menu

Hier kun je zien welke berichten tommykonijn als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

P.S. I Love You (2007)

3,0
Wat begint deze film verschrikkelijk irritant zeg. De openingsscène met de kibbelende Gerry en Holly zorgde er bijna voor dat ik de film direct weer uitzette; iets dat ik toch niet gauw doe. Even later, tijdens de herdenking van Gerry, komt P.S. I Love You eindelijk een beetje op gang. Het tempo blijft desondanks wat aan de lage kant en daardoor is het lang niet altijd even interessant. De momenten in het schitterende Ierland (zowel het bezoekje van de dames als de flashbacks) staken naar mijn mening in alle opzichten met kop en schouders boven de rest uit. De film heeft veel te danken aan de grappige Lisa Kudrow, een sterke prestatie van Kathy Bates en een soundtrack die bij vlagen de juiste sfeer weet te scheppen. Hoofdrolspeelster Hilary Swank heeft wel eens meer indruk achtergelaten en ook met Gerard Butlers personage krijg je als kijker nooit echt een band. Uiteindelijk dient de film prima als romantisch kijkvoer, maar ik vond het nergens bovengemiddeld goed.

3*

Paard van Sinterklaas, Het (2005)

Alternatieve titel: Winky's Horse

4,0
Een schattige Film om te zien en zeker een van de beste van Sinterklaas lijkt me, Een mooi verhaal over een Meisje die op zoek is naar haar grote droom erg leuk zijn de acteerprestaties en het Verhaal dus : Ik ben hier tevreden mee.

****

Paddington (2014)

3,5
Na het zien van Christopher Robin was ik toch wel benieuwd geworden naar deze films. Ondanks dat Paddington geen jeugdsentiment voor me is, is hij er wel altijd geweest. Hij stond afgebeeld op de koffiemok van mijn oma en diezelfde oma heeft me ook ooit een boekje over deze beer cadeau gedaan. De koffiemok heb ik zelfs nog geërfd en wordt tot op de dag van vandaag gebruikt

Heerlijk! Dit voldoet aan de eisen van een ultieme familiefilm, omdat hij leuk voor kinderen is en geen van de eigenschappen bevat die er doorgaans voor zorgen dat volwassenen een hekel hebben aan dat soort films. Geen hysterisch gedoe, maar gewoon sympathieke, kleurrijke personages en een geduchte antagonist. Deze personages worden dan ook perfect neergezet door een geweldige cast. Sally Hawkins en Hugh Bonneville zijn erg leuk als de Browns en zij worden goed aangevuld door Jim Broadbent, Julie Walters en Peter Capaldi. Het was alweer een tijdje geleden dat ik Nicole Kidman in een film gezien heb, maar de rol van de gemene Millicent Clyde is haar op het lijf geschreven. De bloemen gaan echter naar Ben Whishaw, die Paddington van een essentiële warme stem voorziet.

Wat eventueel als een nadeel gezien zou kunnen worden is dat de film niet bepaald overloopt van originaliteit. Ik denk dat iedereen het verloop van dit verhaal wel eens eerder gezien heeft in een andere familiefilm. Het maakt dat het bij vlagen een behoorlijk voorspelbare rit is. En toch heeft de film daar uiteindelijk maar weinig onder te lijden. Doordat de film effectief humoristisch en in visueel opzicht een lust voor het oog is, zijn de clichés minder transparant en zijn ze ook niet storend. De film wordt voorzien van een typisch Britse sfeer, hetgeen de boel erg luchtig houdt. Het zou gerust gezien kunnen worden als een ode aan Londen.

Ondanks dat ik, op dat ene boek na, niet bekend ben met het originele werk van Michael Bond, durf ik wel te zeggen dat met deze verfilming eer wordt aangedaan aan de oude verhalen. De film is zeer toegankelijk en bovendien vooral erg warm en gezellig. Zeker iets om later nog eens terug te kijken!

Dikke 3,5*

Paddington 2 (2017)

4,0
Na een erg geslaagd eerste deel heb ik niet lang gewacht met het bekijken van het vervolg. Veelal komt een dergelijk vervolg niet in de buurt van het origineel en is het vooral een herhaling van zetten, maar ik had al gelezen dat Paddington 2 over het algemeen goed ontvangen werd.

Enigszins tot mijn verbazing weet dit gewoon deel 1 nog net te overtreffen. Het feit dat Paddington nu is opgenomen in het gezin van de familie Brown zorgt ervoor dat het ietwat voorspelbare en herkenbare verhaal uit de voorganger niet nog eens opnieuw hoeft te worden overgedaan, waardoor de makers voor een nieuwe insteek hebben kunnen kiezen. Het is een heel ander avontuur geworden met een aantal nieuwe personages die ook daadwerkelijk toegevoegde waarde hebben. Paddington zelf blijft een aandoenlijk personage. Zijn queeste om het ideale cadeau voor zijn tante, een pop-up boek, te bemachtigen is een leuke vondst en je leeft als kijker voortdurend met hem mee. Het personage is wederom uitstekend geanimeerd en hij wordt voorzien van voortreffelijk stemwerk van Ben Whishaw.

De twee nieuwkomers, Hugh Grant en Brendan Gleeson, krijgen alle ruimte om zich uit te leven. Grant is ontzettend grappig als de ijdele slechterik Phoenix Buchanan. Met zijn rol toont hij de nodige zelfspot en hij lijkt er zelf ook echt van te genieten. Het was een genot om hem hier aan het werk te zien. Voor Gleeson geldt eigenlijk hetzelfde. Hij weet zijn personage op geslaagde wijze twee 'gezichten' te geven: die van de norse kok en die van vriend van Paddington. Overigens is het moment voordat Nuckles de kleine beer onder water te hulp schiet oprecht sneu. Je weet natuurlijk wel dat de film niet voor een dergelijk triest einde zou kiezen, maar het was wel even slikken. De oude bekenden zijn weer als vanouds op dreef. Fijn om te zien dat ze iedereen weer hebben weten te strikken voor dit vervolg. De jonge cast verdient tevens een compliment. Wat is het een verademing om kinderen te zien acteren die daadwerkelijk overkomen als kinderen en niet als volwassenen.

Paddington 2 bevat al het goede van de vorige Paddington-film en doet er nog een schepje bovenop. De humor is erg leuk (Paddington als kapper is briljant) en visueel ziet het er schitterend uit. De film maakt optimaal gebruik van het speelduur en weet geregeld de juiste snaar te raken, want het einde is prachtig. Dit is familieamusement op het hoogste niveau.

