Meningen

Soort zedenkomedie/farce die ondanks een overvloed aan kluchtige taferelen tekenen van onderliggende symboliek toont. Zoals het eerste shot indiceert treedt je als kijker in de wereld van het theater, die in eerste instantie wordt bevolkt door zogenaamde 'stock characters'. Centraal staat Camilla, een temperamentvolle actrice die met een toneelgezelschap naar Zuid-Amerika is afgereisd. Ze wordt quasi onmiddellijk het hof gemaakt door drie mannen met verschillende levensvisies en achtergronden. Wat de aantrekkingskracht is van Camilla wordt echter nooit duidelijk. Ze is boertig, lawaaierig en bovenal enorm warrig. Doorheen het verhaal verandert ze van een golddigger in een damsel in distress, en uiteindelijk terug in haar 'normale' zelf, een hoedanigheid die blijkbaar enkel kan worden bereikt door op de planken te staan. Haar perikelen interesseerden me hoegenaamd niet. De kracht van de film schuilt in de humor, die voornamelijk wordt geleverd door een overtuigende Duncan Lamont in de rol van viceroy (gouverneur, afgezant van de koning). Zijn schalkse smoel doet het meeste werk. Verder veel gelul omtrent een gouden koets, een waar kunstwerk en een symbool voor cultuur en ontwikkeling dat doorlopend wordt gedegradeerd naar een strategische snuisterij. Ik kan er weinig kijkplezier uit putten. Buiten Lamont wist niemand me te bekoren. Komt nergens in de buurt van het meesterlijke Children of Paradise.

Low budget horror met Française Simone Simon als quasi weerpanter, een monster uit Europese folklore. Er wordt een verband gelegd tussen seksuele verlangens en katachtigen, hetgeen meteen ook aanzien wordt als buitenkansje om een driehoeksrelatie in het verhaal te wurmen. Het is een vrij saaie bedoening waarin te veel aan de verbeelding wordt overgelaten. Veel underacting en enkele 'cat scares', maar zelden een echte confrontatie. De scène in het zwembad haalde me eventjes uit mijn comateuze toestand, de rest is slaapverwekkend. Bordkartonnen personages, geesteloze dialogen en die typische B-lead die omschreven kan worden als "Cary Grant uit den Aldi". Niet de meest amateuristische B-film die ik heb gezien; qua sets moet het eigenlijk niet onderdoen voor The Wolf Man. Let trouwens op de trappenhal in het appartementsgebouw van Irena, een overblijfsel van Welles' The Magnificent Ambersons. Enfin, veel kijkplezier kan ik er niet uit putten.