Ik zou Martin Scorsese niet gelijk mijn favoriete regisseur noemen, maar hij heeft wel een aantal films afgeleverd die ik hoog beoordeeld heb, dus ik probeer de meeste titels die ik tegenkom wel te zien. Raging Bull sprak me iets minder aan, want ik heb echt helemaal niks met boksen. Tegelijkertijd heeft de combinatie Robert De Niro en Joe Pesci wel vaker goed gewerkt onder Scorsese, dus dat maakte me dan wel weer nieuwsgierig.
Die combinatie bleek ook hier weer een belangrijk pluspunt. De twee hebben onderling best veel chemie en spelen hun rollen degelijk. Zeker Pesci waardeer ik vanwege de uiteenlopende personages die hij soms laat zien. De rollen van De Niro liggen daarentegen voor mijn gevoel vaak wat meer in het verlengde van elkaar. Zijn personage hier is een eersteklas klootzak. Hoe zeer dat ook met de werkelijkheid overeen moge komen: daar zat wel op den duur toch een beetje het 'probleem' bij mij met deze film. Na een tijdje brengt de film weinig nieuws. Je ziet Jake de nodige keren de fout in gaan en dat hoort natuurlijk bij de 'rise and fall' aanpak waar Scorsese groot fan van lijkt, maar na verloop van tijd is het wel duidelijk en begint de film gevoelsmatig toch wat te slepen. Sterke punten staan daar wel tegenover: de boksscènes zijn goed geschoten, de zwart-wit filter is passend en ook de muziek valt in positieve zin op. Een vervelende zit was het dus zeker niet, maar mijn aandacht verslapte in de tweede helft iets te zeer voor een hoge score.
Alternatieve titel: Farinelli: Il Castrato, 28 maart, 10:53 uur
Interessante film. Ik was me wel ergens bewust van het fenomeen 'castraatzanger', maar Farinelli zei me verder niets, dus ik had ook geen idee wat ik kon verwachten. De film heeft enkele schrijnende momenten voor de kijker in petto en Stefano Dionisi zet het titelpersonage sympathiek genoeg neer om met hem mee te leven. Ook de rest van de cast doet het naar behoren en de film slaagt erin het tijdsbeeld realistisch op de kijker over te brengen. Tegelijkertijd ligt het er dikwijls iets te dik bovenop, waardoor de overduidelijk geromantiseerde aanpak me soms uit de film haalde en het is bij vlagen iets te duidelijk waarneembaar dat Dionisi niet daadwerkelijk zingt, maar louter zijn mond openhoudt. Het zijn geen smetjes die de kijkervaring volledig verpesten, maar er desondanks wel voor zorgen dat het iets minder stevig is.
Beetje gemiddeld. Film die me wel nog bijstaat van toen hij net uitkwam vanwege het bijzondere concept, maar ik was toch nét niet nieuwsgierig genoeg om erachteraan te gaan. De eerste helft bevat wel enkele komische momenten en natuurlijk is het een interessant gegeven dat de ontmoetingen met de mensen op straat grotendeels echt zijn, maar het blijkt nu ook niet bepaald een uitgangspunt dat bijna twee uur lang boeiend blijft. Op een gegeven moment geloofde ik het allemaal wel - de boodschap is helder - en de film levert mijns inziens ook echt in naarmate de focus meer op Fabian en die tv-zender komt te liggen. Slecht is het allemaal niet, maar mijn bedenkingen die ik vooraf had bleken helaas wel terecht.
Geen idee meer hoe Labyrinth op mijn radar kwam, maar toen ik de film toevallig op dvd tegenkwam, wist ik niet hoe snel ik hem moest meenemen. Jim Henson, George Lucas, David Bowie, Jennifer Connelly, fantasy... Het klonk als een geweldig interessante mix.
Gelukkig blijkt het niet alleen een interessante mix op papier. Labyrinth is zo heerlijk fantasierijk dat je er moeilijk een hekel aan kan hebben. De film is niet geheel zonder missers: de verschillende 'opdrachten' of obstakels zorgen ervoor dat het soms wat fragmentarisch aandoet; iets waar ik niet zo'n groot liefhebber van ben. Daarnaast fluctueert het tempo geregeld: het valt op dat de film soms heel snel gaat (met name in het begin en aan het einde) en op andere momenten juist iets te lang blijft hangen. Ten slotte mag het wellicht geen verrassing heten dat de aanwezigheid van Bowie er soms voor zorgt dat je een musical-achtige opzet krijgt waarbij er soms uit het niks gezongen wordt. Op zich niet heel erg, want ik kan goed overweg met zijn muziek en er zitten zeker een paar leuke nummers tussen, maar helemaal mijn ding zal het niet worden.