4*

Pagemaster, The (1994)

Alternatieve titel: De Boekmagiër

2,5
Tja.. Nogal lastig om te zeggen wat ik hier van vindt. Ik heb hem gewoon opgenomen van TV, en eigenlijk alleen omdat Macaulay Culkin erin zat en het verhaal er wel aardig uit zag. Ik wist wel dat er animatie gecombineerd werd met real-life maar dit had ik ook niet verwacht. Het was eigenlijk bijna alleen maar animatie behalve het begin- en einde. De animatie is wel oké, maar ik had net twee Disney films achter de rug de afgelopen dagen en dan zie je toch dat daar veel meer klasse zit in de tekenstijl. Het was zeker niet slecht, maar ook niet echt heel erg goed. Het verhaal is dus wel leuk, maar de film is niet altijd even vermakelijk. Het gedeelte met de Piraten bijvoorbeeld vond ik best wel saai. Het eindstuk was eigenlijk het leukste. Culkin hoeft ook niet echt veel te doen. 50 procent van zijn tekst bestaat uit schreeuwen.. En ook Christopher Lloyd kan zich niet echt helemaal uitleven. Desondanks dit is de film dus wel op sommige momenten vermakelijk. En de sfeer is ook wel passend bij het thema. Daarnaast zorgt James Horner voor een sterke score bij de film! Veel wisselende gevoelens bij de film dus. Over het algemeen was hij wel leuk, maar dan vooral voor het kleinere publiek denk ik. Wel aardig om eens gezien te hebben. Ik was er ook al langere tijd naar op zoek. Misschien dat hij daarom een klein beetje tegenviel. Vooral voor fans van Culkin en/of Lloyd valt er wel wat te genieten denk ik.

2,5*

Papillon (1973)

4,0
Ik heb gisteravond Papillon gezien en ik moet zeggen dat ik het een interessante film vond. De 'gevangenis-films' (The Green Mile, The Shawshank Redemption) scoren toch meestal vrij hoog bij me, ook al geef het onderwerp daar geen garantie op. Deze film, Papillon, is toch weer net wat anders. Dustin Hoffman en Steve McQueen geven beiden zeker een goede prestatie af evanls de rest van de cast. Bij elke poging bleek ik me afvragen of het zou lukken of niet, en als je dan het ene dacht, gebeurde het andere weer. Het stuk waarbij McQueen bij die soort van stam/indianen belandt vond ik iets minder. Maar verder zaten er geen vervelende scenes in en ik vond juist die laatste scenes op het eiland erg goed. Het échte einde gaf me een tevreden gevoel. De film heeft ook de setting en de muziek met zich mee. Ik vond het zeker een spannende en boeiende film die ik vast en zeker nog wel eens vaker zal zien.

4*

Paul Blart: Mall Cop (2009)

3,0
Zo'n film die ik jarenlang links heb laten liggen, maar waarvan ik het me wel nog kan herinneren toen die uitkwam. Ik hield destijds nauwlettend alles in de gaten waar Adam Sandler bij betrokken was, maar deze Paul Blart sprak me niet genoeg aan om er daadwerkelijk achteraan te gaan. Sowieso was dit een beetje een 'hit or miss', want vanaf de tijd dat deze film uitkwam (zo rond 2010) ben ik die Happy Madison films wel een stuk minder leuk gaan vinden.

Gelukkig is dit nog best goed te pruimen. Het is een voorwaarde dat je je verstand op nul moet zetten, maar ik heb een aantal keren hardop kunnen lachen. Kevin James zet zijn personage uitermate lomp neer en dat zorgt wel voor een aantal leuke situaties. Overigens draagt hij wel de film, want de andere personages stellen niet zo veel voor. Die geforceerde romance lijkt bij dit soort films te horen, maar voegt, zoals meestal, eigenlijk maar weinig toe. Clichés stapelen zich natuurlijk ook op naarmate Steve Carr er een einde aan begint te breien, maar ik had ook niet anders verwacht. Je kijkt de film voor scènes als die waar James dronken wordt, waar hij de man in de scootmobiel probeert aan te houden en zijn confrontaties met de bad guys. Leuke momenten waren dat.

Toevallig laatst ook nog Zookeeper opnieuw gezien en die vond ik toch wel wat minder dan dit. Van wat ik mij herinner vond ik Here Comes the Boom nog iets leuker, maar Paul Blart: Mall Cop is evengoed een van de leukere films met Kevin James die ik gezien heb (waar hij de directe hoofdrol heeft). Memorabel is de film nou ook weer niet en hier en daar is het wat flauw (met name wat betreft de onnodige romance), maar ik heb hier zeker een vermakelijke avond aan over gehouden.

3*

Paulie (1998)

Alternatieve titel: Paulie, de Eigenwijze Papegaai

4,0
Paulie..

Ik werd aangenaam verast met deze film, ik had gedacht dat dit een beetje flauw zou worden maar aangezien de achterkant er wel grappig uitzag wou ik hem toch eens zien.

Het verhaal laat behalve een paar erg grappige scenes ook een hele zielige kant zien, een kant die ik nooit verwacht had als je zo de cover bekijkt. Ik leefde vaak mee met Paulie en dan vooral als het hem voor de zoveelste keer niet lukt naar zijn baasje terug te keren.

De acteerprestaties waren opzicht ook wel goed, van zowel alle spelers en ik heb me weinig gestoord aan hen in de film. En de stem van Paulie zelf werd ook wel leuk ingesproken..

Het is misschien niet allemaal extreem top gemaakt ofzo, maar het is erg leuk gedaan en vooral de wat zielige scenes geven de film veel kracht. Ik heb me enorm vermaakt, en vindt het zelfs een erg goede film.

4,0*

Pearl Harbor (2001)

4,0
Ik vond dit wel een mooie oorlogsfilm! Ik vind de gebeurtenissen rondom de Tweede Wereldoorlog altijd wel interessant. Vreselijk natuurlijk, maar wel interessant. Pearl Harbor is een van die onderwerpen waar ik wel het een en ander van heb geleerd maar waar ik ook niet echt bij heb stilgestaan. Deze film liet de aanval echter heel goed zien. Wat was dat goed in beeld gebracht! Dan bedoel ik vooral de special effects. De ontploffingen en scenes die worden gefilmd in de lucht zagen er erg goed uit. Ik hoorde vooral dat de film kritiek kreeg wegens de vele romantiek scenes in de film. Ik vond die helemaal niet zo storen eigenlijk. Misschien had de film wat meer in beeld mogen brengen van de voorbereidingen die Japan trof. Misschien is de film dan ook af en toe een beetje té 'soap-achitg' maar ik had er ook niet echt problemen mee. De film bevatte goed acteerwerk van o.a. Ben Affleck, Kate Beckinsale en Josh Hartnett. Maar ook de rest van de cast was goed bezig. En de film had een erg mooie soundtrack van Hans Zimmer!

Eigenlijk wist ik ook helemaal niet dat de film zo lang zou duren. Ik rekende op zo'n standaard speelduur (± 100 min.) toen ik erachter kwam dat hij toch iets langer was.. Maar de tijd vloog voorbij, en ik heb me dan ook niet verveeld. De film bevat genoeg gebeurtenissen die ervoor zorgden dat de hele film mij bleef boeien van begin tot eind. Ik vind hem dan ook goed genoeg voor:

4*

Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief (2010)

3,5
Percy Jackson.. Je zou bijna zeggen dat het een achter-neef is van Harry Potter. Want ik zag echt heel veel overeenkomsten tussen de twee, en niet alleen maar om het persoon.

