Deze film gisteravond voor het eerst in zeer lange tijd herzien. Ik zie dat ik in oktober 2007 had gestemd en wellicht dat hij (vlak) daarna nog één keer de revue is gepasseerd, maar dat was het dan ook wel. Het is nog altijd best een leuke film, maar het duurt wel even voordat hij op gang komt. De film wordt eigenlijk pas écht leuk naarmate het personage van Ben Stiller serieus grove fouten begint te gaan. Het telkens betrapt worden op de kleine leugentjes, hoewel natuurlijk logisch voor het verloop van de film dat men zo begint, kon me op den duur wat minder bekoren.
Het personage van Robert De Niro is daar misschien ook wel een beetje te overweldigend in: natuurlijk een hysterisch en voor velen herkenbaar uitgangspunt dat de aanstaande schoonzoon het niet goed kan doen bij zijn schoonvader, maar het wordt wel érg dik aangezet. Maar goed, desondanks is dit zeker nog altijd onderhoudend. De stijgende lijn die ik doorheen de film zie zorgt er natuurlijk ook voor dat deze al niet vroeg over het hoogtepunt heen is. Daarnaast speelt Stiller zijn sullige typetje met verve en is de chemie tussen hem en De Niro en Teri Polo erg fijn. Het bijrolletje van Owen Wilson voegde deze keer weinig toe.
Heerlijk vermakelijke Britse komedie, met een (licht-)serieuze ondertoon. Het grote pluspunt is de chemie tussen de groep mannen, die erg leuk op elkaar zijn ingespeeld en waarvan het gemakkelijk is om met hen mee te leven. Robert Carlyle toont zich opnieuw veelzijdig in een rol die afwijkt van wat ik hem eerder heb zien doen. Ik vond de scène waar hij geëmotioneerd raakt wanneer hij niet met zijn zoon naar het zwembad kan erg pakkend. Naast enkele serieuze momenten is er gelukkig ook ruimte voor een hoop lol, waardoor het wel nog altijd een komedie blijft. Het taalgebruik, de repetities en de uiteindelijke uitvoering leveren meerdere grappige momenten op. Daarnaast ondersteunt de passende soundtrack het geheel erg goed. Eigenlijk ook de perfecte speelduur voor een film als deze, waardoor er ook niet of nauwelijks onnodige zijsporen verkend worden.
Ik heb het destijds bij de eerste Conjuring-film gelaten. Het keek prima weg, maar zoals ik al in mijn recensie van 2020 aldaar voorspelde: het is geen film die me lang zal bijblijven. Anno 2026 staat me er vrijwel niks meer van bij. Alle vervolgdelen en spin-offs zijn dus langs me gegaan, maar The Nun sprak me wel aan. Heeft er met name mee te maken dat ik het hele idee van kloosters en nonnen een ideaal uitgangspunt voor een enge horrorfilm. Ik kan me nog herinneren dat mijn ouders vroeger een serie keken waar een non met foute motieven in zat: een vreselijk enge vrouw vond ik dat.
Deze The Nun speelt echter niet of nauwelijks in op onderhuidse spanning of angst. Het is allemaal weinig subtiel en vooral schreeuwerig wanneer het aankomt op het horror-element. De film zit barstensvol schrikmomenten, waarvan de effectiviteit afhankelijk is van hoe hard je je volume hebt staan. Je ziet ze ook meestal ruim van tevoren aankomen. Sommige zijn goed gedaan (met name de non in de spiegel), maar blijvende impact maken ze vanzelfsprekend niet. Dat doet het titelpersonage overigens ook nauwelijks. Hoewel de 'look' van de non absoluut angstaanjagend is, krijgt ze maar weinig te doen en zit je vooral opgescheept met een aantal clichématige typetjes. Daarvan doet Taissa Farmiga het overigens best aardig, evenals Demián Bichir. Met het personage van Jonas Bloquet kon ik steeds minder naarmate de film vorderde.
