Pleasantville (1998)

Voor 5 euro bij Fame, Amsterdam gekocht.

Een tijd terug op TV gezien, vond hem toen erg leuk.

Binnenkort zal ik weer eens een hernieuwd oordeel geven

Vanavond gekeken. Toch wel een hele leuke maar ook visueel mooie film en lekkere muziek uit de jaren 50.

Om met iets negatiefs te beginnen: het einde. Dat was niet best, die rechtszaalscene had er van mij uitgemogen. Het einde was ook langdradig.

Maar de film over het algemeen: humoristisch, origineel verhaal, goede acteurs, fascinerend kleurenspel en prachtige beelden en goede muziek.

Het geheel scoort nog een dikke voldoende: 3.5*

Ik las dat in deze film evenveel special effects zitten als in Star Wars 1 Phantom Menace. Het gaat vooral over de kleur en zwart wit beelden. Aparte film met een boodschap. Een van de betere films.

dit is volgens mij een intens ondergewaardeerd meesterwerk, briljante filosofische aanklacht tegen burgerlijkheid, fantastische acteurs en een fantastische boodschap (waar ik normaal geen fan van ben) en fantastische humor, hij staat direct in mijn top 10 beste films allertijden kusjes

ik snap echt niet waarom deze film niet in de top 250 staat, je kan zeggen dat het er te dik boven op ligt, maar dat vind ik juist prachtig. Het is een film die doormiddel van een metafoor, als ware een sprookje, een duidelijke moraal uitdraagt. En een boodschap die je ook veel te weinig ziet, er zijn leuke en minder leuke kanten in het leven en die moet je nemen en uiten aan andere. Deze film doet me ook denken aan de wereld van Sophie, ze laten allebij op een briljante manier zien dat door na te denken en open minded te zijn je uiteindelijk beter in de wereld staat. Die jongen gaat van burgerlijke geek naar held op een voor mij extreem overtuigende wijze. 'There is no right house, there is no right car' En zo is het ook!

Ik vind dit een zeer interessante film!

ik kreeg alleen koppijn van dat lange grijze beeld.

maar ik vind het een geslaagde film.

Puik werk, 2,5*

Volgens mij word deze film niet gewaardeerd omdat mensen niet door hebben dat het een sprookje is.. of omdat ze de visie van de film niet zien. Zoals iemand op imdb zegt, het is een viering van het leven in al zijn onbegrijpelijkheid. Ik kan er niet over uit dat een toch vrij intelligent groepje mensen hier dit af doet als te cliché of te overdone als dat gewoon heel duidelijk de keuze van de film is, het is een sprookje net als edward sisserhands, het is niet een film die een plot wil hebben om gewoon een spannend verhaal te vertellen, het is een film die wat te zeggen heeft. En ik snap niet dat mensen die het met deze visie eens zijn deze film niet belonen met de volle 5 sterren, ik hoop dat ik wat mensen kan wakker schudden want ik heb eigenlijk een beetje het idee,dat mensen die deze film niet waarderen een beetje een bekrompen gedachtegang hebben.

wat betreft deze film dan

deze jongen kan het erg goed zeggen:

Very possibly my favorite film of all time. Pleasantville explores a greatly simplified fantasy world -- a hypothetical 50's TV sitcom -- and examines what happens when reality intrudes on its premises. As Shakespeare put it, "There's more to heaven and earth than is dreamt of in your philosophy."

Unfortunately, some reviewers see the film as commentary of another kind. They view it as a confirmation of, or attack on, their own personal philosophies, political, social, or the like. For those who are expecting such, let me say what "Pleasantville" is NOT:

* It is not a criticism of the 1950s, its social mores or political bent.

* It is not a celebration of liberalism versus some conservative straightjacket view of the world.

* It is not a groundbreaking, original thought piece on philosophy, religion or anything of the like.

The creators of this film could have made it such, but I think they were smarter than that.

What Pleasantville IS is a celebration of real life, in all its messy, confusing, beautiful and often painful detail. And the celebration is masterfully executed.

The device of the 50s sitcom is used to convey the film's central point: that it is often easy, comforting, even helpful for us to think about things in simplistic terms, and even that there isn't anything wrong with that per se.

But to think about REAL LIFE this way is to live a smaller, lesser life. Life without color is easy to look at, and it certainly works. But a black-and-white life is certainly less of a life. OK, that one's easy, and that's where "Pleasantville" starts. ("I'm supposed to be IN COLOR!") Even the next evolution, that life is better with sex, is pretty much taken for granted, but of course that "enhancement" to Pleasantville later brings the real-life complications we can all predict.

And the complications continue, as Pleasantville residents discover that there are other places in the world, other people, other ways to think and imagine as evidenced in the books that had all heretofore been blank. As evidenced in the changes in music we hear at the soda shop. And these complications aren't all good. They introduce upheaval, prejudice, violence.

