Meningen

People should not be afraid of their governments. Governments should be afraid of their people.

V for Vendetta zag ik voor het eerst als een 12-jarige knul op een avond laat op Veronica. Het enige wat me er nog van bijstond toen, was dat ik 'V' een erg interessant personage vond. Daarna ben ik de film, waarschijnlijk omdat ik toen de helft niet kon volgen, eigenlijk verder vergeten. Maar nadat ik zeer enthousiast reageerde op films van The Wachowski's waaronder The Matrix en Cloud Atlas, kreeg ik opnieuw interesse in deze film. Tot mijn verbazing vond ik dit een zeer indrukwekkende film.

De film geeft een zeer interessante, maar wel angstaanjagende toekomstvisie weer. John Hurt speelt een wrede alleenheerser, die bij vlagen doet denken aan Hitler. Een sterke prestatie van Hurt wil ik het zeker noemen, maar de twee personages die het meest opvielen waren natuurlijk die van Natalie Portman en Hugo Weaving. Portman doet het prima als het sympathieke meisje Evey, die later in de film uitgroeit tot een sterke vrouw met een duidelijke mening. Weaving zet V neer als een gave vrijheidsstrijder en een die tevens zorgt voor een aantal zeer interessante uitspraken, die je vrijwel allemaal wel wilt onthouden. Een goed voorbeeld hiervan is natuurlijk zijn eerste ontmoeting met Evey en de daaropvolgende speech die hij geeft aan het volk van London, waarmee hij het volk haar mening min of meer teruggeeft. De andere acteurs waaronder Stephen Rea, Stephen Fry en Tim Pigott-Smith doen het ook naar behoren.

De uitwerking van het vrij schockkende verhaal is ook zeer goed gedaan. Het feit dat de overheid bepaalde burgers oppakte op grond van hun geaardheid, als proefkonijnen gebruikte en hun dood op hun geweten heeft komt vrij hard aan aan. Wat dat betreft toont de film redelijk wat lef. Dit wordt nog eens benadrukt als V, Evey op eenzelfde wijze behandeld. De link die vervolgens wordt gelegd tussen V en Evey op het dak (waar Evey haar handen strekt en voelt dat ze niet meer bang is) stond ook mooi symbool voor de personages en hun doel. Zo zitten er meerdere goede scenes in de film. Bijv. de scene met Gordon's televisieshow. Sommigen zullen dit ongepast vinden gezien het verder een serieuze film is, maar ik vond dit een pluspunt omdat hier de spot wordt gedreven met Adam Sutler. Ik vind dat zoiets zeker mag worden getoond in een film waar de politieke factor zo hoog ligt. Verder is de montage flitsend, en in combinatie met de muziek van Dario Marianelli is het een indrukwekkend en uniek schouwspel.

Verder wil ik het ook nog even over het laatste gedeelte van de film (5 november) hebben. Wat mij betreft is het een zeer waardige afsluiting. De actiescene in de tunnel is lekker overdreven, maar ziet er wel erg gaaf uit. Dit opgevolgd door het moment waarop V zijn doel bereikt: het parlement wordt opgeblazen en het volk is vrij. Leuk moment dan ook wanneer de militairen weten dat ze niets kunnen doen doordat ze geen orders meer krijgen en het volk gewoon dwars door hen heen loopt.

De film zakt wat mij betreft nergens in. Het is van begin tot eind een genot. De uitwerking van de personages is prima gedaan, het acteerwerk is goed en ook aan het uiterlijk van de film (decors en special effects) is voldoende aandacht besteed, resulterend in een zeer mooie film. Ik zie dit ook niet, zoals sommigen wel doen geloof ik, als een superheldenfilm. Het verhaal mag dan misschien afkomstig zijn van een 'graphic novel' en V doet bij vlagen door zijn optreden wellicht aan als een superheld, het zijn toch vooral de thema's als onderdrukking en de vrijheid van de mens die ik zo indrukwekkend vind aan V for Vendetta. Dit is een een film om vaker te bekijken, en eentje die ik nooit meer zal vergeten. Een meesterwerk!

5*

Ik vond de oude National Lampoon's Vacation films met Chevy Chase altijd erg leuk. Jammer genoeg heb ik alleen het eerste deel en de kerstfilm in mijn bezit. Toch maar eens kijken of ik de rest ook nog ergens kan bemachtigen. Wat deze film betreft was ik lang in de veronderstelling dat het om een remake ging, maar in feite kan dit dus gewoon gezien worden als het vijfde deel.