De film vliegt soms geweldig uit de bocht qua toonverschillen (dan weer 'eng', dan weer avontuurlijk, dan weer grappig) en kampt met een vrij stompzinnige climax. Toch zijn dit zaken waar ik me niet zo aan gestoord heb. Sterker nog, ik kan er misschien nog wel een bepaalde charme in zien. Een veel groter probleem is dat een film met dit uitgangspunt en deze setting me eigenlijk veel ongemakkelijker zou moeten laten voelen dan dat nu het geval was. Daar schiet de film helaas wel echt tekort.
Alternatieve titel: Amsterdamned 2, vandaag om 14:09 uur
De eerste Amsterdamned vind ik een ware klassieker binnen de Nederlandse films: een simpele, degelijke thriller met een lekker 80s sfeertje en doordrenkt van de typische Dick Maas humor, die je bijvoorbeeld ook in Flodder aantreft. Ondanks dat het meest recente werk van Maas me veel minder weet te bekoren dan alles wat hij in de jaren 80 maakte, had ik hier eigenlijk wel zin in. Als de regisseur van het origineel zich zó lang niet aan een sequel wil wagen, maar uiteindelijk tóch overstag gaat, dan raak je wel nieuwsgierig naar wat hij te vertellen heeft.
Niet bijster veel, zo blijkt. De grootste fout die deze film begaat, is het onderuit halen van diens voorganger. Het idee dat Eric de verkeerde dader te pakken zou hebben gehad in de vorige film is niet alleen een domper, het is natuurlijk ook volstrekt stupide. De dader komt immers meermaals in beeld en de ontknoping van die film verklaart en bevestigt alles vrij duidelijk, dus het idee dat het niet zou kloppen wil er nooit helemaal in. Later probeert men weer een beetje terug te krabbelen op dit idee, maar dan gaat het voor de tweede keer mis: het plot omtrent de dochter van de vorige dader is weinig origineel en te vaag, en het idee van een daadwerkelijk monster, dat dan in zekere zin synchroon te werk zou gaan, is - opnieuw - stupide. Als het monster er de vorige keer ook al was, waarom wacht deze dan bijna 40 jaar? En als deze er nu wel voor het eerst is... Hoe dan?
De film roept tig vragen op, niet in de laatste plaats of Maas van plan is dit allemaal in een derde deel verder uit te werken of dat hij gewoon niet kon beslissen wat hij met dit tweede deel wilde. Het scenario rammelt in ieder geval aan alle kanten, waardoor je dan maar probeert te genieten van de rest. Maar ook dat valt helaas tegen. Het viel me op dat de stad heel grauw en leeg oogt. Daar waar je bij het origineel nog wel de indruk kreeg dat het zich allemaal in het drukke alledaagse stadsleven afspeelde, is hier meestal slechts een select groepje mensen op de been. Visueel vind ik de film daarnaast niet of nauwelijks de moeite waard. De effecten zijn dikwijls best lelijk en, inderdaad (ik wist het van tevoren niet), ik kreeg meermaals AI-vermoedens, zoals bij shots van de stad, de helikopter en de zelfmoord.
Doet de film dan daadwerkelijk alles fout? Nee, ik vond met name Holly Mae Brood een schot in de roos. Ze heeft een kalme, prettige uitstraling en is in staat om de film te dragen. Natuurlijk is het ook leuk om Huub Stapel zijn rol opnieuw te zien spelen en de goede chemie tussen hem en Brood is één van de grootste pluspunten van de film. Knap hoe die twee het tegenvallende materiaal draaglijk weten te maken. Fijne bijdrage ook van Tatum Dagelet. Het feit dat haar zoontje Willy heet is misschien wel de leukste subtiele knipoog naar Amsterdamned. Jammer overigens dat er niet meer acteurs uit het origineel hun opwachting maakten, want dat had me gezien dit plot wel logisch geleken. De film is daarnaast wel enkele vermakelijke scènes rijk. De achtervolging met de speedboot komt je natuurlijk bekend voor, maar hij werkt wel. Hetzelfde geldt voor de climax in het riool, ondanks de matige uitkomst daarvan.
