Logboek

Aardig historisch oorlogsdrama, maar mijns inziens niet de sterkste troef van Edward Zwick. Dan denk ik toch eerder aan films als Defiance, Blood Diamond en The Last Samurai.

Naast het gevoel dat de film ook best even op gang moet komen, had in het begin wat moeite met de houterige Matthew Broderick in de hoofdrol. Na een tijdje went hij wel en tegen het einde kon ik hem zelfs vrij goed hebben, maar hij werkte in eerste instantie wat op mijn zenuwen. Ik moet erbij vermelden dat ik hem ook voornamelijk van rollen ken waar de achtergrond iets minder serieus en zwaarbeladen is dan in Glory. Mijns inziens komt hij in die films beter tot zijn recht en was hij wellicht niet de ideale man om deze film te dragen. Dan komt het aan op de rest van de cast en daarbij is met name Morgan Freeman zijn stabiele zelf en Andre Braugher en Cary Elwes vielen mij in positieve zin op. Denzel Washington vind ik normaal gesproken een aanwinst, maar hij speelt zijn personage dusdanig goed hier dat ik 'm ook al vrij gauw beu was.

Qua verloop weet de film vrij goed onderhoudend te blijven, met enkele interessante scènes tijdens de opleiding van de soldaten. Met name de dynamiek en de veranderende relatie tussen jeugdvrienden Robert en Thomas valt daarbij op. Ook de scène voorafgaand aan de slag, waarbij de soldaten allemaal, stuk voor stuk, even een laatste zegje mogen doen is erg sterk. Daar staat tegenover dat er weinig tussen zit dat écht impact maakt, op wellicht de climax na dan. De nederlaag op het einde wordt cru gebracht en laat je wederom verbijsterd achter met de vraag wat mensen elkaar wel allemaal niet hebben aangedaan en nog steeds aandoen.

Ik werd niet weggeblazen, maar ben wel blij dat ik 'm eens een keer gezien heb. Met deze regisseur aan het roer
en deze cast aan boord was mijn interesse allang gewekt. De film levert in ieder geval in het vertellen van dit verhaal, dat het ook wel verdient om verteld te worden.

Ruime 3*

Meer van hetzelfde. Ik vond de eerste Zombieland film destijds erg leuk, misschien zelfs wel één van de leukste films die zich met dat thema bezighoudt. Dat vind ik overigens nog steeds, want ik heb die film nog herzien voordat ik me aan dit tweede deel waagde. Het is fris, scherp, vlot en met name de chemie tussen de vier hoofdpersonen is gewoon erg fijn.

In dit tweede deel is de chemie nog altijd het sterkste punt, maar het is nadelig dat Abigail Breslin eigenlijk lange tijd niet bij de groep is. De interactie tussen Jesse Eisenberg en Emma Stone is deze keer (logischerwijs) wat norser dan in het eerste deel, vanwege het overspel. Maar geef mij dan toch maar de interactie die ze in het eerste deel hadden, ondanks dat ik Zoey Deutch wel een verrassend leuke toevoeging vond. Gelukkig is het samenspel tussen Eisenberg en Woody Harrelson nog altijd onveranderd en dus nog altijd even sterk. Waar de film echt daadwerkelijk de mist in gaat, is bij dat stukje met de 'klonen': pijnlijk on-grappig en het had ook niet langer moeten duren.

Verder, zoals gezegd, meer van hetzelfde, alleen wel telkens iets minder. Het blijft best onderhoudend en de finale is ook nog best leuk bedacht, maar je hebt het eigenlijk allemaal al gezien. Op zich geen schande, want dat betekent dat Double Tap gemakkelijk voor een leuk avondje kan zorgen als het eerste deel je goed ligt. Anderzijds wordt er wel érg geleund op die film, juist doordat het zo'n herhalingsoefening is.

3*

Debieler dan dit wordt het natuurlijk niet Had deze al dusdanig lang niet meer gezien dat ik me er eigenlijk niks meer van kon herinneren. Dat geldt sowieso voor de Monty Python-films, dus ik dacht: begin maar bij de film die altijd het laagst staat aangeschreven. Is alles raak? Welnee, er zitten genoeg grappen tussen waar ik niks mee kon. Maar er staan gelukkig genoeg sketches tegenover die me daadwerkelijk aan het lachen kregen, zelfs bij die onsmakelijke, spugende man in het restaurant kon ik me niet inhouden. Zo zitten er nog wel meer onnozele (maar wel grappige) zaken in, zoals de proloog, het spermaliedje, de seksuele voorlichting, de ontmoeting met de Grim Reaper en de kerel die zijn eigen dood mag kiezen. Stuk voor stuk schitterend!

