na al die jaren dan ook zeker op zijn plek.
Dark Skies heeft op een aantal momenten wel de juiste sfeer te pakken, maar is als geheel toch wat teleurstellend naar mijn mening. Dat personages in horrorfilms niet al te snuggere dingen doen is natuurlijk niks nieuws onder de zon, maar hier is het wel dusdanig extreem dat het irriteert. Zo komt er werkelijk niemand op het idee om eens het licht aan te doen - deze personages kiezen er liever voor om volledig in het donker rond te struinen - en wanneer ze eindelijk iets meer te weten komen en het advies krijgen dicht bij elkaar te blijven... gaan ze uit elkaar zodra de eerste de beste alien komt aankloppen. Ik snap dat het allemaal in dienst van het horrorelement gebeurt, maar het tart alle logica en werkt afleidend.
Eigenlijk is de film op zijn sterkst wanneer er zo weinig mogelijk bekend is. Het onbekende en het onverwachte, zoals de scène met de vogels of die met Lacy en het raam, zorgt wel voor een wat onbehaaglijk gevoel. Zodra de marsmannetjes eenmaal in beeld zijn geweest (en blijkt dat ze qua design ook nog niet al te veel afwijken van de stereotype alien die wij altijd voor ogen hebben), is het sfeervolle er wel vanaf. Het mondt allemaal uit in een ietwat flauwe climax, die ervoor zorgt dat je op je honger blijft zitten. Acteerwerk is dan nog best aardig - ook van de jongere cast - maar het maakt weinig goed. Keri Russell vind ik altijd een prettige verschijning, maar ook zij kan dit zaakje niet redden.
Hollywood in al zijn bombast, maar wel fijn. Ik heb de Director's Cut gezien en dat is een behoorlijk stevige zit. Er waren momenten waar ik toch wel benieuwd raakte naar de bioscoopversie, omdat er overduidelijk bij vlagen geschrapt kon worden in het materiaal. Het is echter niet zo dat de Director's Cut saai wordt; integendeel. Die versie van de film weet verrassend goed te blijven boeien.
Met Ridley Scott aan het roer verwachtte ik een film in de stijl van Gladiator en qua actie wordt aan die verwachtingen voldaan. Alles ziet er over het algemeen meeslepend uit en de actie voelt ook nooit overdadig aan: het verhaal krijgt genoeg ruimte om verteld te worden. De aanval op Jeruzalem doet soms wat denken aan The Two Towers, maar het is gelukkig geen copy-paste. De muziek van Harry-Gregson Williams ondersteunt de beelden goed en aan de historische aankleding is onmiskenbaar veel aandacht geschonken. Een zeer indrukwekkende sterrencast maakt het af, waarbij ik eigenlijk iedereen goed in vorm vond. Orlando Bloom is wellicht niet de acteur met de meest uiteenlopende gezichtsuitdrukkingen en kan daardoor wat vlakjes overkomen, maar het past ook wel een beetje bij zijn underdog-personage. Hij wordt prima bijgestaan door de prachtige Eva Green en ook Jeremy Irons, Liam Neeson en David Thewlis leveren gedegen werk. De bloemen gaan echter naar Edward Norton: de acteur die met weinig middelen een memorabel personage weet neer te zetten.
Al met al een zeer genietbare en geslaagde film dus. De materie moet je aanspreken, dat is wellicht wel een voorwaarde. Daarnaast zitten er natuurlijk enkele van die typische Hollywood-scènes in, waar er flink op het sentiment ingespeeld wordt. Een voorbeeld is waar Balian met zijn speech van een halve minuut ervoor zorgt dat iedereen toch weer vertrouwen krijgt in een compleet uitzichtloze situatie. Kingdom of Heaven is wat dat betreft zeker niet altijd even subtiel, maar wanneer een film meer dan drie uur de aandacht met enig gemak weet vast te houden en geregeld indruk weet te maken, valt er mijns inziens niet te klagen.
Prettige thriller omtrent een ontsnappingspoging uit misschien wel de meest iconische gevangenis die ooit bestaan heeft. De film kabbelt soms een beetje voort, maar dat is eigenlijk niet zo erg. Je weet dat het moment suprême namelijk zich tegen het einde zal voordoen en daarvoor blijft je aandacht erbij. Clint Eastwood is ideaal als de coole gedetineerde die vastbesloten is niet zijn tijd uit te zitten. Mijn aandacht ging echter minstens evenzeer uit naar Roberts Blossem en Larry Hankin: beiden ken ik eigenlijk hoofdzakelijk van (dikwijls kleine) cameo's, maar ik vond hen hier wel schitteren. Ik was niet bekend met het verhaal waar de film op gebaseerd is, dus voor mij bleef onderhuidse spanning voelbaar tot het einde. De film weet dat best verdienstelijk voor elkaar te krijgen. Het is geen film die me omver blies, maar in vrijwel elk opzicht vond ik het degelijk.
Alternatieve titel: Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen, 12 augustus 2025, 18:46 uur
Vorig jaar voor het eerst in heel lange tijd eens herzien en laatst voor het eerst op Blu-Ray. Wat Disney tegenwoordig doet en op de markt brengt interesseert me niet meer, maar de originele classics onderwerp ik de laatste tijd wel eens aan een herziening. Ik heb geweldige jeugdherinneringen aan Snow White and the Seven Dwarfs, dus ik was benieuwd wat ervan overeind zou blijven staan.