De eerste paar minuten vreesde ik het ergste, want ik begon me al vrij snel te irriteren aan de personages en vond de humor uitermate flauw. Vanaf het moment dat de reis daadwerkelijk begint wordt het een stuk beter, al blijven met name de jongste telg en Ed Helms bij vlagen behoorlijk op de zenuwen werken. Er passeren gelukkig wel enkele leuke scènes de revue. Onder meer een bezoek aan Debbie's campus, het zwemavontuurtje en de de stop bij zus Audrey zorgen voor enkele leuke momenten. Het spreekt voor zich dat het voor iemand die de oude films waardeert vooral uitkijken is naar Chevy Chase en Beverly D'Angelo. Leuk dat ze meewerkten, al is hun aandeel erg klein.

In meerdere opzichten blijkt dat de originele films met respect behandeld worden. De reis gaat wederom naar Walley World, oude personages keren terug en zelfs de originele auto van de Griswolds wordt van stal gehaald. En toch... is deze roadmovie het allemaal nét niet. Tegenover het aantal leuke momenten staan ook een hoop grappen die niet aanslaan en, zoals geïmpliceerd, Rusty Griswold werkt als vader Griswold een stuk minder op de lachspieren dan opa Clark in de oude films. De situaties zijn daarnaast allemaal wat extremer dan in het origineel, maar dat maakt het niet per definitie leuker.

Daar moet ik natuurlijk wel bij zeggen dat de eerste Vacation film puur een 80s product is. Als je niet bekend bent met die film zul je niet beter weten als je hieraan begint en een ander vindt de originele Vacation misschien wel gedateerd. Deze late sequel - en tevens halve remake - uit 2015 vond ik best aardig verder. Er doen zich zeker enkele leuke momenten voor en het is allemaal allesbehalve zwaarbeladen. Enkele kleine irritaties zorgen er bij mij echter voor dat het origineel met gemak de voorkeur geniet.

2,5*

Deze wou ik graag zien.. De Tweede Wereldoorlog is echt een super onderwerp natuurlijk, altijd boeiend vind ik. Tom Cruise en Bill Nighy hadden hier erg goede rollen, en de scenes waren best indrukwekkend. Over het algemeen een mooie film. Binnenkort ook maar eens de oude versie van Diary of Anne Frank proberen.. Deze was in ieder geval goed en vermakelijk.

3,5*

Van God Los moest één van de beste Nederlandse films zijn. Regisseur Pieter Kuijpers ken ik tot dusver enkel van Dennis P. en De Griezelbus. Niet bepaald twee meesterwerken, maar wel vrij aardige films. Ik was hier dus best wel benieuwd naar.

En ik moet toch zeggen dat ik een beetje teleurgesteld ben. Het is absoluut geen slechte film, maar imo ook absoluut niet de beste Nederlandse film. De film begint nog redelijk, maar het duurde niet lang of mijn interesse zwakte steeds meer af. De voice-over die gebruikt wordt vond ik erg overbodig. Veelal worden er dingen vermeld die duidelijk zijn door gewoon naar de film te kijken. Daarnaast zou het misschien effectiever zijn geweest als er wat meer rustigere momenten in hadden gezeten waar je bijv. Stan ziet lopen zonder dat er de hele tijd een brommerige stem overheen praat. Het accent vond ik ook nogal geforceerd overkomen. De stemmen deden me eerder denken aan die van de New Kids dan aan Limburgers.

De moorden worden een beetje op een vlakke manier in beeld gebracht. Ook de relaties tussen de personages onderling kwam niet geheel overtuigend over. De vriendschap tussen Stan en Maikel is erg ongeloofwaardig, evenals Maikel's 'romance' met Anna. Ik zal niet zeggen dat de acteurs het slecht doen, maar op de een of andere manier vind ik de samenhang tussen de personages niet helemaal overtuigend. Toch wil ik de film niet helemaal in een kwaad daglicht zetten. Er zitten namelijk toch wel een aantal goede momenten. Eén daarvan is als de twee verkleed als gorilla de oude mensen overvallen en ook het einde werd vrij goed naar voren gebracht. Hier werd er wél een beetje emotie getoond waardoor de personages direct een stuk interessanter werden. Daarnaast is het niet zo dat ik me heb lopen vervelen. De film is zo gemaakt dat ik wel van begin tot eind ben blijven kijken en, ondanks dat ik niet alles even onvoorspelbaar vond, weet de film toch min of meer te interesseren.