Het begon allemaal toen Percy's moeder ontvoerd werd door een beest op de mannier hoe Percy dit dier dood stak leek sprekend op het einde van de gevecht-scene tussen Harry Potter en de 'Basilisk' uit Harry Potter and The Chamber of Secrets. Vooral de mannier hoe hij dood gaat.. De rol van Pierce Brosnan deed me denken aan Robbie Coltrane's rol Hagrid. De vrienden van Percy zijn de vervangers van Ron en Hermelien, Jake Abel's rol (Luke) deed me denken aan Tom Riddle. Verder leek die draak in het museum veel op de drie koppige hond 'Fluffy'. En de onthulling van het hoofd van Uma Thurman deed me denken aan het moment dat Krinkel toonde dat Voldemort achter op zijn gezicht zat in het eerste deel van de Potter-reeks. Nogmaals samengevat: Het voelde een beetje aan alsof ik naar iets zat te kijken dat ik al eerder heb gezien en vaker.. Het leek er zelfs op dat deze film had moeten komen tussen The Chamber of Secrets en The Prisoner of Azkaban in.

Nou, gelukkig na dit geklaag over hoeveel Percy me aan de Harry films deed denken zijn er gelukkig ook nog positieve dingen die de film de moeite waard maken: Er hangt toch een beetje het Columbus-sfeertje in de film en dat is goed. Het acteerwerk was ook prima met acteurs als Pierce Brosnan en Uma Thurman en de special-effects waren soms verbluffend. De muziek was ook mooi en kwam op de juiste momenten. Het eind-gevecht tussen Luke en Percy vond ik ook sterk in elkaar gezet. Al met al was dit toch wel een vermakelijke film. Wel eentje die me soms érg veel deed denken aan de eerste twee Potter films maar gelukkig valt er ook meer te zien dan dat en dat is een redelijk fijne Fantasyfilm.

Met hakken over de sloot: 3,5*.

Ps: Mijn antwoord op de vraag of deze beter is dan de eerste 2 films van Harry Potter is toch absoluut: nee.

Perfect Date, The (2019)

1,5
Zielloze film. Ik kan volgens mij vrij goed overweg met romantische komedies, zolang ze maar een zekere charme hebben; en laat dat nou net zijn wat The Perfect Match totaal niet heeft. Noah Centineo doet nog wel zijn best om er wat van te maken, maar zijn personage is van bordkarton en de chemie tussen hem en Laura Marano spat nou niet bepaald van het scherm. Het helpt ook niet dat Marano's personage in het begin gruwelijk irritant is, hoewel dit wel wat beter wordt naarmate de film op gang komt. Ook de randpersonages, toch vaak de gangmakers in dit soort films, zijn uitermate flauw en overbodig. Ik geloof dat enkel de vaders van de twee hoofdpersonages me ieder één keer hebben kunnen laten glimlachen.

De film voelde langer aan dan anderhalf uur. Ik waardeer het dat The Killers in de soundtrack zijn opgenomen, maar verder is het moeilijk om iets te bedenken dat ervoor zou kunnen zorgen dat ik ooit nog aan deze film zou terugdenken.

1,5*

Perfect Murder, A (1998)

3,0
Verrassende gok.

Met de originele Hitchcock klassieker ben ik nog niet bekend, maar hierbij ben ik er gewoon op afgegaan dat het me een vermakelijke film leek met drie goede hoofdrolspelers. Ik kreeg net wat meer dan waar ik oorspronkelijk op hoopte. Dit is dan ook meteen hetgeen dat ervoor zorgt dat ik dit een interessante film vind: de onvoorspelbaarheden. Daar maakte regisseur Andrew Davis in het iets spannendere The Fugitive ook al gebruik van als ik het me goed herinner. Ten eerste dacht ik dat de moord gewoon volgens plan zou verlopen, en er vervolgens een tweestrijd tussen David en Steven zou ontstaan. Ook duid ik bijvoorbeeld op het moment dat David niet de overvaller blijkt te zijn of dat die tape toch nog op de een of andere manier opduikt. Niets is wat het lijkt. Er zijn veel dingen die niet verliepen zoals ik verwacht had.

Goed om te zien dat de focus ligt op de relaties tussen de drie personages onderling. Michael Douglas, Gwyneth Paltrow en Viggo Mortensen spelen hun rollen dan ook met overtuiging. Wat dat betreft was dus alles was op zich in orde. Desondanks is dit niet zo'n film die nog lang zal blijven hangen als ik hem niet nog eens terug zou zien. Het vermaakt allemaal wel, maar een aantal dagen nadat ik de film gezien heb, blijkt er al een hoop vergeten. Ik had bepaalde dingen niet verwacht; iets dat altijd positief is voor een thriller, maar toch heb ik ook niet echt iets van (onderhuidse) spanning ervaren. Zeker leuk om eens gezien te hebben en door de plotwendingen steekt het als geheel leuk in elkaar, maar het is verder geen hoogvlieger.

3*

Perfect You, The (2002)

Alternatieve titel: Crazy Little Thing

2,0
Eerlijk gezegd, vond ik bijzonder weinig aan deze film. De acteerprestaties zijn niet slecht.. Maar op de een of andere mannier doet het verhaal me niks aan en is vaak voorspelbaar. Ook bijna nooit moeten lachen, erg jammer..

2,0*

Perfume: The Story of a Murderer (2006)

Alternatieve titel: Das Parfum - Die Geschichte eines Mörders

3,5
Perfume: The Story of a Murderer gekeken wegens regisseur Tom Tykwer. Een film waar hij co-regisseur van was, Cloud Atlas, behoort tot een van mijn favoriete films en ook Lola Rennt vond ik een bijzondere film. Daarnaast nodigde de sterke cast ook wel uit tot kijken.

En dit is ook weer een erg mooie film geworden. Het verhaal kende ik nog niet, maar het wordt op een zeer indrukwekkende manier in beeld gebracht. Al moet ik zeggen dat ik dat op het begin nog niet verwachtte: de geboorte van Grenouille ziet er slecht uit. Een eerste indruk is belangrijk maar niet bindend, zo blijkt wel weer. De decors in de film zijn prachtig gemaakt en zorgen samen met de muziek, die perfect aansluit bij het verhaal, voor een bijzondere sfeer. Het is imo duidelijk te zien dat er veel aandacht is besteed aan de uitwerking van de film. De casting zag er al veelbelovend uit, en iedereen was dan ook goed in vorm: de bijrollen van Rachel Hurd-Wood, Alan Rickman en Dustin Hoffman worden allemaal overtuigend gespeeld. Ben Whishaw zette het personage op een mysterieze, schockende maar daardoor wel intrigerende wijze neer.

