Meningen

Puike avonturenfilm, alhoewel ik Batman zelf als superheld een beetje matigjes vind. Geef mij maar een Spider-Man of een Superman! Grote dissonant in dit stuk was Katie Holmes, die terecht een razzie-nominatie kreeg voor haar performance.

Hm hm, bedenkelijke Batmanfilm met een serieuze Kilmer en melige bad guys. Ik vond Jim Carrey als geschifte riddler nog best leuk en ik schaam me eerlijk gezegd voor die uitspraak .

Nah, toch een stuk matiger vervolg van de eerste Burton-Batman-film. Michelle Pfeiffer als Catwoman en Selina Kyle vond ik grandioos misplaatst en stupide. Keaton vond ik ook maar een sulletje, terwijl Batman vooral stoer moet zijn. Danny Devito als pinguin ging nog wel. Verder had het wel de typische Batmansfeer met een flinke scheut Burton-saus.

Mwah, heb dus die extended versie van 3 uur gezien en ik denk dat de kortere versie wel beter is. Maar goed, het eerste anderhalf uur is niet vooruit te branden. Wat een overbodige shit krijg je allemaal te zien. Pas vanaf de explosieve scene met het Capitool gaat de film lekker lopen met een flinke dosis actie. Ik was natuurlijk op de hand van Batman. Dat is toch de stoerste en interessantste superheld. Het is wel aan te zien komen hoe die strijd tussen Batman en Superman zich ontwikkelt, maar ach. Eisenberg als Lex Luthor is een gewaagde keuze en ik denk ook niet zo'n beste. Had wel wat meer evil van zo'n vijand verwacht ipv dat irritante gedrag wat ie nu vertoont.

Simpel geanimeerde film over Batman. Voor de animatie moet je niet naar deze film kijken, die is gemiddeld. Het zal aan mij kunnen liggen, maar ik vond het verhaal rommelig verteld. Misschien was ik er met hoofd niet helemaal bij, maar ik vond het nogal suf. Een van de stoerste bad-guys uit de filmwereld komt er ook in voor: The Joker . Ook hier is hij huiveringwekkend en angstaanjagend. Altijd leuk dus .

Ghehehe, tof spel dat Battle Royale, ik hoop er alleen nooit in verzeild te raken, want het is op en top sadisme natuurlijk. Maar om te zien is het wel leuk. Vooral wanneer schoolmeisjes in de weer zijn met allerlei schietgerei is het genieten geblazen. Maar het leukste moment vond ik voordat het hele spel begint, namelijk de introductie door die overactieve instructrice.

Pijnlijk stukje Franse geschiedenis, waar ik eigenlijk nauwelijks iets vanaf wist: de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd. Beetje docu-achtig soms. Er was niet echt een duidelijk verhaal aanwezig namelijk. Desondanks wist me dit behoorlijk te boeien. Knap is het ook dat de film niet heel duidelijk een kant kiest in dit conflict.

Ik kan dit maar niet vervelend vinden, al is het laatste deel van de originele Planet of The Apes-serie een beetje sneu geworden. Er wordt erg veel uitgelegd en het plot zit ook gekunsteld in elkaar, maar de strijd tussen de mensen en de apen woedt vrolijk door en ondertussen broeit er ook iets tussen de gorilla's en de chimpansees. Af en toe is het redelijk hilarisch welke dialogen nu weer uit de kast getrokken worden, maar anyway het is vermakelijk genoeg om het echt slecht te vinden.

Ai, tijd geleden dat ik zo'n shaky film gezien heb. Echt prettig vind ik die stijl niet, maar vooruit als het er heftig aan toegaat, zoals in Battle: Los Angeles, dan zie ik dat geschud maar door de vingers. Het is niet altijd even hoogstaand, maar al dat geschiet op aliens blijft dikke fun. Alles moet kapot ! De weinige drama-scenes doen bespottelijk aan, maar gelukkig zijn het er dan maar ook weinig. Anyway, vermakelijke film voor de buitenaardse-wezens-komen-weer -eens-de-aarde-bezoeken-liefhebbers, die niet al te hoge verwachtingen hebben.

Vijf jaar later zou de stemming over Rusland in Amerika omgeslagen zijn, maar tijdens de Tweede Wereldoorlog was er getuige deze docu nog erg veel lof over hen. Met veel bewondering wordt Rusland geïntroduceerd en hoe heldhaftig zij allerlei buitenlandse invasies hebben weerstaan. Vervolgens komt de oorlog van de nazi's aan het Oostfront uitgebreid aan bod. Waanzinnig wat voor leed er toen allemaal plaatsvond. Vooral de Leningrad-episode vond ik indrukwekkend om te zien.