Het korte antwoord: alles eigenlijk. Snow White is de eerste avondvullende animatiefilm die Walt Disney uitbracht en, ondanks dat de eer van mijn favoriet waarschijnlijk altijd naar The Lion King zal blijven uitgaan, tevens één van zijn beste. De film zit boordevol prachtige, memorabele muziek en liedjes. Frank Churchill, Leigh Harline en Paul Smith verdienen wat dat betreft echt een compliment, want de muziek werkt hier niet alleen sfeerverhogend, maar ook echt accentuerend. Zelden is me tijdens een film zó opgevallen dat de muziek naadloos aansluit bij alle bewegingen die je op het scherm ziet. Doet wat denken aan die oude Disney-shorts, waarvan ik er in mijn kindertijd ook wel eens een paar gezien heb. Geweldig gedaan!
En dan de vormgeving. Je wordt moeiteloos meegezogen in een fantasiewereld waarin alles mogelijk lijkt, maar die ook sterk doet denken aan de onze. Animaties van de bosachtige omgeving zijn schitterend en ook de figuren kunnen nog goed mee, hoewel je wel merkt dat de prins er een beetje bekaaid vanaf komt. Op de een of andere manier komt zijn animatie wat stroever over dan de rest, maar ik kan er niet de vinger op leggen waar dat aan ligt. Snow White zelf, de dwergen en de koningin zien er gelukkig schitterend uit. De dwergen zijn leuke, kleurrijke figuren, die allemaal iets toevoegen en hun eigen persoonlijkheid hebben. De koningin is gewoon 100% horror, haha. Ik snap maar al te goed dat ik er als klein jochie als de dood voor was en dat mijn ouders dat stukje van de transformatie moesten doorspoelen.
Gewoon een hele fijne classic dit. De film bevat eigenlijk louter leuke, aanstekelijke liedjes en kent nauwelijks scènes die de vaart uit de film halen. De film is rijk aan tal van memorabele sequenties, of je het nu hebt over Snow White die door het bos vlucht, de introductie van de dwergen, de eerdergenoemde transformatie van de koningin, de dansavond of de climax tussen de dwergen en de koningin... Er is veel aandacht besteed aan details op het gebied van animatie en geluid, waardoor alles heel authentiek overkomt. Het is wellicht bij vlagen wat minder vloeiend dan het latere werk van Disney, maar mag het?! Het is een film die kwalitatief nog steeds fier overeind staat in 2025 en dat is toch wel een mooie prestatie. Ik verhoog met een halve ster.
That's it. Na tig herzieningen is de volle score helemaal verdiend. Dumb and Dumber is inmiddels ultiem comfort-food, maar ook gewoon een perfecte komedie. Vond 'm als kind eigenlijk vooral goed omdat je Jim Carrey hier in zijn prime kan bewonderen, maar deze film heeft meer om het lijf dan dat. De film heeft iets dat ik ook aan bijvoorbeeld Planes, Trains & Automobiles zo waardeer: eigenlijk heeft iedere scène bestaansrecht, en er is geen sprake van (duidelijke) opvulling. Grappen volgen zich in een razend hoog tempo op en zijn er zowel in de schreeuwerige als meer subtiele varianten. De chemie tussen Carrey en Jeff Daniels zorgt niet alleen voor lachsalvo's, maar is ook hartverwarmend: hoe stupide ze ook zijn, de vriendschap tussen beiden is geloofwaardig en je leeft met hen mee. De geweldige interacties met schurken, politie en natuurlijk Mary, de mooie locaties, de lekkere soundtrack... Misschien wel de film die ik het vaakst gezien heb en die ik ook kan blijven zien.
Lekker stukje 80s horror. Film stond al een tijdje op mijn lijstje, maar volgens mij ben ik hem nog nooit op streaming tegengekomen. Uiteindelijk gezien met een van mijn beste vrienden, die tevens de eerste was die me op de film wees.
Verwacht geen extreem duistere, bloedserieuze horrorfilm. Fright Night kent een nogal camp sfeertje en komedie is eigenlijk evengoed een genreaanduiding als horror. Toch weet de film vandaag de dag nog steeds te imponeren op het horrorvlak: de effecten en make-up scoren behoorlijk goed! Mooie transformaties en onsmakelijke taferelen, waarbij wederom humor en horror vaker met elkaar aan de haal gaan. Ik kon er in ieder geval van genieten.
De film heeft even tijd nodig om op gang te komen, maar weet eigenlijk ook tijdens het middenstuk de aandacht opmerkelijk goed vast te houden. Acteerwerk is niet gelijk hoogstaand, maar wel leuk. Chris Sarandon, Roddy McDowall en William Ragsdale zetten allen leuke personages neer en het is ook leuk om Amanda Bearse eens in een andere rol te zien dan die van buurvrouw Marcy in Married with Children. Stephen Geoffreys heeft zeker enkele toffe momenten, maar schuurt ook wel eens tegen het irritante aan. Qua sfeer zit het helemaal goed, maar de film profiteert er ook van dat ik enorm verzot ben op de 80s. Voor fans van dat decennium voelt deze film als een warm bad. De typische, aangename soundtrack maakt het af.
Het gaat me wat ver om de film gelijk een meesterwerk te noemen, maar ik vond het een prettig gestoorde zit. Absoluut een film met herkijkwaarde, waardoor ik een hogere score in de toekomst niet uitsluit, en hij wordt terecht gezien als een (cult)klassieker binnen de vampierfilms. Voor fans van het genre in ieder geval een absolute must-see!