Het verhaal boeit je meteen en blijft dat ook het hele speelduur doen. Mede doordat je benieuwd bent naar de ontwikkelingen van het personage Grenouille en wat hij van plan is. Aan de ene kant heb je de eerste helft waarin Grenouille zich verdiept in de geuren, en de andere helft waar hij veranderd in een medogenloze moordenaar om zijn doel te bereiken. Ook bleef ik benieuwd hoe de proloog tot stand was gekomen en of daar nog verandering in zou komen. Het anwoord op dat laatste moge duidelijk zijn. De film bevat een heel gewaagd einde (hoe hij ervoor zorgt dat hij niet terechtgesteld wordt, de onthulling van Antoine Richis en de daaropvolgende scenes wanneer hij terugkeert naar zijn geboorteplaats en verdwijnt alsof hij er nooit geweest is). Er zal een percentage mensen zijn die dit niks vinden, en er zal een percentage mensen zijn die dit geniaal vinden. Normaal gesproken ben ik er geen groot fan van wanneer een film een énorme plotwending neemt zo vlak voor het einde, maar bij deze moet ik toch zeggen dat ik het zeer goed gedaan vond. Een beter einde kan ik me niet bedenken. Het wijkt wellicht een beetje af van de standaard eindes die we kennen, maar dat deed de hele film toch al wat mij betreft.

Wederom een behoorlijke aparte film. Maar ik moet zeggen dat hij daardoor wel blijft hangen. De personages worden goed uitgewerkt en het verhaal is zeer goed verteld. Ik heb eigenlijk niet echt veel negatiefs genoemd. Dit is dan ook een film die makkelijk in de loop der tijd op een hoger cijfer kan uitkomen. Toch hou ik mijn punt even iets lager omdat ik denk dat dit een film is die je nog meer gaat waarderen des te vaker je hem bekijkt. Wellicht een beetje een gevoelskwestie. Ik kan echter niet ontkennen dat ik Perfume een sterke film vond.

3,5*

Petit Nicolas, Le (2009)

Alternatieve titel: De Kleine Nicolaas

3,5
Best een grappige film. De film is simpel, maar heeft een geheel eigen stijl en die is wel leuk. Opzicht nooit ervaring gehad met een Franse komedie, maar ik kon er af en toe best wel om lachen. Bijv. als de kinderen de auto laten rijden of dat Nicolas uiteindelijk een zusje krijgt ipv. een broertje. Het acteerwerk is goed, ook van de kinderen. Zeker leuk om eens gezien te hebben. Ook een film die het hele speelduur vermakelijk blijft. Een kleine:

3,5*

Phantom of the Opera, The (2004)

3,5
Opzicht ben ik geen fan van films in dit genre. Vaak kan de muziek in een film wel mooi zijn maar begin ik het na verloop van tijd irritant te vinden dat er steeds gezongen wordt, zeker als lang niet alle muziek goed is. Wat dat betreft kan ik The Phantom of the Opera gelukkig wél waarderen.

De muziek is namelijk absoluut niet slecht. Het is niet mijn smaak, maar het bleef me wel boeien. En tja, uiteraard zaten er toch van die stukjes in die ik als 'onnodig' beschouw (van doodnormale gesprekken die op zingerige toon worden gebracht word ik nooit zo blij). Anderen zullen dit echter weer geniaal vinden. Desondanks vond ik de film gelukkig niet vervelend worden. Bovendien moet ik zeggen dat de tekst van de liedjes en het zingen zelf erg goed is. Als we kijken naar de acteurs, vind ik dat ze het allen zeer aardig doen. Niet allen qua zang, maar ook qua acteerwerk zit het wel goed met deze musical. Gerard Butler vertolkt het personage uit de titel op een sterke wijze. Interessant en gelijktijdig mysterieus. Ook Emmy Rossum, Patrick Wilson en de overige cast doet het goed.

Daarnaast bevat de film ook prachtige decors en settings. Prachtig om te zien hoe Joel Schumacher veel aandacht besteed aan kleine details. Ik bedoel vooral de uitwerking van het theater, maar ook de schuilplaats van The Phantom. Alles wordt op een goede wijze in beeld gebracht. Wat dat betreft kan ik zeggen dat het hem goed gelukt is om dit verhaal over te zetten naar film. Misschien is het niet op elk vlak of op elk moment mijn ding, maar toch is dit een bijzondere film.

3,5*

Phenomenon (1996)

2,5
Phenomenon.. Gezien er iets compleet anders stond aangekondigd, had ik geen enkel idee waar dit over ging. Tijdens het kijken was de film dus een beetje een verrassing.

Op zich wel geen vervelende verrassing. John Travolta is een prima acteur, en dat laat hij ook hier weer eens zien. De rest van de cast doet het ook redelijk, maar is vrij onopvallend gezien Travolta's personage centraal staat. Het begint allemaal vrij interessant. Iemand die totaal geen idee heeft waar deze film over gaat, zal vermoeden dat dit een sciencefiction zal worden met aliens, UFO's en de hele mikmak. Maar ondanks dat ik wel benieuwd was naar de oorzaak van de onverklaarbare gaven, werd de film op den duur best langdradig. Dit komt doordat er halverwege nog hélemaal niks duidelijk is geworden. Je ziet Travolta een aantal leuke trucjes uithalen, maar boeiender wordt het er niet echt op. Op zich is het gegeven erg leuk bedacht, maar van de uitwerking ben ik geen liefhebber. Ik ben blijven kijken omdat ik wilde weten wat er nou aan de hand was, maar niet omdat ik zo geïteresseerd was door alle aandacht die hij ermee krijgt.

De uiteindelijke conclusie is een goede vondst, maar valt wel een beetje zwaar op de maag als je deze vergelijkt met mijn veronderstelling. En ook hier vind ik de uitwerking erg mager. Het is leuk om te zien hoe George de laatste tijd van zijn leven bij Lace en de kinderen wil doorbrengen, maar zijn manier van sterven vond ik ronduit belachelijk. Hij kondigt nog geen minuut van tevoren aan dat 'het is aan het gebeuren' en komt vervolgens abrupt tot een einde. Een beetje een vreemde manier om zo een bijzonder personage uit de film te halen. Dit is eigenlijk ook hoe ik een beetje tegen de hele film aankijk: het verhaal is best sterk, alleen de uitvoering vind ik op bepaalde vlakken een beetje min.

Uiteindelijk denk ik dat dit best een sterke film had kunnen worden, maar het werd allemaal net iets te lang gerekt naar mijn mening. Op de cast, muziek en het verhaal is niks aan te merken, maar op de een of andere manier wilde het toch niet helemaal lekker lopen. Ondanks alles kent de film toch wel zijn leuke momenten, waardoor het geheel toch nog als vermakelijk valt te ervaren.