De hele docu heeft wel een hoog propaganda-gehalte. Niet zo gek als je je bedenkt dat dit uitkwam net nadat de Russen Stalingrad met veel pijn en moeite hadden verdedigd. Het is allemaal wel okee gemaakt, Tsjaikovski en Sjostakovitsj galmen vaak door de oorlogsbeelden en tegen het eind krijg je ook nog een kekke hommage aan de snelle, flitsende Sovjet-montage te zien.

Oef, een film die zwaar door de ondergrens gaat. In het begin bij alle obligate inleidende plotjes dacht ik telkens 'come to the point, waar blijven onze grote alien-vrienden?' Als ze dr uiteindelijk zijn vervalt Battleship in een lawaaiige actiefilm zonder enige ziel. Met idiote dialogen, wendingen en Rihanna werd dit erg bespottelijk.

Grappig stel, die Mos Def en Jack Black. Het had wat nutteloze gedeeltes, maar de stukken waarbij films opnieuw opgenomen worden, waren een feestje om naar te kijken. De creativiteit van Gondry blijft ongekend groot. Aangenaam filmpje .

Klopt, maar dat kun je meer toerekenen aan de regisseur, die op dat moment zo'n rare keuze maakt. Voor de rest een leuke film, waar wel meer uit gehaald had kunnen worden. 3,5*

Mr. Bean moet toch wel één van de grootste komieken zijn, zo niet een van de origineelste. Tuurlijk heeft deze film wel wat weg van wat verschillende sketches aan elkaar geplakt, aan elkaar verbonden door een simpel verhaaltje. Ik amuseerde me kostelijk met alle grappen en grollen van Rowan Atkinson.

Honderd procent zeker ben ik er niet van. Maar één, en tweedagsvliegen uitgezonderd heb ik nà Tarkovsky en Kubrick met deze film de complete filmografie van Coleman Francis gezien. Het is een raadsel hoe ie 3 films uit heeft weten te poepen. Ze zijn namelijk allen saai, idioot en ook niet onbedoeld grappig.

The Beast of Yucca Flats volgt Tor Johnson (van nature al een monster!) die door de woestijn strompelt en willekeurige weerloze slachtoffers maakt. Ergens proef je door de leegte van de film nog een soort westernsfeertje, maar verder biedt dit werk alleen maar een uurtje verbijstering en ergernis.

Wel een aardig arthousefilmpje, maar alles schreeuwt dat Beasts of the Southern Wild een goede film wil zijn. Het heeft van alles wat: symboliek om over na te denken, droevigheid met effectbejag en wat dromerige shizzle. Dit sloeg niet helemaal bij mij aan, daarvoor vond ik het gewoonweg te opzichtig. Alleen de sfeer in de bathtub (een verpauperd dorpje diep in de Mississipidelta) vond ik tof neergezet.

Een zingende sufkut, twee lelijke trutten en een overacterende lullo, met hen moet je het doen in deze stronterige film met een onlogisch verhaaltje. Opvallend zijn de talloze slechte edits en een paar keer is ook duidelijk een microfoon zichtbaar, iets wat me normaliter nooit zo snel opvalt.

Russel Crowe, die de freaky wiskundige John Nash speelt, deed zijn ding met het oog op een mogelijke oscar. Soms wil ik het wel accepteren, de andere keren zoals met A Beautiful Mind, dus duidelijk niet. Het verhaal zelf is wel aardig, maar veel te gelikt op zijn Ron Howards. Jammer dus.

Niet meer dan een voldoende. Deze animatiefilm verloopt op de automatische Disney-piloot. Het is wel leuk om te zien.

Nah, is er over het onderwerp 'bijen' een animatiefilm te maken? Het antwoord daarop is klaarblijkelijk ja, maar het resultaat is wel uitgekauwde prut, dat nergens vernieuwend is. Het is ook geen Pixar he.

Mên, wat een overload aan zooi heeft Tim Burton in deze film gepropt. Gelukkig is ie in zijn films hierna niet zo aan het doordraven geweest. Het was eigenlijk iets teveel van het goede, maar voor een keertje is het wel leuk. Al die maffe karakters en surrealistische beelden werden leuk neergezet.

