Meningen

Brits docudrama over het dagelijkse reilen en zeilen van de Londense brandweer tijdens de 'Blitz'. Er worden echte brandweermannen afgebeeld, maar veel zaken zoals het ontstaan en het verloop van de brand(en) zijn in scène gezet. Het eerste deel wordt gekenmerkt door een vrolijke en onbezorgde sfeer. Het tweede deel is donkerder in elke betekenis van het woord en focust op doorzettingskracht en heldhaftigheid, dat ook in contrast komt te staan met de kalmte van de telefonistes. Hier en daar zijn er via al dan niet opzettelijke low-keybelichting mooie beelden te zien. Het gebrek aan een voice-over creëert een afstandelijkheid en er wordt vooral geleund op de beelden en interactie tussen de mannen om enige betrokkenheid te bekomen. Helaas is hun onverstaanbare gemompel doorgaans weinig interessant en komt de film zeker in het begin over als een nogal onsamenhangende janboel. Ook het gebruik van suspense heeft niet het gewenste effect. Ik zat niet bepaald op het puntje van mijn stoel. Een vrij vervelende film, invloedrijk of niet. Wordt enigszins gered door het degelijke tweede deel.

Footlight Parade begint net zoals 42nd Street als een backstage musical en verandert tijdens het laatste halfuur in een volbloed musical. Er zijn sowieso veel gelijkenissen met de vorige Bacon/Berkeley collaboratie. Verschillende nevenpersonages met elk hun eigen ambities en mini-verhaallijnen, een moegestreden 'stage director' en centraal een chaotische, maar fanatieke eigenaar van een musicalbedrijf. Of Cagney zijn rol beter of slechter aanpakt dan Warner Baxter kan ik niet met zekerheid zeggen. Ze vormen alle twee alleszins de steunpilaren van beide films. De drie aparte shows op het einde zijn ook beter gechoreografeerd en meer memorabel dan in 42nd Street, maar ze doen me nog steeds niet van mijn stoel vallen. Ik zal wellicht nooit een grote fan worden van zang –en dansscènes in film. Let trouwens op de boodschap in het begin. "Silent pictures are finished!" Het zet de toon, letterlijk en figuurlijk.

Een Amerikaanse film noir die uiteindelijk meer neigt naar een typische gangsterfilm à la Scarface: The Shame of a Nation. Veel eigenschappen van noir zoals het stedelijke landschap, poëtische dialogen en de schetsende voice-over zijn doorlopend aanwezig. Het verhaal is echter te ambitieus voor een film met zo'n korte speelduur. Little Caesar had hetzelfde probleem. Het verhaal omvat onder meer een Rise & Fall arc, een stukgelopen relatie tussen twee broers, een liefdesrelatie tussen een naïeve vrouw en het immorele hoofdpersonage, een conflict tussen twee verschillende gangsterbendes, een nerveuze rat in de organisatie die zoekt naar een uitweg en nog een aantal nevenpersonages zijn duidelijk met een schoenlepel in het verhaal zijn gewurmd en slechts dienen als oppervlakkig vulsel. Geen van de verhaallijnen krijgt de kans zich voldoende te ontwikkelen aangezien het tempo gewoonweg te hoog ligt. Het voelt onvolmaakt en bij wijlen repetitief aan en er is niets dat de gebeurtenissen enige zwaarte meegeeft. Tijdens het eerste halfuur blijft de omvang binnen de perken, daarna escaleert de boel en overdrijven ze met zijplotjes die niets ter zake doen. De affaire rond de rivaliserende Ficco toont perfect aan hoe onderontwikkeld bepaalde personages zijn. Het einde was net zoals in Scarface het hoogtepunt. Niet enkel de shootout, maar ook de latere afdaling onder de GW brug was mooi vormgegeven. Ik prijs de regisseur voor het filmen op locatie, hetgeen altijd resulteert in meer inlevingsvermogen en het studiogevoel in toom houdt.