But the film successfully carries the theme that you just can't have the good without the bad. It keeps reminding the viewer that, if you're thinking that way, you are missing a subtlety of life, and you'd better think again. And I think it goes even further, making the case that even the existence of these evils makes life the richer for living, because they enable us to distinguish what we like and wish for from what we find reprehensible.

My favorite scene of the film may be when Bud brings Mr. Johnson an art book from the library. As he leafs through its pages, we are left to wonder what life would be like had we never had the chance to see these magnificent works, what a tragedy it would be, what a smaller, meaner life we would have lived. And a later remark in the film reminds us that seeing is only part of life, that the real joy is in understanding what we have the privilege to experience.

The film seems at times like it is hitting the viewer over the head, but it's deeper than that. When Bud takes (Betty Sue?) to Lover's Lane, his first trip there, she offers him some berries as they sit on the grass by the pond. And then she gets up, runs to a nearby tree, picks a shiny red apple, and offers it to him. The metaphor is painfully obvious, but it's supposed to be. We all recognize it. The point is, Bud recognizes it too, and he realizes in that moment that the fact that not all change is good will sooner or later intrude on the lives of these people, which is precisely what then begins to happen in the film. The scene isn't precious for a "Do You Get It?" Adam & Eve metaphor, it's precious for the look on Bud's face as HE realizes the metaphor being enacted when a beautiful girl offers him a bite of a nice red apple, as his look reveals his thought: "Uh oh. This is about to get ugly."

If you're looking for a groundbreaking thought work, look elsewhere than Pleasantville. It treats a classic theme, not a brand new one. But it does not, in my view, pretend to do more than that, and it treats that theme brilliantly.

Lief klein filmpje met een origineel uitgangspunt. Het spel met zwart-wit tegenover kleuren werkt erg leuk. Prachtig vond ik hem moment waarop het vriendinnetje van Maguire de rode paraplu uiklapte. Ik weet niet waarom, maar dat zag er heel mooi uit.

De film is inderdaad goed als film die verteld dat verandering niet slecht is. Dit thema komt prima uit de verf. De thematiek omtrent racisme en dergelijke, inclusief verwijzingen naar de Nazi's en communisme, zijn wat minder subtiel, maar ik vind het wel leuk dat deze thema's juist in een klein jaren '50 dorpje gezet worden. Levert veel humor op. De allerlaatste scène, niet de rechtzaak, maar die met Maguire's echte moeder vond ik iets teveel van het goede en te sentimenteel, terwijl de rest van de film nergens echt sentimenteel werd.

Verder een aantal goede grappen. En de casting is prima. Maguire is een beperkt acteur, maar past hier uitstekend. Witherspoon laat zich van haar beste kant zien. De bijrollen zijn net zo goed gekozen, met name Walsh, Allen, Daniels en al helemaal Macy; die de leukste scène heeft.

Wat helaas niet geloofwaardig was, was de ontwikkeling van Witherspoon's personage. Blijkbaar leerde Pleasantville haar dat leren en lezen ook goed is en dat er meer was in het leven dan sex en imago. Tja. Ik zou zeggen dat Pleasantville haar juist nog extremer zou maken in haar vorige leven. Dat ze dan ook nog in Pleasantville blijft wonen vind ik al helemaal onbegrijpelijk en ook een vreemde keuze van de scriptschrijvers. Jammer, want dat kost punten.

Maar verder een dus lief klein filmpje, zoals ik al zei. Vooral niet te serieus nemen. 3,5*

Vond het een prachtige multilayer movie, jammer van het einde. Dik 4*

Leuke film, vooral prachtig uitgewerkt met de grijstinten en daarna de kleuren. Helaas begint de film nogal saai. Ik heb hem op school gezien, maar moest ik hem thuis bekeken hebben, zou ik het begin nooit volgehouden hebben...

Leuke muziek ook, trouwens.

3.25 herleid naar 3.50*

Leuk hoor . Grappige gedachte, en mooi hoe subtiel thema's als racisme en (hoewel niet zo subtiel) de seksuele revolutie hierin wordt verwerkt. En ook hoe oubollig de jaren vijftig waren.

Mislukte feelgood film. Het concept is leuk, maar het valt al snel in herhaling. De acteurs zijn degelijk, maar het is jammer dat ze hun personages zo herkenbaar mogelijk probeerden te houden. Ik geloofde ze dan ook niet helemaal en hun romances konden me gestolen worden. Verder is het allemaal vreselijk oubbollig. Hoewel dat er natuurlijk ook wel weer bij past. Het einde vind ik ook te sentimenteel. 2 sterren.

Prachtige film.

verhaal is prima, de overgangen van zwart-wit naar kleur zijn prachtig en subtiel.

4*

geslaage feelgood-film

Plesant en origineel filmpje.

