Pleasantville (1998)

De kleurtjes enzo vond ik ook heel mooi (ik snapte niet zo goed waarom het ene voorwerp wél rood werd en het andere niet) en de moeder is eigenlijk degene die de grootste en mooiste ontwikkeling doormaakt. Prachtig gespeeld door Joan Allen.

Maar ik vond het allemaal wel moralistisch en het einde... niet leuk inderdaad, met dat zusje enzo.

Wel ongebruikelijke film en enkele niet te versmaden acteurs zoals voornoemde, Maguire, Daniels en Macy.

Leuke film met een origineel en boeiend plot en een voortreffelijke cast. Vooral leuk om J.T. Walsh, Jeff Daniels en William H. Macy (die weer zo'n rol speelt die hem op het lijf geschreven is) te zien. Vond vooral het begin erg sterk. Als het drama op een gegeven moment de overhand neemt, blijkt echter dat de film als komedie toch veel sterker is. De film verliest wat magie en kracht rond het tweede gedeelte van de film. Maar verder een erg leuk product met een prima sfeer en visueel ook dik in orde. Heb me goed vermaakt in ieder geval.

3,5 sterren.

Ben het eens met SuperSideSwipe. Lekker vlot, origineel en onderhoudend filmpje, goed geacteerd en visueel mooi. Het laatste halfuur was helaas ronduit drakerig. Maar ik heb me over het algemeen goed vermaakt.

Erg originele film,

Leuk om te zien hoe de inwoners van Pleasantville steeds kleurrijker werden. De wisselwerking tussen zwart wit en kleur werkte perfect, het contrast tussen beiden was soms enorm en ik hunkerde al net zo mee naar wat kleuren in de levens van de bewoners.

Reese Witherspoon speelde een overtuigende rol. Ik vond het alleen raar dat haar vriendje Paul Walker lange tijd kleurloos bleef Dit vond ik raar omdat ik veronderstelde dat je een kleurtje kreeg als je verliefd was.

Enig minpuntje vond ik dat de bewoners tegenover elkaar kwamen te staan Het had een beetje een communistische lading. Als ieder niet evenveel heeft of gelijk is dan ontstaat er onrust en daarom moet iedereen maar gelijk zijn. Op zich wel een goede afspiegeling van verschillende culturen in de wereld die ook vaak naast elkaar lijken te leven zonder een dialoog te voeren maar dan in het klein. 4*

Heerlijke film. Erg bijzonder en origineel verhaal dat op een prachtige manier is uitgewerkt. De manier waarop de kleuren langzamerhand het zwart-wit aan het overnemen zijn is prachtig gedaan en ziet er subliem uit. Het verhaal is vermakelijk en zowel Maguire - voor de verandering - en Witherspoon doen het erg goed. Bijrollen van William H. Macy en Jeff Daniels zijn ook geweldig en beide doen het erg goed. De film bevat een heelijk jaren '50 sfeertje en er komt soms zelfs wat lekkere muziek voorbij. Wat wel een beetje vreemd was dat Jennifer opeens wel erg graag braaf wou zijn, maarjah dat laten we dan maar voor wat het is. Ik heb voor de rest genoten van deze film. Dikke voldoende dus!

Wat een positieve film ! Dat Hollywood zo'n films nog kunnen maken doet me goed. Ik heb dit bekeken als een modern sprookje over vooruitgang en een kritische visie op conservatisme en nostalgie.

Het gebruik van zwart wit en kleuren zorgt voor prachtige beelden en ondersteunt het verhaal met klasse. Witherspoon vond ik irritant.

Leuke en originele film, prachtig gebruik van de kleuren, mooie settings, leuk acteerwerk(vooral die massale verontwaardiging bij doodnormale dingen ). Soms duurde het me wel wat te lang, denk dat er makkelijk een half uur van de film had afgekund. Dit zit me toch wel een beetje dwars, ondanks het leuke gegeven.

3,5*

Ik weet niet of dit hier al gezegd is geworden, maar wat mij betreft is deze film een mengeling tussen Back to the Future en The Truman Show. Wie die films gezien heeft weet wel waarom.

Het concept van de film is daarentegen toch wel origineel, en de toepassing van wit/zwart vs kleur wordt mooi toegepast. En Tobey en Reese doen het natuurlijk allesbehalve slecht op acteervlak. Daarom toch wel een verdiende 3.5*

Magisch realistisch.... De uitwerking van zwart-wit naar kleur en van 2-dimensionaal naar 3-dimensionaal zowel in beeld als in emotie vind ik erg goed gedaan en mooi om naar te kijken. Het tijdsbeeld van de '50s vertegenwoordigt voor mij meer eenvoud, meer ingetogen omgangsvormen en minder (technische) ontwikkeling, wat ik hier goed terug zag. Of het is maar hoe je het ziet, met meer eenvoud of met meer regulatie (minder chaos, minder keus). Deze film was voor mij een feestje om naar te kijken.

