Meningen

Een quasi inhoudsloos melodrama waarin de vrouw van een generaal verstikt in de vacuüm getrokken leefwereld van de bovenklasse. Het hoofdpersonage is niet het typische onschuldige lammetje dat doorlopend wordt geteisterd, maar er is wel sprake van een disfunctioneel huwelijk, een hopeloze 'fling', sociale druk, een gevoel van gevangenschap, enzovoort. Ook aanwezig is de kenmerkende oppervlakkigheid en het gebrek aan karakterontwikkeling dat men probeert te verbergen achter set design en kostumering. Ik heb gelijkaardige producties gezien waarbij ik een bijna perverse belangstelling kon ontwikkelen, maar in dit geval was enige vorm van enthousiasme van mijn kant volledig afwezig. Dit is huilen met de pet op. Het verhaal is graatmager en sleept zich aan een tergend langzaam tempo richting eindmeet. Zowel de driehoeksrelatie als de oorbellen creëren wat onderliggende spanning, maar zakken uiteindelijk als een mislukte soufflé in elkaar. De personages laten me Siberisch koud. 'Madam' zelf is een ergerlijke trut die ik liever onder de trein zag belanden. Wat De Sica hier te zoeken heeft zal me eveneens een raadsel wezen. Zijn blinde obsessie is zoals verwacht niet te doorgronden. Dit genre heeft baat bij (te) dik aangezet acteerwerk, charismatische acteurs en een spanningsopbouw die leidt tot sensationele conflicten. Madame de... is duf, gedateerd en een verspilling van mijn tijd. Het bij wijlen elegante camerawerk verandert hier helaas weinig aan.

Amerikaans 'Turn of the century' drama waarin een welgestelde familie langzaam maar zeker wordt verzwolgen door de opkomst van de automobielindustrie en de koppigheid van (klein)zoon George. De film wordt ingeleid door de stem van Orson Welles en probeert via filters en statisch camerawerk een ouderwetse toets te geven aan de beelden. Het eerste uur is weinig interessant. George wordt bewust afgebeeld als een vervelende nietsnut die het geluk van zijn moeder en haar ware liefde Eugene doorlopend in de weg staat. Hij is een kinderachtige, irritante snotaap wiens motivatie ik niet kan of wil begrijpen. Als hoofdpersonage doet hij meer kwaad dan goed. Het verhaal stevent duidelijk af op een climax waarin George eindelijk zijn 'comeuppance' krijgt, maar weet onderweg zo goed als nooit te boeien. Joseph Cotton zet veruit de beste acteerprestatie neer en vormt net zoals in Citizen Kane een echte meerwaarde, maar is jammer genoeg gelimiteerd tot een bescheiden bijrol. Het laatste halfuur demonstreert het verval van de familie en bereikt heel even een hoger niveau, maar wordt uiteindelijk genekt door een totaal ongepast einde. Blijkbaar had Orson Welles een andere ontknoping in gedachten, die achter zijn rug door de studio werd omgezet naar een klassiek Happy End. Net zoals bij von Stroheim's Greed werd het geknipte materiaal daarna vernietigd. Onvergeeflijk. Welles levert als regisseur knap werk af. Veel ongewone perspectieven, long takes, deep focus, close-ups waar nodig. Sets zijn gehuld in duisternis en vaak is er via low-keybelichting een sterk contrast tussen licht en donker. Het is visueel interessant en redelijk inventief voor die tijd. Inhoudelijk is het echter niet half zo goed.

Bijzonder aangename film van begin tot eind, met enkele oprecht grappige en ontroerende momenten. Het acteerwerk is geweldig en vooral Victor Moore en Beulah Bondi spelen hun rol met veel passie en overtuiging. De gesprekken tussen de twee acteurs komen heel ongedwongen over en het zou me niet verbazen moest e.e.a. geïmproviseerd zijn. Het verhaal zelf en al de humor en compassie die eruit voortvloeit is quasi tijdloos. Ook het open einde heeft impact. Een aanrader.

