Meningen

Charmante, sfeervolle en invloedrijke Franse komedie die klaarblijkelijk het slachtoffer is geworden van veel knip-en-plakwerk. De versie die ik zag duurde 88 minuten en zou de 'ultimate cut' moeten voorstellen die regisseur Tati voor ogen had. Ik kon echter geen ondertitels vinden die compatibel waren met deze versie en even vreesde ik dat niets verstaanbaar zou zijn. Gelukkig bevat de film bijzonder weinig dialogen en was er dus helemaal geen sprake van een taalbarrière. Het is in feite een aaneenrijging van verschillende sketches die allerlei visuele en situationele grapjes omvatten. De (neven)personages communiceren non-verbaal en bestaan soms enkel in functie van de grap. De visuele humor komt een pak minder agressief over vergeleken met inspiratiebronnen uit het stille tijdperk en is bijgevolg makkelijker te verteren. Sommige gags zijn oprecht grappig, anderen weten niet te overtuigen. De film weet de typische vakantiestemming goed te weerspiegelen en bevat zoals gezegd een zekere charme die schijnbaar moeiteloos wordt gehandhaafd. De jazzy score en fraaie setting zijn mogelijk de grootste sfeerscheppers. De gewoonten van de rijke badgangers worden vaak in het belachelijke getrokken, maar een 'scherpe' maatschappijkritische ondertoon kon ik niet waarnemen. De editing is over het algemeen slordig waardoor een aantal voorvallen onduidelijk zijn, alsof er enkele cruciale scènes ontbreken. Aangenaam, maar weinig omvattend tussendoortje. Apropos, zou het kunnen dat Hulot's rammelkar een inspiratiebron was voor de wagen van Guust Flater?

Een tergend langzame karakterschets van twee mensen in een disfunctioneel huwelijk. Beide partijen tonen tekenen van neurotisch gedrag dat ze tevergeefs proberen te verbergen achter nonchalance en sarcasme. Als kijker probeer je een symbolische betekenis te zoeken achter elk woord, beeld en tegenstrijdigheid teneinde het magere verhaal wat meer diepgang te geven. Staat de ezel die de kar voorttrekt symbool voor de strijd om het huwelijk in stand te houden? Vormen de ruïnes van Pompeï een weerspiegeling van hun afbrokkelende liefde? Deze zogenaamde bakermat van Nouvelle Vague en modernistische kijk op intimiteit valt tegenwoordig moeilijk te verteren en laat te veel aan de verbeelding over. Ook de geluidskwaliteit is verschrikkelijk; stemmen klinken ingeblikt en lopen niet steeds synchroon met de bewegingen van de mond. Voorlopig niet aan mij besteed, al herken ik wel potentieel in deze aanpak.