Meningen

Odd Man Out is op het eerste zicht een simpele misdaadfilm, die naarmate het verhaal vordert steeds meer tekenen geeft van diepgang en symboliek. Het begint allemaal met het plannen van een overval door enkele leden van de 'organisatie', om daarna te veranderen in een dromerige vluchtpoging doorheen een in duisternis gehulde stad. De regie en het camerawerk zijn uitstekend. Reed weet perfect welke perspectieven hij moet hanteren om de uitgeputte Johnny en de vele typetjes die hem omcirkelen te onderstutten. Er zijn vele prachtige shots te bewonderen die het stedelijke landschap volledig tot zijn recht laten komen. Het doorlopend gebruik van low-keybelichting, gecombineerd met de vallende sneeuw resulteert in opvallende contrasten. De ongure steegjes straalden nooit eerder zoveel dreiging uit. Het is een goed voorbeeld van de Duits-Expressionistische stijl die vaak doorheen film noir zit verweven, al zou ik deze film niet in die categorie durven plaatsen. Er ontbreken te veel kenmerken om hem als noir te bestempelen. Ik moet toegeven dat ik het eerste uur weinig interessant vond. Pas na de introductie van de drie paria's steeg het niveau exponentieel en wordt het zwaard van Damocles dat al een tijdje boven het hoofd van Johnny hangt volledig zichtbaar. Ik kreeg tijdens de scènes in het kraakpand ook een onverwachte 'Blade Runner' vibe. Heel mooi vormgegeven. De soundtrack was bij momenten geweldig en versterkte het gevoel van wanhoop en de naderende dood. Het einde vormde een passende conclusie, al waren de motieven van de vrouw niet geheel duidelijk. Een aanrader.

Mexicaans neorealisme dat een zwartgallige blik werpt op de gevolgen van armoede. In tegenstelling tot het Italiaans neorealisme hebben de meeste personages weinig of geen goede karaktereigenschappen. Zelfs de blinde bedelaar, die aanvankelijk medelijden opwekt, blijkt uiteindelijk een wrede pederast te zijn. Het ontbreekt de personages vooral aan motivatie en doorzettingsvermogen om een andere richting te geven aan hun uitzichtloze bestaan. Het enige personage dat een sprankeltje hoop vertegenwoordigt wordt continu tegengewerkt door een immorele klootzak genaamd Jaibo en zijn moeder die hem behandelt als een hond. De laatste scène demonstreert op confronterende wijze de zinloosheid van het verzet tegen de gang van zaken. Deze film is inderdaad allesbehalve optimistisch en voelt eerder aan als een alarmsignaal en oproep tot actie. Las Hurdes had een soortgelijke bedoeling, al werden de feiten daar bewust gehyperboliseerd. Verder hebben de Mexicaanse sloppenwijken veel weg van naoorlogs Italië en is er een doorlopend gevoel van wanhoop aanwezig. Buñuel verhindert weliswaar elke kans op sentimentaliteit en voegt hier en daar symboliek toe die doet denken aan zijn vroegere werk. Ik vond het behoorlijk moeilijk om een connectie te vormen met de kinderen en de gebeurtenissen hadden bijgevolg niet de gewenste impact. Er heerste een afstandelijkheid die de kans op inlevingsvermogen beperkte. Het is een film die baat heeft bij een herziening.

Deel één van Riefenstahl's verslaggeving van de Olympische Zomerspelen in 1936. Ik had een grote hoeveelheid Nazi propaganda verwacht, maar de film blijft verrassend neutraal van begin tot eind. De aanwezigheid van de Führer en zijn volgelingen is wel nadrukkelijk aanwezig, maar er is weinig of geen discriminatie of extremisme te bespeuren. Als er iets is dat voortdurend in de kijker wordt gezet dan zijn het wel de vaardigheden van de atleten zelf, ongeacht hun herkomst. Net zoals 'Triumph of the Will' is deze film een plezier om te aanschouwen (vanuit het standpunt van een filmliefhebber). Veel variatie in camerastandpunten, veel reactieshots van het publiek en close-ups van de atleten, camera's die bijna altijd in beweging zijn en slow motion in overvloed. Er is duidelijk nagedacht over elk shot en het komt allemaal goed tot zijn recht in deze context. Enkele mooie shots blijven hangen, denk bijvoorbeeld aan het polsstokspringen na zonsondergang. Ik ben geen fan van sport in het algemeen, maar vond het daarom niet minder interessant. De onderhuidse spanning tussen de deelnemende landen maakt de beelden iets meer intens en betekenisvol.