The Archers leveren met 'A Matter of Life and Death' opnieuw aangename romantiek af, ditmaal met een onderliggende politieke boodschap. Het is hoegenaamd geen toeval dat het jonge koppel bestaat uit een Amerikaanse en een Brit, en zeker op het einde is elke vorm van subtiliteit ver te zoeken. Toch heb ik kunnen genieten, vooral dankzij de voor die tijd indrukkende en mooi vormgegeven fantasy. De scènes die zich in (en op weg naar) de hemel afspelen zijn niets minder dan schitterend. Het setdesign oogt tegelijk futuristisch en archaïsch en de afwezigheid van Technicolor resulteert in een opvallend contrast tussen de twee werelden. Hoewel er wordt geïnsinueerd dat de hallucinaties het gevolg zijn van één of andere aandoening, ligt de nadruk voornamelijk op het betuigen van een liefde tussen twee personen die op het punt staan gescheiden te worden door de dood. Ik vond het einddebat tussen Livesey en de Amerikaan een doorgaans bizarre, 'off-topic' discussie die steeds meer moralistisch en geforceerd aanvoelde. Het is helaas niet geheel waar ik op hoopte. Het acteerwerk is gelukkig wel overtuigend en het is wederom Livesey zelf die de show steelt. Dit is mogelijk een film die baat heeft bij een herziening.

Zoetsappig escapisme zonder al te veel diepgang. Er wordt doorgaans meer aandacht besteed aan set design en kostumering dan aan karakterontwikkeling, hetgeen extra in de verf wordt gezet door het gebruik van Technicolor. Dit is een bijzonder kleurrijke film, waarin de kleuren rood en geel zodanig fel zijn dat ze zelfs na afloop nog even op het netvlies staan gebrand. Het verhaal speelt zich af rond de 'turn of the century' en focust op een welgestelde familie in St. Louis. Bereid je dus voor op veel stijve en ongemakkelijke romantiek tussen Southern Belles & Beaus, waarbij de Beaus terughoudend zijn en de Belles wel veel fantaseren over liefde, maar door de wetten van de etiquette geen initiatief mogen nemen. De voorspelbare afloop en al het melodrama dat hieraan was gekoppeld wordt helaas nooit echt interessant. Ondanks de simplistische plot straalt de film een zekere charme uit die ik enkel kan toeschrijven aan de overtuigende cast. Vooral karakteracteur Harry Davenport (vaak getypecast als grootvader) heeft een aangename rol. De grootste boosdoeners zijn in mijn ogen de zang- en dansscènes. De liedjes mogen dan wel bekend zijn, ze dragen niets bij tot het geheel en komen vaak kinderachtig en klakkeloos over. De zang wordt soms op lompe wijze gedubd, waardoor er problemen ontstaan met lip sync. Ook de pogingen tot humor falen nagenoeg altijd. In feite is het enige dat op de lachspieren werkt de weerzinwekkende froufrou van Garland. Visueel is het een snoepje, inhoudelijk een bord spruiten. (Ik hou niet van spruiten).

Amerikaans melodrama over een 'selfmade woman' die wordt gedreven (en geruïneerd) door een verblindende moederliefde. Aanvankelijk neigt het naar een klassieke film noir, maar het verandert al vlug in een volbloed 'weepie' met allerlei extreme familiale conflicten. Het hoofdpersonage Mildred Pierce wordt afgebeeld als het typische onschuldige lammetje dat doorlopend vervalt in romantiek die gedoemd is te falen. Het enige dat de historie enigszins interessant houdt is de vooropgestelde moord als overkoepelend verhaalelement. Over het algemeen is het verhaal echter simpel en de dialogen zijn tamelijk flets. De personages steken voortdurend op kinderachtige wijze messen in elkaars rug en maken vaak op nog geen vijf minuten tijd een totale emotionele ommekeer. Echt meeslepend of diepgaand kan het niet genoemd worden. Crawford doet weliswaar haar best en qua regie en belichting mag er niet geklaagd worden. In zijn geheel vind ik deze zogenaamde klassieker jammer genoeg erg overgewaardeerd.