2,5*

Philadelphia (1993)

4,0
Was erg lang geleden dat ik deze gezien had. Laatste keer was in 2007, toen ik nog maar 11 jaar oud was. Ik zal er waarschijnlijk niet veel van begrepen hebben. Dat is al af te lezen uit mijn berichtje hier waarin ik schrijf dat ''Tom Hanks niet zo'n geweldige rol speelde''. Onervarenheid zullen we maar zeggen..

Philadelphia is wat mij betreft een prima film. Als ik het goed begrepen heb is dit zowat de eerste 'grote' film die Aids aan de kaak stelde. Dat doet regisseur Jonathan Demme op een goede, en vrij rauwe wijze. De film bevat een aantal erg overtuigende scenes, die veelal te danken zijn aan de sterke rollen van zowel Tom Hanks als Denzel Washington. De rechtbankscenes zijn erg interessant. Ondanks dat ik toch wel verwacht had dat Washington de zaak zou winnen, stoorde ik me er niet aan. Misschien was een van de beste scenes nog wel waar Hanks helemaal opgaat in die aria. Overigens ook opmerkelijk dat hij ontzettend veel is afgevallen om zijn rol geloofwaardig over te brengen.

De film bevat een aantal momenten die je best wel weten te raken. De vaart zit er ook goed in. Moeiteloos weet het geheel je twee uur te boeien. De film heeft me dan ook totaal niet verveeld. Ik kan ook niet zeggen dat ik het minder interessant of geloofwaardig vond, omdat er nu hiv-remmers bestaan. De vertolking van de personages wordt op zo'n manier naar voren gebracht dat je gewoon medeleven krijgt. Ik vond de film dan ook totaal niet verouderd overkomen.

Wellicht dat er hier en daar misschien wel wat clichés en voorspelbaarheden zichtbaar zijn, maar die vond ik dan maar zeer gering. Overigens vormt dat verder ook geen probleem, omdat het geheel gewoon overtuigt. De cast, uitvoering en muziek zijn allen punten waar zichtbaar aandacht aan is besteed. Genoeg redenen om er een halve ster bij te doen.

4*

Pianist, The (2002)

4,5
The Pianist. Het is alweer een aantal weken geleden dat ik hem gezien heb, maar door omstandigheden kan ik nu pas mijn oordeel delen. Opzich maakt dat niet uit, want de indruk die de film achterliet is nog steeds zeer positief..

Ik heb een beetje een zwak voor WO II films. Schindler's List staat al jaren als mijn favoriet aangeschreven. The Pianist lijkt echter een definitieve tweede plaats. De film heeft je interesse vrij makkelijk vast door meteen vanaf de eerste scene bij je binnen te komen. Hetgeen vooral opvalt is de wijze waarop de nazi's naar voren worden gebracht. De film bevat zulke schokkende scenes dat hardop commentaar geven tegen een televisiescherm bijna onmogelijk is. Je weet van jezelf al dat deze vreselijke organisatie mensen bij het minste al neerschoot, maar als je dat voor je ogen ziet gebeuren raakt het je pas écht goed. Momenten als die man in de rolstoel alsook de mensen die gewoon op straat worden neergeschoten komen best hard aan. De film slaagt er dan ook in om een realistisch beeld te schetsen van hoe het er aan toe ging in Polen.

Adrien Brody ken ik enkel van zijn rolletje in King Kong, dus ik was nog niet erg bekend met hem. Door zijn rol hier zal ik hem iig niet snel meer vergeten. Wat een sterk acteerwerk! Niet alleen Brody overigens. Ook de mede gedupeerden en eerder genoemde Duitse bezetters zetten hun rollen erg geloofwaardig neer. Het duurt dan ook niet lang of je bent je er niet langer meer bewust van dat je naar een film zit te kijken: je bent gewoon getuige van de gebeurtenissen. Meeleven kost uiteraard bijna geen enkele moeite met vrijwel iedereen die slachtoffer is geworden van de vreselijke periode, maar Brody's personage is er een van een kaliber dat ik nooit eerder heb meegemaakt. Een bijzonder kaliber, dat wel. De man wordt voorgesteld als een succesvol pianist en je ziet hem steeds meer tegenslagen krijgen en ook steeds meer aftakelen. Alleen al momenten waarop hij elke kamer in een ziekenhuis doorloopt, op zoek naar een beetje voedsel, raken je gewoon. Zowel met als zonder woorden weet de film moeiteloos te overtuigen.

De film is ook qua aankleding goed verzorgd. De decors en settings zijn prachtig en voeren je mee terug in de tijd. Daarnaast kent de film ook prachtige muziek en worden verhaal en personages op een zeer aangename wijze uitgewerkt. Het vrij lange speelduur vormt geen enkel probleem. De film mocht wat mij betreft nog langer duren dan 'ie al deed.

Of het nou gaat om de vriendschap tussen een Duitser en joodse pianist in de Tweede Wereldoorlog, om een man die zijn gehele familie en vrienden kwijtraakt en op eigen houtje probeert te overleven of het aanschouwen van de vreselijk slechte omstandigheden waar de mensen in geleefd hebben: The Pianst kent vele inhoudelijke elementen en is op elk vlak boeiend. Roman Polanski ken ik tot dusver enkel van Bitter Moon, maar hier laat hij toch nog wel wat meer van zijn kunnen zien. Een fantastisch oorlogsdrama dat je aandacht direct vastgrijpt, om vervolgens niet meer los te laten.

4,5*

Pink Cadillac (1989)

3,0
Ik meen dat ik 'm al wel eens eerder gezien had. Ik herinnerde me er echter helemaal niets meer van. In de tijd dat ik naar alle Jim Carrey films op zoek was kon ik hem nergens vinden. Nu, reeds enkele jaren na die 'missie', kwam ik de film alsnog tegen.

Hoge verwachtingen had ik niet. Ik hield er rekening mee dat we met een Eastwood komedie te maken hebben en die schijnen niet zo'n beste reputatie te hebben (al heb ik zelf nog geen van de 'apen films' gezien). Clint vind ik een sterk regisseur en acteur. Hier vond ik hem eerlijk gezegd wat onwennig soms. Je ziet dat hij zo nu en dan probeert grappig te zijn, maar dat werkt slechts bij vlagen. Het enige dat daadwerkelijk meermaals op de lachspieren werkte, was hoe fout deze film eigenlijk is. De 80's sfeer wordt 120 minuten lang uitgeademd en daar heb ik eerlijk gezegd een zwak voor. Het zijn vaak gezellige films. Hetzelfde geldt overigens voor de muziek uit die tijd. De soundtrack kon mij dus wat dat betreft ook wel bekoren.

Uiteraard valt er het nodige aan te merken. Bernadette Peters is matig. De schurken zijn lachwekkend slecht en ongeloofwaardig. Eastwood zelf hebben we op zijn zachtst gezegd ook wel eens beter gezien. Het speelduur is net iets te lang. Het verhaal heeft weinig om het lijf. Maar.. aan dit alles heb ik me niet heel erg gestoord. De popcornfactor is namelijk best hoog. Het kijkt zonder meer lekker weg.

