Logboek

Ondanks dat de paashaas een prominente plek inneemt in deze film en ik de film eigenlijk - als je naar de inhoud kijkt - op het juiste moment gezien heb (rond Pasen, want daar speelt de film zich ook af), is dit toch eigenlijk wel een kerstfilm Gelukkig mag dat de pret niet bederven. Misschien zelfs wel leuk om even weer wat winterse gezelligheid te ervaren zo in het voorjaar.

Rise of the Guardians kent een zeer leuk concept: neem vier welbekende, feestdag-gerelateerde figuren en laat ze samenwerken met een buitenbeentje om het grote kwaad uit te schakelen. De interactie tussen die personages is goud waard, met name North en Bunny zijn leuk uitgewerkt, maar ze mogen er allemaal wel wezen. Zo ook Jack Frost, die toch wel een beetje de hoofdrol opeist. De enige die ik een beetje buiten de boot vond vallen is Pitch: leuk bedacht als tegenpool van deze karakters, maar het is toch een wat saaie villain, die ook vrij gemakkelijk uitgeschakeld wordt. Hetzelfde euvel keert ook in andere opzichten terug: tegenslagen in de film worden namelijk überhaupt vrij abrupt opgelost. Dit wordt bijvoorbeeld ook duidelijk bij de opoffering van Jack Frost, die weer binnen no time wordt rechtgezet. Jammer, want dit zorgt er wel voor dat de climax van de film toch relatief wat zwakjes voelt.

Complimenten zijn op zijn plek voor zowel de overtuigende stemmencast als de mooie visuals. Ik ben doorgaans meer van handgetekende animatie en wat minder van computerwerk, maar het mag gezegd worden: de gecreëerde werelden zien er dikwijls verbluffend uit en ook het kleurgebruik valt in positieve zin op. Er is sprake van humor (overigens wel vooral afkomstig van Bunny) en de film kent ook enkele hartverwarmende momenten, waardoor het een ideale familiefilm is voor tijdens de koude winterperiode.

Zeker niet perfect, hier en daar net wat te vluchtig (of misschien zelfs afgeraffeld), maar toch is dit wel een film die ik de moeite waarde zou noemen. Het is één ding om een leuk concept te hebben, maar een verdienstelijke uitvoering is een tweede. Rise of the Guardians doet dat misschien niet overal even vlekkeloos, maar komt wel een heel eind. In ieder geval een film waarvan ik verwacht dat zowel jong als oud zich er goed mee kan vermaken.

3,5*

Het voelt een beetje alsof ik in herhaling val, want ik heb zojuist bij Funny People eigenlijk hetzelfde moeten schrijven: The Internship is helemaal niet eens zo'n slechte film, maar hij duurt gewoon te lang. Eigenlijk is dit een heel typische Vaughn-Wilson komedie die verloopt volgens een standaard formule, maar waarom deze twee uur moet duren is mij een raadsel.

Uitgangspunt is best leuk, de uitwerking kan ermee door. Bij vlagen over the top Amerikaans, al ligt dat natuurlijk in de lijn der verwachting met deze twee hoofdrolspelers aan het roer. Van zowel Vaughn als Wilson heb je geen enkel moment het idee dat deze personages zich onderscheiden van de karakters die ze in andere komedies spelen, maar toch kunnen ze wel met het materiaal overweg. De bijrollen die grotendeels ingevuld worden door de studiegenoten van dit duo zijn gelukkig ook niet storend. Je merkt gewoon dat de film bij vlagen sleept, zoals bij die gerekte Quidditch-scène, de langdradige flirtscènes van Wilson en het compleet uit de lucht gegrepen stapavondje. Had het allemaal wat korter gebracht geweest, dan was dit de film geheid ten goede gekomen en mag je hier zo een halve ster bij tellen. Nu schakelde ik tussendoor net iets te veel af en verwacht ik dat de film niet al te lang zal blijven hangen. Het mag overigens wel nog gezegd worden dat ik de credits creatief in beeld gebracht vond.

2,5*

Van de week voor het eerst sinds 2009 gezien en ik ga toch een halve ster omlaag in de beoordeling. Best wel een flink aantal van de Adam Sandler-komedies herzien het afgelopen jaar en, hoewel ik betwijfel of ze allemaal dezelfde beoordeling van me zouden krijgen als ik die films nu voor het eerst zou zien, zijn de amusementswaarde en de herinneringen nog altijd zo positief dat ik me niet geroepen voel om overal de beoordeling aan te passen. Sandler behoorde in mijn jeugd wel tot één van mijn helden op komisch gebied.

Funny People was in mijn herinnering eigenlijk al niet zo heel erg geweldig en die mening heb ik nog steeds. Is het slecht? Zeker niet wat mij betreft. De humor blijft dusdanig beperkt tot seks-gerelateerde grappen dat het zelden écht grappig is, maar zo af en toe leeft de film op en het blijft lange tijd best onderhoudend. Het gaat mis zodra men er halverwege voor kiest de ziekte van George op te lossen en je zodoende eigenlijk in Funny People II belandt. Vanaf dat moment krijg je een verhaal voorgeschoteld waarin George zijn ex weer voor zich probeert te winnen: een heel andere film, maar ook een behoorlijk stoffige. De film is op een gegeven moment ook écht gewoon op, maar duurt daarna nog zeker een half uur.

Sandler speelt oké, maar ik vind dit niet het beste werk van hem, zowel in komisch als dramatisch opzicht. Voor dat laatste hoef je sowieso niet te kijken: daarvoor heeft hij inmiddels genoeg andere films in zijn repertoire die meer de moeite waard zijn. Enige zelfspot die hij hier toont kan ik wel waarderen. Seth Rogen is normaal gesproken niet mijn acteur, maar doet het hier best wel aardig. Leslie Mann heeft wel wat chemie met Sandler - wellicht dat het nog wat vertrouwd voelde na een eerdere samenwerking in Big Daddy - maar speelt wel een steeds vervelender wordend personage. Overige rollen zijn wat mij betreft niet noemenswaardig en dat is wel een dingetje, want vaak maken de bijrollen de komedies van Sandler wel af.

Best een prima film om eens tussendoor mee te pikken, maar wel met overduidelijke euvels. De film slaagt er niet altijd in om grappig te zijn, maar "the elephant in the room" is duidelijk: het duurt gewoon veel te lang. Bovendien zorgt het feit dat de film uit twee delen lijkt te bestaan ervoor dat het wat ongestructureerd en rommelig overkomt. Ik krijg ook de indruk dat dit een beetje een vergeten film is geworden, maar verbazingwekkend vind ik dat niet.

3* (was 3,5*)