Meningen

Ik werd echt heel treurig na het zien van deze film. Het was zo stompzinnig allemaal. Het was de eerste Boll-film die ik zag en eerst dacht ik (terwijl in je achterhoofd de status van Boll kent) "nah, dit gaat toch nog allemaal wel". Maar na de zoveelste stomme blik van sir Kingsley denk je "mên, dit is toch heel bedroevend allemaal". Hierna heb ik het nog niet aangedurfd om een nieuwe Boll-film te zien.

In het illegale vechtcircuit van Hong Kong worden de wereldkampioenschappen Kumite georganiseerd. Alles is geoorloofd en verschillende vechters met verschillende stijlen uit alle windstreken komen samen om uit te maken wie zich tot Kumite-kampioen mag kronen. Ook een Belg doet mee en het is jawel, Jean Claude van Damme. Ik vond hem eigenlijk een beetje suf en dat was de hele film ook wel. Je hoopt dat de vechtpartijen voor wat lol zorgen, maar dat valt op de zware synthesizer-muziek wel mee. Het corny verhaal eromheen is vanzelfsprekend ook niet al te best, maar dat had dan nog wel zijn lollige momenten.

Redelijke biopic die adequaat in elkaar gezet is. Het verhaal van cokebaas George Jung is vrij stereotiep (rise-and-fall), maar met het volgen van leipe snuivers en handelaars is niks mis mee.

De films van Brian De Palma worden altijd een beetje ondergewaardeerd of in ieder geval niet altijd serieus genomen. Jammer hoor, want Blow Out is zeker in het begin een spannende thriller, die weliswaar leentjebuur speelt van films zoals The Conversation of (jawel, natuurlijk) Blowup. John Travolta is geluidstechnicus en is getuige van een auto-ongeluk waarbij hij een dame van lichte zeden redt maar een senator komt wel om het leven. Daarvoor heeft hij een geluid opgenomen dat er op lijkt dat moedwillig geschoten is op de auto.

Halverwege de film slaat de film om en lijkt het conspiracy-plot steeds meer naar de achtergrond te verschuiven. Beetje jammer, maar daarvoor krijg je wel een overdreven dik aangezette climax voorgeschoteld, die nog meer over the top is dan pakweg Scarface. Sommigen zullen dit soort lol kinderachtig vinden, maar vond het nog best amusant. Extra pluspunten ook nog voor de toffe cameravoering en uitgebreid laten zien hoe Travolta als geluidstechniek zijn professie uitoefent. Was ook nog zowaar boeiend om te zien!

Strontvervelend en strontsaai ook. De tolerantiegrenzen van wat ik trek op filmgebied, werden met Blowup duidelijk overschreden. Wat vaagheid en pretentieusheid trek ik best, maar dit ging alle perken te buiten. Wat een vervelende rol heeft die David Hemmings ook.

Cate Blanchett is Jasmine French, afkomstig uit New York, Park Avenue. Ze is golddigger, pathologisch leugenaar en heeft ook last van zenuwinzinkingen. Met een vervelend verleden achter de rug trekt ze in bij haar 'zus' in San Francisco die heel anders in het leven staat. De clash tussen classy kosmopoliet vs. klootjesvolk wordt door Woody Allen schitterend uiteengezet in dit drama met her en der grappige momenten. Via flashbacks vallen de puzzelstukken van dit drama op hun plek, waarbij Blue Jasmine steeds sterker wordt richting het einde. Was een tijdje geleden dat ik een film van Allen zag, maar heb weer genoten mede door de glansrol van Blanchett.

Een jongeman, net uit de gevangenis, komt in een Bijlmerflat te wonen en een andere flatbewoner knoopt met hem een gesprek aan in de lift:

Maar wonen hier, heeft wel zijn voordelen. Houvast!

- Houvast?

Ja kijk dan zelf, al die flatgebouwen zijn net schepen op zee. Heb jij ooit wel eens een bootreis gemaakt?

- Nee?

Nou dat is net als wonen hier in die flats, als je begrijpt wat ik bedoel.