Ik heb deze film onlangs voor de 3e (of 4e?) keer gezien. Ik vind hem steeds mooier worden. Niet alleen het kunstige gebruik van zwart-wit en kleur, maar ook de verhaallijn spreken mij erg aan. En niet te vergeten natuurlijk de duidelijke boodschappen: de angst voor het nieuwe en onbekende, de massale aanval op het restaurant, de boekenverbranding, de rechtszaak over de zoektocht naar je eigen identiteit, enz. Wat mij betreft had er wel wat meer jaren ’50 muziek in gemogen. Maar ik ben al blij dat ik weer heb mogen luisteren naar het heerlijke “Tave Five” van Dave Brubeck. De acteerprestaties zijn van een prima niveau met als uitschieter Joan Allen. Maar ja, die is altijd goed. Echt een heerlijke film, die mij weer helemaal terugvoert naar mijn middelbare schooljaren.

Wat me het eerste halfuurtje nogal deed denken aan een oude Disney-film over de allround-tienerkwesties, wist zich toch nog te ontpoppen tot een mooi staaltje moraliteit. Voor mij betekent dit vooral wat ik in de film zag als het losbreken uit de traditionele 'richtlijnen' waarin de mensen uit het stadje zijn vastgeroest, en het zoeken naar de vrije wil, eigen natuur en vrijheid.
Dit werd visueel ook nog eens vrij mooi uitgespeeld met het zwart-wit versus geleidelijk kleuren-effect. Ook enkele politieke nootjes werden subtiel aangehaald in de film, denk dan vooral aan de 'no coloreds-borden' langs de weg en de 'kristalnacht' all over again.

Hoewel het begin dus even moeite kost om de moed erin te houden, is deze film toch zeker het doorkijken waard!

Er wordt hier een bijzondere wereld geschapen waarbij de toekomst onzeker is en de bewoners niet beseffen dat er meer is buiten hun eigen dorp. Broer en zus worden tussen deze mensen gedropt via de televisie en al snel blijkt dat de twee enorme invloed kunnen hebben door slechts een kleine handeling uit te voeren. Het balletje gaat rollen, er ontstaat een domino-effect en David komt meerdere malen voor een lastige keuze te staan: vertelt hij hoe de zaken er ècht voor staan of laat hij ze in hun vredige leventje leiden. Reacties van de betrokkenen ( ''where's my dinner?'' ) zijn schitterend. Jammer van het mierzoete einde waarin David de rol van tovenaar alsmede verlosser opeist en waarbij het gekleurde publiek juichend achter zijn rug staat. Gelukkig betreft dat enkel de laatste twintig minuten en weet het voorgaande deel je op sublieme wijze mee te slepen met leuke personages en prachtige kleurcontrasten.

Zowel op verhalend als cinematografisch vlak een erg origineel sprookje waarin moderne normen en waarden getoetst worden aan de puriteinse fifties. De uitwerking van de fictieve zwart-witwereld die langzaam ingekleurd wordt als een tekening is knap gedaan en levert enkele mooie, kunstzinnige shots op. Het concept van verdwijnen in een nostalgische televisieserie bevat tevens een aantal leuke ideeën, zoals dat van de fysieke begrenzingen van het dorp die in de bekrompenheid van haar burgers gereflecteerd worden. Ook een passende soundtrack overigens, gaande van oldskool jazz tot stroperige swings.

Prachtige film waarin een broer en zus ruzie krijgen om een afstandsbediening en naar een sitcom uit de jaren '50 worden getransporteerd. Een origineel verhaal met een evenzo originele uitwerking. De prachtige look van de film heeft ook een duidelijke functie en is daarmee een belangrijk onderdeel van het verhaal. Grappig met een aantal verrassend ontroerende momenten. Een fijne cast die ook uitstekend werk aflevert.

Leuke en bovenal originele fantasyfilm.

De tamelijk onschuldig gebrachte maatschappijkritische noot kon ik ook wel waarderen (de huiver ten opzichte van verandering bij grote groepen mensen en het halsstarrig vast willen houden aan het heden/verleden). Visueel is het kleuren & zwart-wit spelletje mooi uitgevoerd en de cast straalt een aanstekelijke dosis plezier uit.

Qua humor kan ik absoluut niet zeggen dat ik me ooit echt bescheurd heb, maar de film kijkt wel aangenaam "vrolijkjes" weg

3,5*

Ik houd van dit soort films (fantasy - naar een andere tijd/wereld) en het verbaast me dan ook dat ik deze film nooit heb gezien of van gehoord. Toen ik hem dan eindelijk in bezit had kon ik dan ook niet wachten om hem te gaan zien. Hij is me absoluut niet tegen gevallen, maar was op één of andere manier anders dan ik had verwacht. Het was in mijn ogen absoluut geen komedie, eerder drama.