Daar ligt overigens tevens het 'probleem': het is niet veel meer dan een serie sketches. Men probeert het als een film aan elkaar te praten door af en toe naar de titel te verwijzen, maar - net als de sketches zelf - slaat ook dat natuurlijk allemaal als een tang op een varken. Heel erg is dat uiteindelijk niet, maar het zorgt wel voor een wat minder samenhangend (en dus chaotisch) gevoel. Toch heb ik me hier een avondje kostelijk mee vermaakt. Het was eigenlijk een prettiger weerzien dan ik verwacht had.

3,5*

Best wel een vermakelijk drama, maar ik had stiekem wel op iets meer gehoopt met deze cast en de veelvoud aan prijzen die de film destijds ontvangen heeft. Je volgt eigenlijk drie verschillende verhalen die onderling met elkaar samenhangen. De connectie met het eerste verhaal is daarbij iets subtieler dan die van het tweede en derde. Voor mij persoonlijk was het eerste verhaal, over Virigina Woolf, het meest interessant. Een vrijwel onherkenbare Nicole Kidman speelt haar boeiende rol met verve en het tijdsbeeld was mooi vormgegeven.

De andere twee verhalen wil ik niet gelijk slecht noemen, maar veel indruk laten ze ook niet achter. De wat kleinere rollen van onder meer Ed Harris, John C. Reilly en Jeff Daniels trekken nog wel het een en ander recht, maar de personages van Julianne Moore en met name Meryl Streep brachten me nauwelijks in vervoering. Het is wel allemaal vrij overtuigend gebracht en de dialogen zijn scherp geschreven, maar het deed desondanks bijzonder weinig met me. Het zorgde er niet alleen voor dat ik het ergens jammer vond wanneer het verhaal van Woolf werd afgebroken door een van de andere twee, maar ook dat de film een beetje uitdooft.

Geenszins slecht hoor. Het is geen moment in me opgekomen om de film vroegtijdig af te kappen en The Hours heeft zeker wat te bieden. Tegelijkertijd kan ik ook niet zeggen dat ik van de eerste tot en met de laatste minuut aan het beeld gekluisterd zat of dat de film me na afloop nog lang liet nadenken. Een degelijk drama, maar ook een die prima in de woensdagavondprogrammering van het vroegere RTL8 had gepast.

3*

Fijn drama dat ik al wel eens eerder gezien had, maar waarbij het zo lang duurde voordat ik aan het stemmen op MovieMeter toekwam dat ik besloot 'm te bewaren voor een herziening. Dat is inmiddels ook alweer ruim twee weken geleden, dus het wordt de hoogste tijd om er iets over te schrijven.

Waar deze film vooral memorabel door wordt is het schitterende acteerwerk. De cast is vrij groot, maar eigenlijk krijgt iedereen de kans om te schitteren. Emma Stone speelt zo'n lief personage dat je eigenlijk niet anders kan dan verliefd op haar worden, terwijl Viola Davis en Octavia Spencer vooral sterke en innemende personages spelen die, ondanks de onmenselijke behandeling waar ze mee te maken hebben, ook een gezonde portie humor bezitten. Bryce Dallas Howards rol is vilein, waarbij het soms ook wel een beetje over het randje gaat qua geloofwaardigheid. Af en toe doet ze bijna denken aan een slechterik uit een Disneyfilm. Ten slotte nog een groot compliment voor Jessica Chastain, die me daadwerkelijk meermaals aan het lachen kreeg en ook gewoon een heel sympathiek persoon neer zet. De dramatische twist (de miskraam) in haar verhaallijn is hartverscheurend.

De cast is dus een zeer sterke en bepalende factor voor The Help. Verder is de film best mooi vormgegeven en blijft het onderhoudend, maar is het ook niet gelijk zo dat ik erdoor wordt weggeblazen. Het is goed dat de film de racistische attitudes van die tijd aansnijdt en daar zitten ook (in positieve zin) best wat ongemakkelijke momenten tussen. Soms voelt het echter wat aangedikt en de film had ook best wat korter mogen duren. Daarbij had wat mij betreft gesneden mogen worden in het romantische subplot omtrent Skeeter, want dat voegde mijns inziens weinig toe. De uitwerking van de relatie tussen Aibileen en het kind is dan juist weer een meerwaarde. Het zorgt ervoor dat het einde wel extra binnenkomt.

Een film die bij vlagen ontroert, maar wel op een bescheiden wijze. Ik kan me niet volledig aan de indruk onttrekken dat de film nét niet op de plek komt waar deze wil zijn en er zitten dus ook enkele missers tussen. Desondanks is The Help als totaalplaatje echt wel erg onderhoudend en alleen al vanwege de fijne acteerprestaties zonder meer een aanrader.

3,5*