Tijdens de film heb ik me nauwelijks zitten te irriteren of vervelen, dus het kijkt nog wel allemaal best wel prima weg. Het is vooral aan het einde van de rit, zodra de aftiteling in beeld komt en je aansluitend naar huis rijdt, dat je je realiseert dat je op je honger bent blijven zitten. Enkele steunpilaren, met name de hoofdrolspelers en de 'legacy' van het origineel, zorgen ervoor dat dit tweede deel niet helemaal kopje onder gaat, maar het scheelt weinig. Uiteindelijk is het toch vooral een jammerlijke reminder geworden dat je sommige mooie dingen uit het verleden beter met rust kan laten.
Wat een prachtige film! Amadeus stond al een tijd lang op mijn radar, natuurlijk vanwege de iconische status, maar ook omdat ik twee andere films van Milos Forman, One Flew over the Cuckoo's Nest en Man on the Moon, best hoog heb zitten. Verder had ik vrij weinig voorkennis over Mozart, dus ik ging er vrij neutraal in.
Wel was me van tevoren al verteld dat de film bol staat van de (creatieve) interpretaties en dus niet zozeer een op feiten gebaseerd relaas is. Dit vormde voor mij geen enkele hindernis. Buiten het feit dat ik weinig over de twee hoofdpersonen weet, ben ik altijd van mening dat je beter kan afstemmen op documentaires als je zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid wil komen. Ik zag een film over twee getalenteerde mannen, die een onderlinge, onderhuidse rivaliteit hebben. En net die rivaliteit komt mijns inziens heel goed tot uiting.
Geweldig acteerwerk van zowel F. Murray Abraham als Tom Hulce. Ze maken van van, respectievelijk, Antonio Salieri en Wolfgang Amadeus Mozart twee zeer boeiende personages, die mijn aandacht gemakkelijk wisten vast te houden. Salieri is de serieuze, gedreven muzikant, terwijl Mozart meer wordt afgeschilderd als een genie met een kinderlijke manier van doen. De twee zorgen voor talloze memorabele scènes. Ik denk bijvoorbeeld aan Mozart die het stuk van Salieri naspeelt en - tot diens grote ergernis - er een heel indrukwekkende compositie van maakt, maar ook het stuk waar Salieri op het feest belachelijk gemaakt wordt door Mozart. Een ander moment dat eruit sprong was tegen het einde, wanneer de twee samen componeren. Mozart is in deze film zeer regelmatig natuurlijk een flapdrol, maar Hulce weet hier heel goed over te brengen dat we met een genie te maken hebben. Ik werd er namelijk zeer ongemakkelijk van wanneer Salieri hem een aantal keren niet bijhoudt; je voelt daar echt spanning. Abraham weet dan weer op zijn beurt het innerlijke conflict fantastisch weer te geven: enerzijds zwaar onder de indruk van zijn idool en anderzijds zijn bloed wel kunnen drinken. Zeer goed.
Overige bijrollen, waaronder die van Elizabeth Berridge, Simon Callow en Jeffrey Jones, worden ook goed neergezet, al is het uiteraard met name de tweestrijd waar de aandacht naar uit gaat. Amadeus doet eigenlijk in vrijwel elk opzicht alles goed. De aankleding en sfeer van het tijdsbeeld worden prachtig gerealiseerd en het is natuurlijk schitterend dat de film ook de muziek laat spreken en de tijd neemt voor een aantal uitvoeringen. Heel knap dat de film zo consequent boeiend blijft van de eerste tot en met de laatste minuut.
Amadeus heeft indruk gemaakt. Het is nu een week geleden dat ik de film gezien heb, maar de film spookt nog steeds regelmatig door mijn hoofd. De film is bij vlagen humoristisch, maar komt ook binnen: hij toont immers ook hoe tomeloze ambitie men uiteindelijk te veel kan worden. Het dramatische einde maakt daardoor eens temeer indruk. De film is daarnaast ook gewoon genieten: of het nou gaat om het meeslepende acteerwerk of de hoeveelheid aandacht die zichtbaar is uitgegaan naar details. Het is een film waarvan ik eigenlijk haast niet kan wachten om hem weer opnieuw te bekijken.
Bewust even gewacht met The Irishman totdat ik Goodfellas en Casino gezien had. Dat is inmiddels ook alweer een jaar geleden - wat vliegt de tijd - maar eergisteren me dan toch voor het eerst aan dit bejubelde gangsterepos van Martin Scorsese gewaagd. De maffia-films zijn niet mijn favoriete genre, maar nieuwsgierig was ik toch wel geworden. Zeker aangezien Goodfellas destijds beter beviel dan ik vooraf verwacht had.