Minpunt aan de film was dat het mij iets te langdradig was, het middenstuk had korter gemogen. Maar voor het goede begin en eind én de mooie boodschap van de film krijgt hij van mij 4*.

Nog best een leuk verhaal en concept. Heerlijk die naïeve 50's uit de TV series. Het kleur-met-zwart-wit gebruik is leuk gedaan. Hier en daar wat schoonheidsfoutjes met het kleurgebruik, maar de film bevatte een lekker sfeertje. Tegen het einde zakte de film iets in, maar al met al leuk gedaan.

Grappige gimmickfilm die (indirect) een beschouwing geeft op de jaren '50 en de veranderingen die sindsdien ingezet zouden worden. Tobey Maguire is geknipt voor zijn rol. Hij heeft het imago als een achter de feiten aan lopende sul en dat past hier goed als ie samen met zijn zus (Reese Witherspoon) vanaf de jaren '90 teruggeflitst wordt naar Pleasantville. Dit plaatsje staat symbool voor de onbegrensde truttigheid van toen, maar langzaamaan zorgen broer en zus ervoor dat taboes doorbroken worden en er figuurlijk en letterlijk wat kleur in het leven komt van Pleasantville. Dikke pluim overigens voor Gary Ross, die regie, productie en ook nog de boel schreef, hij heeft er echt iets moois van gemaakt! Wel is het ietwat te lang, maar voor de rest een prima film!

Het idee met de afwisseling tussen kleur en zwart-wit is origineel. Pleasantville staat voor de goeie ouwe tijd, toen geluk heel gewoon was. Er was meer veiligheid en zekerheid. Het was echter ook een tijd met een conservatieve moraal: de pater familias die bij z'n thuiskomst het eten op tafel verwacht, racisme en segregatie - zie de sneer over your colored girlfriend. Vanuit een luchtig uitgangspunt worden ernstige en actuele thema's aangekaart. Helaas is het einde nogal melig en moraliserend.

“They're happy like this.”

“No, David. Nobody's happy in a poodle skirt and a sweater set.”

Originele en fantasievolle film over twee moderne jongeren die in een jaren 50 tv show terecht komen. Deze mensen hebben bijvoorbeeld geen idee wat boeken en schilderijen zijn, of wat seks en regen inhoudt. En dat levert leuke confrontaties op.

Vooral het gebruik van zwart-wit en kleuren door elkaar is origineel en levert een aantal prachtige scènes op. Het acteerwerk is ook erg sterk. In het tweede gedeelte wil regisseur Gary Ross met een morele boodschap komen, maar die mist scherpte en de over het algemeen luchtige toon staat dat in de weg. Maar een intrigerende film is Pleasantville zeker.

Leuke film, die helaas niet helemaal weet wat het wil zijn. Het is net wat onduidelijk wat nu de echte 'moraal van het verhaal' en de richting van de film is. Gaat dit nu over het ontstaan van vrije wil in tv-karakters, of is het een 'aanklacht' tegen een conservatieve jaren '50 moraal? De makers lijken dit door elkaar te gooien waardoor het een beetje een rare mix wordt tussen Trumanshow-achtige praktijken en daadwerkelijke maatschappijkritiek.

De karakters zien voor het eerst regen en brand en leren over seks, maar tegelijk wordt er geprobeerd meer te vertellen dan dit. Boekverbrandingen, 'no-coloured'-bordjes. Had best een echt interessante film op kunnen leveren, maar het lukt de film niet om dit echt stevig en gefocust uit te werken.

Jammer, want als de boodschap even sterk was als de look van de film had dit een echte topper kunnen zijn. Het is namelijk alsnog wel een heel plezierige film om te kijken. Het zwart-wit + de technicolor levert prachtige scenes en een heel bijzondere look op, de casting is uitstekend, net als het acteerwerk.

3,75*

Leuk.

Erg leuk filmpje weer van de beste Ross alweer. Eindelijk weer eens een film met echt originele ideeën. En die laat Ross dus ook behoorlijk leuk over het scherm rollen in dit bijzondere maar toch erg leuk verhaal. Geen idee of dit ergens toch nog eens gedaan is, maarja.

Maguire en Witherspoon doen het leuk, maar de hele stad doet eigenlijk vrolijk en overtuigend mee aan de parade. Het verhaal pakt je eigenlijk gelijk al, en dan blijft je echt wel geboeid kijken. De 124 minuten zijn allemaal boeiend en bijzonder gebracht. Leuke detail in het stadje ook.

Dat er langzaam kleur in komt ziet er ook erg leuk uit. Enkele leuke verwijzingen naar de oude zwart-wit films ook. Vooral Macy is hier eigenlijk een groot voorbeeld van. Ross doet niet aan de ongemakkelijke scenes, die film is gewoon lekker gezellig en origineel.

Erg mee vermaakt dit, ik ga die Ross nog wel in de gaten houden. Als ik dit zo zie, heeft hij toch wel echt hele leuke ideeën.