Geen slechte film, maar wel een tegenvaller. De film slaagt er om de een of andere reden gewoon niet in om bij mij binnen te komen. De film kent enkele leuke momenten en zaken als setting en aankleding zijn nog best redelijk verzorgd, maar over het algemeen blijkt Van God Los toch niet zo indrukwekkend als dat ik gehoopt had.

2,5*

Vanilla Sky is een film waar ik altijd wel nieuwsgierig naar ben geweest. Als ik het me goed herinner was dit zowat de enige film die mijn ouders noemden, pre-streaming, die ze uit verveling hadden uitgezet. Dan kun je natuurlijk alleen maar nieuwsgierig worden, zeker wanneer de recensies niet eens zo heel erg slecht zijn

Maar ik snap het wel: Vanilla Sky moet wel een beetje je ding zijn. Dromen en realiteit gaan met elkaar aan de haal en je mag als kijker zelf wat zaken invullen. Zelf ben ik best wel fan van het werk van David Lynch, dus dit uitgangspunt klinkt meestal als muziek in mijn oren. Het enige verschil is dat ik bij Lynch wordt meegezogen in de bijzondere werelden die hij creëerde. Niet alleen bij het werk van Lynch, maar ook bij een film als Donnie Darko heb ik dat. Het grote nadeel van Vanilla Sky is dat de wereld me een stuk minder weet te imponeren. Het is allemaal wat statisch en alledaags, en ik vond de personages verder ook weinig interessant. De rollen van Tom Cruise, Kurt Russell en Jason Lee voorop, terwijl ik niet de indruk kreeg dat deze acteurs ondermaats bezig waren. Dan vond ik de twee dames, Penélope Cruz en Cameron Diaz, wat beter uit de verf komen. Diaz misschien nog wel het beste, ondanks haar relatief kleine bijdrage.

Wellicht dat ik nu te negatief klink. Het grote geheel kijkt, ondanks de pittige speelduur, best goed weg, de soundtrack is leuk en ik kan het waarderen dat de film lef toont, doordat je als kijker vaker op het verkeerde been wordt gezet. Wat dat betreft komt het wel goed over dat het personage van Cruise het soms ook allemaal even niet meer weet. Desondanks mis ik wel dat de film me écht heeft weten te pakken: het blijft toch allemaal een beetje te afstandelijk. Wellicht is dit een film om vaker te bekijken en ik ben benieuwd of ik er dan anders tegenaan kijk. De film is voor mij gelukkig niet de teleurstelling geworden waar ik rekening mee had gehouden, maar ik ben ook niet bepaald onder de indruk.

3*

Op zich ben ik best wel geïnteresseerd in films van Nederlandse bodem. Titels als Zwartboek, Soldaat van Oranje en Amsterdamned vind ik erg sterk. Bij De Verbouwing had ik niet zulke hoge verwachtingen. Ik had er eigenlijk totaal geen verwachtingen bij, want ik had geen idee waar het over ging. Heel neutraal ingestapt dus.

De Verbouwing is een redelijk interessante thriller. Dat zijn mijn eerste gedachtes als ik nu terugkijk op de film. De film dankt vrijwel al mijn aandacht aan het verhaal en de ontknoping. Als ik verder ga kijken dan dat blijft er niet zo heel veel over. Het is je tijdens het speelduur constant afvragen hoe de vork precies in de steel zit. Daar kom je achter. Dan volgt een 'ah zo' momentje en vervolgens is De Verbouwing klaar om in de vergetelheid te raken.