Blijf geen grote fan van de Before-films, maar laat ik maar beginnen met de positieve dingen. Het acteerwerk tussen Hawke en Delpy is natuurlijk knap. De ellenlange shots waarin die dialogen plaats vinden maken het alleen maar verbluffender. Ook was ik natuurlijk benieuwd wat er nou in die 9 jaar gebeurd is. Heel wat! Maar dat stelde me ook teleur. Hawke en Delpy zijn behoorlijk onsympathiek geworden ! In de hotelkamer vloeien de frustaties er uit, terwijl zoals bij de meeste ruzies de aanleiding meestal maar onzinnig en onbegrip is. Al die quasi-intellectuele dialogen (het slaat gewoon in dit soort situaties) en een suf einde helpen dan ook niet mee om deze film echt goed te kunnen waarderen.

Bi deze film had ik niet van te voren verwacht dat de hele film steunt op dialogen, iets wat ik niet heel erg kan waarderen normaal gesproken. Julie Delpy en Ethan Hawke spelen hoe dan ook hun rol erg goed, alhoewel niet alle dialogen even boeiend zijn. Ik zat bijvoorbeeld soms meer op te letten op de flipperkast dan op het gesprek tussen twee wildvreemden die impulsief besluiten een dag samen door te brengen in Wenen. Ik ben niet zo geïnteresseerd in uitgekauwde discussies over het probleem dat bij het principe reïncarnatie naar voren komt, maar goed desondanks toch wel een aardige film en Julie Delpy is erg oke.

Na Before Sunrise, is Before Sunset eveneens heel onderhoudend. Ik was toch razend benieuwd hoe het verhaal verder liep. Vooral het begin vond ik erg goed, maar niet veel later gaat het weer verder waar Sunrise was afgelopen. Een en al dialoog knap gevangen in lange shots, alhoewel sommige foutjes wel redelijk opvallend waren. Maar op de één of andere manier was Sunset iets minder irriterend dan Sunrise, dat dan weer wel. Vooral A Little Waltz is een lief liedje en het einde is tof.

Sterk familiedrama met klasse acteerwerk van vooral Philip Seymour Hofman en toch ook wel Ethan Hawke. Het is heel geloofwaardig hoe zij hun tragische personages neerzetten. Van de rest van de cast valt Marisa Tomei ietwat tegen, haar rol was ook wat vaag, maar niet heel problematisch gelukkig. Heb me hoe dan ook flink vermaakt met deze film. Hoe het misdaadplot in elkaar steekt is best gaaf en met al die tijdsprongen mag de kijker ook nog wat puzzelen. Niks mis mee zo op zijn tijd!

Mwah, ik vond dit niet echt veel soeps. Erg onnodig langdradig allemaal en bepaalde zaken kwamen nogal pointless over (hoeveel munitie is er wel niet verspild ), maar dat gebeurt wel vaker bij dit soort films. De sprinkhaanscenes vond ik wel geinig, maar niet opzienbarend.

Dit viel me tegen. In het begin leuk en verrassend origineel, maar na een tijdje had ik het wel gezien.

Het boek(je) heb ik jaren geleden gelezen voor mijn Engelse literatuurlijst. Erg onderhoudend net als deze film dat is. Het mooiste is natuurlijk dat Peter Sellers telkens steeds invloedrijker wordt, terwijl het oorspronkelijk een simpele ziel is. Het opklimmen in de maatschappij 'overkomt' hem allemaal toevalligerwijs. Leukste scene vond ik de confontratie tussen Chance en een groep basketballers.

Een film met zo'n titel vráágt erom gezien te worden. Afijn, het is niet zo'n hele beste film. Een van de twee hoofdrolspelers zet een zeer irriterend penetrerend Elmer Fudd-stemmetje op en krijgt helaas ook de meeste screentime. De andere gast heeft opvallend veel weg van Robert de Niro wat betreft de manier waarop hij zijn zinnen levert. Groot contrast dus en van echte chemie tussen de twee is gedurende de film ook geen sprake van.

De film wordt desondanks gered door Bela Lugosi (wie anders?). Daarbij heeft het veel goofy/cheesy momenten. Vooral het apenkostuum is het bezichtigen sowieso waard, maar daarvoor zit er ook een of andere rare kwiebusvogel die bij iedereen op de lachspieren zal werken. Ik heb me in ieder geval toch wel enorm goed weten te vermaken, totdat het einde kwam... Wat een ontzettende afknapper was dat . 2,5*

Belle de Jour is nogal een lauw gebeuren. Een betoverende Catherine Deneuve checkt de prostituee-business en raakt daar ook in verzeild. Ze krijgt genoeg screentime en da's maar goed ook, want anders werd dit vervelend om aan te zien. Wat een babe is zij Buñuel registreert voornamelijk op een afstandelijke manier, gooit her en der een verontrustende droomscene in de film en dat is het dan wel. Echt grijpen deed de film me dan ook niet.