Deze Nederlandse film zorgde voor zeer vele bezoekers in de bioscoop, ruim twee miljoen! Ze keken waarschijnlijk niet uit naar dialogen zoals hierboven. Deze film moet het meer hebben van de expliciete sexscenes (Mien Dobbelsteen gaat bloot!) in een zedenloze flat en de oh zo geweldige losse jaren '70-sfeer waar alles maar mogelijk is. Het toppunt is wel het feestje op het eind van de film waar een man met een olifantenslurf als uitvergrote penis rond zit te huppelen.

Het ziet er erg lachwekkend dom uit allemaal, maar blijkbaar was dit een fase waar velen toen blijkbaar helemaal lyrisch over waren. Niks mis met het terugzien van stuitende stompzinnigheid, maar op een hoge waardering hoeft deze film niet te rekenen.

Hard en pijnlijk drama over een niet-werkende relatie tussen Ryan Gosling en Michelle Williams. Via flashbacks en -forwards wordt een beeld geschetst van de belangrijke gebeurtenissen daarvan en dat beetje gepuzzel is wel aardig. De grote pluspunten van deze film is het rauwe karakter en levensechtheid die deze film uitstraalt. Halverwege vreesde ik even dat het allemaal toch nog zielloos ging worden met alleen maar seks en geweldsuitbarstingen, maar het redelijke slot zorgt dat het daar niet alleen maar in eindigt.

Heel okeeje thriller met een spannende sfeer, die een en al Lynchiaans is. Gelukkig lang niet zo vaag als bijvoorbeeld een Lost Highway of Mulholland Drive.

Lekker leip en gewoonweg fijn om eens te zien! Het zit vol bekende liedjes en is gelukkig anders dan de standaardmusical. Leuke reclame voor de stad Chicago btw.

Aardig filmpje van Jean-Pierre Melville, al zijn zijn latere werken spannender (Le Samouraï!) en beter in elkaar gezet. Bob le flambeur is een gangsterfilm, maar wel wat vlak en niet altijd zo even spannend is als andere Franse gangsterfilms (Rififi!) uit die tijd. Het smoezelige sfeertje van Montmartre was desalniettemin okee en de hoofdpersoon Bob (een ouwe criminele knar die ook nog eens gokt) evenzo.

Ben wel fan van Scott zijn laatste films. Met Body of Lies levert ie een mooi geproduceerde film af. Hij heeft oog voor detail en realiteit, zoals ook bij American Gangster het geval was. Zonder overdreven gecompliceerde poespas is er toch genoeg diepgang te vinden in deze film: een CIA-agent (een uistekende DiCaprio) moet zijn weg vinden tussen zijn chef (Crowe) en een Jordaniër in de strijd tegen terroristische aanslagen. Mooi om te zien hoe dat ontwikkelt !

Ik ging waarschijnlijk met verkeerde verwachtingen deze film in, waardoor dit nogal een tegenvaller was. De rol van Bela Lugosi is niet noemenswaardig en ook Boris Karloff is in het begin maar klein. Voor de rest wel onderhoudend.

Kreeg het idee dat Whitney Houston zichzelf speelde en verder vond ik Kevin Costner een groot suf gebeuren. The Bodyguard is een onvervalste draak van een film met veel te veel sentiment, cringeworthy scenes en muziek die me niet bepaald trekt. Wat dokterromans zijn voor literatuur, is the Bodyguard voor film, wat een vreselijke pulp was dit .

Wat een flauwekul deze film. Het plot klinkt veelbelovend, maar de uitwerking te onduidelijk en onzinnig.

Eerste helft ging nog wel, de tweede helft was strontvervelend saai.

Hele aardig en vermakelijke animatie van Disney met een hond die per ongeluk in New York terecht komt en een roadtrip onderneemt om terug naar huis (Hollywood) te komen. Probleempje is echter dat ie denkt dat ie superheldenkwaliteiten heeft en daarmee alle problemen kan overwinnen. Ai, dat valt niet mee voor hem! Ik vond het zelf dus wel onderhoudend en ook leuk geschreven. De zoetsappige Disney-valkuilen worden min of meer wel vermeden. Eerste helft is wel wat sterker dan de tweede, maar soit.