Veel van die 'minpunten' zullen een kwestie van smaak zijn. Persoonlijk waren het factoren die mij iets minder konden bekoren. Desondanks heb ik hier toch erg van genoten. Het spel van Bowie en Connelly is bijvoorbeeld erg leuk, maar ook mag een heel groot compliment uit naar de poppenspelers. De dvd bevat een making of en pas dan zie je hoe ontzettend veel werk hierbij komt kijken. Werkelijk ongelofelijk! Het heeft iets hartverwarmends dat er zo veel tijd en energie in is gestoken. Dat bepaalde achtergronden hier en daar wat gedateerd zijn deert eigenlijk nauwelijks. De film is namelijk ook ontzettend sfeervol. Je twijfelt er niet aan in een fantasiewereld rond te dwalen waar alles mogelijk lijkt. De sympathieke fantasiewezens zorgen ervoor dat je er gemakkelijk in op gaat. Zeker het groepje dat zich in de loop van de film bij Connelly voegt is ontzettend leuk.
Wellicht geen film zonder gebreken, maar toch wel een erg fijne ervaring om dit eens voorbij te zien komen. De fantasy-liefhebber kan zijn hart ophalen, maar zal er genoegen mee moeten nemen dat er tevens op een jongere doelgroep gemikt wordt. Ikzelf kon me daar als volwassene in ieder geval niet aan storen. Ik heb de film niet in mijn jeugd gezien, maar weet zeker dat ik dit heel erg had kunnen waarderen. Het is een aandoenlijk avontuur geworden dat anno 2026 nog steeds erg charmant is.
Lang vermeden, omdat het misdaadgenre me toch doorgaans wat minder aanspreekt. De hoge status en het feit dat ik het andere werk van Guy Ritchie binnen dit genre (Snatch, The Gentlemen) best kan waarderen, zorgden ervoor dat de nieuwsgierigheid toch wel werd aangewakkerd.
Ik vond Lock, Stock and Two Smoking Barrels best aardig, maar persoonlijk wel wat minder dan de twee reeds genoemde titels. Het is een erg drukke bedoening en dat is natuurlijk ook wel waar de film voor wil gaan, maar het zorgde er ook voor dat ik er soms een beetje klaar mee was. Dat gezegd hebbende, zitten er wel enkele droogkomische momenten in, die voor een glimlach zorgden. Acteerwerk is over de gehele linie wel leuk; de cast is goed op elkaar ingespeeld. Bijrolletje van Sting was verrassend, maar bleek wel vrij nutteloos. Bovendien blijf je ook wel benieuwd of en hoe dit zootje ongeregeld uit de problemen gaat geraken.
Het kijkt best prima weg. Gelukkig is het ook geen ellenlange film, waardoor het allemaal vrij vlotjes blijft. Ik zie er niet de genialiteit in die het merendeel kennelijk wel ziet, maar dat geeft niet. Een amusant tussendoortje was het zeker.
Niet verkeerd. M. Night Shyamalan is een regisseur met een nogal duale reputatie: enerzijds verantwoordelijk voor een aantal klassiekers, maar volgens velen ook een hoop troep. Tot nu toe heeft alles van hem, behalve After Earth, me wel kunnen bekoren, al voeg ik er aan toe dat ik ook nog niet alles gezien heb. Ook Signs mag zich aan het positieve lijstje toevoegen. Als ik zo de recensies lees, zie ik wel dat ik niet de enige ben die vindt dat de laatste 10 minuten de film bijna de das om doen. In zekere zin is dat zelfs ook gewoon zo. De confrontatie met de alien had van mij niet zo gehoeven: niet alleen ziet deze er niet best uit, maar het water roept een hoop vragen op. Ik heb bij Signs vooral genoten van de lekker beklemmende sfeer, die vrijwel constant aanwezig is. Daarnaast spelen Mel Gibson, Joaquin Phoenix en de twee kids prettig en geloofwaardig, en zit het ook met het tempo wel snor. Jammer van de valse noot vlak voor het einde, anders was ik waarschijnlijk een halve ster hoger geëindigd.
Als kind was ik groot liefhebber van de Disney-versie van Tarzan. De film uit 1999 vind ik nog steeds erg sterk en de serie die volgde heb ik sinds mijn kindertijd niet meer gezien, maar vond ik destijds wel vermakelijk. Eigenlijk best vreemd dat ik me nooit bewust aan andere Tarzan adaptaties of de boeken gewaagd heb. Greystoke heb ik een keer voorbij zien komen en zelfs een film met Johnny Weissmuller, maar dat waren typisch van die dingen die voorbij kwamen op zo'n sluimerige zondagmiddag lang geleden. Er staat me nagenoeg niks meer van bij.
