Logboek

Clint Eastwoods onemanshow. Ik heb wel wat met Clint, al is het alleen al omdat mijn vader groot fan is. Hij hoeft weinig moeite te doen om cool te zijn en ook in High Plains Drifter lukt hem dat uitstekend. Zijn personage is hier vele malen minder sympathiek dan zijn karakter in de Leone-films, maar je zit toch ademloos naar hem te kijken. Het tegenvallende aan deze film vind ik dat de film louter daar op gestoeld lijkt. Daar waar het werk van Leone, maar ook het latere werk van Eastwood zelf (zoals Unforgiven), ook uitblinkt in de andere personages, settings, score en het verhaal, heeft High Plains Drifter mijns inziens gewoon minder te bieden op dat vlak. Er zit nog een bovennatuurlijk element in, maar dat voelt vooral als een leuk knipoog-momentje. Zeker geen vervelende film, ik heb me vermaakt, maar vrijwel puur en alleen door de uitstraling van de hoofdrolspeler.

3*

Het meeste is wel gezegd over Bowling for Columbine. Ik vond het interessant om eens gezien te hebben, maar ik ben ook niet zwaar onder de indruk. De film presenteert een aantal interessante feitjes en statistieken, en werpt waardevolle vragen op. De documentaire bevat ook een aantal boeiende confrontaties, die goed aan het licht brengen hoe ongemakkelijk het onderwerp soms is.

Daar staat echter tegenover dat de film qua speelduur echt aan de lange kant is. Ondanks dat ook het tweede uur nog wel genoeg relevante sequenties bevat, is het totaalplaatje me toch wat langdradig en na een uur geloofde ik het eigenlijk wel. Met Michael Moore zelf ben ik weinig bekend. Ik heb alleen zijn satirische komedie Canadian Bacon ooit gezien, maar daar treedt hij natuurlijk niet naar de voorgrond. Hier doet hij dat wel en hij blijft mijns inziens weinig neutraal in deze film. Dat mag natuurlijk; het is zijn goed recht. Zelf vind ik die aanpak wat minder spannend dan iemand die beide kanten evenveel belicht en er dus daadwerkelijk meer een dilemma van maakt.

3*

Fear Street: 1666 is de afsluiting van de trilogie. De eerste twee delen vond ik vermakelijk, maar het tweede deel kampte wel opstartproblemen en aantal andere zaken waardoor ik die film iets minder goed vond. Die moeizame start kent dit derde deel ook wel. Sterker nog, het deel dat zich in 1666 afspeelt, vind ik het minste deel van de hele reeks.

1994 had er niet zo veel last van, maar bij zowel 1978 als 1666 kan ik er maar moeilijk inkomen dat de films zich in die tijden zouden afspelen. Het zijn zo overduidelijk moderne acteurs en actrices uit 2021 die zich daar bevinden dat ik dit gewoon niet geloofwaardig vind. Nu krijgt 1666 wel een beetje 'hulp' door de gekozen invalshoek dát het de personages uit de vorige twee delen zijn die rollen aannemen, inclusief het feit dat het verhaal van de heks vanuit het oogpunt van Deena verteld wordt, maar dan nog vond ik dit deel niet al te best. Barslecht wordt het nou ook weer niet, het mysterie blijft gelukkig wel interessant, maar door de geliktheid schiet het toch wel wat uit de bocht.

De film weet echter halverwege een goede ommezwaai te maken door terug te keren naar 1994 voor de finale en, toegegeven, die mag er wel wezen. De film trekt letterlijk alles uit de kast en gaat wellicht hierbij nogal over de top, maar dat mag ook. Het zorgt er in ieder geval voor dat al die opbouw niet voor niks was en dat het allemaal bevredigend ten einde komt. Fijne production design! Kiana Madeira verdient het bovendien wel om nog een keer apart benoemd te worden: een consequent fijne factor in deze films; tevens de meest memorabele actrice. Sadie Sink hoort daar natuurlijk ook bij, maar dat komt ook vooral door haar (mijns inziens welverdiende) bekendheid van Stranger Things.

Afijn, de Fear Street-trilogie kent met dit laatste deel een prima slot. De trilogie heeft me niet overdonderd, maar ik kijk er wel met een positief gevoel op terug: het was vooral gewoon een leuke zit. Verre van perfect, maar wel vermakelijk en ik sluit niet uit dat ik ze in de toekomst nog eens opnieuw de revue laat passeren. Voor fans van het horrorgenre, maar ook zeker liefhebbers van mysteries, heeft deze reeks genoeg te bieden.

3*

Viel me eerlijk gezegd een beetje tegen en dat verbaasde me, want ik verwachtte dat ik dit het beste deel uit de reeks zou gaan vinden. Daar waar de eerste film nog wel met een hoop wegkomt, zitten er aan dit vervolg wel echt enkele storende punten. Zo duurt het te lang voordat de film op gang komt. Zodra het eenmaal zo ver is, wordt de film ook gauw een stuk leuker, maar daar zit je toch wel zo'n 40 minuten op te wachten.