Een film met een duidelijk politieke ondertoon, verpakt in een nogal zwak familiedrama en een onvermijdelijke liefdesrelatie. Stewart duikt opnieuw op in zijn gebruikelijke rol van underdog die de handschoen opneemt tegen onrecht. Dit doet hij wederom op pacifistische wijze, zodat de nazi's nog heviger als slechteriken worden bestempeld. De soldaten zelf zijn enigszins interessant aangezien het gaat om de (vroegere) vrienden en familie van de twee geliefden, die nu dus oog in oog komen te staan. Zeker tegen het einde bemerk je een uitdrukkelijke tweestrijd die bijna resulteert in desertie. Zo ver komt het weliswaar niet en onder het motto "Befehl ist befehl" wordt het verwachte 'Happy End' dan toch geschrapt. Het verhaal is niet heel meeslepend en buiten de familiale spanningen weinig noemenswaardig. Veel personages voelen duf en onuitgewerkt aan. Sommige beelden zijn mooi, denk aan de ontsnapping (en latere achtervolging) op skilatten. Verder heeft deze film weinig impact, al zal dat destijds natuurlijk anders geweest zijn. Te sentimenteel naar mijn smaak. Ik heb anti-oorlogsfilms liever à la All Quiet on the Western Front, rauw en gruwelijk. Maar WOII was hiervoor nog niet ver genoeg gevorderd.

Wordt samen met Double Indemnity beschouwd als één van de meest invloedrijke film noirs. Ik moet zeggen dat dit alleszins de meest complexe noir is die ik tot dusver heb gezien, en dat ik meerdere keren heb moeten pauzeren om de plot in te halen. Het helpt niet bepaald dat het hoofdpersonage de typische gevatte P.I. is die beeldspraak en andere woordspelingen in zowat elke zin weet te wurmen. De haastige, poëtische ondertoon die de dialogen kenmerkt is meestal wel amusant, maar kan je makkelijk op een zijspoor doen belanden. Hierdoor verschuift de aandacht en voor je het goed en wel beseft tuimel je in een zwart gat en zink je naar de bodem. Ik moest vaak denken aan The Big Lebowski, een soort neo noir die veel kenmerken van film noir parodieert. Denk aan de golddigger (hier een femme fatale), de droomsequentie, de overdreven ingewikkelde verhaallijnen en de vele nevenpersonages die elk hun eigen twist met zich meebrengen. Ik zie ook de invloed op andere neo noir zoals Sin City, denk bijvoorbeeld aan de scène waarin Marlowe ontwaakt in de privékliniek en zichzelf beveelt om wakker te blijven. Er zijn wellicht veel details aan de aandacht ontsnapt en er is duidelijk meer dan één kijkbeurt nodig om ze allemaal te absorberen. Ik voelde nu helaas de interesse afnemen tijdens de laatste act, een gevolg van de enorme hoeveelheid informatie die naar mijn kop werd geslingerd. Op den duur wordt het te veel van het goede. Dit is een film die ongetwijfeld baat heeft bij een herziening. Het acteerwerk is acceptabel, de decors zijn sfeervol en het is mooi in beeld gebracht. Ik mis echter iets dat het geheel naar een hoger niveau tilt.

Een verrassend meeslepende avonturenfilm met een geweldige cast. Je zou denken dat Clark 'George Clooney' Gable met de pluimen gaat lopen, maar uiteindelijk zet elke acteur zijn beste beentje voor. Vooral Charles Laughton schittert in de rol van kapitein Bligh. Het sterke acteerwerk resulteert in meer geloofwaardigheid en inlevingsvermogen. Het verhaal biedt eveneens voldoende variatie, met personages die een duidelijke 'character arc' hebben. De tussenstop in Tahiti deed me even terugdenken aan Tabu, waarin een groep eilandbewoners op dezelfde wijze naar een schip peddelt. De dromerige locatie staat in schril contrast met de situatie op het schip en geeft de onvermijdelijke muiterij meer impact. En hoewel de muiterij zelf nogal knullig oogt, ben je wel blij dat de bemanning eindelijk voor zichzelf opkomt. De vraag of het echt een kwestie van goed versus kwaad is komt even later opnieuw bovendrijven, wanneer de kapitein samen met enkele anderen voor dood wordt achtergelaten op een roeiboot.

Kortom, een boeiende rit met een opvallend hoge productiewaarde. Wordt misschien iets te langdradig tegen het einde. Het proces vond ik bijvoorbeeld niet heel relevant. Ik had ook liever gezien dat Christian's lot in het ongewisse werd gelaten. Desalniettemin een aanrader.