Er zitten af en toe van die momenten waarop het acteerwerk niet al te best is. Tjitske Reidinga weet zich prima staande te houden en levert een degelijke prestatie af. Overige bijrollen van o.a. Peter Blok en Mark Rietman worden aardig opgevuld, maar zijn niet uitgesproken goed. Komt ook met name door het script had ik soms het idee. Sommige dialogen lopen gewoonweg niet lekker. Hier en daar zitten er ook enkele momenten in waar het geheel ongeloofwaardig overkomt. Door enkele van dit soort stroeve momenten, kon niet voorkomen worden dat ik bij vlagen moest lachen op momenten waarop dat echt niet de bedoeling was. Ach, het was wel leuk om Gene Bervoets nog eens langs te zien (heeft me vroeger behoorlijk weten te entertainen met zijn rol als Zwarte Kapitein) en de ontknoping was ook best wel de moeite waard. Die werd vrij spannend naar voren gebracht.

De Verbouwing is vermakelijke kost, maar ook nergens memorabel o.i.d. De film kent enkele goede fragmenten, maar ook een hoop onnozele en voorspelbare momenten. Er loopt dus een soort contrast door de hele film: 'het een is heel goed, en het ander is weer compleet het tegenovergestelde'. Gemengde gevoelens heersen bij deze simpele thriller, maar uiteindelijk is dit eentje die waarschijnlijk niet gek lang zal blijven hangen.

2,5*

La Vie d'Adèle... echt zo'n film waar ik al zo ongeveer sinds de release van op de hoogte ben, waar ik ook altijd interesse in heb gehad, maar die ik vijf jaar na uitkomst nog steeds niet gezien had. Toen ik zag dat de film was opgenomen in het On Demand aanbod van KPN kon ik deze niet nogmaals aan me voorbij laten gaan.

Het geanticipeerde meesterwerk bleef uit, maar ik vond het evengoed een fijne filmervaring. Het is vooral genieten van het schitterende acteerwerk van hoofdrolspeelsters Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux. De chemie tussen beiden spat van het scherm en met name Exarchopoulos geeft alles wat ze in haar mars heeft. Ik leefde ontzettend met haar mee, ondanks dat ze het uiteraard volledig aan zichzelf te danken heeft, op het moment dat Emma met Adèle breekt. Zelden heb ik iemand zo realistisch overstuur gezien in een film. Het valt ook op dat het camerawerk en kleurgebruik bij vlagen prachtig is. Er was bijvoorbeeld een scène, waar Adèle en Emma voor de eerste keer afspreken in het park en Emma de eerste tekening van Adèle maakt, die ik ontzettend goed gefilmd vond. De beruchte seksscène is ook vakkundig in beeld gebracht. Je kunt je natuurlijk afvragen of het daadwerkelijk nodig is, maar persoonlijk vond ik dat dit het passionele stadium waar de twee op dat moment in verkeren wel goed benadrukt. Alleen dan weer jammer om later te lezen dat de actrices zelf zich niet helemaal op hun gemak voelden tijdens de opnames. Dat geeft altijd een beetje een nare nasmaak aan zoiets...

Toch is de film niet één groot feest wat mij betreft. Ik had gehoopt dat het een film zou zijn waar ik het lange speelduur achteraf niet eens van gemerkt zou hebben, maar het tegendeel blijkt het geval. Soms ervoer ik de film als wat langdradig. Dat begint eigenlijk voor de eerste keer tijdens het feest van Emma. Ook na de breuk, hoewel de impact op Adèle nog steeds overtuigend overkomt, kabbelt het soms een beetje voort. Daarnaast geloofde ik het verhaal soms niet helemaal. De eerste helft focust zich volledig op het uit de kast durven te komen van Adèle en haar gevoelens voor Emma en dan bedriegt ze haar grote liefde niet veel later... met een man. Na de breuk is de film kwalitatief op zich nog steeds sterk, maar ik vond het toewerken naar de relatie eigenlijk veel interessanter dan de nasleep na het uit elkaar gaan.

Gemengde gevoelens dus over het totaalplaatje, maar overwegend ben ik zeker positief. De eerste helft vond ik zeer goed en meeslepend; de tweede helft vond ik wat minder, maar doordat de kwaliteit van het spel hoog blijft, wil het gelukkig nooit volledig in elkaar zakken. Ondanks dat het speelduur mijns inziens wat korter had gekund, mag het eindresultaat er zeker wezen.

3,5*

Merkwaardige film. Ik was ervan op de hoogte dat The Village nogal gemengd ontvangen was, maar ik was toch wel benieuwd naar dit werkje van M. Night Shyamalan. Ik heb lang niet al zijn films gezien, maar wat ik heb gezien beviel mij wel. Ik moet er wel bij zeggen dat dit ook de films zijn die vaak worden beschouwd als zijn beste werk.