Mijn eerste kennismaking met Ki-duk Kim en het beviel uitermate! Prachtige beelden van een eenvoudig huisje midden op een meer en ook nog een leuk filosofisch verhaal, dat rustig ontvouwd wordt. De relatie tussen een oudere monnik en jongere monnik wordt aan de hand van de vier seizoenen uiteengezet. Klinkt wellicht cliché, maar is het absoluut niet. Ik werd meegezogen door deze opperbeste topper uit Zuid-Korea .

The Bomb is een aaneenschakeling van beelden rondom het onderwerp de atoombom, ondersteund door een redelijk chille elektro-soundtrack. Een Koyaaniqatsi-achtige film dus en zo op zijn tijd is dat aardig om te zien, maar het is ook wel een slap aftreksel. Verwacht dus geen uitgebreid verhaal hoe de atoombom ontwikkeld is en hoe de kernmachten elkaar in hun greep houden met dit wapen. Je ziet alleen maar beeldflarden die enigszins per onderwerp gecategoriseerd zijn. Veel footage kwam me bekend voor trouwens.

Halverwege vond ik de docu het leukst worden met al die jaren

'50 instructiefilmpjes uit de VS wat te doen als de bom toch nog afgaat: Duck and Cover! Heel onbeholpen zie je acterende mannen, vrouwen en kinderen zich plots stortend ter aarde en handen die het gezicht bedekken. Tsja, zeg dat maar tegen de slachtoffers van Hiroshima, die je een kwartier later ziet. De beelden van die onwerkelijke ontploffingen hebben ook wel iets hypnotiserends. Afijn, een voldoende is wel op zijn plaats voor deze verder niet heel uitzonderlijke docu.

Tsja, echt zo'n typische politiethriller. Denzel Washington is door een zwaar ongeluk aan bed gekluisterd en leidt min of meer het onderzoek naar een seriemoordenaar. Vet stoer natuurlijk om met CSI-achtige technologie uit 1999 dat te doen. Zijn medespelers zijn wel mobiel maar vond ik over de gehele linie maar matig. Angelina Jolie overtuigde niet echt als plotselinge detective in dit verhaal. En dan heb je ook wat andere lamme eendimensionale types, waaronder die schoenenverkoper Al Bundy.

Kortom een nogal bont bij elkaar geraapt gezelschap en ohja er is een mol die de boel beduvelt. Deze film is niet vies van wat clichés. The Bone Collector heeft daarnaast ook nog last van filmische over-the-top idioterie, maar ondanks dat alles best kijkbaar. Het verhaal loopt lekker door en steekt met al zijn mankementen toch nog aardig in elkaar.

Yeah, lekker stijlvol gewelddadig. Ik kan daar wel van genieten, van zulke stijlvolle peper-in-de-reet-films. Niet te lafjes, niet te overdreven aangezet, gewoon recht voor de raap. Dat zijn Bonnie and Clyde. Een klassieker die zijn tijd ver vooruit was

Goede film over de porno-industrie rond 1980. Met het rise-and-fall-gebeuren wordt het verhaal enigszins voorspelbaar. De sfeer en bijpassende muziek maken de film daarentegen toch boeiend voor de gehele 2,5 uur. Met de naam 'Dirk Diggler' en een geinige bijrol van Don Cheadle zit dr ook nog genoeg humor in de film.

De grauwe grijze post-apocalyptische wereld ziet er top uit. Het is een stuk rauwer dan een I am Legend om maar eens een andere uit dit genre te pakken. Samen met de stijlvolle moves die onze grote vriend Denzel Washington laat zien, krijg je een gave film, die helaas op het eind problematisch wordt. Tijdens zijn trip fronste ik al menigmaal mijn wenkbrauwen over hoe Washington telkens de dans ontspringt, maar ach toe maar, dacht ik! De laatste tien minuten vond ik echter te hoogdravend. Jammer hoor, want een hogere score dan 3,5 ster zat er zeker in.