Amerikaanse musical vol upbeat liedjes over drie matrozen die een dagje verlof krijgen in NYC. De lyrics zijn niet bepaald diepzinnig te noemen en de nadruk wordt eerder gelegd op choreografie. Enkele dansscènes maakten indruk, vooral tijdens de Mise en abyme (A Day in New York). De vierde muur wordt vaak doorbroken en sommige outfits zijn behoorlijk risqué voor die tijd. Het doet terugdenken aan Busby Berkeley's pre-Code producties. Musicals staan niet gekend voor veelomvattende verhaallijnen, dus als de zang –en dansnummers je niet aanstaan blijft er helaas bitter weinig over dat enig kijkplezier kan verschaffen. Dit blijft een schoolvoorbeeld van hersenloos escapisme, waarin de hoofdpersonages schijnbaar elke vijf minuten een dikke lijn coke door hun neusholte jagen. Het is niet aan mij besteed.

Duf, duffer, dufst. Ondanks een sfeervolle setting en enkele indrukwekkende shots in de lucht wordt deze film doorlopend geteisterd door bordkartonnen personages, repetitieve verhaalelementen en geesteloze dialogen. De acteurs lijken nooit even stil te staan bij wat ze vertellen en rammelen hun tekst van begin tot eind af op een weinig overtuigende manier. Arthur is als warrige blondine absoluut onuitstaanbaar en voelt al snel aan als een vijfde wiel aan de wagen. Haar onverklaarbare obsessie met Cary Grant en haar basispersoonlijkheid maken haar al gauw één van de minst interessante personages. De rest van de cast was wel enigszins charismatisch, maar wordt dus non-stop genekt door slaapverwekkende dialogen en een verhaal dat helemaal nergens op afstevent. Enkele onnozele scènes blijven me bij, denk aan het geweer dat per ongeluk wordt afgevuurd en de wel zeer milde reactie van Cary Grant, alsook het moment waarop een vogel door de voorruit van het vliegtuig kwakt en de nek van 'Kid' breekt. De beelden van de vliegtuigen waren voor die tijd respectabel, maar het geheel blijft oppervlakkig en eentonig. Duurt ook te lang en er mocht zeker wat snoeiwerk verricht worden.

Een detective met een lange regenjas en hoed, een femme fatale die al vanaf het begin met één voet in het graf staat, overvloedig gebruik van chiaroscuro, een lange flashback die aanvoelt als een warrige droom, een complex en vergezocht plot dat daarbovenop nog eens wordt omsluierd door beeldspraak en dichterlijke dialogen, de lijst gaat door. Out of the Past is een typerende Amerikaanse film noir waarin een apathische, kettingrokende P.I. wordt bedrogen door iedereen die zijn pad kruist. Er is 'suspension of disbelief' vereist als je gaat zitten voor een noir van dit kaliber, want het zesde zintuig van het hoofdpersonage en de vele toevalligheden die hieruit voortvloeien zijn allesbehalve geloofwaardig. De eerste ontmoeting met de verdwenen dame zou in eender welke andere film omschreven worden als een onwaarschijnlijk en belachelijk toeval, om nog maar te zwijgen van de latere moord met de vishengel. De 'double-cross' scènes in San Francisco vormden het hoogtepunt, mede dankzij de sfeervolle stedelijke setting. Daarna verloor het verhaaltje zo goed als al zijn fut. De personages voelen karikaturaal aan en de acteurs rammelen hun tekst af met steeds dezelfde, ongeïnspireerde intonatie en een gezicht dat wel uit steen lijkt gehouwen. Kirk Douglas was een leuke verschijning, de rest had het charisma van een wassen beeld uit Madame Tussauds.

Soort courtroom drama in het midden van de wildernis. In eerste instantie wel een typische Amerikaanse western met een aantal stock characters die nooit buiten de lijntjes kleuren. Over het algemeen goed geschreven met een verrassend donker einde. Mogelijk wat verborgen kritiek op Nazi Duitsland (blindelings volgen van een 'sterke' leider) of toch alleszins op de 'mob mentality' die dergelijke posses kenmerkt. Ik had liever wat meer argumenten gehoord van beide partijen. Er wordt te weinig twijfel gezaaid en het verhaal kent te veel inzakkingen waar weinig of niets gebeurd. Wat de functie van de vrouw is zal me ook een raadsel wezen. Goed acteerwerk, interessant thema, nogal eentonig en goedkoop decor. Het overmatige gebruik van Red River Valley begint ook wat op de zenuwen te werken.