Meningen

Amerikaanse biopic/musical over Broadway legende George Cohen, wiens jeugd en latere successen via flashback worden uiteengezet, meestal met behulp van langgerekte zang- en dansscènes. Het heeft veel weg van Footlight Parade en 42nd Street, waarin Cagney ook een hoofdrol had. Net zoals in Babes in Arms of eender welk Fred Astaire vehikel wordt het verhaal continu onderbroken door vervelende vaudeville en irritante tapdans. Ik kijk eerlijk gezegd nog liever naar een documentaire over de gevlekte akkerslak dan naar deze slaapverwekkende bullshit. De hele film voelt aan als een eindeloze uithoudingsproef die je geduld zonder schaamte op de proef stelt. Deze zooi hoefde echt geen twee uur te duren. Er is doorgaans ook een iets te nadrukkelijke vaderlandsliefde te bespeuren; een duidelijk voortvloeisel van de politieke toestand die op dat moment heerste. Het komt nogal geforceerd over.

Een Chinese horrorfilm gebaseerd op The Phantom of the Opera. De eerste twintig minuten worden gekenmerkt door een chaos die zijn weerga niet kent. Een resem ondoorgrondelijke beelden volgen elkaar in sneltempo op en als kijker kan je er geen touw aan vastknopen. Het ziet er ook allemaal zo ontzettend ouderwets uit. Statisch camerawerk, overdreven theatrale lichaamstaal en acteurs die zich schijnbaar schor schreeuwen. Waren alle Chinezen halfdoof misschien, of was de kwaliteit van de microfoon gewoon barslecht? Ze hebben precies een ballonnetje helium geïnhaleerd, zo'n piepend en snijdend stemgeluid produceren ze. Het zou me niet verbazen moest de Chinese filmapparatuur destijds tien jaar of meer achterlopen op de rest van de wereld, want filmtechnisch voelt dit werk op alle vlakken aan als een silent, die achteraf door middel van voice-over naar een talkie werd omgezet. Na twintig minuten onsamenhangend heen-en-weergeloop komen de eerste tekenen van horror toch boven water, al bevat het geheel veel te veel musicalelementen naar mijn smaak. Het monster zelf bleek een verrassend interessant personage en wordt goed vertolkt. De acteur steekt veel energie in zijn rol en komt bijzonder melancholisch over. Zijn make-up is daarentegen niet al te denderend en werkt eerder op de lachspieren. Er is precies een pannenkoek op zijn gezicht gevallen, niet direct de meest angstaanjagende tronie vastgelegd op film. Andere zaken ogen eveneens wat amateuristisch, hetgeen vooral te wijten is aan de nogal lompe editing. Sommige verhaalelementen hebben zo goed als geen impact of belang en konden beter weggelaten worden. Denk bijvoorbeeld aan de dood van de vriendin van de 'held'. Deze film hoefde geen twee uur te duren.

Enfin, geen totale ramp, maar ontegensprekelijk gedateerd. Enkele mooie shots hier en daar, maar uiteindelijk vrij matig en vergetelijk.