Eigenlijk heb je vrij lang het idee naar een of andere soap te zitten kijken. Er wordt wel af en toe gesproken over een dreiging en een enkele keer lijkt die dreiging (opnieuw) dichterbij te komen, maar er gebeurt niet zo bijster veel in de eerste helft. Ergens is het allemaal zo eigenaardig dat het wel leuk is om naar te kijken, maar tegelijkertijd vraag je je ook soms af waar je nu naar zit te kijken. Acteerwerk vond ik daarbij wisselvallig. Bryce Dallas Howard is goed, maar Joaquin Phoenix speelt een oersaai personage (wel overigens een mooie scène waarbij zijn personage en dat van Bryce op een veranda zitten) en Adrien Brody vond ik hier zelfs tamelijk vervelend. Gevierde acteurs als Sigourney Weaver, Brendan Gleeson en William Hurt zijn leuk om te 'spotten', maar ze krijgen niet heel veel te doen.

Wat mij betreft is het grootste pluspunt aan de film het technische aspect. Het kleurgebruik is mooi, evenals enkele shots die je haast zou willen inlijsten. Het creëren van een mysterieuze sfeer lukt ook grotendeels. Bij vlagen is er wel degelijk sprake van onderhuidse spanning. De twist is in principe prima, maar had wel later gemogen. Ik vond de timing een beetje vreemd, want hierdoor wordt toch wel een deel van de spanning weggenomen, hoewel je er wel nog van overtuigd blijft dat er mogelijk een addertje onder het gras zit... Helaas blijft dat uit.

Ondanks dat het allemaal nét niet helemaal uit de verf komt, vind ik het geenszins een slechte film. Ik heb me over het algemeen - de film zakt wel degelijk af en toe in - goed vermaakt, de sfeer is bij vlagen heel sterk en ik was benieuwd naar hoe de film verder zou gaan. Ik zie er (nog) geen meesterwerk in, maar ben wel benieuwd hoe deze film zich bij een herziening staande houdt. Het kan zijn dat ik opnieuw onder de indruk ben van bepaalde aspecten óf de film zakt daadwerkelijk als een plumpudding in elkaar omdat je weet hoe de vork in de steel zit. Voor nu kan ik er in ieder geval wel gemakkelijk een voldoende aan kwijt.

3*

Als een filmmaker met dit concept op de proppen komt, dan hoop je vooral dat deze er niet op uit is een film te maken die zichzelf al te serieus neemt. Gelukkig leek dit nooit de intentie te zijn van Tommy Wirkola. Sterker nog, Violent Night is echt precies de foute film waar ik op gehoopt had.

David Harbour vond ik al uitstekend in Stranger Things, maar toen ik hem afgelopen zomer in een toneelstuk in Londen zag, was ik pas écht onder de indruk zijn veelzijdigheid en van zijn kunnen. De rol van lompe, gewelddadige kerstman zit hem in ieder geval als gegoten en het is prachtig om te zien hoe hij de ene foute oneliner na de andere uitkraamt. De rest van de cast zet allemaal wandelende stereotypes neer, waarvan het ene personage wat beter uit de verf komt dan de andere. De gegijzelde familieleden zijn eigenlijk nog het minst interessant. John Leguizamo schmiert er flink op los als de slechterik. De film had van mij de relatie tussen hem en Harbours kerstman nog wel iets verder mogen aandikken. Wellicht dat hun paden elkaar al eens eerder hadden kunnen kruisen toen 'Scrooge' nog jong was?

De film is bij vlagen misschien wat gezapig, maar ik vond dat eigenlijk wel prima. De scènes tussen de kerstman en Trudy zorgen ervoor dat je sympathie voor beide personages krijgt, maar het biedt ook ruimte voor enkele grappige dialogen. Uiteraard is met name de climax schitterend, waarbij men eigenlijk alles uit de kast trekt. Van een slachtpartij in de schuur terwijl de kersthit van Bryan Adams afgespeeld wordt tot uitgebreide Home Alone referenties en achtervolgingen op sneeuwscooters. Ondanks dat het er allemaal zeker niet goedkoop uitziet, is de lompigheid waarmee alles gepresenteerd wordt wel tekenend. Het werkte bij mij in ieder geval bij vlagen flink op de lachspieren.