Heerlijke wegkijk film. Zat mooi in elkaar. Ik stond er van te kijken dat ze zo'n lullig plotje zo hebben verfilmt Erg mooi gedaan.

Orginele film, dat moet gezegd worden. Hij ziet er dan ook nog eens mooi uit en het acteerwerk is goed. Kon niet zoveel misgaan dus...

Qua sfeer en uiterlijk is het vooral die hele 50's sfeer, in conmbinatie met de moderne jongeren, dat het gelijk al erg leuk maakt. Ook ziet het er gewoon erg mooi uit. Het wordt nog veel mooier als het zwart wit, langzaam vermengd.

Waarom moet naarmate de film vordert, ook de humor steeds meer wegebben en plaatsmaken voor moraliserende slimmigheidjes, verkapte geschiedenislesjes en dingen met vrijheid, verzet, dictatuur en meer van dat soort gezeik. Het begon me al snel de keel uit te hangen, begrijpen deed ik het wel, maar in plaats dat ik het mooi gevonden vond, deed het eerder zwaar geforceerd aan en voelde het als inbreuk op een lleuke komedie met een orginele mix.

Als het dan ook nog steeds dramatischer en zoeter word, is het voor mij al helemaal gedaan.

Goed, een 2* voor het visuele, leuke acteerwerk en het orginele idee en dan ben ik nog mild.

De film begint zeker leuk. De tenenkrommende jaren 50 stijl is zeker goed in beeld gebracht. Jammer alleen dat de film in de laatste 40 minuten als een pudding in elkaar zakt door moraliserend bezig te zijn over racisme, nazisme en communisme. De verwijzingen werden nog net niet met een rode pijl in beeld gebracht. Jammer want het begon echt heel leuk en origineel. 2.5*

Heerlijke film. Erg bijzonder en origineel verhaal dat op een prachtige manier is uitgewerkt. De manier waarop de kleuren langzamerhand het zwart-wit aan het overnemen zijn is prachtig gedaan en ziet er subliem uit. Het verhaal is vermakelijk en zowel Maguire - voor de verandering - en Witherspoon doen het erg goed. Bijrollen van William H. Macy en Jeff Daniels zijn ook geweldig en beide doen het erg goed. De film bevat een heelijk jaren '50 sfeertje en er komt soms zelfs wat lekkere muziek voorbij. Wat wel een beetje vreemd was dat Jennifer opeens wel erg graag braaf wou zijn, maarjah dat laten we dan maar voor wat het is. Ik heb voor de rest genoten van deze film. Dikke voldoende dus!

Na iets meer dan een uurtje weggezapt (o.a. door de opgenoemde punten van Uncle_Junior), het gegeven is origineel, de uitwerking minder. Hier had veel meer ingezeten dan dat oersaai moraaltje. Niet uitgezeten, geen stem dus.

Ik had nog hoop toen Miles Davis - So what voorbij kwam...

Wat HarmJanStegenga al zei. Heerlijke en bijzonder orgineel feel good filmpje die vooral op visueel aspect in haast iedere scen uitblinkt (prachtig dat zwart wit en kleur door elkaar) verder leuke rollen van de cast, een paar bijzonder grappige sceens en een erg aangezaam sfeertje. Toch was hij niet zo goed als dat ik gehoopt had, ik kon niet helemaal goed inleven maar goed ik denk dat dat voor een groot deel te weiten was aan die verschrikkelijke hitte. Overgens de eeste keer sinds lange tijd dat ik weer eens een film op tv zag en weet nou ook gelijk weer waarom ik dat niet vaak doe, wat een scande dat het einde met de prachtige (Beatles cover) Across the Universe zomaar afgekapt werd. Desalniettemin ik heb me prima vermaakt en zal de film binnenkort eens herzien omdat mijn gedachte er toch niet helemaal bij was (toch wel jammer).

3,5 sterren

Aardige film.

Deed me soms denken aan The Truman story en Groundhog day.

De bovenstaande films vond ik wel sterker en overtuigender. Dit komt mijn inziens omdat er niet altijd even sterl geacteerd werd.

drie en een halve ster.

Matige film met een op zich wel heel aardig gegeven als uitgangspunt. Behalve kleur-technisch slecht uitgewerkt

Mee eens!

Pleasant film.

Mooie film met een origineel verhaal.

Ook leuk dat er na een bepaalde tijd kleuraspecten komen en de wereld weer veranderd naar kleur. Ik vond het begin alleen een beetje zwak..

alsnog 4*

Wat een positieve film ! Dat Hollywood zo'n films nog kunnen maken doet me goed. Ik heb dit bekeken als een modern sprookje over vooruitgang en een kritische visie op conservatisme en nostalgie.

Het gebruik van zwart wit en kleuren zorgt voor prachtige beelden en ondersteunt het verhaal met klasse. Witherspoon vond ik irritant.