Meningen

Wat een vervelende kutfilm. Een westernkomedie boordevol flauwe slapstick en repetitieve running gags. Het hoofdpersonage is de klassieke antiheld die via blind geluk (en een beschermengel) continu aan de dood ontsnapt. Het is een soort W.C. Fields/Marx typetje dat ondanks zijn incompetentie en zijn bijzonder lage IQ keer op keer wordt beloond. De grapjes zijn enorm flauw en lijken eerder thuis te horen in een aflevering van Samson en Gert. Ze worden lang uitgerekt en vaak herhaald, alsof het publiek te dom is om de pointe te doorzien. Er zit welgeteld één degelijke grap in verwerkt, wanneer Painless per ongeluk een indiaan uit een boom schiet. De rest is dus werkelijk niveau nihil. Bob Hope is ook totaal ongeschikt als komiek. Zijn timing is verschrikkelijk en hij last vaak vreemde pauzes in die de grapjes nog meer oncomfortabel doen aanvoelen. Politiek correct is deze zooi ook niet te noemen, want veel indianen worden duidelijk gespeeld door blanken die te lang onder de zonnebank hebben gelegen. Waar ze trouwens het budget vandaan hebben gehaald om deze janboel in Technicolor te filmen zal me eveneens een raadsel wezen. Mijden als de pest.

Misdaadnoir waarin drie partijen jacht maken op een MacGuffin in de vorm van een mysterieuze microfilm. De film heeft een duidelijk politieke ondertoon en plaatst de 'Reds' doorlopend in een kwaad daglicht. Naarmate het verhaal vordert neemt de agressie van de 'commies' zodanig toe dat de kijker bijna wordt verplicht om zich aan de zijde van Skip te scharen. Nochtans was Joey veruit het meest interessante personage, maar hij wordt uiteindelijk herleid naar een schraal en inhoudsloos plot device. Het is doodjammer dat er werd besloten om hem niet verder uit te diepen, want zijn scènes staken er met kop en schouders boven uit. De scène met de 'dumbwaiter' was het hoogtepunt en een mooi gebruik van suspense en brutaliteit. De motieven van de vrouw waren naar goede gewoonte ondoorgrondelijk. Haar plotse loyaliteit tegenover Skip kan ik niet begrijpen en ook zij voelt slechts aan als een medium om de politieke boodschap te versterken. Regie was goed, dialogen waren scherp en doordrongen met beeldspraak, enkele bijrollen zoals Moe waren zeer sterk en de korte speelduur was eveneens een goede keuze. Het einde was daarentegen enorm onnozel. Skip kon Joey niet vermoorden, aangezien de Hays Code het verbood. Hierdoor belandt Joey in de gevangenis en leeft Skip nog lang en gelukkig.