Scorsese neemt, net als bij de andere twee films, uitgebreid de tijd, maar doet er zelfs nog een schepje bovenop. The Irishman voelt best... comfortabel. Wellicht een vreemd woord om een gangsterfilm te omschrijven, maar er gebeurt lang niet altijd heel veel en toch weet de film wel grotendeels de aandacht vast te houden. De film duurt mij uiteindelijk iets te lang, dat zeker. Er waren een aantal momenten waar ik wel een beetje moe werd van het eeuwige ''er zijn een aantal mensen die vinden - niet ik - maar er zijn een aantal mensen die vinden - niet ik...'' gedoe. Hoe realistisch het ook moge zijn dat de personages tactisch de boel verwoorden, het zorgde er wel voor dat scènes gerekt werden. En toch, desondanks, kwam het geen moment in me op om de film uit te zetten.
De film straalt klasse uit in de algehele aankleding (sets, kostuums, etc.), zoals je eigenlijk wel van deze regisseur verwachten kan, maar het is met name de uitstekende cast die ervoor zorgt dat je geboeid blijft kijken. Dat Robert De Niro daarbij met zijn maniertjes wel erg aan verleden rollen doet denken en Al Pacino wellicht hier en daar de boel iets te dik aanzet deert weinig tot niks. Beiden zijn op hun plek. Joe Pesci steekt er wat mij betreft (opnieuw) met kop en schouders bovenuit. Toch wel een erg sterke acteur zeg. Ik heb hem reeds de akelige driftkikkers in Goodfellas of Casino zien spelen en ook meer slapstick zien omarmen in Home Alone en Lethal Weapon, maar hier doet hij weer iets compleet anders: zijn personage is volledig kalm en lijkt daardoor in de verste verte niet op de personages die hij eerder heeft neergezet. Ontzettend knap en eigenlijk is iedere scène waar hij in beeld is raak. Dan kan het script nog zo goed geschreven zijn, maar hij zet het echt steengoed neer.
Al met al vond ik het een interessante zit. Het verhaal heeft veel om het lijf. De ontwikkelingen omtrent Jimmy Hoffa zijn pakkend, maar ook na zijn dood is het interessant om te zien hoe de resterende personages aftakelen. Ook de verstandhouding tussen Frank en zijn dochter komt goed uit de verf en is boeiend: een schoolvoorbeeld om te illustreren dat acteerwerk ook een heel sterk kan zijn wanneer er geen woord aan te pas komt. Het spelen met de leeftijden van de personages ziet er soms goed uit, soms totaal niet. Uiteindelijk is ook dit niet zo'n doorslaggevend probleem wat mij betreft. Ik sta er vooral van te kijken hoe goed dit me heeft weten te boeien. Hier en daar mijns inziens iets te langdradig, maar toch wel de moeite van het kijken waard.
Helemaal op vergeten te stemmen een tijd geleden, maar dat heeft niet met de kwaliteit van de film te maken. The Secret Life of Walter Mitty staat eigenlijk al sinds de release op mijn radar, maar het is er pas recent van gekomen om hem eens te kijken. Ben Stiller kan ik in de regel goed hebben, ondanks dat ook hij (wie niet?) wat missers op zijn naam heeft staan en zijn rollen bij vlagen wat hysterisch zijn, waardoor ik hem nu ook niet bepaald dagelijks hoef te zien. 'Geniet, maar drink met mate', zoiets.
Zelfs voor niet-Stiller fans zou dit best wel eens interessant kunnen zijn: hij is hier namelijk een stuk ingetogener dan ik normaal van hem gewend ben. Wel is hij overduidelijk de hoofdattractie van de film, voor zover de titel en poster dat niet al weggeven. De film is simpel qua opzet, maar toch kon ik heel erg genieten van de trip die Walter Mitty onderneemt. Niet alleen de locaties zijn schitterend; ook komen er een aantal leuke ontmoetingen en effectieve, subtiele humor aan de pas, waardoor het allemaal goed genietbaar blijft. Het eeuwige dagdromen van het titelpersonage zorgt voor een leuke extra dimensie. Wellicht dat ik me er tot op zekere hoogte in herken, waardoor ik er geregeld om kon lachen. Walter is ook wel echt een sympathiek personage: ik hoopte als kijker vurig dat hij zowel de foto als de liefde zou vinden.
