Meningen

Een geinige, zij het primitieve vorm van sciencefiction die uiteindelijk een nogal magere slotscène ophoest. Doorheen de film wordt er gehint naar een belangrijke boodschap die de koers van de mensheid zal bepalen, maar uiteindelijk eindigt het relaas met een anticlimax en blijf je onvoldaan achter met een hoop vragen zonder antwoord. Alsof de schrijvers plots hun collectief ontslag hebben ingediend en het onafgewerkte script in de handen van een stagiair douwden. Het hele gedoe met die familie kon me ook weinig boeien; de interessante scènes beperken zich tot de aankomst in het begin, alles omtrent de geheimzinnige robot en natuurlijk de 'stilstand' waarnaar de titel verwijst. De SFX beperkt zich weliswaar tot het spelen met licht en projecties, en de vormgeving van het ruimteschip, alsook het rubberen pak van de robot laten veel aan de verbeelding over. De 'alien' zelf lijkt als twee druppels water op een mens, een vaak voorkomend product van menselijke ijdelheid en een gebrek aan fantasie. Het ruimteschip, dat de aandacht heeft van de hele wereld, wordt bewaakt door TWEE soldaten. Laat me niet lachen. Enfin, op de één of andere manier bevat de film een zekere charme die me heeft weten te verleiden. De acteurs spelen hun rol overtuigend, de score is niet slecht en het geheel komt gelukkig niet zo moralistisch over als ik aanvankelijk had gevreesd.

Mr. Smith Rides Again. Stewart duikt opnieuw op als personificatie van gerechtigheid en weet op laconieke wijze alle conflicten in de kiem te smoren. Persoonlijk vind ik een pacifist in een western even passend als een tang op een varken. Gelukkig toont de goedaardige sheriff ook enkele tekenen van agressie en schiet hij even voor het einde alsnog in actie. Het verhaal laat echter geen blijvende indruk na, mede door het luchtige acteerwerk en de doorlopende aanwezigheid van comic relief. De dood van 'Frenchy' wordt bijvoorbeeld helemaal geminimaliseerd door een totaal irrelevante 'running gag' op het einde. Net zoals in 'The Blue Angel' zet Dietrich een overtuigende femme fatale neer en het samenspel met Stewart is niet bepaald slecht. De slechteriken op hun beurt stralen weinig of geen dreiging uit en worden in feite overschaduwd door slapstick en andere ongein. Zo komt het 'goed versus kwaad' thema niet tot zijn recht. Middelmatig.

Magere low budget noir die na verloop van tijd eerder op de lachspieren begint te werken. Van zodra femme fatale Ann Savage ten tonele verschijnt neemt de film wat mij betreft een enorme duik. Haar bizarre overacting, het repetitieve gebekvecht met de wanhopige Al en haar uiteindelijke dood kan ik enkel omschrijven als karikaturaal en rampzalig. Ik heb geen idee hoe dit theatrale schouwspel in Godsnaam als dreigend of intimiderend kan overkomen. Het vreemde is dat ik hierdoor zowaar iets meer interesse kreeg in de film. Het is zodanig slecht, dat het weer goed wordt. Verder is het visueel niet bijster indrukwekkend. Veel scènes spelen zich af in de auto, waardoor de verplichte rear projection op den duur nogal afsteekt. Hier en daar leuke belichting, maar het biedt helaas weinig compensatie. Zoals het een echte noir betaamt zijn veel verhaalelementen behoorlijk vergezocht en lijken ze recht uit een of ander pulp fiction magazine te komen. Ook het geforceerde einde was beledigend slecht; een duidelijk voortvloeisel van de Hays Code. Ik vond dit een goedkoop prulwerkje dat enkel door de dramatische wisselwerking tussen Al en Vera enigszins de moeite waard wordt.

Een simpele, maar entertainende 'car movie' met een behoorlijk aantal enerverende scènes. De truck(er) is een soort alwetende, 'vlambare' kwelduivel die de mannelijkheid van het hoofdpersonage uitdaagt. Er wordt geïmpliceerd dat de trucker een (bovennatuurlijke) manifestatie is van David's zwakheden en dat er dus sprake is van een soort kosmische verbinding tussen de twee duellisten. 'Mann' lijkt langzaam maar zeker te beseffen dat ontsnappen onmogelijk is en bouwt uiteindelijk genoeg zelfvertrouwen op om de confrontatie aan te gaan. Los van alle symboliek een erg leuke film die goed in beeld is gebracht. Hier en daar enkele inzakkingen, maar het duel op de verlaten wegen in Californië blijft alleszins boeien van begin tot eind.

Het valt direct op dat de tekenstijl en animatie sterk vereenvoudigd is. Minder gedetailleerd vooral, met beperkte schaduwen en voor zover ik weet geen gebruik van de beroemde 'Multiplane Camera'. Ook het korte verhaal is bijzonder simpel en eindigt nogal abrupt en haastig, alsof de studio plots geen tijd of geld meer had. Het is verder een heel sentimentele historie, waarin een pasgeboren olifantje van zijn moeder wordt gescheiden en in de rol van circusclown beland. Hij wordt hierbij geholpen door een goedaardige muis, die tegen alle stereotiepen ingaat en Dumbo zijn ware kracht laat zien. Ik moet zeggen dat alles wel werkt; zowel emotionele als komische scènes slagen in hun opzet. Het meest memorabele moment is zonder twijfel de hallucinatie in de vorm van dansende roze olifanten. Precies een 'deleted scene' uit Fantasia. Misschien een beetje ongepast, maar anders wel een leuke toevoeging. Ondanks zijn iets goedkopere en eenvoudige uiterlijk van hetzelfde niveau als Sneeuwwitje en Pinokkio.