Voor Jim Carrey hoef je het niet te doen. Zijn cameo is enkel leuk omdat hij zo'n grote invloed op mijn filmliefde heeft gehad (beter gezegd: ik was groot fan van hem). Voor zowel een betere Clint Eastwood als een betere Carrey als een beter werkje van regisseur Buddy van Horn stem je beter af op The Dead Pool. Pink Cadillac vind ik persoonlijk verder geen slechte film, maar ik snap wel waarom hij zo beschouwd wordt. Inhoudelijk stelt het allemaal niet veel voor, maar qua sfeer en vermaak bood het precies waar ik behoefte aan had.

3*

Pippi Långstrump (1969)

Alternatieve titel: Pippi Longstocking

3,0
tommykonijn schreef:
Eigenlijk veruit de beste Pippi Langkous Film want ik heb ze zowat allemaal gezien wat ik ervan ken en deze vind ik nog het geslaagsd omdat er zoveel Humor en Vermakelijkheid inzat en dat waardeer ik zéér dus kortom : ik ben helemaal tevreden hiermee.

***


Inmiddels alweer 2 jaar geleden getypt, en ik ben vergeten te stemmen.

Blijft een leuke film, waar ik als kind lang en veel van genoten heb. Leuke familiefilm.

Pirates of the Caribbean: At World's End (2007)

3,5
Vandaag het derde deel uit deze reeks herbekeken.

Ik vond hem wel ietsje minder dan het tweede deel, en het niveau van het eerste wordt al helemaal niet gehaald maar dat leek me ook al onwaarschijnlijk. De cast is nog steeds erg leuk, van vrijwel iedereen. Johnny Depp zit weer erg leuk in zijn rol als (Captain ) Jack Sparrow. Maar ook de rest waaronder Bloom, Knightley, Rush, Davenport en Nighy waren goed op dreef.

Het verhaal is opzicht wel interessant, maar gaat wel een beetje 'diep' vind ik. Dit deel kun je sowieso niet zien zonder zijn voorganger. Maar opzicht is het wel mooi bedacht allemaal vind ik. Het ziet er best spectaculair uit en dan bedoel ik vooral de climax.. wow! Daarnaast was ik benieuwd hoe het zou gaan eindigen want dat wist ik niet meer goed. Het was iig wel verrassend. In het midden zitten wel enkele langdradige stukken en de film wist me dus ook niet het gehele speelduur aan een stuk te boeien. Maar het geheel gelukkig wel.

Wederom een erg sterk deel uit de Pirates reeks. Wel de minste tot nu toe, maar veel leuke scenes, sterk acteerwerk, goede effecten, mooie kostuums en een geweldige climax maken dit toch nog tot een zeer aangenname film.

3,5*

Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest (2006)

4,0
Ik weet nog goed dat ik erg blij was toen deze uitkwam. Maar er was een reden (volgens mij was ik nog te jong) dat ik hem niet in de bioscoop kon zien. Maar direct daarna natuurlijk aangeschaft en ik vond hem, toen ik hem voor het eerst zag wat tegenvallen. Maar ik heb de film inmiddels al vaker gezien en ik denk dat ik gewoon iets te hoge verwachtingen had. Want ook dit tweede deel uit de Pirates reeks is het kijken waard.

De cast is nog in grote delen hetzelfde. Johnny Depp doet het weer goed als Jack Sparrow. En ook de rollen van Orlando Bloom en Keira Knightley worden goed vervuld. Daarnaast kent de film ook veel nieuwe gezichten waaronder Davy Jones. Een aardig goede villain, alleen iets minder 'eng' als Barbossa en de ontdoden in de vorige film. Ook Will's vader Bootstrap is een nieuwkomer en een apart personage, maar echt geweldig vind ik deze niet zo.

Het verhaal van de film is erg sterk, en net als het vorige deel erg veelzijdig (veel verschillende genre's ook). Er zitten een hoop leuke fragmenten in en dan bedoel ik voornamelijk het gevecht tussen Norrington, Turner en Sparrow. Dat zag er goed uit, maar was daarnaast ook best grappig in beeld gebracht. De film heeft ook een hoop mooie settings waaronder Isla Cruces en het eiland waar de kannibalen wonen. De muziek van Hans Zimmer is ook goed en past perfect bij de gebeurtenissen in de film.

Al met al is het gewoon een goede film, alleen heeft hij bijna alles nét wat minder als zijn voorganger.

4*

Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011)

3,0
Het laatste deel van deze serie had ik nog niet gezien. Ik had er eigenlijk niet zo'n hoge verwachtingen bij. Deel 1 vond ik een erg goede film, maar de vervolgen toch wat minder. Aan deze film twijfelde ik vooral omdat een groot deel van de cast niet meer meespeelde in deze film.

Desondanks is het me toch nog meegevallen. Johnny Depp zet voor de vierde keer een leuke rol neer als Jack Sparrow. En ook Geoffrey Rush was weer goed op dreef als Hector Barbossa. Penélope Cruz is een nieuwkomer, maar was best een leuke toevoeging. Ian McShane's personage Blackbeard was ook wel redelijk. Kortom; de cast was een pluspunt.

Het verhaal vind ik helaas toch wat minder. En ook de uitvoering vind ik niet altijd even interessant. Er zaten meerdere momenten in die me niet geheel wisten te boeien, of die ik iets te langdradig vond. Gelukkig zitten er ook weer een hoop leuke scenes in, zoals het begin in London. En ook de climax was best goed in beeld gebracht. De filmscore van Hans Zimmer vond ik ook wat minder ten opzichte van de voorgaande delen.

Over het algemeen is dit gewoon een leuke avonturenfilm, die ook humoristisch is op bepaalde momenten. Echt vervelen doet de film me dan ook niet. Maar ik vind hem wel een stuk minder interessant dan de voorgaande delen. En dat komt voornamelijk doordat (zo voelt het althans) een stuk van de cast ontbreekt en het verhaal wat minder is. Nu ik ze allemaal weer eens gezien heb- en deze voor het eerst, moet ik wel zeggen dat ik de serie me toch goed heeft weten te vermaken..

3*

Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003)

5,0
Ik had besloten, na lang wachten, toch nog eens deze serie te gaan herzien. Dan eindig ik met On Stranger Tides; die ik nog niet gezien heb. Natuurlijk te beginnen met dit eerste deel uit 2003.

Ik zag hem voor het eerst een jaar later vermoed ik. En toen vond ik het al een geweldige film. Jack Sparrow vond ik een geweldig personage, en dat vind ik nog steeds. Zijn binnenkomst is al leuk en geeft eigenlijk heel kort weer hoe zijn personage is. Johnny Depp, bekend van talloze Tim Burton films levert hier naar mijn mening dan ook een van zijn beste rollen af (al moet ik daarbij zeggen dat ik nog lang niet alles van hem gezien heb). Ook de rollen van Orlando Bloom en Keira Knightley zijn leuk en goed geacteerd. Geoffrey Rush vind ik ook erg sterk als Barbossa.