Het blijft wel een Amerikaanse feelgoodfilm, dus uiteraard komen er wat clichés om de hoek kijken. Daarnaast vond ik de film ook een beetje traag, zelfs vrij saai, bij de opstart. Gelukkig kreeg dat onuitstaanbare personage van Adam Scott niet nog meer ruimte dan nu al het geval is. Pas zodra Walter op reis gaat, komt er leven in de brouwerij. Dat blijkt niet te laat, want de film liet me aan het einde tevreden achter en ik kijk er ook nu nog steeds met een prettig gevoel op terug. Eigenlijk 'gewoon' een voldoende, maar door de leuke insteek met de droomsequenties - en de goede uitvoering daarvan - stijgt het toch net boven de middelmaat uit.
Leuke mysteriethriller, die zich afspeelt in het Victoriaanse Londen en zich focust op misschien wel één van de meest beroemde seriemoordenaars uit de Britse geschiedenis, Jack the Ripper. Doordat zowel de stad waar het zich afspeelt als het onderwerp mijn interesse hebben, had From Hell al een groot voordeel. Desondanks zou het niet de eerste keer zijn dat een film dan alsnog onderuit gaat, maar dat is hier gelukkig niet het geval.
Naast een interessant uitgangspunt is de cast ook in vorm. Johnny Depp speelt vrij ingetogen, maar kan de film wel dragen. Hij wordt goed bijgestaan door de bijrollen van Heather Graham, Robbie Coltrane en Ian Holm. De film gaat hier en daar, zeker richting het einde, volledig over de top en komt wellicht iets sterker uit de bus tijdens de eerste helft dan de tweede helft, maar het kan niet voorkomen dat dit wel een vermakelijke zit blijft. Bovendien ziet de film er visueel goed verzorgd uit: over het tijdsbeeld bestaat geen twijfel. Wellicht dat ik 'm hier en daar wat spannender had verwacht, maar interessant is het zondermeer.
Zo'n film waarvan je weet dat hij bovenaan in veel toplijsten pronkt, waardoor het vaak alleen maar kan tegenvallen. Bovendien las ik her en der dat het wel een extreem depressieve film zou zijn; iets waar je wel even voor moet gaan zitten. Tegelijkertijd wilde ik graag wat meer van Darren Aronofsky zien. The Fountain vind ik een mooie film en Black Swan zelfs weergaloos. Zonder er verder al te veel bij na te denken dus deze Requiem for a Dream maar eens een kans gegeven.
En dan blijkt het toch wel om een heel sterke film te gaan. De eerste paar minuten wist ik het nog niet zo, maar zodra ik me realiseerde dat het voor deze personages eigenlijk alleen maar van kwaad naar erger kon gaan, werd ik er volledig in meegezogen. Het acteerwerk is sterk. Ik heb genoten van de rollen van Jared Leto, Jennifer Connelly en een verrassende Marlon Wayans, maar de bloemen gaan mijns inziens naar Ellen Burstyn. Ze brengt haar personage vol overgave en ik had wel heel erg met haar te doen. Zeer puike prestatie! De film wordt eigenlijk steeds interessanter. Zeker richting en tijdens de climax wordt de sfeer steeds grimmiger en claustrofobischer. Je wordt er als kijker ongemakkelijk van, maar je kan je ogen niet van het scherm houden.
Een film die je na afloop even beduusd achterlaat. Het zal niet voor iedereen zijn: de flitsende montage moet je immers liggen. Ook voor mij is dit zeker niet altijd iets dat me aanspreekt, maar bij deze film vind ik het zeer passend en iets toevoegen aan de sfeer. Ook de soundtrack doet dat trouwens, met een zeer herkenbaar titelnummer. Het is een film die me in ieder geval moeiteloos wist te boeien en indruk heeft gemaakt. We zijn reeds enkele dagen verder en de film spookt nog steeds geregeld door mijn hoofd.