The Boondock Saints wil te cool zijn en valt daardoor gigantisch door de mand. Terecht afgezeken door de filmpers, alleen trapt het grote filmpubliek er nog wel in.

Een drie uur durende film over het wel en wee in een Duitse onderzeeër: de doel- en kansloosheid werden erg goed in beeld gebracht. De lange speelduur is geheel gerechtvaardigd. Het is na een tijdje net alsof je zelf in die U-boot zit en de claustrofobische sfeer voelt. Daarbij was Herbert Grönemeyer als bevreesde oorlogscorrespondent erg, erg oke. Lekker tragisch einde ook.

Niet te geloven, de komiek Cohen vind ik niet echt denderend, maar met Boart weet hij een enorm toffe film te maken. Erg knap hoe hij tijdens die rodeo zo'n grote groep mensen kon bespelen met zijn uitspraken en dat volkslied. Daar gaat het ook allemaal om: het uitlokken van reacties op iets wat een en al verzonnen is, maar de schijn van echt heeft. Naar mijn mening is het een geslaagd experiment geworden . Een aantal gedeeltes lijken me in scene gezet, maar dat doet niet teveel afbreuk aan de tofheid van deze film.

Mooie rol voor Cruise, die hier laat zien dat ie niet alleen telkens het opgefokte manipulerende karakter kan neerzetten. In Born on the Fourth of July speelt ie een pattriotische jongeman, die gedesillusioneerd uit Vietnam terugkeert. Speelt ie bijzonder goed in een verder prima anti-oorlogsfilm . Dit soort thema's kun je wel aan regisseur Oliver Stone toevertrouwen. Geen minuut heeft ie teveel besteed aan deze film, want er vinden genoeg gebeurtenissen in deze film plaats. Sterker nog, de 180 graden-verandering van Tom Cruise zijn karakter vond ik zelf ietwat abrupt. Daar had nog wel meer tijd aan besteed mogen worden.

Het is altijd weer hetzelfde met die films van Wes Anderson: Peppi en Kokki-achtige karakters, grapjes die af en toe een glimlach opleveren en vooral veel doelloosheid. Het debuut van hem ziet er wat minder gelikt uit en briljant is het echt niet. Aan de andere kant kijkt het ook weer lekker weg. De latere films van Anderson vind ik wel wat beter, dus wie weet dat The Grand Budapest Hotel me nog kan verrassen. Dat is de enige Anderson-titel die ik nog niet heb gezien .

Jean Renoir brengt een clash in beeld tussen de gegoede burgerij en een sloeberige zwerver (Boudu) die door de man des huizes wordt opgepikt. Wat een heldendaad van hem jawel! En het mooie is nog dat Boudu eventjes mag logeren in het huis. Hij is echter ongemanierd en lomp en dat werkt vooral op de zenuwen van mevrouw en de dienstmeid. Enfin, het verloopt verder wel grappig en okee. Maar een meesterwerk is het niet, daarvoor is het allemaal te eenvoudig en de film zelf komt continu wat houterig over.

Voordat The Wachowski's met The Matrix-trilogie kwamen hebben ze Bound gemaakt. Het is een alleraardigste en vooral stijlvolle thriller geworden, waarbij twee vrouwen er met een grote som geld drvandoor willen gaan. Met een aantal stijlkenmerken die later in The Matrix gebruikt worden (zwarte kleding, opvallende camerahoeken en mooie slomo's) is door de Wachowski's flink geoefend. Het ziet er wel cool en strak uit. Qua plot vond ik het niet zo bijzonder, maar het kijkt wel gemakkelijk weg desondanks.

Leuk begin van de Bourne-trilogie, die ik als actiefilmreeks erg hoog heb zitten. Dit is nog het minste deel van de trilogie, alhoewel de introductie met het karakter Jason Bourne wel is. Hij begint vanaf nul en vanaf dat punt weet hij zich op te werken tot een intelligente actieheld. Om Matt Damon voor die rol te nemen, vind ik ook gewoonweg een coole keuze. Zo'n uitspraak zal wel wat wenkbrauwen doen fronsen, maar soit. Hij tilt deze film samen met Franka Potente naar een bovengemiddeld niveau.