Pleasantville (1998)

Heerlijke film.

Normaal niet van deze films, maar deze boeide van 1e tot laatste minuut.

Met een briljante reese witherspoon.

Leuk.

Erg leuk filmpje weer van de beste Ross alweer. Eindelijk weer eens een film met echt originele ideeën. En die laat Ross dus ook behoorlijk leuk over het scherm rollen in dit bijzondere maar toch erg leuk verhaal. Geen idee of dit ergens toch nog eens gedaan is, maarja.

Maguire en Witherspoon doen het leuk, maar de hele stad doet eigenlijk vrolijk en overtuigend mee aan de parade. Het verhaal pakt je eigenlijk gelijk al, en dan blijft je echt wel geboeid kijken. De 124 minuten zijn allemaal boeiend en bijzonder gebracht. Leuke detail in het stadje ook.

Dat er langzaam kleur in komt ziet er ook erg leuk uit. Enkele leuke verwijzingen naar de oude zwart-wit films ook. Vooral Macy is hier eigenlijk een groot voorbeeld van. Ross doet niet aan de ongemakkelijke scenes, die film is gewoon lekker gezellig en origineel.

Erg mee vermaakt dit, ik ga die Ross nog wel in de gaten houden. Als ik dit zo zie, heeft hij toch wel echt hele leuke ideeën.

Prachtige film, met een mooi verhaal en boodschap erin.

film van hoog niveau.

genieten !

Erg leuke film! Lekker eigenzinnig door de bijzondere invalshoek. Films als Delirious, The Truman Show en Groundhog Day kwamen tijdens het kijken wel in me op, maar toch is Pleasantville uniek genoeg om zich te onderscheiden van die titels. Met name het principe dat de zwart-wit wereld langzaam kleur aanneemt, levert een aantal fraaie beelden op. Dat is slim gedaan, maar er mag ook een compliment uitgaan naar de cast. Tobey Maguire speelt het ongemakkelijke typetje dat hij wel vaker heeft laten zien, maar hij wordt goed bijgestaan door Jeff Daniels en William H. Macy. Voor Reese Witherspoon heb ik sowieso een behoorlijk zwak, maar ze doet het hier ook leuk en heeft nog best wat chemie met Maguire. Persoonlijk vond ik Joan Allen boven iedereen uitsteken: ze zet een erg innemend personage neer.

Het moge duidelijk zijn dat positieve gevoelens overheersen, maar Pleasantville is niet perfect. Ik vond de film niet altijd even logisch (of consequent) wanneer het aankomt op wat de inwoners uit het plaatsje weten. Doordat het personages in een fictieve wereld zijn, lijken ze qua gedragingen enkel in staat het 'geprogrammeerde' uit te voeren, maar soms lijken ze ook een heel eigen leven te leiden (zonder directe tussenkomst van David en Jennifer). Geen écht storend punt, maar het viel me wel af en toe op. Daarnaast lijkt de film halverwege op een soort missie om via een metafoor wat maatschappijkritiek aan de kaak te stellen, maar dit gebeurt dusdanig weinig subtiel dat het op mij niet helemaal overkwam. Voor mij werkt deze film beter als licht-komische fantasy. De film slaagde er namelijk wel echt in om me een aantal keren aan het lachen te brengen. Het drama voelde daarentegen ietwat geforceerd.

Wel een film die me een tijdje zal bijblijven, alleen al omdat het zo'n eigenaardige film is. De sfeer is erg leuk en ik voelde me betrokken bij deze personages. Overigens wordt het geschetste beeld van de jaren '50 geloofwaardig overgebracht; iets dat wellicht nog wat meer ondersteund had mogen worden door de muziek. Ook houd ik wel van het einde, waar men het een beetje in het midden laat hoe (of beter gezegd: met wie) Betty haar leven voortzet. Ik ben blij dat ik deze film heb meegepikt, want het is er zeker eentje om later nog eens opnieuw de revue te laten passeren.

3,5*

Gevangen in nostalgie

Ik verwachtte dat 'Pleasantville' (1998) een redelijk standaard komedie zou zijn, maar was niet helemaal voorbereid op het bloedmooie kleurenspel. Als een sprookje in technicolor vermengt de wereld van een 50's sitcom zich met de kleurenrijkdom van moderne televisie. Eerst weifelend en kleinschalig, maar dan breken de kleuren door in die grauwe en voorspelbare wereld. Het is een tijdje terug dat ik zoveel plezier heb beleefd aan de esthetische keuzes in een speelfilm. Met als absolute hoogtepunten de vallende blaadjes en de plotselinge regenbui, of de verwijzingen naar moderne schilderijen. Ook thematisch snijdt 'Pleasantville' (1998) bijna terloops grote thema's aan als keuzevrijheid tegenover conformeren aan de status quo. En - nu misschien nog relevanter dan ooit - de politiek van nostalgie als iets wat de blik vernauwt op eigen mogelijkheden. De toekomst is niet altijd beter, maar de antwoorden liggen in elk geval niet in het verleden.

Overigens bekroop me wel de sombere gedachte dat je inmiddels een 'Pleasantville' (1998) zou kunnen maken rond een sitcom als 'Friends' in de jaren negentig. Waar blijft de tijd, mensen?