Het spreekt misschien voor zich dat Violent Night niet in hetzelfde straatje past als Love Actually of zelfs Home Alone, waar nota bene vaak naar verwezen wordt. Het zal door onder meer de gewelddadigheid en overdreven stijl niet een film zijn die iedereen zal aanspreken. Voordeel is wel dat iedereen denk ik een vrije goede inschatting zou moeten kunnen maken op basis van de plotomschrijving. De film doet namelijk wel wat het belooft. Bij mij is het ook zeker niet altijd zo dat lompigheid gelijk staat aan een leuke film. Zo is bijvoorbeeld Bad Santa voor mij nooit een klassieker geworden. Violent Night heeft die potentie daarentegen wél. De film heeft een zekere flair die mij wel aanspreekt.

Ik heb me uitstekend geamuseerd. Zeker voor herhaling vatbaar tijdens een volgende kerst!

3,5*

La Vita È Bella was een van de weinige Italiaanse films die echt mijn interesse had. En dat komt natuurlijk vooral door diens status. Ik heb ooit één Italiaanse komedie gezien (Tre Uomini e una Gamba) en, voorbarig of niet, heb daarna de Italiaanse cinema zoveel mogelijk proberen te vermijden. Wat een vreselijke prul was dat. Ik was ervan overtuigd dat La Vita È Bella die nare nasmaak weg zou spoelen.

In het begin was dat nog absoluut niet het geval. Door het eerste halfuur(?) vond ik maar moeilijk heen te komen, en het scheelde dan ook niet veel of ik had er de brui aan gegeven. Roberto Benigni vond ik behoorlijk irritant. Het enige wat ik daadwerkelijk grappig vond aan dit hele eerste gedeelte (dit moest immers toch komisch overkomen) was het gedoe met de hoed. En eigenlijk was zelfs dat behoorlijk flauw.

Hierna had ik dus niet gedacht dat ik toch nog met een behoorlijk positief gevoel de film zou kunnen uitzitten. Vanaf het moment dat Benigni met zijn vrouw de schuur uit komt gelopen (en het gezin is gesticht) slaat de film een heel andere weg in die mij wel beviel. Vanaf dat het concentratiekamp een rol gaat spelen, wordt het interessant. Het hele spelletje dat Guido speelt met zijn zoontje is erg leuk om te volgen en ontzettend origineel opgezet. De vertaalscène is hilarisch. Benigni ontwikkelt zich zelfs tot een vrij sympathiek figuur. Daarnaast zorgt zijn aandoenlijke zoontje ook voor een positieve toevoeging. Het was op een gegeven moment heel vreemd om te bedenken dat ik naar een situatie in een concentratiekamp zat te kijken. Pas op het laatste komen de gruwelen weer duidelijk naar voren.

Ik was eerst helemaal niet enthousiast hierover, maar gelukkig veranderde dat toch nog relatief snel. Na de 'introductie' herpakt de film zich op wonderbaarlijke wijze. Het verhaal en de uitvoering daarvan is met zorg gebracht. Men is erin geslaagd om een gruwelijk, zwaar onderwerp op een luchtige manier in een verhaal om te zetten. Dat is een gewaagd iets om te doen, maar Benigni komt er goed mee weg. Het einde vond ik overigens ook goed. Er wordt gelukkig niet gekozen voor een al te cliché einde (niet dat ik het Guido niet gunde, maar het is nu eenmaal zo dat als het gehele drietal de situatie overleefd had het weer ongeloofwaardig genoemd zou kunnen worden) en de hereniging van Joshua met zijn moeder is een erg mooi moment. Al met al is dit toch een geslaagde film geworden; wel iets minder dan ik uiteindelijk verwacht had, maar dat kwam vooral door de magere start. Daarna ontpopte deze zich tot een sympathieke en fijne film.

3,5*

Een dikke mwah film, Tom Hanks zat aardig in zijn rol maar ik heb hem echt velen malen beter gezien in films. En er werd zo weinig gedaan met de rol van John Candy erg jammer, toch heeft de film soms wel wat geinige momenten en is het script geslaagd. Maar verder heeft de film erg weinig te bieden vond ik, een aardig wegkijkfilmpje maar ik had er meer van verwacht en er had ook meer van gekund.

2,5*