Dan me toch maar eens gewaagd aan deze The Legend of Tarzan, afkomstig van de regisseur van de laatste vier Harry Potter films. Dat is overigens niet gelijk een compliment, want die films werden naar mijn mening wel wat minder toen David Yates het stokje overnam. Deze Tarzanfilm voelt voor mij als een vervolg, want wát ik van dit personage heb gezien (en ik me actief herinner) speelt zich vrijwel allemaal af terwijl hij in de jungle woont. Hier draait het meer om een terugkeer en als kijker krijg je via flashbacks nog een deel van het origins-verhaal mee.
Over het algemeen vond ik het best vermakelijk allemaal, maar verre van memorabel. De cast is gelukkig best verdienstelijk. Alexander Skarsgård doet het best aardig in de hoofdrol en ook Margot Robbie doet het naar behoren. Persoonlijk was ik wat minder te spreken over Christoph Waltz, al ligt dat vooral aan het schrijfwerk. Beetje een flauwe, eendimensionale bad-guy. Samuel L. Jackson compenseert door voor wat komische momenten te zorgen. Geen van allen laten een wereldse performance zien, maar ze kleuren - in positieve zin - wel binnen de lijntjes. Qua special effects is het een mixed bag: soms ziet de film er visueel goed uit, maar lang niet altijd. De omgevingen zijn in de regel wel in orde, maar met name de beesten komen zo overduidelijk uit de computer dat het soms afleidend werkt.
Verder een niet al te origineel plot, maar dat had ik ook niet verwacht. De strijd tussen goed en kwaad wordt wat zwart-wit afgebeeld, maar heeft tegelijkertijd genoeg om het lijf om te blijven vermaken. De film duurde voor mijn gevoel wel iets te lang en vliegt tevens een aantal keren uit de bocht. De climax is bijvoorbeeld dusdanig over the top dat de gefronste wenkbrauwen niet kunnen uitblijven. En toch zijn dergelijke tekortkomingen niet dusdanig vervelend dat ik me er zwaar aan kan irriteren. Maar ik denk wel dat deze blockbuster Edgar Rice Burroughs heel dankbaar mag zijn voor het creëren van het solide bronmateriaal, want daar komt een belangrijk deel van de amusementswaarde vandaan.
Ik had hier stiekem toch wel iets meer van verwacht. De soundtrack en de platenzaak-setting zijn erg leuk, maar dat zijn ook de voornaamste pluspunten van Empire Records. Wat resteert is iets dat toch te zeer voelt als een flauw Breakfast Club-aftreksel, waarbij er eigenlijk niet zo veel aan de hand is en het vooral gaat om de onderlinge verhoudingen van het personeel. Anthony LaPaglia vond ik dan nog best sterk en ook Liv Tyler en Renée Zellweger zijn leuk in deze vroege rollen, maar de meeste personages zijn vrij inwisselbaar en in een enkel geval (Warren) zelfs gruwelijk irritant. Het feelgood-einde is leuk, maar ik kwam er bij vlagen moeilijk doorheen.
Het zal vast niet als een verrassing komen dat ik konijnen harstikke leuke dieren vind. Daarom is het eens temeer geen compliment dat ik ze in Peter Rabbit eigenlijk maar weinig sympathiek vind. Dat geldt voor zowel de groep konijnen als de mensen in deze film. Geen idee wat eigenlijk de insteek moet zijn. Ik kreeg er soms een beetje een cartoon-achtige indruk bij, maar het probleem is dat je wel degelijk met echte acteurs te maken hebt. Hierdoor worden de achtervolgingen en het onderlinge geworstel toch soms wat lomp, terwijl ik het liever wat aandoenlijker gezien had, zoals bijvoorbeeld in Christopher Robin of de Paddington-films. Het enige aspect dat in dat opzicht aan de verwachtingen voldoet is de rol van Rose Byrne. Echt slecht is het gelukkig allemaal niet; het kijkt best prima weg en visueel is het best oké, maar de film biedt weinig nieuws en de lawaaierige aanpak sprak me niet zo aan.
Heel leuk, eigenzinnig en 'eigentijds' kostuumdrama. Ik had een deel van de film ooit op school gezien en dat is me altijd al bijgebleven. Nu helemaal kunnen bekijken en ik vind Marie Antoinette absoluut de moeite waard. De locaties, kostuums en make-up zijn ronduit prachtig en dit, in combinatie met de slimme hedendaagse insteek qua soundtrack en montage, zorgen ervoor dat de film levendig blijft. Het verhaal op zich is namelijk toch hier en daar best een beetje stoffig, dus wat dat betreft is het een mooi contrast en is het interessant om te zien hoe het één het ander ondersteunt. Echt saai wil het hierdoor namelijk niet worden, hoewel het naar mijn mening alsnog iets korter had gekund. Qua historische correctheid zal er best wel wat vrijheid gepakt worden, maar dat is geenszins storend. En natuurlijk nog een groot compliment voor Kirsten Dunst: ondanks dat de gehele cast het goed doet, vormt zij echt het stralend middelpunt in deze rol.