Het verhaal is veelzijdig. Het begint erg mysterieus. Er is meteen een goede sfeer aanwezig. Dit word ook prima aangevuld dankzij de prachtige muziek van Klaus Badelt. En die sfeer blijft eigenlijk de hele film aanhouden. Daarnaast heeft de film een hoop genres: actie, humor, romantiek maar vooral veel avontuur. De decors en kleding in de film zien er ook erg goed uit.

Een van de leukere momenten in de film is het gevecht op het einde. Waarbij Jack ontdekt dat hij ook behoort tot de ''ontdoden''. De film eindigd ook op een bijzondere manier Al met al vind ik dit nog steeds een fantastische film, die geen enkel moment verveelt. Alles lijkt te kloppen voor mij: het ziet er goed uit, het acteerwerk en de muziek zijn prima, het verveelt niet en er zit veel spektakel in de film. Vandaar dat ik mijn stem niet verander. Ik blijf dit nog steeds een van de beste avonturenfilms vinden. En sowieso de beste piratenfilm.

5*

Pirates! In an Adventure with Scientists!, The (2012)

Alternatieve titel: The Pirates! Band of Misfits

3,0
Inderdaad een prima film. Als kind heb ik nog wel enkele andere Aardman-producties gezien en ik weet nog dat ik met name Chicken Run erg leuk vond. Deze The Pirates! In an Adventure with Scientists weet zich vooral te onderscheiden van andere animatiefilms door de ietwat satirische toon. Bekende figuren uit de Britse geschiedenis (zoals Queen Victoria en Charles Darwin) worden flink gekarikaturiseerd en dat levert een aantal grappige momenten op. Ook fictieve personages als de Pirate Captain en zijn rechterhand Number Two zijn erg leuk bedacht en uitgewerkt. Wat dat betreft denk ik dat de film op succesvolle wijze zowel het jonge als volwassen publiek heeft weten te bereiken. De bekende stemmencast is erg sterk, de soundtrack fijn en de animatie, hoewel ik waarschijnlijk zelf altijd een grotere fan zal blijven van handgetekende animatie, ontzettend knap gedaan. Bij vlagen weliswaar wat (te) hysterisch, maar met de amusementswaarde zit het helemaal goed.

3*

Pixels (2015)

2,5
Daar waar ik ooit met smart zat te wachten op een nieuwe film met Adam Sandler is dat tegenwoordig wel anders. Ze belanden eigenlijk stuk voor stuk in mijn 'nog zien lijstje', maar ik krijg me er na het dramatische Sandy Wexler nog maar moeilijk toe bewogen om een van zijn Netflix-films uit te proberen. Naar zijn meest recente bioscooprelease (buiten zijn animatiefilms), Pixels, was ik nog wel benieuwd. Het plot klonk geestig en regisseur Chris Columbus heeft veel fijne klassiekers voortgebracht, waardoor ik hem hoog in het vaandel heb.

Helaas bleken mijn verwachtingen toch iets te optimistisch. Visueel steekt de film netjes in elkaar. De vergelijking met Wreck-It Ralph kan ik niet maken en ik ben absoluut geen kenner op het gebied van games, maar het is leuk om te zien hoe al die iconische personages hier tot leven komen. Mede doordat er genoeg gebeurt en de film bij vlagen een lekker tempo heeft, weet het in ieder geval vrij moeiteloos te vermaken. Dat gezegd hebbende, waren er wel degelijk enkele stoorfactoren die me af en toe uit de film wisten te halen.

Sandler heeft zichtbaar plezier wanneer hij met Donkey Kong aan de haal mag gaan, maar zijn acteren vond ik hier niet erg sterk. Kan ook aan het script hebben gelegen natuurlijk, maar zo'n scène waar hij aan het woord is bij de vergadering in het Witte Huis is wel, zelfs voor zijn doen, bijzonder flauw. Daarnaast heeft hij absoluut geen chemie met Michelle Monaghan. Momenten tussen beiden zijn zelfs behoorlijk ongemakkelijk; iets dat ik niet gauw eerder bij Sandler en een tegenspeelster gezien heb. Josh Gad is gruwelijk irritant en niet-grappig en ook Peter Dinklage en Sean Bean voegen weinig toe. De enige die af en toe een glimlach op mijn gezicht wist te toveren was Kevin James. Compleet belachelijk natuurlijk dat hij voor president moet doorgaan, maar dat maakte het ook wel leuk.

De grootste stoorfactor was dus dat de humor niet werkte. Als actiefilm is Pixels best aardig, want de drie bombastische actiescènes zien er gelikt uit, maar uiteindelijk is dit toch duidelijk bedoeld als een komedie en dan is het pijnlijk om te zien dat vrijwel alle pogingen tot humor mislukken. Dieptepunt vond ook ik het gala waar Josh Gad (helaas) alle ruimte krijgt om een prachtig nummer van Tears for Fears om zeep te helpen. Gemengde gevoelens overheersen. Dit had heel leuk kunnen zijn, maar de slechte komedie zorgt er uiteindelijk toch nog voor dat het een niemendalletje wordt.

2,5*

Planes, Trains & Automobiles (1987)

Alternatieve titel: Planes, Trains and Automobiles

5,0
Deze film is toch wel een beetje vaste prik geworden tijdens de kerstdagen. Ik zag 'm bewust pas voor het eerst toen ik alle films met John Candy aan het nalopen was (anno 2008 zo te zien). Planes, Trains & Automobiles verdient wel eens een fatsoenlijke mening van mijn kant, want dit is misschien wel de meest hartverwarmende film die ik ken.

Toen ik de film vorige week weer zag was er iets dat ik mij tijdens het kijken realiseerde: het zakt werkelijk nergens in. Of Del en Neal nou noodgedwongen naast elkaar in het vliegtuig zitten, een hotelkamer delen, met de bus reizen of een tumultueus ritje autosnelweg beleven: het zijn allemaal leuke momenten. Het zal wel aan mij liggen, maar het gebeurt me niet meer heel vaak dat ik tijdens een komedie hardop moet lachen. Toch lukt het deze film keer op keer om me aan het lachen te maken. Zoals voor mij al treffend verwoord wordt, maakt Hughes gebruik van verschillende humorsoorten. Slapstick wordt bijgestaan door een erg goed geschreven script, waardoor ook de verbale grappen aanslaan (een goed voorbeeld daarvan is het moment waar Neal de receptioniste van het autoverhuurbedrijf confronteert).