De voorganger was overduidelijk een hommage aan het horrorgenre - met name Scream - en dat is hier ook het geval. Maar zeker als je 'm vlak na Friday the 13th kijkt, valt wel heel erg op dat je bijna met een reboot te maken hebt. Daarbij moet ook gezegd worden dat ik moeite had met dit in de 70s te plaatsen. Het is geen decennium dat ik zelf heb meegemaakt, maar op de één of andere manier kwam het weinig geloofwaardig over dat de film zich daar afspeelt. De bewoordingen en het uiterlijk van de personages... Geen idee waar het precies aan lag. Het leek alsof de personages elk moment hun smartphones tevoorschijn hadden kunnen toveren. Het personage van Ryan Simpkins vond ik daarnaast maar vervelend en zo zijn er wel meer figuren die zich deze keer op de grens van irritatie begaven.

Pluspunten zijn er ook: leuk om Sadie Sink weer aan het werk te zien. Haar personage hier ligt behoorlijk in het verlengde van haar rol in Stranger Things, dus dat werkte uitstekend. Daarnaast is het qua sfeer niet onaardig en er wordt ook leuk voortgeborduurd op het mysterie dat in in de voorganger geïntroduceerd werd. Ten slotte is er nog de weinig subtiele maar wel erg leuke soundtrack die toch wel wat goedmaakt. Fear Street: 1978 is dan ook zeker geen straf om te kijken, maar een aantal missers zorgen er wel voor dat ik 'm iets minder vond dan gehoopt. Gelukkig zet de afsluiter van het drieluik dit weer grotendeels recht.

2,5*

Overtrof mijn verwachtingen. Ondanks dat het plot me wel aansprak, vreesde ik ook de zoveelste Netflix-productie die er vrij gelikt uit zou zien, maar qua inhoud weinig tot niks te bieden heeft op een moraliserende boodschap na. Gelukkig viel dat allemaal heel erg mee. Fear Street wil een hommage zijn aan een hoop grote klassiekers binnen het horrorgenre, maar tegelijkertijd een eigen trilogie uit de grond stampen.

Acteerwerk is nou niet bepaald denderend, maar ook niet gelijk verkeerd. Kiana Madeira heeft wel een fijne uitstraling en kan de hoofdrol met een zeker gemak dragen. Bijrollen zijn vooral standaard (en weinig memorabel) slachtvee, maar er zit niet veel storends bij. De humor is zelden écht leuk, maar er is zowaar hier en daar sprake van lichte spanning en de film verveelt ook niet gauw. Het is in ieder geval prima kijkvoer; uitermate geschikt voor Halloween. Het mag dan misschien niet baanbrekend zijn, maar het smaakt wel naar meer.

3*

Een ware klassieker, waarvan het eigenlijk een schande is dat ik 'm nog nooit gezien had. De remake (reboot?) uit 2009 is wel een keer eerder op mijn pad gekomen, maar daar was ik niet zo over te spreken. De 80s als decennium liggen me echter wel en ik ben fan van de eerste Halloween van John Carpenter, waar deze film wel wat inspiratie uit zou hebben gehaald.

Ik vond het zeker niet verkeerd allemaal: met de sfeer zit het wel goed. Heerlijk 80s en dus onbezonnen, en de cast straalt plezier uit. Leuk om een jonge Kevin Bacon voorbij te zien komen. Het zijn geen prestaties van wereldformaat, maar ze doen wat ze moeten doen en ze zijn gelukkig niet, in tegenstelling tot veel hedendaagse tieners in dit soort films, gruwelijk irritant. Mooi ook dat de film, inderdaad, net als bij Halloween, zo nu en dan vanuit het perspectief van de moordenaar te werk gaat. Doordat ik de film uit 2009 eerst gezien had, kwam het voor mij enigszins als een verrassing dat Jason Voorhees hier niet de moordenaar is. Wat dat betreft vond ik het wel een leuke plot-twist, hoewel over de geloofwaardigheid te twisten valt. Zodra de kogel door de kerk is, gaat de film ook nog iets te lang door naar mijn mening in een climax die toch qua spanning inmiddels wat te wensen over laat.

Ik heb me uitstekend vermaakt, maar de film weet niet de klasse aan te tikken waar ik stiekem een beetje op gehoopt had. Wat voor mij nu resteert is een leuke wegkijker: eentje die de klassieker-status wel verdiend heeft en eigenlijk alleen daardoor al leuk is om gezien te hebben. Om die reden is een voldoende naar mijn mening dan ook op zijn plek.

3*

Een beetje op de gok gekeken. De film wordt op diverse fora nog wel eens gelinkt aan Atlantis: The Lost Empire: een beetje een vergeten Disney-film maar wel nog altijd één van mijn favorieten. The Road to El Dorado bleek me iets minder in vervoering te brengen, maar dat wil niet zeggen dat ik me verveeld heb. De personages zijn best leuk uitgewerkt en hebben onderling chemie, de stemmencast is goed en er gebeurt in principe genoeg interessants om de aandacht vast te houden. Met de animatiestijl kan ik goed overweg en het zag er dan ook fijn uit. De ontknoping vond ik persoonlijk een beetje een domper, maar dat kan per persoon verschillen. De liedjes van Elton John en Tim Rice zijn daarnaast kwalitatief een stuk minder dan hun werk in The Lion King en voegen naar mijn idee niet zo veel toe. De film liet me niet zwaar onder de indruk achter, maar dit was alleszins zeer vermakelijk.

3*

Weinig innoverende documentaire, maar door de sympathieke personen waar het om draait blijft het wel met gemak onderhoudend. Als het onderwerp je aanspreekt, is het vrij aannemelijk dat je hier prima doorheen komt.

3*