De film biedt, ondanks dat het allemaal bij vlagen behoorlijk over de top is, veel herkenbaars. Buiten het feit dat de lotgevallen tijdens het reizen velen van ons bekend in de oren zullen klinken, is denk ik iedereen wel eens met een Neal Page of Del Griffith in aanraking gekomen. Misschien herken je je zelfs wel, zoals ik, een beetje in beiden. Steve Martin en John Candy zetten hier in ieder geval beiden erg gedenkwaardige rollen neer. Martin speelt een ietwat prikkelbare zakenman en ik kan me herinneren dat ik hem tijdens de eerste kijkbeurt nogal irritant vond. Daar kijk ik tegenwoordig wat anders tegenaan. Kun je het hem immers kwalijk nemen? Zelden zal een reiziger zo veel tegenslagen te verwerken hebben gekregen en als kers op de taart ook nog opgescheept zijn geraakt met een iets te vriendelijke kletskous. Candy's personage ligt wat in het verlengde van dezelfde sympathieke rollen die hij speelt in Home Alone en Uncle Buck, maar het verschil is wel dat bij Del Griffith een verhaal schuilgaat achter de grijns. Die twist op het einde raakt me telkens weer. Het wordt heel subtiel en zonder veel overdreven sentiment gebracht, maar het zorgt wel voor een brok in de keel.

En ook dat vind ik het mooie aan deze film. Er valt veel te lachen, maar daarnaast wordt ook de gevoelige snaar geraakt. De twee uiteenlopende persoonlijkheden komen immers regelmatig lijnrecht tegenover elkaar te staan (waarvan de eerste uitbarsting overigens vrij heftig is), maar het feit dat beiden uiteindelijk leren dat je soms beter wat water bij de wijn kunt doen en meer bereikt met een stukje verdraagzaamheid is wel een mooie ontwikkeling. De relatie tussen beiden wordt geleidelijk opgebouwd, maar met name die laatste scènes in Chicago zijn erg goed. Daar wordt definitief duidelijk dat deze tegenpolen naar elkaar toe gegroeid zijn en dat we mogen spreken van vriendschap. Sowieso bevredigend dat Neal na alle ellende eindelijk bij zijn gezin aankomt en dat Del welkom is voor Thanksgiving. Wat er daarna gebeurt mag je als kijker zelf invullen. Ik kies voor het ultieme happy end: natuurlijk gaan Neal en zijn familie Del verder helpen zijn leven weer op te bouwen.

Planes, Trains & Automobiles is een film met oneindig veel herkijkwaarde. Het is een turbulente reis, maar je wilt hem toch keer op keer beleven. John Hughes pakt flink uit met deze klassieker: het verhaal is goed uitgewerkt en loopt als een trein, de sfeer is fijn en de randfiguren waar de twee hoofdpersonen mee in aanraking komen zijn vaak goed voor een lach. Maar de bloemen gaan toch echt naar Martin en Candy. Ze spelen hun rollen gewoon zo natuurlijk dat ik echt niet meer het gevoel heb naar twee acteurs te kijken (die ik nota bene ook in veel andere films aan het werk gezien). Een absoluut hoogtepunt in de carrières van beide heren. De film is rechttoe rechtaan, maar heeft ook niet meer nodig. Juist door de eenvoud kan dit ook nog gemakkelijk mee anno 2019.

Ik verhoog mijn cijfer met de laatste halve ster die ik er nog aan kwijt kan. De volle score heeft deze ultieme roadmovie inmiddels echt wel verdiend.

5*

Planet of the Apes (2001)

2,0
Tsja.. Ik had deze film al eens gezien maar ik kon hem me echt heel slecht herinneren. Dus gisteravond toch maar eens opgezet (zeker nu dat Rise of the Planet of the Apes uit is, ook al heeft die niks met deze film te maken maar goed..).

Ik vond het een zeer matige Science Fiction film. Acteerwerk viel me nog mee, maar het verhaal is gewoon te 'dik'. De personages zijn ook niet zo leuk, op enkele uitzonderingen na. De special-effects waren in sommige opzichten wel goed maar andere dingen zagen er erg lomp uit. De apen zelf zagen er ook niet echt goed uit. Vooral Ari (Helena Bonham Carter) was echt te menselijk. Ook snapte ik niet zo goed waarom het personage van Whalberg (Leo) zoveel zag in het personage van Carter (Ari). Het zou toch logischer zijn als hij die Daena interssanter zou vinden. Het eind-gevecht maakt dan wel weer wat goed want dat was best indrukwekkend maar het échte einde vind ik niet passend en erg vreemd. Ik snap ook dat sommigen dit een goed einde vonden maar ik niet.

Al met al een film die zijn hoogtepuntjes heeft maar ook veel slechte of niet leuke dingen kent. Ik zou het matig tot redelijk noemen maar hij komt toch eerder bij dat eerste in de buurt dan de tweede.

2*

Point Break (1991)

4,0
Niet alles aan Point Break was goed. De film bleek echter precies in huis te hebben waar ik op zat te wachten en is binnen het genre een sterke film.

Ik zal niet de eerste zijn die licht verbaasd is over het feit dat deze film geregisseerd is door een vrouw, want het is immers een actiefilm. Kathryn Bigelow trakteerde me in ieder geval op een aantal van de sterkste actiescènes die ik in tijden gezien heb. Strak gefilmd, snel gemonteerd en flitsend in beeld gebracht. De achtervolging tussen Reeves en Swayze vond ik subliem. Sowieso ontpopt die tweestrijd tussen hen zich in een van de meest interessante die ik tot op heden heb mogen aanschouwen. Niet alleen de reguliere actiemomenten zoals de overval in huis van de verdachten (Reeves die voor de grasmaaier ligt was gruwelijk!) zagen er goed uit, maar ook de surfsport wordt mooi aangehaald. Dit alles wordt ondersteund door een degelijke soundtrack die aansluit bij het verhaal.

Twee dingen waren er die me minder bevielen. Op de eerste plaats was dat eens wat minder goed acteerwerk van Keanu Reeves. In films als The Matrix, The Devil's Advocate en Speed (al is die laatste wel al weer lang geleden) vind ik hem prima, maar hier kwam hij vaak wat te geforceerd over. Hij speelt niet rampzalig, maar wel duidelijk op een minder niveau als eerder genoemde films. De overige cast deed het naar behoren, inclusief een sterke Patrick Swayze en Gary Busey. Het tweede wat ik minder vond is dat de film op een gegeven moment wat teveel doordraaft. Dan heb ik het nog niet over het (imo) briljante, definitieve einde in Australië, maar eerder over het hele gedoe rondom het vliegtuig. Cash die uit het vliegtuig springt, bovenop Bodhi landt en dan ook nog (op de knie na) goed neerkomt is een wonder dat me iets te ver ging. Ergens ook wel leuk dat de film lekker los gaat, maar er zijn grenzen.

Point Break is een op en top vermakelijke film. Deze kent een nodige dosis spanning en verloopt vlot door het hoog liggende tempo. Een niet extreem uitzonderlijke, maar toch interessante cinematografie zorgt ervoor dat ik dit net wat bovengemiddeld vond dan de doorsnee genrefilm.

4*